เล่ห์รัก...ริษยา(สนพ.ไอวี่)

ตอนที่ 6 : เล่ห์รัก...ริษยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 926
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 ก.พ. 53

เสียงฝีเท้าคนเดินมา พริมาหันไปมองทางประตูห้องครัวเห็นพินทุอรยืนมองเธอด้วยสายตาเกรงใจ จึงผละจากขนมปล่อยให้ยายทองทำไปก่อนคนเดียวแล้วเดินไปหาพินทุอร

คุณพินต้องการอะไรคะพริมาถามน้ำเสียงห่างเหิน

วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านสักคนพี่พิมไปนอนเป็นเพื่อนพินได้ไหมคะพินทุอรจับมือพริมา แววตาขอร้อง

โตแล้วนะคะจะให้พี่ไปนอนด้วยทำไมพริมาเสียงอ่อนกับพินทุอรทันทีที่พินทุอรยังเรียกเธอว่าพี่

พินเพิ่งกลับจากไปดูหนังผีมาแล้วยิ่งไม่มีใครอยู่บนตึกใหญ่สักคนมันเลยหลอนๆ พี่พิมไปอยู่เป็นเพื่อนพินหน่อยนะคะ

พินทุอรเขย่าแขนพริมาท่าทางอ้อนวอน

ไปไหนกันหมดหรือคะ

คุณพ่อ คุณแม่ไปงานเลี้ยงคงกลับดึก คุณอากลับดึกทุกวันอยู่แล้ว ส่วนพี่พีคงไปค้างบ้านเพื่อน พี่พิมไปนอนเป็นเพื่อนพินหน่อยนะ

พินทุอรทำหน้าออดอ้อน

หากคุณอรรู้ว่าพี่ไปนอนด้วยคงไม่พอใจมากพริมาสีหน้ากังวลใจ

พี่พิมไม่พูด พินไม่พูด ยายทองก็ไม่พูดไม่มีใครรู้แน่นอนพินทุอรชี้นิ้วไปทีละคน

ก็ได้คะพริมายิ้มเอ็นดูน้องสาว

ดีจัง นึกว่าพี่พิมจะเกลียดพินซะอีกพินทุอรกอดพริมาแน่นด้วยความดีใจ

พี่ต่างหากที่คิดว่าพินจะเกลียดพี่พริมาเสียงอ่อน

ไม่หรอกคะ

พินทุอรส่ายหน้า เธอจูงมือพี่สาวเดินขึ้นเรือน สองสาวคุยกันอย่างสนุกสนานอย่างที่ไม่ค่อยได้ทำกันบ่อยนัก พินทุอรถูกอรพินบังคับเคี่ยวเข็ญให้เรียนหนังสืออย่างหนักกลัวว่าจะพ่ายแพ้ต่อพริมาที่เรียนเก่งมาก และคอยสั่งห้ามไม่ให้คุยกับพริมาแต่หากไม่มีคนอยู่บ้านพินทุอรจะขอร้องให้พริมามานอนด้วยกันเสมอ ทั้งสองพูดคุยกันจนหลับไป

พริมาสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เธอรู้สึกคอแห้งเหลียวมองนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนแล้ว เลยลงไปเทรเรชข้างล่างเปิดตู้เย็นหยิบน้ำมาดื่ม มองดูรถในโรงจอดรถยังไม่มีใครกลับมาสักคน

เอี๊ยด!!!!!!!!!!เพล้ง!!!!!!!!!

อุ้ย

พริมาสะดุ้งตกใจ รีบวิ่งไปเปิดประตูบ้านเห็นรถเปอร์เช่สีน้ำเงินชนกระถางต้นไม้แตกเต็มสนามหน้าบ้านแม้จะเบรกแล้วแต่ด้วยคนขับอยู่ในอาการมึนเมาทำให้กะระยะทางจอดไม่ถูก พีรพัฒน์เดินลงจากรถอย่างทุลักทุเล เดินเลื้อยไปมาแทบคลานกับพื้น เดินเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่  ผิวขาวแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกฮอล์ 

พี่พี...

พริมาร้องครางด้วยความประหลาดใจ เธอรีบวิ่งเข้ามาพยุงพีรพัฒน์

 คัย...

เสียงป้อแป้ พยายามเบิกตาเพ่งมองแต่มันลายจนดูไม่ออกว่าใคร 

เกิดอะไรขึ้นทำไมต้องดื่มเหล้าจนเดินไม่ไหวขนาดนี้ละ

พริมาแปลกใจเธอไม่เคยเห็นพี่ชายดื่มหนักขนาดนี้ เขาเป็นคนที่เรียกว่าคอทองแดงก็ว่าได้แต่ทำไมถึงมีสภาพไม่ต่างกับหมาเช่นนี้

สงสัยถูกใครหักอกมาแน่เลย...เธอคิดแล้วรู้สึกเจ็บแปลบหัวใจ 

พีรพัฒน์สูงกว่าพริมามากทำให้เธอลากเขาไปได้แค่ห้องรับแขก เธอวางเขาลงโซฟาแต่แรงโน้มถ่วงของเขาที่มีมากกว่าทำให้เธอล้มลงไปทับเขา

อุ้ย

พริมาตกใจ รีบขยับตัวออกรู้สึกเขินอายพลางจ้องมองใบหน้าเขาด้วยความชื่นชม มือน้อยจับหัวใจที่เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะของเธอ ทำไมต้องใจเต้นกับคนที่ขึ้นชื่อว่าพี่ชายด้วยหรือว่าเธอรักเขา... ไม่... ไม่ได้...เธอเกลียดแม่ของเขา เธอสลัดความคิดออกไป ลุกขึ้นเข้าห้องครัวนำผ้าเย็นมาเช็ดหน้าของเขาเพื่อให้สางเมา  

อื้อ...ไม่เอาเย็นมือของเขาปัดมือของเธอ

อ...อึก...อ้วกพีรพัฒน์อ้วกออกมาดีที่พริมาถอยห่างเขาได้ทัน  

ต้องมีใครเช็ดตัวให้...พริมาคิด

เธอวิ่งไปเรือนคนใช้ไม่เห็นใครสักคน  สงสัยยังไม่กลับจากไปเที่ยวดูหนังกลางแปลงพี่พวกนี้แย่จริงเชียว  จะเรียกยามก็ไม่ได้ต้องเฝ้าประตูหน้าบ้าน   

สงสัยต้องทำเอง

หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง วิ่งกลับมาห้องรับแขกพร้อมกาละมังเล็กกับผ้าเย็น มือน้อยแกะกระดุมเขาทีละเม็ดด้วยความสั่นเทา เลือดสาวพุ่งปรี้ดขึ้นเต็มใบหน้าด้วยความเขินอายที่ต้องมาเห็นผู้ชายกึ่งเปลือยแบบนี้ จึงถอดแค่เสื้อก็พอมันเปื้อนแค่นี้ เธอเช็ดอ้วกให้เขาพลางเบ้หน้าเหม็นอ้วกที่เขาปล่อยออกมา ไม่เหลือสภาพคนหล่อเลย เธอเช็ดให้เขาไปเรื่อยๆ แต่ต้องมาสะดุ้งเมื่อเขาจับมือเธอมากุมไว้ ดวงตาคมฉายแววประกายอย่างประหลาด

ใจร้าย...

เสียงพึมพำ แววตาแดงก่ำคลอไปด้วยน้ำตา

พี่พีพูดอะไรนะ...อุ๊ย

พริมาขยับเข้าไปใกล้เพื่อฟังเขาพูดให้ถนัด พีรพัฒน์ดึงเธอเข้ามาพลิกตัวจับกดพริมาให้อยู่ใต้ร่างเขา

พี่พีจะทำอะไร ปล่อยนะ...นี่พิมเอง

พริมาพยายามดันเขาออกพลางแกะมือเขา ยกมือขึ้นมาจะตบเขาให้มีสติแต่เขาจับมือเธอไว้ทันพาดไว้เหนือหัวเธอ พริมาขยับตัวไม่ได้ ดิ้นยังไงก็ไม่หลุดเขาทับเธอไว้แน่น พีรพัฒน์เริ่มจูบไล้ไปตามซอกคอของพริมาไปเรื่อยๆ รู้สึกร้อนวูบวาบทั่วตัวไปหมดจนตัวแข็งทื่อ เกิดความกลัวเขาจนสมองสับสนไปหมด อยากจะเปล่งเสียงร้องออกมาแต่มันร้องไม่ออกไม่รู้เพราะอะไร น้ำตาเธอเรื่อขึ้นมาคลอเบ้าก่อนไหลลงมาทางหน่วยตาเรื่อยๆ

พริมาหลับตาแน่นหันหน้าหนีไปทางอื่น ตัวเธอสั่นเทาด้วยแรงสะอื้นร้องไห้หวาดกลัวกับการกระทำของพีรพัฒน์ เขาชะงักไม่คิดว่าสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นเพียงความฝันจะกลายเป็นความจริงได้ ครุ่นคิดหาทางออกที่คิดว่าดีที่สุดไม่ให้กระดากใจ

หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาตื่นเมื่อรู้สึกหนักและไม่มีการเคลื่อนไหวของคนข้างบน เธอเห็นพีรพัฒน์นอนหลับสนิททาบทับบนตัวเธอเลยพยายามดันเขานอนเหมือนเดิม             

ทำอะไรกันนะ

เสียงอรพินดังมาจากทางประตู พริมาตกใจ รีบปล่อยพีรพัฒน์ลุกขึ้นยืนหันไปมองทางประตูเห็นพ่อ กับป้าอรพินยืนมองตะลึงปนตกใจเมื่อเห็นร่างกายของพีรพัฒน์ ท่อนบนปราศจากเสื้อส่วนพริมา ผมเผ้ายุ่งเหยิง กระดุมเสื้อหลุดหลายเม็ด อยากร้องไห้เหลือเกินเธอต้องถูกเข้าใจผิดแน่ๆ

คือว่า...พริมากำลังจะอธิบาย

นังแพศยา

เสียงดังฉาดใหญ่ปะทะเข้าแก้มนวลใส พริมาน้ำตาคลอเธอกุมแก้มตัวเองไว้ พิบูลมองด้วยความตกใจแต่ไม่คิดเข้าไปห้าม อรพินโถมเข้ามาจะตบหน้าพริมาอีกครั้ง

พอเถอะครับ คุณแม่พีรพัฒน์รีบตื่น กระโดดเข้าไปบังพริมาไว้ไม่ให้อรพินตบซ้ำ 

ออกไปตาพี แกจะปกป้องมันทำไม

อรพินเกรี้ยวกราด เธอถลึงตาใส่ลูกชายโกรธสุดขีดเมื่อเห็นลูกปกป้องผู้หญิงที่เธอเกลียดชัง

แม่เข้าใจพวกเราผิดพีรพัฒน์ตะโกน

ภาพมันฟ้องว่ายัยพิมจะปล้ำแกแล้วยังจะให้แม่เห็นว่าเป็นยังไงอรพินจ้องพริมาสายตาเกลียดชัง

มันไม่ใช่พีรพัฒน์พยายามปกป้องพริมา

ไม่ต้องแก้ตัวให้มันอรพินตะเบ่งเสียงด้วยความโมโห

เอาละผมว่าฟังลูกก่อนดีกว่านะพิบูลเดินเข้ามาโอบไหล่อรพิน

ทุกคนนั่งเรียงกันครบพร้อมหน้าอยู่ในห้องรับแขก พิบูลนั่งหน้าเครียดขรึม อรพินนั่งหน้าบึ้งสายตาวาวโรจน์แทบจะกินเลือดกินเนื้อพริมา พีรพัฒน์นั่งข้างอรพินด้วยสีหน้าสำนึกผิดมีผ้าชุบน้ำอยู่บนศีรษะกำลังทุบต้นคอตัวเองเบาๆ พริมาและยายทองนั่งอยู่เก้าอี้อีกด้าน เธอเล่าเรื่องให้ทุกคนฟังจนหมดแต่สีหน้าอรพินไร้วี่แววหายโกรธ 

เธอต้องออกไปจากบ้านหลังนี้...ไม่อย่างนั้นมันต้องเกิดเรื่องบัดสีแบบนี้ขึ้นมาอีก

อรพินลงประกาศิต ทุกคนต่างตะลึงตกใจไม่แพ้กัน

ผมต่างหากที่ผิดหากแม่จะไล่ก็ต้องไล่ผมไปไม่ใช่พิมพีรพัฒน์สายตาจริงจัง พริมามองเขาอย่างแปลกใจ

หยุดพูดเลยนะ แกเมาก็ต้องทำอะไรขาดสติอรพินแก้ต่างให้ลูกชาย

แต่พีรพัฒน์เถียง

เธอมาทำอะไรที่นี่คงรู้ใช่ไหมว่าพวกฉันจะกลับดึกเลยมาดักซุ่มเข้าหาลูกชายฉัน

อรพินจับแขนพริมาจิกเล็บลงไปด้วยความเกลียดชังพลางเขย่าไปมา

พิมเปล่า พิมพูดจริงๆ นะคะคุณพ่อพริมาส่ายหน้าปฏิเสธทั้งน้ำตา เธอเรียกให้พ่อช่วย 

ฉันไม่ใช่พ่อแกพิบูลพูดไม่แม้แต่จะชายตาแลพริมา

คุณพ่อพริมาน้ำตาไหลพรากทันที

เธอต้องเก็บข้าวของออกจากบ้านฉันภายในพรุ่งนี้อรพินกระตุกยิ้มมุมปากสะใจ

เสียใจนะคะคุณอร พริมาเป็นหลานฉัน ฉันไม่ให้พิมไปไหนทั้งนั้นยายทองเอ่ยขึ้นหลังจากทนฟังอยู่ตั้งนาน

แก...ยายทองมีสิทธิ์อะไรอรพินจ้องหน้ายายทองเขม็ง

คุณหญิงยกบ้านเรือนไทยให้เป็นกรรมสิทธิ์ของฉันจนกว่าจะตาย ตอนนี้หนูพิมอยู่กับฉันไม่ใช่อยู่กับคุณดังนั้นคุณไม่มีสิทธิ์ไล่เธอ

ยายทองจ้องกลับไม่ลดละ

คุณคะ

อรพินขมวดคิ้วหันไปมองสามี เธอไม่เคยทราบเรื่องนี้มาก่อน

อย่างที่ยายทองพูดคุณไม่มีสิทธิ์ไล่พริมาพิบูลเสียงเรียบแฝงความ เย็นชา

แต่

ลูกชายของคุณก็ผิดนะอรพินพิบูลหันไปตำหนิอรพิน

คุณพิบูลอรพินโกรธที่เขาไม่เข้าข้างจึงลุกเดินขึ้นห้องอย่างขัดใจ

ตั้งแต่พรุ่งนี้ฉันขอสั่งห้ามเธอขึ้นตึกใหญ่ ส่วนแก ตาพี ฉันขอสั่งห้ามกลับบ้านดึกเกินหนึ่งทุ่ม

พิบูลสั่งทุกคนก่อนเดินเข้าห้องทำงาน ยายทองเดินตามอยากจะคุยกับพิบูลเรื่องหน้าตาของพริมาว่ามีความคล้ายคลึงกับแม่ของเขามากขนาดไหน

พ่อคะพริมาร้องเรียกพ่อด้วยน้ำตา

พีรพัฒน์มองเธอด้วยความสงสารและเห็นใจ อยากลุกขึ้นไปปลอบโยนเธอเหลือเกิน พริมาหันกลับมาเจอเขามองด้วยสายตาห่วงใยแต่เธอคิดว่าเขากำลังมองเธอย่างสมเพช หญิงสาวเดินหนีเขาทันที

พิมรอพี่ก่อนพริมาหยุดชะงักกับเสียงอ่อนโยนของพีรพัฒน์

คุณพีมีธุระอะไรกับฉันเธอไม่หันไปมองเขา

พี่ขอโทษเขาเดินมาใกล้เธอพลางจับมือขึ้นมาบีบกระชับ

ไม่เป็นไรคะเธอดึงมือออก เมินหน้าไปทางอื่น

พี่เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น เจ็บมากไหมเขาลูบแก้มเธอแผ่วเบา

พริมาแทบน้ำตาตกเมื่อได้รับสัมผัสอ่อนโยนจากเขาหลังจากห่างหายไปนาน เธอไม่อยากอ่อนแอให้เขาเห็นจึงเบือนหน้าหนี พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

ไม่เป็นไรคะ พิมเข้าใจว่าคุณเมาไม่รู้เรื่อง

พี่รู้ตัวดีว่าเมื่อกี้ทำอะไรเสียงเขาหนักแน่นและจริงจัง

หมายความว่าคุณพีตั้งใจอย่างนั้นเหรอ คุณทำไปเพื่ออะไร

พริมาหันมาด้วยความโกรธแต่เมื่อสบเข้ากับสายตาคมกล้ากำลังจ้องมองเธอ พริมาถึงกับใจเต้นระรัว หลบสายตาของเขา พีรพัฒน์ดึงมือของเธอขึ้นมากุมไว้

พี่ดีใจนะที่เราสองคนไม่ใช่พี่น้องกัน

ปล่อยเถอะคะใจเธอสั่นรัว

พี่ไม่ชอบใจเลยที่เห็นพิมใกล้ชิดภาสกรเขาเผยความในใจให้เธอรู้

พี่พี

พี่รักเธอนะ รักตั้งแต่แรกเห็น พอรู้ว่าเธอเป็นน้องพี่เลยต้องตัดใจ แต่สวรรค์ก็เข้าข้างทำให้เราไม่ใช่พี่น้องกัน แม้พิมจะโกรธ อาจจะเกลียดแม่พี่ แต่อย่าเกลียดพี่ได้ไหม

พริมาอึ้ง มองเขาอย่างตื่นเต้นระคนสับสนกับคำสารภาพของเขา เธอได้เขากลับคืนมาแล้วใช่ไหม อาจจะไม่ใช่พี่ชายแต่ได้คนรักกลับคืนมา

พิมไม่เคยเกลียดพี่เธอบอกก่อนเดินออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว

พีรพัฒน์กระตุกยิ้มอย่างมีความสุข เธอไม่ได้เกลียดเขาแต่เธอจะรักเขาได้อย่างไรกันเมื่อแม่ของเขาทำกับเธอและแม่ของเธอมากเหลือเกิน

เขาเดินขึ้นบันไดกลับห้องก็ต้องชะงักเมื่อเจอแม่ยืนอยู่บนบันได จ้องมองเขาเขม็ง แววตาน่ากลัว แม่บอกให้เขาเข้าไปคุยกับท่านตามลำพังข้างในห้องนอนของเขา

แม่เรียกผมมามีเรื่องอะไรจะพูดด้วยหรือครับ

ลูกคุยอะไรกับพริมาอรพินเสียงห้วน

ไม่มีอะไรครับเขาไม่อยากให้แม่รู้กลัวว่าจะห้าม

อย่าสนิทสนมกับพริมาให้มากนัก

            ผมขอเหตุผล

ไม่มีเหตุผล แม่ขอสั่งห้ามไม่ให้ลูกยุ่งกับพริมาอรพินสั่ง

ผมรักและเคารพแม่ แต่เรื่องนี้ผมทำให้แม่ไม่ได้

ทำไมลูกจะทำไม่ได้ อย่าบอกนะว่ารักมันอรพินโมโห

ใช่...ผมรักพิมสีหน้าพีรพัฒน์จริงจัง

ลูกรักเธอไม่ได้อรพินบอกเสียงเครียด

ทำไมผมจะรักพิมไม่ได้ในเมื่อเราไม่ได้เป็นพี่น้องกันคนเป็นลูกสวนกลับทันที

ลูกแน่ใจเหรอ

แม่ต้องการบอกอะไรผมลูกชายชะงัก

พิมเป็นลูกของคุณพ่อ แม่เปลี่ยนผลตรวจเพื่อกำจัดพิมออกไปจะได้ไม่ต้องเป็นตัวหารในมรดกคนเป็นแม่พูดเสียงเครือ

แม่ทำได้ไงลูกชายมองแม่ด้วยสายตาเจ็บปวด

แม่รู้ว่าตัวเองเลวแต่แม่ทำไปเพราะอยากให้ลูกของแม่ได้สิ่งที่ดีที่สุดอรพินซบหน้าบนฝ่ามือตัวเอง

หมายความว่าผมกับพิม พวกเราเป็นพี่น้องกันน้ำเสียงเขาสั่นเทา แฝงความเจ็บปวด

ใช่...แม่ถึงไม่อยากให้ลูกใกล้ชิดพิม ลูกต้องห่างจากน้องให้มากที่สุด ยิ่งอยู่ใกล้กันความใกล้ชิดจะทำให้ลูกรักเธอจนถอนตัวไม่ขึ้น...นั่นคือน้องของลูก แม้จะคนละแม่แต่ก็เป็นสายเลือดเดียวกัน

อรพินมองหน้าลูกชายนิ่งแล้วลอบยิ้มอย่างพึงพอใจกับสีหน้าเชื่อสนิทใจของลูกชาย พีรพัฒน์แทบหัวใจแตกสลายเขาหลงดีใจนึกว่าพริมาไม่ใช่น้องแต่เธอคือน้องสายเลือดเดียวกับเขา แล้วเขายังไปรักเธอฉันท์ชู้สาวอีก

ลูกคงไม่บอกเรื่องนี้กับคุณพ่อ ถ้าลูกบอกคุณพ่อต้องเกลียดแม่แน่อรพินเสียงสั่นเทา

ผมอยากอยู่คนเดียวน้ำเสียงเขาแหบพร่า

อรพินพยักหน้าเดินออกจากห้องไปเงียบๆ พีรพัฒน์ทรุดตัวนั่งลงกลางห้อง ร้องไห้แทบขาดใจเมื่อพระเจ้ากำลังเล่นตลกกับหัวใจของเขา ความรักของเขาที่มีต่อพริมามันไม่สามารถหยุดลงได้อีกแล้วเพราะเขารักเธอจนหมดหัวใจ มันถลำลึกเกินกว่าจะหยุดรักน้องสาวตัวเองได้ แต่เขาต้องหยุด เขาจะรักเธอเกินน้องสาวไม่ได้

            *****************************************

บทที่ 4

ตั้งแต่วันนั้นพีรพัฒน์ก็ไม่ยอมกลับบ้านเอาแต่ดื่มเหล้าและไปนอนค้างโรงแรมเสมอ ภานุมาศเดินมากับเพื่อนพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเธอชะงักเมื่อเห็นพีรพัฒน์

ใครเหรอเห็นจ้องเขม็งเชียวส้มถามภานุมาศ

หล่อโครตเลยเมอุทานจ้องมองไม่กระพริบ

ว่าที่คู่หมั้นฉันเอง วันนี้พวกแกกลับไปก่อนนะ คืนนี้ฉันคงอีกยาวแววตาภานุมาศแพรวพราว

แหมเพื่อนๆ ร้องแซวอย่างรู้ทัน

ภานุมาศเดินเข้าไปหาพีรพัฒน์กำลังนั่งกินเหล้าไม่สนใจใคร เธอเดินไปนั่งข้างเขาพลางจับขวดเหล้าไว้ ก่อนแกล้งถามทำเป็นไม่สบายใจ

ขวดเหล้าเปล่าเต็มโต๊ะ พี่ดื่มตั้งแต่เปิดร้านหรือเปล่าคะ

อย่ามายุ่งเขาดึงขวดเหล้าในมือเธอมารินต่อ

มีเรื่องไม่สบายใจหรือคะเธอถามเสียงหวาน

เปล่าเขาเงียบก่อนจะปฏิเสธ

ภารินให้นะคะ

ภานุมาศพูดเสียงหวานรื่นหู นั่งมองเขาดื่มด้วยสีหน้าอมยิ้มกริ่ม ไม่ได้ห้ามเขาดื่มแถมยังรินให้เขาจนหน้าแดงก่ำก่อนซบหลับคาโต๊ะ   

พี่พีเธอเขย่า เมื่อเขาหลับสนิทไม่รู้เรื่องสายตาเธอออกแววเจ้าเล่ห์ทันที

ในที่สุดพีรพัฒน์ทายาทตระกูลดังของเพฑารัตน์ก็จะเรียบร้อยโรงเรียนภานุมาศแล้ว

ภานุมาศพึมพำอย่างมีความสุข พยุงเขาขึ้นรถของพีรพัฒน์ขับไปนอนในโรงแรมม่านรูด เธอมองชายหนุ่มกำลังหลับสนิทไม่รู้เรื่องก่อนถอดเสื้อผ้าของเขาและเธอออกอย่างมีความสุขเผยแผงอกกำยำขาวจัวะน่าหลงใหล

ผู้ชายอะไรตอนหลับก็ยังดูหล่อ 

เธอซุกหน้าเข้าไปหอมแก้มของเขากลิ่นเหล้าโชยออกมากระตุ้นอารมณ์เธอเหลือเกิน มือน้อยลูบไล้แผ่นอกขาวแต่แข็งแกร่งของเขา พีรพัฒน์เหม็นน้ำหอมของหญิงสาวโชยแตะจมูกผสมกับเหล้าที่ดื่มเข้าไปมันตีกันจนภายในท้องปั่นป่วน  เขาทำหน้าพะอืดพะอมก่อนจะอาเจียนออกมา 

ว้าย

หล่อนร้องเสียงหลง ดีที่ภานุมาศหลบทันชุดของเธอเลยไม่เปื้อน สีหน้าเธอหมดอารมณ์พิศวาสแต่เธอก็ไม่หมดหนทางปล่อยเขาให้หลุดมือ

ผู้ชายเพียบพร้อมอย่างพีรพัฒน์ ฉันไม่ยอมปล่อยมือไปแน่เธอยิ้มเยาะอย่างพึงพอใจ

พีรพัฒน์กระพริบตาถี่ๆ ปวดหนึบทั่วศีรษะ ยกมือขึ้นมาทุบศีรษะเบาๆ ก่อนชะงักเมื่อได้ยินเสียงสะอื้น ชายหนุ่มหันไปมองอย่างตกใจ เห็นแผ่นหลังเปลือยเปล่าของหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่ด้านข้าง 

เธอเขาสะกิด 

หญิงสาวค่อย ๆ หันมามองเขาทั้งน้ำตา พีรพัฒน์ชะงักเบิกตาค้าง

ภา

พี่พี ฮื่อๆๆ

เกิดอะไรขึ้นพีรพัฒน์อึ้ง  

เมื่อคืนเราสองคนต่างเมาคะแล้วพี่พีก็ขับรถพาภามาที่นี่แล้วพี่พีก็...ปลุกปล้ำภาเธอเริ่มร้องไห้อีกครั้ง

เหรอ

พีรพัฒน์สีหน้าไม่เชื่อ เขาเป็นผู้ชายแม้จะเมามากขนาดไหนเรื่องเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นเขารู้อยู่แล้วแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมภานุมาศต้องทำแบบนี้แล้วเขาจะแก้ปัญหาเรื่องนี้ยังไงดี

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ทั้งสองมองหน้ากันนิ่งภานุมาศหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์เป็นเบอร์ของแม่ ภานุมาศอยากร้องตะโกนออกมาเสียงดังแม่เธอช่างรู้งานเสียจริงโทรมาได้จังหวะพอดิบพอดี

แม่โทรมา ทำไงดี ภากลัวเธอมองมาทางอย่างสีหน้าไม่สบายใจ 

รับเถอะเขาพยักหน้า

ภานุมาศลอบยิ้มอย่างพึงพอใจก่อนกดรับ

ภาคะแม่

ลูกอยู่ที่ไหน...หายไปไหนทั้งคืนคุณหญิงภัสราถามอย่างไม่พอใจ

ภา...เออ...อยู่กับพี่พีคะเธอแกล้งทำเสียงลำบากใจ 

พีรพัฒน์ถอนหายใจ  ต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่

อะไรนะคุณหญิงภัสราอุทานตกใจ

พีรพัฒน์แย่งมือถือจากภานุมาศมาก่อนกรอกเสียงลงไป

ภาอยู่กับผมเดี๋ยวผมพาไปส่งบ้านครับคุณหญิงป้า

เหรอจ๊ะ...เอาเถอะป้าจะเป็นลมคุณหญิงวางสาย

พีรพัฒน์ส่งมือถือให้ภานุมาศสีหน้าเคร่งเครียด

รีบแต่งตัวเถอะพี่จะไปส่ง

พีรพัฒน์เสียงเครียด ลุกขึ้นแต่งตัวก่อนโทรหาพ่อ คุณพิบูลฟังลูกชายอย่างสงบเมื่อเขาบอกว่าจะรับผิดชอบภานุมาศคุณพิบูลจึงพาอรพินไปบ้านคุณหญิงภัสรา เมื่อไปถึงคุณพิบูลบอกคุณหญิงว่าจะรีบจัดงานหมั้นให้เด็กทั้งสองเร็วที่สุด ภานุมาศเรียนจบมหาวิทยาลัยเมื่อไหร่จะจัดงานแต่งทันที

คุณหญิงภัสราหน้าบานยิ้มแก้มปริเมื่อได้ยินค่าสินสอดที่พิบูลเสนอก่อนครอบครัวเพฑารัตน์จะแยกย้ายกันกลับบ้าน พีรพัฒน์เดินมานั่งลงตรงข้ามพ่อกับแม่ก่อนยกมือไหว้ลงบนตักท่านทั้งสอง

พ่อครับ แม่ครับ ผมขอโทษ

คุณพิบูลสีหน้าเคร่งเครียด รู้สึกผิดหวังกับการกระทำลูกชายมาก ส่วนอรพินสีหน้าพอใจแต่แฝงแววกังวลเมื่อเห็นสีหน้าสามีบึ้งตึงจึงยังไม่พูดอะไรออกมา

ไม่กี่วันก่อนเพิ่งเกิดเรื่องกับพริมา วันนี้มาเกิดเรื่องกับภานุมาศอีก พ่อผิดหวังในตัวลูกเหลือเกิน

พูดจบคุณพิบูลก็เดินขึ้นบ้าน สองแม่ลูกมองตามคนเป็นพ่อด้วยสีหน้าลำบากใจ

ผมขอโทษครับพีรพัฒน์พึมพำอย่างคนสำนึกผิด

รอให้คุณพ่อใจเย็นก่อนเดี๋ยวแม่จะช่วยพูดให้อรพินลูบผมลูกชายเบาๆ อย่างเอ็นดู

แม่ไม่โกรธผมหรือครับพีรพัฒน์ถามอย่างแปลกใจทีตอนพริมาบ้านแทบแตก

ลูกทำดีแล้วต่างหาก แม่จะโกรธลูกทำไมล่ะเธอยิ้ม

พีรพัฒน์มองหน้าแม่นิ่งก่อนจะเดินขึ้นบ้านด้วยสีหน้าเหงาหงอย  นั่งจมปลักอยู่ในห้องคนเดียวไม่รู้ว่าน้องสาวเดินเข้ามาในห้องมองอย่างเห็นใจ

พี่พีอย่าคิดมากนะคะ พินไม่เชื่อว่าพี่พีจะทำแบบนั้นพินทุอรเดินมาซบไหล่พี่ชาย

พี่โง่เอง...กินจนเมาหัวราน้ำเขาพึมพำกับน้องสาว

พี่พีต้องหมั้นกับพี่ภาหรือคะ

อืม

ทั้งที่ไม่รัก

พี่ต้องรับผิดชอบ

แต่พี่ไม่ได้ทำ

เชื่อใจพี่ขนาดนั้นเชียวเขาอมยิ้มมองน้องสาวอย่างเอ็นดู

เราเป็นพี่น้องกัน ต้องรักและเชื่อใจกันเธอมองพี่ชายอย่างใสซื่อ 

ขอบใจ

พีรพัฒน์บีบจมูกน้องสาวอย่างเอ็นดู เขาครุ่นคิดถึงน้องสาวอีกคนเธอจะเชื่อว่าเขาไม่ทำหรือเปล่านะ...

พริมานั่งฟังภาสกรเล่าให้ฟังเกี่ยวกับภานุมาศและพีรพัฒน์หายไปด้วยกันทั้งคืน พีรพัฒน์มาส่งภานุมาศกลับบ้านในตอนเช้าโดยคุณพิบูลกับคุณอรพินตามมาในเวลาใกล้เคียงกันและได้เจรจาถึงเรื่องการหมั้นหมายของทั้งสองที่จะเกิดขึ้นในเร็วๆ นี้ คำพูดของเขาทะลุผ่านหูของเธอจนอื้ออึงฟังเขาไม่รู้เรื่อง

เงินสดสิบล้านเชียวนะยังไม่นับรวมของอย่างอื่นภาสกรบอกก่อนสังเกตอาการนิ่งเงียบของพริมา

พิมเป็นอะไรหรือเปล่า

เปล่าคะ

เธอยิ้มแต่แววตาเศร้าสร้อย  ภาสกรเสมองไปทางอื่นอย่างไม่พอใจ เขาคิดว่าพริมามีใจให้พีรพัฒน์แน่นอนแต่เขาไม่ยอมแพ้หรอกในเมื่อพีรพัฒน์กลายเป็นคนต้องห้ามไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งกับใครได้อีก

พิมเขาเอื้อมมือมาจับมือของเธอ

คะ

พี่ขอโอกาสให้พิมเปิดใจให้พี่ได้ดูแลพิมนะครับ

คือว่า

พี่ขอพิสูจน์ตัวเองว่ารักพิมจริงๆ จนกว่าพิมเรียนจะเรียนจบ แล้วเราแต่งงานกันนะภาสกรมองหน้าเธออย่างมีความหวัง

คุณหญิงภัสราล่ะคะเธอถามกลับพยายามหาทางเลี่ยง

แม่ไม่ห้ามที่พี่คบกับพิม

ขอบคุณที่ไม่รังเกียจลูกชู้อย่างพิมคะเธอยิ้มเศร้าสร้อยให้เขา

ไม่ว่าพิมจะเป็นใคร พี่จะรักพิมไม่เปลี่ยนแปลง

พริมาน้ำตาคลอ เมินหน้าไปทางอื่น ไม่อยากเชื่อคำพูดสับปรับของผู้ชาย  ไม่กี่วันก่อนพี่พีก็บอกว่ารักเธอแล้วเขาก็ไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น ภาสกรมองเธอแล้วหนักใจ เมื่อเห็นเธอเงียบไปไม่พูดกับเขาอีก จึงต้องขอตัวกลับ

หลังจากภาสกรกลับไป  ขอบตาร้อนผ่าวก็มีน้ำอุ่นใสๆ รินไหลลงมาไม่สามารถระงับได้  เดินเข้าไปในห้องมองรูปถ่ายของเธอกับเขาในยามเด็ก กำลังส่งยิ้มหวานอย่างมีความสุข เธอขยำปาไปตกอีกฟากหนึ่งของห้อง มองทั้งน้ำตาด้วยความโกรธเสียใจ ก่อนเดินไปหยิบขึ้นมาคลี่ออกรีดมันให้เรียบเหมือนเดิมแล้วยกขึ้นมาแนบอกนอนสะอื้นบนเตียงจนหลับทั้งน้ำตา

            *********************************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

404 ความคิดเห็น

  1. #397 วนัน (@konwan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 12:06
    เมาหัวราน้ำ
    #397
    0
  2. วันที่ 12 กันยายน 2551 / 18:28
    หมดสภาพเลยพี่พี -*-

    เดี๋ยวต้องเกิดเรื่องแน่ๆเลย

    55
    #60
    0