Prince&Maiderคุณชายหน้าใสกับคนใช้หน้าหวาน Fic {[Tao^Kacha]}

ตอนที่ 14 : การรับใช้ครั้งที่ 7 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,886
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 ก.พ. 55

Chapter : การรับใช้ครั้งที่ 7

Couple :  Tao X Kacha

Rating : 15+

About : ตอนนี้ตามมาช้านิดหนึ่งแต่ก็ได้อ่านไรท์อยากแอบดราม่าด้วยอ่ะ จะลองแต่งดูนะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

-Kacha Talk-

  
   หลังจากที่ผมโดนอย่างนั้นมาถึงสองวันติดกัน ร่างกายอันแสนจะบอบบางนั้นเริ่มที่จะบอบช้ำเต็มที่แล้ว ทำไมคุณชายถึงไม่ให้ผมพักบ้างนะ ตัวเองพักบ้างก็ได้ คนถูกกระทำมันทรมานดีแท้ จะเข้าห้องน้ำทียังต้องคิดแล้วคิดอีก

“ ต๋าววววตื่นได้แล้ว วันนี้ต้องทำงานนะ “ ผมเร่งเร้าให้คุณชายตื่น

“ ไม่ตื่นได้มั้ยยังอยากนอนอยู่เลยอ่ะชา “ ผมส่ายหัวอย่างเอือมระอา แต่ทำไงได้มันใกล้วันเกิดคุณชายแล้วหยวนๆก็ได้

“ แล้วใครใช้ให้เมื่อคืนทำซะหนักขนาดนั้น ชาปวดเมื่อยไปทั้งตัวแล้ว วันนี้ยอมให้ก็ได้ไม่ต้องทำงาน เหมือนเมื่อวาน “ คุณชายพยักหน้าเข้าใจแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว ผมกำลังจะตามไปเช่นกัน

 

 

ตกบ่าย

 

 

“ เต๋าตื่นได้แล้วนี่มันจะบ่ายสองอยู่แล้วนะอย่านอนกินบ้านกินเมือง นี่หยวนให้แล้วนะ “ ผมพูดแบบใส่อารมณ์นิดๆเพื่ออรรถรสในการอ่าน

ผมตื่นก่อนคุณเต๋าได้ซักพักแล้วล่ะครับ นานจนทำเรื่องส่วนตัวเสร็จเหลือแต่ลงไปกินข้าวฉะนั้นผมเลยจำเป็นต้องปลุกคุณขี้เซาให้ตื่นเสียก่อนจะลงไปกินข้าว


“ อืมมมม..ชาจ๋า..เต๋าขออีกแปปนะ “ คุณชายเอาผ้าห่มมาขึ้นคลุมโปงพร้อมกับพลิกตัวไปอีกด้าน แต่มันต้องตื่นแล้ว ผมไม่ยอมหรอกครับ

ผมเดินไปอีกฝั่งของเตียงพร้อมกับกระชากผ้าห่มที่แสนจะนุ่มและอบอุ่นออกจากตัวหนาๆของคุณชายและผลักให้ตกเตียงทันทีแบบไม่ลังเลที่จะคิด

“ โอ้ยย!!..ชาผลักมาได้ไงเนี่ย “ คุณชายทำหน้ามึนๆใส่ผมแล้วเอามือไปลูบที่ก้นตัวเอง ท่าทางจะเจ็บจริงแหะ

“ ไปอาบน้ำได้แล้ว ชาจะรอเต๋าลงไปกินข้าวให้เวลาเจ็ดนาทีต้องอาบน้ำให้เสร็จ หยุด!! ไม่งั้นอย่าหาว่าชาไม่เตือนนะ “ ผมเห็นคุณเต๋ากำลังจะอ้าปากเถียงผมผมเลยดักคอและพูดขู่ด้วยท่าทีที่น่าเกรงขาม(ตรงไหน) และคุณเต๋าก็ต้องจำใจยอมเดินเข้าห้องน้ำไปด้วยท่าทางที่คอพับเป็นหมาหงอยเพราะขัดใจผมไม่ได้

หลังจากนั้นไม่ถึงเจ็ดนาทีแค่หกนาทียี่สิบสามวินาทีก็เสร็จ ผมยิ้มกริ่มออกมาอย่างพอใจกับการกระทำที่คุณชายเชื่อฟังผมค่อนข้างดี

“ ปะ กินข้าวกันเต๋าชาหิวแล้ว “ ผมกำลังลุกจะเดินออกจากห้องเพื่อลงไปกินข้าวแต่ถูกเสียงทุ้มนุ่มของคุณชายดักขึ้นซะก่อน

“ จะให้เต๋าลงไปกินข้าวกับชาสภาพนี้เนี่ยนะ “ คุณชายพูดแบบงงๆ ผมก็สงสัยเลยหันกลับไปดู แต่แล้ว...>///<

“ ทำไมเต๋าไม่แต่งตัวล่ะ!! เร็วๆเลย ชาหิวจะแย่แล้ว “ ผมต้องรีบหลบหน้าไปทางอื่น ไม่งั้นผมได้มองไม่เลิกแน่กับหน้าท้องแบนราบที่แอบมีซิกส์แพ็กเล็กๆชวนสยิวบวกกับหน้าอกกว้างที่ผมได้รับไออุ่นอยู่ทุกคืนแล้วยังจะมีหยดน้ำเม็ดเล็กๆเกาะอยู่ตามบริเวณลำตัวอีก โฮกกก! ลองมองต่ำลงมาหน่อยมีแค่ผ้าขนหนูสีแดงลายแมนยูผืนเล็กมากๆผิดบังส่วนนั้นไว้ทำเอาผมแทบจะเป็นลมล้มพับกับภาพส่วนล่างของคุณชาย ส่วนบนยังพอทนได้แต่ส่วนล่างยิ่งมองยิ่งชวนให้ยิ่งถลำลึกเพราะอะไรหน่ะหรอครับ ก็เพราะไอ้ผ้าผืนเล็กมากสีแดงลายแมนยู มันปิดแทบจะไม่มิดอยู่แล้ว ถ้าเผลอดึงผ้าขึ้นนิดเดียว สัจจธรรมของคุณชายจักได้เป็นที่ประจักแก่สายตาประชาชีแน่นอน ผมรับประกันความแน่น (คนแต่งหื่นไปป่ะ??<<<ไรท์)

ไรท์ไม่ได้หื่นหรอกครับ แค่บ้ากามเบาๆ ไม่งั้นผมจะสามารถอธิบายทำให้พวกคุณมโนภาพได้ถึงขนาดนั้นหรอครับ (คชา!!ฉันจะลดค่าตัวแก*ชี้หน้าคาดโทษ*<<<ไรท์) ขอโต๊ดดดก๊าบบบ!!

ปล่อยไรท์แกไปเหอะ ยิ่งบ้าๆอยู่ ผมละเพลียกับคนแต่งคนนี้จริงเล่นมากี่เรื่องต่อกี่เรื่องผมว่าไรท์คนนี้เพลียที่สุด (เออ!!ขอบคุณที่ยังไม่จบ ถ้าจบเรื่องนี้แล้วจะยกค่าตัวให้พี่เต๋าสุดเลิฟของไรท์ให้หมดเลย<<<ไรท์) ไรท์ใจร้ายใครรักคชาช่วยจัดการที่T^T

ผมหยุดพูดกับไรท์แล้วเปลืองหน้ากระดาษมากเดี๋ยวตอนรวมเล่มต้องลบออก เพลียจริง

“ เต๋าเสร็จยัง “ ผมรีบเร่งคุณชายอักรอบเพราะผมไม่อยากอยู่ในสภาพนี้นานๆ มันไม่ดีต่อผม ผมกลัวจะควบคุมไม่อยู่ มันอู่ฮู้วววว ซะทุกที T^T


“ เสร็จแล้วครับ ไปกัน เต๋าก็เริ่มหิวแล้ว “ คุณชายเดินนำผมออกจาห้องไปอย่างรอผมนิดหนึ่ง

 

ณ ห้องรับประทานอาหาร

“ ชา วันนี้เต๋าจะออกไปข้างนอกนะ “ ผมขมวดคิ้วสงสัย สงสัยว่าจะมาบอกผมทำไม

“ ไม่ต้องมาทำหน้าสงสัยเลย เดี๋ยวชาก็เป็นห่วงเต๋า เต๋ารู้ “ ผมพยักหน้าเพราะมันคงจะเป็นอย่างนั้น

“ แล้วจะไปไหนอ่ะ “ ผมถามขึ้นเพราะถ้ากลับบ้านดึกจะได้ไปตามตัวถูก

“ ไม่กลับดึกหรอกสามทุ่มครึ่งไม่ให้เกินโอเคป่ะ “ ไม่มีเสียงของผมตอบรับแต่เป็นการพยักหน้าแทนการให้คำตอบ

“ โอเค เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาเต๋าไปแล้วนะครับ ชาอย่าทำงานหนักล่ะ บาย “ คุณเช้าเดินเข้ามาหยิกแก้มใสของผมทีหนึ่งก็จะกล่าวลาและจากไปอย่างรวดเร็ว ทั้งๆที่ผมยังกินข้าวไม่เสร็จ อะไรจะรีบร้อนขนาดนั้น แต่ผมภาวนาขออย่าให้เป็นเหมือนเมื่อวานเลย ผมไม่อยากเห็นภาพแบบนั้นอีกแล้ว

“ พี่คชาพี่เต๋าไปไหนหรอ เจมส์เห็นรีบๆรนๆยังไงไม่รู้ “ ผมหันไปตามเจ้าของเสียงที่กำลังเดินเข้ามานั่งตรงข้ามผม

“ อ๋อ..เต๋ากำลังจะออกไปเที่ยวข้างนอกกับเพื่อนหน่ะ “ ผมพูดพลางกินข้าวไปด้วย ยังไม่อิ่มครับยังไม่อิ่ม

“ ผมว่าคงไม่พ้นผับแน่นอน เสือผู้หญิงอย่างเต๋านี่นะ จะไปที่ไหนได้ “ เสียงของผู้ที่มาเยือนใหม่ดังขึ้นมา คงไม่ต้องถามว่าเป็นใคร ใครที่ตัวติดกับคุณเจมส์ได้ตลอดเวลามีอยู่คนเดียวแหละครับ คุณต้น

แต่คุณต้นไม่น่าพูดให้ผมใจเสียเลยเนอะว่ามั้ย ผมกำลังพยายามไม่คิดว่าคุณเต๋าจะไปสถานที่อโคจรอย่างนั้นอีก และคงเข็ดที่พาผู้หญิงเข้าเรื่อยๆ คงเบื่อที่ผมขัดขวางได้ทุกที ผมว่าคุณเต๋าคงไม่ทำ แต่ก็ได้แค่คงว่าจะไม่ทำ ไม่ได้แปลว่าจะไม่ทำ มีความเป็นไปได้สูงที่คุณต้นพูดมากจะถูกต้องตามนั้น

“ พี่ต้นพูดอะไรเนี่ย เห็นมั้ยพี่คชาหน้าเสียแล้ว “ คุณเจมส์หันไปบอกคุณต้นอย่างเบาๆ แต่สุดท้ายผมก็ได้ยินมันชัดเจนทุกถ้อยคำ

คุณต้นรีบเอามือขึ้นมาปิดปากอย่างรวดเร็วเหมือนกับว่าไม่น่าพลั้งปากพูดออกมาเลย ในสิ่งที่ผมxลังเป็นกังวลมากที่สุดในตอนนี้

“ ไม่เป็นไรหรอกครับคุณต้น ผมก็ว่าเต๋าต้องไปที่แบบนั้นอยู่แล้ว “ ผมส่งยิ้มฝืนๆให้กับคุณต้นและคุณเจมส์

“ ขอโทษนะคชา พี่ลืมตัว เลยพลั้งปากพูดออกไปแบบนั้นอ่ะ อย่าคิดมากล่ะกันนะคชา พี่เป็นห่วงเราเหมือนกัน ถึงเราจะไม่ใช่น้องพี่แท้ๆก็เถอะ แต่มันก็ไม่ได้แตกต่างอะไรนักหรอกจากตอนนี้อ่ะ “ ผมพยักหน้าและส่งยิ้มให้คุณต้นด้วยความจริงใจ ถึงผมจะเป็นแค่คนรับใช้ แต่พวกคุณชายทั้งห้าทั้งคุณหญิงอีกคนหนึ่งไม่เคยเห็นผมเป็นคนใช้ซักคน ผมรักครอบครัวนี้ที่สุด ถึงแม้จะมีเรื่องแปลกๆทั้งครอบครัวก็ตามที

“ อ้าวอยู่กับเกือบพร้อมหน้าเลย พี่เต๋าหายไปไหนอ่ะพี่คชา “ คุณเฟรมที่เพิ่งมาใหม่ถามถึงบุคคลที่ไปจากตรงนี้แล้วเมื่อไม่นานมานี้เอง

“ เต๋าออกไปข้างนอกน่ะคุณเฟรม คุณเฟรมมีอะไรรึเปล่า “ ผมถามด้วยความแปลกใจ ว่าทำไมอยู่ดีๆพี่น้องเกือบทั้งบ้านถามหาคนผิวขาวคนนั้นจริง

“ อ๋อ!! ผมจะพาแฟนผมมาทำความรู้จักน่ะครับ แพรเข้ามาสิ พี่ๆเขาไม่กัดหรอก “ ไอ้เด็กนี่ถึงจะเป็นเจ้านายผมแต่ก็เสมือนน้องผมคนหนึ่งนะ พูดงี้เดี๋ยวสวย

“ เอ่อ.. สวัสดีค่ะหนูชื่อแพรวาค่ะแลวพวกพี่.. “ น้องผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาทางพวกเราสี่คน พอเดินมาถึงปั๊บคุณเฟรมก็โอบไหล่ปุ๊บ แสดงความเป็นเจ้าของทันที

“ พี่ชื่อคชาครับ “ ผมส่งยิ้มให้น้องแพรวา น้องจะได้ไม่เกร็งมาก

“ พี่ชื่อต้น “ คุณต้นติดอาการเหวี่ยงเป็นธรรมดาอยู่แล้ว แต่ผมเห็นสีหน้าแพรวาคงตกใจไม่น้อยกับการกระทำของคุณต้น

“ อย่าไปใส่ใจเลยแพร พี่ต้นก็เป็นแบบนี้ตลอดแหละ เหวี่ยงทั้งวัน เจมส์โดนตลอดอ่ะ “ คุณเจมส์พูดเรียกเสียงหัวเราะทั้งผมและคุณเฟรมส่วนน้องแพรวาหัวเราะเบาๆเพื่อเป็นการรักษามารยาทของคนที่ไม่ได้สนิทกันมาก คุณเจมส์ที่ไม่ต้องพูดถึงเลย คุณต้นจะจับฟาดกับโต๊ะอยู่แล้วล่ะครับ เห็นคุณต้นตัวเล็กๆอย่างนั้นผมไม่คิดว่าจะมีแรงเยอะนะนั่น

“ พี่ต้นเจมส์เจ็บนะเฮ้ย “ คุณเจมส์ร้องโอดโอยครวญครางอ้อนวอนให้คุณต้นหยุดทำร้ายตน คุณต้นหยุดจริงๆแต่ท่าทียังเหวี่ยงอยู่ คุณต้นคงเหวี่ยงคุณเจมส์คนเดียวได้ทั้งวันแน่ๆ ผมก็เคยเจอแบบนี้บ้างนะครับ แต่ไม่เคยเจอเยอะเท่านี้มาก่อนเลย

“ พี่น้องเฟรมน่ารักดีเนอะ โดยเฉพาะพี่คชาอ่ะ เป็นทอมรึเปล่าอ่ะเจมส์ “ ผมกำลังจะกินน้ำหลังจากที่กินข้าวเสร็จต้อง พรวด ออกมาทันทีหลังจากที่น้องนุ่งมันกระซิบเบามาก

พรวดดด!!

“ พี่เป็นผู้ชายครับน้องแพรวาไม่ใช่ทอม “ ผมพูดแก้ตัวให้ตัวเองก่อนที่น้องเขาจะมองผมแบบนั้นจริงๆ ผมก็แย่ดิอย่างนั้นอ่ะ

“ ใช่พี่คชาเป็นผู้ชาย แต่ในอนาคตจะมาเป็นสะใภ้บ้านเฟรมเอง “ ผมเดินเข้าไปดึงหูคุณเฟรมเบาๆแต่ท่าจะเจ็บน่าดู แต่ก็สมควรโดน พูดอะไรที่เป็นไปไม่ได้ออกมา เพ้อเจ้อจริง (เป็นไปไม่ได้หรา??<<<ไรท์)

“ แต่แพรไม่แปลกใจเลยนะที่พี่คชาจะไปเป็นสะใภ้อ่ะ “ น้องมันยังจะเชื่อคุณเฟรมอีก ให้ตายเถอะ ผมละเพลียกับบ้านนี้จริงๆ

“ พี่คชาอย่าคิดมากหน่า ส่วนมาแนวร่วมเขาก็สนับสนุนพี่ทั้งนั้นแหละ ไม่มีคนมาแทนที่พี่แล้ว ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ “ คุณเต๋าตบหัวทุยๆของคุณเจมส์ไปทีหนึ่งอย่างหมั้นไส้เพราะดูพูดสิ ผมเสียหาย ผมต้องขอบคุณคุณต้นจริงๆเลยครับ

“ เจมส์อย่าเวิ่นได้ป่ะ เวิ่นแล้วคนอื่นมาเสียหายนะ “ คุณต้นแกเหวี่ยงอีกรอบคราวนี้คุณเจมส์คงต้องตามง้อยาวเลยล่ะผมคิดว่านะ

“ สองคนนี้แปลกยังไงชอบกลแหะ ว่ามั้นพี่คชา “ คุณเฟรมที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วยหันมาพูดกับผมที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมก็พยักหน้าเป็นเชิงเห็นด้วย อย่างแรง!!

“ คู่นั้นเขาก็น่ารักดีเนอะเฟรม พี่คชา ว่ามั้ย แพรยังชอบเลย ถ้าไม่ติดว่าเป็นพี่น้องแท้ๆกันนะ แพรว่าคู่นี้ต้องลงเอยกันแน่เลย “ ผมไม่สงสัยหรอกครับเพราะเคยเห็นมากับตาของตัวเองแล้ว แต่คุณเฟรมนี่ดิ ไม่เชื่อหรอกครับดูจากหน้าก็รู้ คุณเฟรมคิดว่าพี่น้องคู่นี้แค่สนิทกันมากก็แค่นั้น แต่ความคิดของผมมันก็ต้องพังทลายลงกับประโยคนี้

“ นั่นดิ เฟรมว่าคู่นี้ต้องมีอะไรกันชัวร์ เหมือนเฟรมเคยเห็นแว่บๆนะ แต่ใช่รึเปล่าไม่รู้เหมือนกัน “ ผมแทบสำลักความคิดตัวเองตายเพราะประโยคนี้แท้ๆ คุณเฟรมเกือบเห็นหรอ คู่นี้ช่างประเจิดประเจ้อจริง

“ คุณเฟรมครับ งั้นพี่ขอตัวขึ้นไปทำงานข้างบนก่อนนะ ไว้เจอกันตอนค่ำๆ แล้วเจอกันครับน้องแพรวา “ ผมส่งยิ้มให้กับคู่นี้ก่อนจะเดินละออกมากจากห้องกินข้าว เพื่อที่จะเดินขึ้นไปที่ห้องของคุณเต๋า

 

ตกเย็น

 

“ พี่คชา คุณหญิงให้ดิวมาตามพี่คชาไปกินข้าวอ่ะ “ น้องดิวสาวโคราชน้องสุดที่รักของผมชะโงกหน้าเข้ามาในห้องของคุณเต๋าเพื่อบอกในสิ่งที่คุณหญิงฝากมา

“ โอเคๆ เดี๋ยวพี่ตามลงไปนะ “ ผมส่งยิ้มให้ดิวก่อนที่เธอจะปิดประตูลง ผมถอนหายใจออกมาอย่างคิดมาก ว่าวันนี้คุณเต๋าคงไม่ทำในสิ่งที่ผมคิดไว้ตลอดตั้งแต่คุณเต๋าย่างก้าวออกไปจากห้องทานอาหารในช่วงบ่ายนั้น

ผมสะบัดหัวเพื่อทิ้งเรื่องทุกอย่างออกไปให้หมดชั่วคราวเพื่อที่จะได้กินข้าวอย่างสุขสราญ แต่หลังจากสุขแล้วสุดท้ายก็ต้องมาเก็บไอ้ที่ทิ้งไว้ก่อนลงไปมาไว้ที่เดิมอยู่ดี

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่คุณหญิงให้ผมมาทานข้าวร่วมโต๊ะกับท่านและพี่น้องตระกูลเพียงพอ ผมเริ่มชินแล้วล่ะครับกับการมาทานอาหารร่วมกัน ตั้งแต่ที่คุณเต๋าขอให้คุณหญิงให้ผมย้ายไปนอนด้วยคุณหญิงก็มักจะชวนผมมาทานอาหารเย็นด้วยกันบ่อยๆ

“ คชาเป็นอะไรไปลูก อาหารไม่ถูกปากหรอ “ ผมส่ายหัวและส่งยิ้มเล็กๆไปให้คุณหญิง ท่าทางของผมมันไม่เจริญอาหารขนาดนั้นเลยหรอ ทำไมทุกคนถึงมองแปลกๆล่ะเนี่ย

“ คุณแม่ก็พูดถูกนะ เวลาพี่เต๋าอยู่นะ พี่คชากินแบบว่ากาละมังได้เลยอ่ะ เยอะมาก “ คุณไทด์ปัดกะโหลกคุณเฟรมๆเบาไปทีหนึ่งด้วยความรักน้องอย่างยิ่งยวด

“ เว่อร์ไปไอ้เฟรม แต่พี่ก็ว่าจริงอย่างที่เฟรมพูดนะ ปกติพี่เห็นคชาดกินเยอะกว่านี้นะ แต่ไม่ถึงกับที่เฟรมพูดหรอก “ คุณไทด์แก้ต่างให้น้องตัวดีแบติดตลกนิดๆ แต่ผมก็ขำกับมันไม่ออกจริงๆครับ

“ คชา อย่าไปเครียดเรื่องตาเต๋าเลยลูก กินข้าวเถอะ เดี๋ยวไม่มีแรงทำงานนะ “ คุณหญิงเอ่ยอย่างห่วงใย ผมก็อยากทำอย่างนั้นนะครับ แต่มันทำไม่ได้

“ ต้นนี่กี่โมงแล้ว “ คุณไทด์หันไปถามเวลากับคุณต้นด้วยท่าทางตื่นๆ มีอะไรเปล่าเนี่ย

“ สามทุ่มสิบห้า ทำไมอ่อพี่ไทด์ “ พี่ไทด์หน้าเสียทันทีหลังจากที่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มสิบห้านาที

“ ซวยแล้วไง น้องหลินงอนพี่ชัวร์ เอาแล้ว พี่ขอขึ้นไปทำธุรักต่อนะ “ คุณไทด์บอกปัดแบบส่งๆกระดกน้ำเข้าไปอึกใหญ่ ก่อนจะวิ่งออกไปจากห้องทานข้าวอย่างรวดเร็วมากๆ

“ อ้าวพี่ไทด์จะไปไหนอ่ะ “ เสียงคนเจ้าตัวที่ผมกำลังคำนึงถึงตลอดเวลาก็ดังขึ้น โล่งใจไปเปราะหนึ่งเพราะว่ากลับก่อนเวลาที่บอกผมไว้

“ ไปหาน้องหลินหน่ะ เห้ยย!! ว่าแต่แกนี่ไม่เบาเลยนะเนี่ย ปกติพี่เห็นควงเดี่ยว นี่ควงที่ห้าเลยหรอว่ะ เจ๋งนะน้องพี่ แบ่งให้พี่ซักคนดิ “ เสียงของคุณไทด์เริ่มเอาผมสีหน้าเสียอย่างหนัก ถึงรู้ว่าจะพูดกันให้ได้ยินแค่สองคน แต่หูชั้นดีของผมกลับได้ยินมันทุกถ้อยคำถึงจะชัดเจนไม่มากก็เถอะ

“ เอามั้ยล่ะ แลกกับการที่ผมโทรไปบอกพี่หลิน “ ทำไมคุณเต๋าถึงไม่เห็นรู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลย ไม่รู้หรอไงว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันผิดมากแค่ไหน ผมเพลียกับตัวเอง ที่มัวแต่คิดเรื่องของคนๆหนึ่งอย่างบ้าบอ แต่สุดท้ายเขาก็กลายเป็นคนเดิม

“ พี่คชาไหวมั้ย “น้องแพรวาที่นั่งร่วมโต๊ะด้วยตั้งแต่แรกเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วงผม ผมลืมบอกทุกคนไปด้วยแหละครับเพราะปกติมีแค่ครอบครัวเพียงพอแต่วันนี้มีน้องแพรวาพ่วงมาด้วย เพราะผมมัวแต่คิดถึงคนนั้นอยู่ตลอดเวลา

“ อืมพี่ไม่เป็นไรหรอกครับ “ ผมส่งยิ้มให้น้องแพรวาอย่างฝืนๆ

“ คชาอย่าไปคิดมากเลยนะ ฉันเชื่อว่าตาเต๋าเห็นเธอแล้วต้องหยุดแน่ “ ผมก็หวังว่าในสิ่งที่คุณหญิงพูดมันจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ

ผมเดินออกมานอกห้องทานข้าวก็ไร้วี่แววของผู้คนในห้องโถงใหญ่ผมเลยตัดสินใจเดินขึ้นไปบนห้องของคุณเต๋า เพราะผมมั่นใจว่าต้องอยู่ในห้องนั้นอย่างแน่นอน เพราะทุกครั้งผมก็จับได้ที่ห้องของคุณเต๋า ผมมุ่งตรงไปอย่างไม่รอช้า

“ อืมมม...อ๊ะ...อึ๊...อ๊า.... “ เสียงของหญิงสาวดังขึ้นในห้องระงมดังขนาดออกมาถึงข้างนอกเลย แล้วตอนที่ผมกับคุณเต๋าเอ่อ...จะไม่ได้ยินอ่อ?? แต่ผมก็กระจ่างทันทีเพราะประตูห้องแง้มๆไว้ กลัวคนอื่นไม่รู้หรอไงเนี่ย

ผมผลักประตูเข้าไปข้างในอย่างเบามือ ภาพที่เห็นตรงหน้ายิ่งทำให้ผมช๊อคซีนีม่าขั้นรุนแรง ภาพที่เห็นทั้งหมดได้แก่ ผู้หญิงห้านางหุ่นเอ็กซ์เซ็กส์สะบึ้มบะระมาฮึ่มๆที่อยู่บนโซฟาตัวยาวภายในห้อง หน้าอกเป็นหน้าอก เอวเป็นเอว ก้นเป็นก้น ขายาวเรียวสวย แขนเล็กน่าถะนุถนอม หน้าตาถือว่าผ่านทุกคน แต่มันเหลืออยู่แค่ชุดชั้นในที่มันปิดอย่างละนิดอย่างละหน่อยน่ะสิ ทั้งห้าคนเลยด้วยกำลังรุมล้อมหน้าล้อมหลังคุณเต๋าอย่างคลั่งไคล้ ส่วนคุณเต๋าอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน เข็มขัดกางเกงหายกระดุมกับซิปกางเกงถูกปลดเผยให้เห็นชั้นในสีขาวขอบแดง บริเวณลำตัวขาวมีรอยลิปสติกดีแดงสดทั่วร่างกาย ตอนนี้หน้าผมรู้สึกชาไปหมด ไม่มีแรงแม้แต่จะเดินเข้าไปห้าม ถึงก่อนหน้านี้จะเป็นแบบนี้แต่ยังไม่ถึงขนาดนี้ แต่ผมต้องหยุดให้ได้

ผมดึงแรงเฮือกสุดท้ายออกมาเพื่อที่จะเข้าไปห้ามให้คุณเต๋าหยุดการกระทำแบบนั้น

ผมเดินเข้าไปดึงตัวผู้หญิงสองคนที่อยู่ในอ้อมกอดของคุณเต๋าออกและอีกคนที่กำลังจูบอย่างดูดดื่มกับคุณเต๋าอยู่ผมต้องทนให้ภาพเลวร้ายอย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน

“ เต๋าชาว่าครั้งนี้เต๋าเล่นแรงไปแล้วนะ “ คุณชายไม่ฟังที่ผมพูดเลยแม้แต่นิดผู้หญิงที่ผมดึงให้ลุกขึ้นมายืนมาหน้าผมอย่างหาเรื่อง ผู้หญิงอีกสองคนกำลังโดนคุณเต๋าเล่นงานอย่างหนัก

“ เต๋าจะหยุดไม่หยุด “ ผมเริ่มพูดด้วยเสียงค่อยๆแต่เต็มไปด้วยอารมณ์เสียใจเป็นที่สุด เพราะอะไรหน่ะหรอ เป็นครั้งแรกที่เต๋าเมินผมขนาดนี้

“ นี่ยัยทอม เขาไม่รักเธอแล้วก็อย่าเสอะหน้ามาสิ ไปไกลๆ คนเขาทำงานกันอยู่ไม่เห็นหรอไง “ งานหรอ งั้นที่ทำแบบนั้นกับผมก็แค่งานสินะ

“ เขาจ้างเธอเท่าไหร่ “ ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยความเฉียบขาด

“ ฉันไม่เอาคนอย่างเธอหรอกยัยทอมออกไปเกะกะ คนเขาจะร่วมรักกันอย่าทำให้เสียอารมณ์ได้ป่ะ “ ผู้หญิงคนเดิมกล่าวขึ้นอย่างเหลืออด ผมก็เหลืออดเหมือนกัน

“ นี่จะหยุดไม่หยุด ผมจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะครับคุณชาย “ ผมกัดฟันพูดแต่ดูเหมือนจะไม่ได้กระทบกระทั่งอะไรคุณชายแม้แต่นิด

“ ขอให้คุณชายมีความสุขนะครับคุณชายเต๋า “ ผมจะไม่ห้ามเขาอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อสิ่งที่เขาทำกับผมมันก็แค่งาน งั้นงานของผมก็คือรับใช้คนในบ้านแต่ไม่มารับใช้แค่คุณชายกลางคนเดียว

ผมเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเก็บข้าวของตัวเองอย่างเร่งรีบเพราะผมไม่อยากจะอยู่มนห้องนี้อีกต่อไปแล้ว ผมต้องทนฟังเสียงแบบนี้ไปนานเท่าไหร่กัน

หลังจากที่ผมเก็บเสื้อผ้าเสร็จแล้วสิ่งที่ขาดไปได้คือตุ๊กตาของผม ผมเดินหลบหน้าคนพวกนั้นอย่างตั้งใจเดินไปหยิบตุ๊กตาใส่กระเป๋าอย่าลวกๆพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาตอนไหนก็ไม่รู้ ในเมื่อเขาไม่แคร์กันเหมือนเมื่อก่อน ก็ไม่จำเป็นต้องสนใจอีกต่อไป ผมเดินออกจากห้องด้วยกระเป๋าสองใบไม่ใหญ่มากนัก

“ คชาเดี๋ยวก่อน “ คุณเต๋าดึงแขนผมกลับไปปะทะหน้าอย่างจัง

“ มีอะไรหรอครับคุณชาย “ ผมเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เป็นอย่างเดิมก่อนหน้าที่ผมกับเขาตรงหน้านี้จะเริ่มให้ความสำคัญแก่กันและกันมากขึ้น

“ คชาไม่เอาหน่า เต๋าขอโทษอย่าไปไหนเลยนะ “ คนตรงหน้าอ้อนวอนผมทั้งๆที่สภาพตอนนี้ดูไม่ได้

“ สนใจด้วยหรอ “ คุณชายชะงักนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจับแขนผมให้แน่นขึ้นเหมือนกลัวผมจะสะลัดมันออกได้ง่าย

“ กลับไปให้หมด ฉันไม่ต้องการพวกเธอแล้ว คชาอย่าไปเลยนะ “ ผู้หญิงพวกนั้นฟึดฟัดเดินออกจากห้องไปอย่างหัวเสียและยังมีทิ้งท้ายให้ผมเจ็บใจเล่น

“ แกมันมีดีตรงไหนกันห๊ะเขาถึงได้เลือกแกทั้งๆที่นมแกก็ไม่มี ไอ้นั้นแกก็มีเหมือนเขา ผู้ชายสมัยนี้เป็นแบบนี้ไปกันหมดแล้วหรอ น่าสงสารนะ “ น่าสงสารหรอ ผมโต้กลับไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเพราะจากการร้องไห้

“ คนที่น่าสงสารคือพวกเธอต่างหาก แค่ผู้ชายซักคนพวกเธอยังหาไม่ได้เลยต้องมากินของเหลือของคนอื่น “ ผู้หญิงคนนั้นหลังจากได้ยินประโยคเด็ดของผมก็เดินออกจาห้องไปอย่าหัวฟัดหัวเหวี่ยงสงสัยจะเจ็บหนัก แอบสะใจเบาๆ แต่ตอนนี้ต้องทำให้คนตรงหน้าเข็ดที่สุด

“ คชาเต๋าขอโทษ “ คุณชายพูดเสียงอ่อย ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ผมอาจจะใจอ่อนแต่ไม่ใช่ตอนนี้

“ ขอโทษผมเรื่องอะไรครับคุณชาย “ ผมพูดประโยคที่คิดว่าคุณชายต้องเจ็บปวดแน่นอนเหมือนที่ทำกับผมในตอนนี้

“ คชาอย่าทำแบบนี้ได้มั้ย “ ผมเลิกคิ้วเป็นเชิงสงสัยทั้งๆที่น้ำตายังเอ่อล้นอยู่อย่างนั้น

“ คุณชายจะทำอะไรของเรื่องของคุณชายไม่ใช่หรอครับ ผมเป็นแค่คนใช้ผมไม่มีสิทธิ์ห้ามอะไรคูรชายได้หรอกครับ “ ผมพูดทั้งส่งยิ้มไปให้คุณชายเต๋าอย่างฝืนใจที่สุด

“ คชา เต๋าขอร้องอย่าทำแบบนี้อีกนะ เต๋าไม่ชอบเลยที่คชาเป็นแบบนี้ “ ผมมองคุณเต๋าอย่างหน่ายๆพร้อมกับประโยคเด็ดอีกประโยคที่ทำให้คนตรงหน้าเจ็บได้อีกเช่นกัน

“ ผมว่าประโยคขอร้องนั่นควรจะเป็นของคนที่ชื่อคชานะครับคุณชายกลาง “ ผมแกะมือปลาหมึกของคุณเต๋าออกก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากห้องนอนของคุณเต๋า ในหัวผมไม่รู้จะทำอย่างไรดีกับสถานการณ์ตอนนี้ผมสับสนไปหมด

ผมนึกตอนที่กำลังเดินไปเก็บของที่ห้องตัวเองอีกนิดหน่อย ทำไงดีว่ะคชา คิดให้ออกซิคราวนี้แหละคุณชายจำไปอีกจนวันตาย เหลือพรุ่งนี้อีกวันก็จะเป็นวันเกิดคุณเต๋าแล้ว ต้องทำให้เจ็บแสบซักนิดเบาๆ

ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก

“ พี่คชานี่ดิวเองนะ “ ตอนแรกผมก็นึกว่าเป็นคุณชายถ้าเป็นคุณชายผมว่าผมคงไม่รอดออกไปแน่

“ เข้ามาสิ ว่าแต่ดิวมีอะไรรึเปล่า “ ผมมองขึ้นไปมองหน้าดิวด้วยความสงสัยนิดๆ

“ พี่คชากำลังจะไปไหนอ่ะ “ ดิวถามกลับอย่างสงสัย จะสงสัยอะไรตอนนี้เนี่ยคนเขากำลังรีบๆอยู่

“ พี่กำลังทำให้คุณชายกลางเข็ดและหลาบจำหน่ะ ว่าแต่เราเถอะมีอะไร ตอนนี้พี่รีบ “ ผมรีบหันไปเร่งดิว

“ วันนี้มีคนชื่อบอสโทรมาหาพี่แต่ดิวเป็นคนรับอ่ะ เขาบอกว่าเขาคิดถึงพี่เขาเลยอยากคุยกับพี่ แต่ดิวตอบกลับไปว่าพี่คชาทำงานอยู่แล้วค่อยให้โทรกลับ ดิวเลยมาบอกพี่คชา “ ผมพยักหน้ารับ บอสหรอ ผมยิ้มอย่างนึกแผนการออกมันต้องอย่างนี้สิน้องรักของพี่

“ ขอบคุณนะดิว “ ผมวิ่งเข้าไปกอดดิวอย่างรวดเร็ว ดิวคงงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะดิวแท้ๆความคิดผมเลยออกมาเป็นอย่างนี้รักน้องผมที่สุด

“ ไม่เป็นไรค่ะพี่คชา ว่าแต่พี่รีบไปใช่หรอ รีบไปเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณชายกลางไม่เข็ดและไม่หลาบจำนะค่ะ “ ดิวพูดอย่างรู้ทันผม ผมรับหยิบไม่สิแบกกระเป๋าใบใหญ่จนถึงต้นขาของผมเดินออกจากห้องทันที

มันต้องอย่างนี้สิว่ะคชา แกนี่มันหาที่รนดีแท้ ผมคิดกับตัวเองว่าจะทำยังไงอยู่แต่เพราะดิวเพราะดิวแท้ๆผมเลยได้ความคิดนี้มา ผมเดินคิดออกมาเรื่อยๆจนถึงหน้าประตูคฤหาสน์ ผมได้ยินเสียงของคุณชายตามมาติดๆ

“ คชา คชา รอเต๋าก่อน อย่างเพิ่งไป “ คุณเต๋าที่วิ่งเริ่มใกล้เข้ามาแต่ก็ไม่ทันอยู่ดีเพราะระยะห่างระหว่างตัวบ้านกับประตูห่างกันโข ผมสามารถยืนรอให้แท็กซี่มาถึงได้โดยไม่ต้องร้อนรน หึๆ

“ ไปคฤหาสน์ตระกูลวาร์นีครับ “ ผมบอกกับคุณน้าคนขัยรถแท็กซี่ น้าคนขับคงงงกับท่าทีของผมว่าจะไปหาครอบครัวมหาอำนาจนั่นทำไม แต่ก็ไม่ได้ซักถามและทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป

“ คชา คชา คชาลงมาคุยกับเต๋าก่อนได้มั้ย “ คุณชายวิ่งมาถึงพอดีตอนที่รถกำลังจะออกตัว

“ ขับไปเลยครับไม่ต้องจอดนะครับน้า เหยียบเร็วๆเลยครับ “ ผมพูดห้ามและเร่งให้น้าคนขับรีบเหยียบคันเร่งเพื่อไม่ให้คุณชายตามมาทัน

ผมกำลังกดโทรศัพท์หาเพื่อนผมอย่างไม่รีบร้อน

“ เบน วันนี้ชาจะไปค้างบ้านเบนนะ เตรียมห้องไว้ให้ชาห้องหนึ่ง...โอเค ไว้เจอกัน “ หลังจากบทสนทนาทางโทรศัพท์สั้นๆของผมกับเพื่อนจบลงผมก็ยิ้มกริ่มออกมาทันที

นี่แหละครับความคิดของผม ไปค้างบ้านเพื่อนสนิทของผมอย่าง  เบนจามิน วาร์นี

 

 

 

 

                                                             Tobecontinue

 

TalK By WriteR

 

กว่าจะแต่งเสร็จ เหนื่อยมากครับผม อาจจะงงไปบ้างเพราะไรท์เองก็งงๆอยู่เหมือนกัน

สติไม่ครบมาแต่งนี่มึนหัวเหมือนกันนะครับเนี่ย

ตอนหน้ายังไม่แน่ใจนะครับจะมาลงให้เร็วๆนี้หรือเปล่าแต่จะพยายามให้เร็วที่สุด

แต่ตอนหน้าขอจัดเต็มนะครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

323 ความคิดเห็น

  1. #289 megane (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:10
    ไมเต๋าทำงี้เนี่ย
    ชาไปนานๆเลยเอาให้เข็ด
    #289
    0
  2. #288 หนมปัง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 01:30
    ไปเลยค่ะ ไปเลย 55+ สะใจค่ะ
    #288
    0
  3. #255 INGYEsj13 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2555 / 18:49
    ไปเลยพี่คชาไปนอนบ้านพี่เบนเลย555555555555
    #255
    0
  4. วันที่ 20 เมษายน 2555 / 09:44
    ดีมากชาไปนอนบ้านเบนเลย
    ดัดนิสัยเสียๆของเต๋ามั่ง
    เห็นยอมตลอดๆเลยได้ใจ
    #209
    0
  5. #177 `/สว่างหน้าเีดียว(♥). (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2555 / 11:16
    เค้าไปแล้วไงเต๋า.. พอใจยัง ??
    ทำไมเวลาเค้าห้ามถึงไม่ฟัง ถึงไม่หยุดว่ะ (หนูหยาบ หนูขอโต้ดดด)
    เข็ดหลาบบ้างเหอะ ! ทำคชาร้องไห้ คนของคชาไม่ให้อภัยค้ะ !
    #177
    0
  6. #152 sinesine_atlove (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 22:53
     อยากจะฆ่าอิพี่เต๋าเบาเบา~

    อะไรนี่ น่าจะหยุดได้แล้วนะ 

    รู้มั้ย ? คชาเสียใจนะ T^T


    #152
    0
  7. #136 ต้นปาล์ม (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มีนาคม 2555 / 23:02
    สงสารพี่คชาอ่ะ น้ำตาไหลเลย เศร้าแทน
    #136
    0
  8. #129 tears blue (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 17:01
    เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง
    สมน้ำหน้าาาาาาาาา
    #129
    0
  9. #93 เป็ดแฝง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มีนาคม 2555 / 19:17
    อัยย๊ะ !!

    เบนบอส ???? ~

    >////<



    5555

    เต๋า แกโดนแล้ว ~

    สมน้ำหน้่า ! ทำตัวไม่ดีเอง !

    เอาหนักๆไรเตอร์

    555 55



    รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ >
    #93
    0
  10. #92 megaarmz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มีนาคม 2555 / 22:02
    สมน้ำหน้าพี่เต๋า กะจะทำให้พี่คชาหึงอะดิ

    วู้ๆ แต่ยังไงก็ขอให้รักกันเหมือนเดิมนะ TOT
    #92
    0
  11. #91 Alicia (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:38
    ทำไมเต๋าเลวแบบนี้อะ -*- 


    #91
    0
  12. #90 Alicia (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2555 / 13:15
    รอค่ะรอ ยืนยันคำเดิม โมเมนต์ต้นเจมส์เล็กๆ เอ็นซีเต๋าชาหน่อยๆ 555
    #90
    0
  13. #89 Pangrum'nn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:56
    รอค่าาาาา
    แต่ว่าเราจะสอบปลายภาคแล้วอ่าาา
    วันอังคารไม่ได้อ่านแน่เลยสอบโอเน็ตTT
    แต่ก็จะหาเวลามาอ่านแล้วมาเม้นนะคะเมื่อสอบเสร็จ!
    #89
    0