เล่ห์รัก...ริษยา(สนพ.ไอวี่)

ตอนที่ 5 : เล่ห์รัก...ริษยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 870
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 ก.พ. 53

บทที่ 3

 

พีรพัฒน์ทรุดตัวนั่งลงกับพื้นข้างเตียงซบหน้าลงกับฝ่ามือตัวเองปล่อยน้ำตาให้มันไหลออกมา เขารักแม่แม้จะรู้ว่าแม่ทำผิดก็ไม่ป่าวประกาศเพราะไม่ต้องการให้แม่อับอายยิ่งรู้ว่าแม่จะทำร้ายคนอื่นเขายิ่งต้องขัดขวาง เขาจะไม่ยอมให้คนที่เขารักทั้งสองต้องทำผิดหรือเป็นอันตรายเด็ดขาด...

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น พีรพัฒน์ปาดน้ำตาบังคับให้ตนเองทำสีหน้าปกติก่อนเดินไปเปิดประตู พินทุอรยิ้มเศร้าๆ เดินถือถาดนมเข้ามาในห้องนอนของพี่ชาย

พินเห็นพี่กลับมาดึกไม่รู้กินข้าวมาหรือยังเลยเอานมมาให้ดื่มรองท้องคะพินทุอรวางแก้วนมข้างหัวเตียงพี่ชาย

ขอบใจจ๊ะ

พินเชื่อว่าแม่ไม่มีทางทำเรื่องบัดสีแน่พินทุอรนั่งบนเตียงข้างพี่ชาย

พี่ก็อยากเชื่อแบบนั้นเหมือนกันพีรพัฒน์ยิ้มเศร้าๆ

...เขาเองก็อยากเชื่อเหมือนกันว่าแม่ไม่ได้คบชู้กับอาบุรีนานขนาดนั้น แม่อาจเหงาที่พ่อรักน้าผกามากก็เท่านั้น...

ทำไมพี่พูดแปลกๆพินทุอรขมวดคิ้ว

ไม่มีอะไรหรอก ไปนอนได้แล้วพีรพัฒน์ลูบผมน้องสาว

อย่าลืมดื่มนมนะพินเป็นห่วงกลัวหิวพินทุอรยิ้มหวานให้พี่ชายอย่างน่าเอ็นดู

จ้าพีรพัฒน์ยิ้มเอ็นดูน้องสาว

นอนหลับฝันดีคะพี่พีพินทุอรหอมแก้มพี่ชายก่อนปิดประตูให้เขาแผ่วเบา

พีรพัฒน์หุบยิ้มทันที นั่งคอตกครุ่นคิดกับตัวเอง...ดีแล้วที่น้องไม่รู้เรื่องแม่กับอาบุรี เขาไม่อยากให้น้องสาวหมดความศรัทธาในตัวแม่ แม่ผู้แสนดีของพวกเขากลับกลายเป็นคนใจคอโหดเหี้ยม...

ชายหนุ่มมองแก้วนมที่น้องสาวยกมาให้ อมยิ้มเล็กน้อยแม้จะไม่หิวแต่ไม่อยากให้น้องสาวเสียใจ เลยยกขึ้นดื่มจนหมดแก้วก่อนเดินเข้าไปอาบน้ำและนอนหลับภายในเวลาอันรวดเร็ว

พี่พีดื่มนมแล้วคะแม่พินทุอรบอกมารดา

ขอบใจมากนะอรพินยิ้มตรงมุมปากเล็กน้อยเธอไม่อยากทำเลยแต่ไม่อยากให้ลูกชายมายุ่งเรื่องนี้

ทำไมแม่ไม่เอาไปให้พี่พีดื่มเองล่ะคะลูกสาวถามอย่างสงสัย

แม่กลัวว่าพี่เขาจะไม่ยอมดื่มนะสิอรพินตีหน้าเศร้า

อีกไม่นานทุกคนจะเข้าใจว่าแม่บริสุทธิ์คะลูกสาวบีบมือแม่ให้กำลังใจ

ขอบใจจ๊ะ พรุ่งนี้หนูไม่ต้องปลุกพี่เค้านะอรพินสั่งลูกสาว

ทำไมคะ

แม่เห็นท่าทางพี่เขาเหนื่อยเลยอยากให้นอนพักมากๆอรพินแอบซ่อนแววตาเลศนัย

คะพินทุอรพยักหน้า

นอนหลับฝันดีจ๊ะลูกรัก

อรพินจูบหน้าผากลูกสาวก่อนเดินออกจากห้อง พินทุอรเดินไปส่งแม่มองจนแม่เดินเข้าห้องนอนของแม่ที่แยกห้องนอนกับพ่อมาตั้งแต่ก่อนเธอเกิดเสียอีกพ่อมักจะนอนกับน้าผกามากกว่าแม่ของเธอ หลังจากแม่เข้าห้องเรียบร้อยเธอจึงค่อยปิดประตูเข้าไปนอนบ้าง

            ****************************************************

 พี่พิมคะ พี่พิม

เสียงของพินทุอรลอยมาก่อนร่างบางจะวิ่งขึ้นมาหาเธอบนเรือนไทย สีหน้าของคนเป็นพี่สาวแปลกใจเมื่อน้องสาวหน้าตื่นตระหนก เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมาเต็มใบหน้าด้วยความเหนื่อยเมื่อต้องวิ่งมาจากตึกใหญ่

เกิดอะไรขึ้นพินพริมาถาม

แม่ไม่สบายคะ

มาหาพี่ทำไม ไม่ตามคุณหมอมาดูอาการล่ะพริมาแปลกใจ

พินหาเบอร์หมอประจำตระกูลเราไม่เจอคะ ไม่มีใครอยู่บ้านสักคนด้วย จะพาแม่ไปโรงพยาบาลพินก็ขับรถไม่เป็นพินทุอรบอกระรัว

อะไรกันคนใช้บ้านนี้มีตั้งหลายคนแล้วหายไปไหนกันหมด

พี่สายใจกับป้าบัวไปซื้อของในตลาด ส่วนลุงสมขับรถให้คุณพ่อ

แล้วมาหาพี่ทำไม

พินวานพี่ช่วยไปซื้อยาประจำของคุณแม่ให้พินหน่อย นะคะ พิมไม่อยากทิ้งคุณแม่ให้อยู่คนเดียวไว้นานเลยสีหน้าพินทุอรวิตกกังวล

พริมาเห็นสีหน้าของน้องสาวคนละแม่แล้วเชื่อว่าเธอพูดความจริง เนื่องจากพินทุอรไม่เคยพูดโกหกกับเธอสักครั้งเดียว จึงรับใบสั่งแพทย์มาจากมือพินทุอรและออกไปซื้อยาหน้าปากซอยมาให้อรพิน

หลังจากพริมาเดินออกจากบ้าน พินทุอรก็รีบวิ่งกลับไปดูอาการของแม่ด้วยความเป็นห่วง เมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องก็เจอแม่ยืนพิงหน้าต่างมองพริมาเดินออกจากบ้านด้วยสีหน้าเรียบเย็นแฝงความน่ากลัว

แม่ปวดหัวไม่ใช่หรือคะ ทำไมไปยืนตรงนั้นล่ะลูกสาวถามอย่างแปลกใจ

แม่หายดีแล้วจ๊ะอรพินยิ้มหวาน

พินไปตามพี่พิมไม่ต้องออกไปซื้อรอให้พี่สายใจกับมาก่อนดีกว่าเธอหันหลังจะไปเรียกพี่สาว

ไม่ต้องไป พิมไปซื้อนะดีแล้ว เผื่ออาการของแม่กำเริบเธอรีบห้ามกลัวพินทุอรจะไปขัดขวาง

คะแม่

พินทุอรพยักหน้าอย่างตกใจกับเสียงดังน่ากลัวของแม่ เธอเดินเข้าห้องไปอ่านหนังสือเรียนเพื่อเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยต่อไป

พริมานั่งรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างซึ่งจอดอยู่หน้าบ้านไปซื้อยาหน้าปากซอย เริ่มรู้สึกแปลกใจเมื่อคนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างขับไปทางอื่น เธอบอกเขาแต่เขาไม่ฟังจึงเริ่มโวยวายร้องให้คนช่วยก่อนจะถูกปืนจ่อเข้าตรงหน้าท้อง

อยู่นิ่งๆ หากไม่อยากตายมันขู่

จะเอาเงินใช่ไหม ฉันให้หมดเลยเธอพยายามตั้งสติไม่ให้ร้อนรน ใจเย็นคุยกับมัน

มันไม่ตอบ แต่เลี้ยวเข้าบ้านร้างท้ายหมู่บ้าน พอรถจอดสนิทหญิงสาวพยายามวิ่งหนีแต่ถูกมันกระชากผมจนหน้าหงายเจ็บหนังหัวไปหมด

ช่วยด้วย...โอ้ยเธอร้องตะโกนให้คนช่วยแต่ถูกมันตบจนเลือดกลบปาก

เข้ามานี่มันลากแขนเธอเข้าไปในบ้านร้าง

ไม่นะ...ช่วยด้วยเธอไม่ยอมพยายามดิ้นหนี 

แรงเยอะจริงมึงมันรวบเธอเข้ามากอด 

เธอก้มลงกัดแขนมันฝังเต็มเขี้ยว

โอ๊ย

มันร้องเจ็บปวดปล่อยมือจากการกอดรัด เธอได้โอกาสรีบวิ่งออกไป มันวิ่งตามมากระชากคอเสื้อเธอลากเข้าไปในบ้านก่อนตบหน้าเธอจนล้มลงกองกับพื้น มันแตะเข้าซี่โครงเธอเต็มแรงจนเธอสลบแน่นิ่งไป

หมดฤทธิ์แล้วซิ

โจรหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นเหยื่อไม่มีอาการขัดขืนแล้ว มันถอดเสื้อของมันออกแต่ต้องชะงักค้างก่อนล้มไปนอนกองกับพื้นเมื่อถูกของหนักกระแทกเข้าท้ายทอยถึงกับสลบไปทันที

ภาสกรเดินเข้ามาหาหญิงสาว ค่อย ๆ ยกหญิงสาวขึ้นมาก่อนตกใจไม่คิดว่าจะเจอหญิงสาวที่เป็นรักแรกพบของเขา ชายหนุ่มอุ้มเธอไปวางไว้ในรถขับออกไปจอดในสวนสาธารณะ หาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าตาให้เธอ พริมาเริ่มรู้สึกตัวเธอกระพริบตาถี่ ๆ เหลียวมองไปรอบตัวอย่างตกใจ

คุณจะทำอะไรเธออุทานตกใจพลางขยับไปนั่งชิดติดประตูรถ

เดี๋ยวก่อนครับผมช่วยคุณไว้นะไม่ใช่ผู้ร้าย

ภาสกรยกมือให้เธอใจเย็น พริมาเริ่มประติดประต่อเรื่องราวก่อนก้มลงมองเสื้อผ้าที่ยังอยู่ครบแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก เงยหน้าถามภาสกรด้วยความสงสัย

คุณมาช่วยฉันได้ยังไง

ผมอยากมาเจอคุณเลยขับมาบ้านเพฑารัตน์ แต่เห็นมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งท่าทางมีพิรุธเลยขับตามมา พอมันจอดบ้านร้างเลยเข้าใจว่าต้องมีเรื่องแน่นอน

ภาสกรเล่าให้พริมาฟัง

คุณไม่กลัวว่ามันจะมีปืนเหรอคะพริมาถามอย่างแปลกใจ

ผมไม่ให้มันตั้งตัวใช้ไม้ฟาดท้ายทอยจนสลบ...ว่าแต่คุณอยากเอาเรื่องไหมภาสกรถามกลับ

ไม่คะ

คุณคงเจ็บมากภาสกรใช้นิ้วแตะมุมปากพริมาเบาๆ มีรอยพกซ้ำ

เธอเบือนหน้าหนีมองเขาด้วยสายตาไม่ไว้ใจ

ขอโทษครับภาสกรหน้าเสีย

พิมขอบคุณคุณภาสกรมากนะคะ

คุณจำชื่อผมได้ภาสกรตื่นเต้น

คุณเล่นแนะนำตัวแบบนั้น...ทำไมจะจำไม่ได้พริมายิ้มบางๆ ทำให้ภาสกรยิ้มตาม

ไปโรงบาลเช็คร่างกายดูไหมครับ

พิมอยากกลับบ้านพริมาส่ายหัว 

ถ้าผมพาคุณกลับบ้านสภาพนี้คนที่บ้านคงตกใจแย่ภาสกรสีหน้ากังวล

ไม่เป็นไร...ไม่มีใครสนใจพิมหรอกพริมายิ้มเศร้า ๆ

ภาสกรไม่เข้าใจเท่าใดนักแต่เขาก็พาเธอกลับบ้าน เขาพยุงเธอเดินไปเรือนหลังเล็กสวนกับอรพินและพินทุอรที่เดินลงจากตึกใหญ่พอดี

นั่นพี่ภาคนี่ค่ะแม่พินทุอรชี้ให้แม่ดู

ตายแล้ว มาด้วยกันได้ไงเนี่ย

อรพินมือทาบอกอย่างตกใจไม่คิดว่าภาสกรจะรู้จักกับพริมา สีหน้าวิตกกังวลระคนอยากรู้ว่าแผนการของเธอสำเร็จไหมจึงรีบเดินตามคนทั้งสองไปเรือนเล็ก พินทุอรช่างใจว่าจะตามไปดีไหมเธอรู้ว่าแม่ไม่ชอบพริมาหากไม่มีคนห้ามทัพได้ทะเลาะกันบ้านแตกแน่

พินทุอรวิ่งไปปลุกพี่ชาย นึกแปลกใจเมื่อเห็นเขานอนหลับกินบ้านกินเมืองแบบนี้ ปลุกยังไงพี่ชายก็ไม่ตื่นเลยรองน้ำใส่แก้วมาเทรดหน้าพี่ชาย

เฮ้ยพีรพัฒน์สะดุ้งตกใจตื่นขึ้นมา

ทำบ้าอะไรยัยพิน

พีรพัฒน์ตวาดน้องสาว เขาลูบหน้าตัวเองนวดคลึงบริเวณรอบดวงตาตัวเองไปมาด้วยรู้สึกมันหนักหัวปวดตาไปหมด

พี่พีถูกวางยาหรือไงถึงนอนหลับเป็นตายแบบนี้รู้ไหมว่านี่จะทุ่มหนึ่งแล้วนะพินทุอรดึงแขนพี่ชายที่ทำท่าจะนอนต่อ

ห๋าพีรพัฒน์ดีดตัวขึ้นนั่งอย่างตกใจ

เมื่อกี้พินพูดว่ากี่โมงนะ

เกือบทุ่มหนึ่งแล้วค่ะ

วันนี้พินเห็นพิมออกจากบ้านไปไหนบ้างหรือเปล่าพีรพัฒน์ลุกขึ้นร้อนรน

ไปแล้วกลับมาแล้วคะพินทุอรมองท่าทางแปลก ๆ ของพี่

เหรอพีรพัฒน์โล่งอกที่ไม่มีเรื่องเกิดขึ้นกับเธอ

แต่มันกำลังจะเกิดเรื่องใหญ่พินทุอรบอก

เรื่องอะไร

พี่พิมกลับมาท่าทางแปลกๆ มีพี่ภาคพยุงเดินไปเรือนหลังเล็ก

พินทุอรพูดยังไม่ทันจบ พีรพัฒน์ที่ยังสวมใส่ชุดนอนก็วิ่งออกจากห้องไปเรียบร้อย เธอมองอย่างแปลกใจก่อนวิ่งตามพี่ชายไปติดๆ

อ้าว...พี่พีรอพินด้วย

ภาสกรพยุงพริมาไปเรือนไทยหลังเล็ก ยายทองมองเขม็งพอเห็นว่าเป็นหลานสาวมาในสภาพแบบนี้ก็แทบลมจับรีบลุกขึ้น เธอเดินเกือบวิ่งลงจากเรือนไปหาหลานสาว ยายทองเข้ามาพยุงอีกด้านของพริมาให้เดินมานั่งใต้ถุนเรือน

คุณหนู เกิดอะไรขึ้นบอกยายสิยายทองใช้มือเหี่ยวๆ ลูบผมหลานสาวปลอบโยนไม่ให้เสียขวัญ

ยายคะพริมาสวมกอดยายร้องไห้ไม่หยุดอย่างคนขวัญเสียทั้งที่ก่อนหน้าเธอไม่ร้องสักนิดเดียว

คุณพิมเกือบโดนข่มขืนครับภาสกรเล่าให้ฟัง

อะไรนะยายทองอุทานอย่างตกใจ

แค่เกือบคะยายพริมาบอกยายเสียงสั่น

ขวัญเอ๋ยขวัญมาหลานรักยายทองกอดพริมาไว้

โจรมันกล้ามากที่ทำแบบนี้ทั้งที่ฟ้ายังไม่มืดภาสกรบ่นพึมพำ

ภัยมันมาไม่เลือกเวลาหรอกคนเราถึงต้องตั้งอยู่ในความไม่ประมาทยายทองสอน

ภาคมาทำอะไรบ้านนี้จ๊ะอรพินยิ้มหวานเดินเข้ามา

อุ้ย หนูพิมไปโดนใครทำร้ายมาลูก

อรพินนั่งแทรกกลางระหว่างภาสกรกับพริมา แล้วยื่นมือเข้ามาจับหน้าพริมาแสร้งทำสายตาเป็นห่วง พริมาปัดมือเธอออกอย่างเกลียดชัง เธอคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นอรพินต้องมีส่วนรู้เห็นแน่

พินบอกว่าป้าอรไม่สบาย หายป่วยแล้วหรือคะเธอจ้องเขม็ง

หายอะไร...เออ โธ่ ถ้าป้ารอหนูกลับมา ป้าคงตายพอดี เลยทานยาพาราแก้ขัดไปก่อน แล้วนี่หนูไปโดนอะไรมาจ๊ะ

โจรดักจี้คะ

ตายแล้ว มันทำอะไรหนูได้หรือเปล่า

ไม่คะ คุณภาสกรมาช่วยไว้ได้ทันเธอจ้องหน้าอรพิน

แจ้งความดีไหมลูกอรพินทำเป็นหวังดี

พิมก็คิดเหมือนกันพอดีคุณภาสกรมัดมันไว้ในบ้านร้าง พิมจะแจ้งตำรวจจับพวกมันให้หมดทั้งก๊ก

พริมาตวัดหางเสียง พลางมองหน้าดูปฏิกิริยาอรพิน ภาสกรแปลกใจเขาไม่ได้มัดพวกนั้นซะหน่อยแต่ก็ไม่ได้ขัดหญิงสาว อรพินลอบกลืนน้ำลายก่อนตามพยายามบังคับเสียงให้เป็นปกติ

ก็ดีนะจ๊ะ

พิม

พีรพัฒน์ร้องตะโกนมาแต่ไกล วิ่งเข้ามาหาหญิงสาวสีหน้าตื่นตระหนกยิ่งเห็นรอยฟกช้ำบนใบหน้าเธอ หัวใจเขาแทบหล่นไปกองอยู่ตาตุ่ม พริมาตกใจระคนรู้สึกดีไปพร้อมกันกับท่าทางห่วงใยของเขา

เจ็บมากไหมพิม

พีรพัฒน์ใช้สองมือโอบพวงแก้มพริมาเบาๆ สายตาเขาอ่อนโยนระคนเจ็บปวดเมื่อเห็นเธอมีสภาพแบบนี้ แววตาของเขาไม่อาจรอดพ้นสายตาของคนทั้งสามได้ ยายทองและอรพินมองด้วยความไม่ชอบใจ ส่วนภาสกรรู้สึกสงสัยกับท่าทางเกินความเป็นพี่น้องของคนทั้งคู่ มีเพียงพินทุอรที่ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น

เจ็บตัวไม่นานก็หายแต่เจ็บใจมันแค้นฝังลึก

พริมาพูดกระทบ เธอดึงมือพีรพัฒน์ออกเดินแล้วมาเกาะแขนยายทองแทน ก่อนหันมาส่งยิ้มหวานให้ภาสกร

วันนี้ทานข้าวเย็นที่นี่นะคะคุณภาสกร

ครับภาสกรยิ้มรับด้วยความดีใจ

พีรพัฒน์มองหน้าพริมาด้วยความน้อยใจ เธอไม่ชายตาแลเขาสักนิดเดียว จึงคอตกหน้าเศร้าสร้อย ก่อนยื่นมือไปจับแขนของแม่ให้เดินกลับตึกใหญ่

กลับกันเถอะครับแม่

อรพินอยากขัดขืนแต่เจอสายตาคมของลูกชายแล้วนึกกลัวขึ้นมาจึงเดินตามไป พินทุอรเดินตามหลังแม่กับพี่ชายไปเงียบๆ พริมามองตามหลังพีรพัฒน์ไปจนลับสายตาด้วยแววตาเศร้าสร้อย ภาสกรมองตามสายตาพริมารู้สึกไม่ชอบใจอยู่ลึกๆ 

เข้าบ้านกันเถอะจ๊ะยายทองสะกิดหลานสาวก่อนหันไปชวนภาสกร

            ***********************************

ตั้งแต่เกิดเรื่องกับพริมา ภาสกรกลายเป็นแขกประจำของบ้านเรือนไทยแทนตึกใหญ่ หญิงสาวต้อนรับเขาตามมารยาทอย่างเสียไม่ได้ ยายทองต้อนรับด้วยอาการดีใจจนออกนอกหน้าทุกครั้งที่เขามา หญิงชราอ่านสายตาของชายหนุ่มออกว่าคิดยังไงกับหลานสาวคนสวยเธอไม่คิดขัดขวางหากภาสกรจะพาพริมาไปเที่ยวข้างนอกหรือแวะมาคุยเล่นที่นี่

เขาพาเธอไปแนะนำกับคุณหญิงภัสราให้รู้จัก คุณหญิงรู้สึกชอบพริมามาก นอกจากสวยยังเป็นลูกสาวของตระกูลเพฑารัตน์อีกด้วย จึงยอมให้ทั้งสองคบกันด้วยความเต็มใจ แม้จะไม่ได้พินทุอรแต่ได้พริมามาแทนก็ไม่แตกต่างกันนัก

หลังจากการเจาะเลือดพิสูจน์ดีเอ็นเอผ่านไปสองอาทิตย์ หมอก็เปิดผลการตรวจเลือดอ่านให้ทุกคนฟังปรากฏว่าพริมาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ใช่ลูกคุณพิบูล สร้างความตกตะลึงให้ทุกคนมีเพียงอรพินเท่านั้นที่ลอบยิ้มสะใจ

ไม่จริงพริมาลุกขึ้น ดวงตาเบิกกว้างตกใจ

ความจริงปรากฏอย่างที่เธอต้องการแล้วนะพริมาอรพินยิ้มเยาะ สายตาดูแคลน

โกหก...มันเป็นแผนของป้าอรใช่ไหมพริมาโวยวายด้วยความตกใจไม่คิดว่าผลการตรวจจะออกมาแบบนี้

พริมาหยุดก้าวร้าวต่อผู้ใหญ่ได้แล้ว

คุณพิบูลต่อว่าพริมาเสียงเข้ม สายตาเขาเจ็บปวดดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความอาดูรผิดหวังและเจ็บปวดเมื่อถูกหญิงคนรักโกหกว่าพริมาเป็นลูกของเขา

ผลตรวจต้องผิดพลาด คุณพ่อไม่เชื่อใช่ไหมคะพริมาน้ำตาไหลอาบแก้ม

ไม่ยอมรับความจริงหรือพริมา เธอเป็นคนเรียกร้องอยากให้ตรวจเองนะอรพินยิ้มอย่างพึงพอใจ

พิมเชื่อว่ามันต้องมีเงื่อนงำพริมาจ้องอรพินเขม็ง

เธอคิดว่าหมอจะมาเสียจรรยาบรรณกับเรื่องแบบนี้เหรออรพินมองพริมาสายตาสมเพช

ไม่จริง คุณพ่อไม่เชื่อใช่ไหม

พริมาคลานเข้าไปกอดขาพ่อ คุณพิบูลก้มมองพริมาด้วยสายตาโกรธระคนผิดหวัง

ไม่ต้องเรียกฉันว่าพ่อ ลูกฉันมีเพียงแค่สองคนเท่านั้นคือพีรพัฒน์และพินทุอร

เขาดึงขาออกจากการล็อคของพริมา ก่อนเดินออกจากบ้านด้วยความรวดเร็ว

พ่อคะ พ่อ

พริมาลุกขึ้นจะวิ่งตามพ่อแต่ถูกอรพินจับต้นแขนไว้เสียก่อน จึงหันมามองน้ำตานองหน้าด้วยความไม่พอใจ หญิงวัยกลางคนยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหูหญิงสาว

ฉันบอกแล้วไง ว่าเธอจะต้องเสียใจ

อรพินหัวเราะในลำคออย่างสะใจ เดินออกไปพร้อมลูกสาวคนเล็กที่หันมามองพริมาอย่างเห็นใจ พริมากำมือแน่นเจ็บใจนัก เธอหันมามองพีรพัฒน์เห็นยังนั่งเงียบตลอดเวลา

สะใจที่เห็นพิมพ่ายแพ้ซินะเธอพาลใส่เขา

ไม่ใช่เลยนะพิมเขาเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างเห็นใจ

อย่าคิดว่าเรื่องนี้จะจบง่ายๆพริมาคำรามอย่างแค้นเคือง

เธอจะทำอะไรอีกพีรพัฒน์ถามเสียงเรียบ

พิมจะสืบหาความจริงพริมาน้ำตาคลอด้วยความเจ็บใจที่ถูกอรพินกับอาบุรีตลบหลัง

เธอจะประจานตัวเองให้ได้อะไรขึ้นมาเขาถามเพื่ออยากให้เธอหยุดไม่ได้ตั้งใจเยาะเย้ย แต่พริมาเจ็บไปถึงทรวง

คอยดูเถอะพิมจะหาหลักฐานมาพิสูจน์ว่าพี่เป็นลูกชู้ต่างหาก...ไม่ใช่พิมพริมาจ้องพีรพัฒน์กร้าว

เธอต่างหากลูกชู้พริมาพีรพัฒน์สวนกลับอย่างเจ็บแสบ

พี่พีพริมาตะโกนเสียงดัง

ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพี่ ตั้งแต่นี้ต่อไปเธอต้องเรียกฉันว่าคุณพี

พีรพัฒน์สั่งน้ำเสียงเฉียบขาด ลุกขึ้นเดินขึ้นบ้านด้วยความเจ็บปวดกับความดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ของเธอ ริมาคงจะเกลียดชังเขาจนไม่อาจมองหน้ากันติดได้อีก

พริมามองตามเขาด้วยสายตาเจ็บปวด นั่งลงขดตัวอยู่มุมหนึ่งของห้องนอนตัวเอง เริ่มสับสนว่าผลการตรวจเลือดจะเป็นความจริง เธอไม่เชื่อว่าแม่จะโกหกแต่มันต้องมีเงื่อนงำบางอย่างเพียงแต่เธอไม่ทราบว่ามันคืออะไร เมื่อไม่มีทางออกพริมาจึงเอาแต่ร้องไห้ ยายทองเปิดประตูเข้ามาเห็นหลานสาวนั่งกอดเข่าร้องไห้ก็รู้สึกสงสาร

คุณหนูหญิงชรากอดปลอบโยน

ยาย พิมสับสนไปหมดแล้วไม่รู้ว่าใครโกหกใครพูดจริงกันแน่พริมากอดยายแน่น

สายตาของยายทองครุ่นคิด เธอดันหลานสาวออกมาใช้สองมือโอบพวงแก้มพริมาไว้ มองด้วยสายตาอ่อนโยน

ยายรู้จักกับคุณหญิงย่าหนูมาตั้งแต่สาวๆ หน้าของหนูถอดแบบท่านมาทุกอย่างแต่ลูกของอรพินไม่มีเค้าเหมือนสักนิดเดียวสีหน้ายายจริงจัง

พ่อจะสังเกตข้อนี้ไหมคะยายพริมาเริ่มมีความหวัง

ยายก็ไม่รู้

พ่อคงเชื่อผลตรวจซึ่งมันน่าเชื่อถือมากกว่าพริมารู้สึกหดหู่

            ***************************************************

อรพินรีบนำเรื่องที่พริมาไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลเพฑารัตน์ไปบอกคุณหญิงภัสรา คุณหญิงตกใจมากไม่คิดว่าพริมาจะกลายเป็นลูกชู้ รู้สึกกลุ้มใจมากนั่งรอลูกชายกลับบ้านด้วยความกระวนกระวายใจ คุณหญิงนั่งตัวตรงอยู่ห้องรับแขก เมื่อภาสกรเดินเข้ามาในบ้านอย่างอารมณ์ดี

ภาค แม่มีเรื่องจะพูดด้วย

มีอะไรครับ

ลูกไปไหนมาวันนี้คุณหญิงเสียงเขียว

ภาสกรขมวดคิ้วสงสัยท่าทางแม่

ไปบ้านอาบุรีครับ

ไปหาเด็กพิมละสิน้ำเสียงที่เปลี่ยนของแม่ทำภาสกรไม่สบายใจ

ทำไมแม่เรียกพิมแบบนั้นครับภาสกรน้ำเสียงไม่สบายใจ

เลิกคบกับเด็กพิมซะคุณหญิงสั่งเสียงเฉียบขาด

คุณแม่ภาสกรร้องตกใจ

มันเรื่องอะไรครับ

ตระกูลของเราเป็นผู้ดีมาหลายชั่วอายุคน แม่ไม่ยอมให้เอาชื่อเสียงไปเกลือกกลั้วกับคนชั้นต่ำพรรค์นั้นหรอกคุณหญิงจ้องลูกชายเขม็ง

แม่ชอบพิมไม่ใช่เหรอครับภาสกรพยายามเถียงแม่

เกือบหลงผิดต่างหากดีนะที่คุณอรพินมาบอกแม่ก่อนคุณหญิงเสียงเข้ม

แม่พูดอะไร ผมไม่เข้าใจคิ้วเขาขมวด

พริมาเป็นลูกชู้ไม่ใช่ลูกของคุณพิบูล

ผมไม่สน ผมรักพิมครับภาสกรตอบเสียงหนักแน่น

ภาสกรคุณหญิงเรียกชื่อลูกด้วยความไม่พอใจ 

หากแม่อยากจับคู่กับตระกูลนั้นมากนัก ยัยภาเต็มใจอยู่นะครับภาสกรแนะนำ 

ลูกจะให้แม่เอาหน้าไปวางไว้ไหน หากคนในสังคมถามถึงว่าที่ลูกสะใภ้คุณหญิงถาม 

แม่ครับ ผมไม่เคยขออะไรแม่ แต่ครั้งนี้ผมขอนะครับให้โอกาสผมคบกับพิมเถอะภาสกรรีบพูดแทรก

คุณหญิงเถียงไม่ออก เธอเลี้ยงลูกมาเองกับมือทำไมจะไม่รู้นิสัยของภาสกร ตอนนี้ต้องปล่อยไปก่อนแล้วค่อยหาทางกำจัดเด็กสาวคนนั้นไปอย่างแนบเนียนไม่ให้ลูกชายสงสัย

เอาเถอะ แม่ยอมแพ้หากเป็นความต้องการของลูกคุณหญิงตอบเสียงอ่อน

ขอบคุณครับแม่ ผมรักแม่ที่สุดเลยภาสกรกอดแม่ด้วยความดีใจ

แม่ก็รักลูก

คุณหญิงลูบหัวภาสกรเบาๆ สายตาเจ้าเล่ห์...ชายหนุ่มอย่างภาสกรอารมณ์เหมือนน้ำพร้อมจะเชี่ยวกราดได้ทุกเมื่ออย่าเพิ่งเอาเรือไปขวางต้องค่อยๆ วางแผนดึงเด็กนั่นออกจากลูกชายเธอไปโดยภาสกรจะไม่สงสัยเธอสักนิดเดียว

            *****************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

404 ความคิดเห็น

  1. #396 วนัน (@konwan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 23:09
    ดีเอ็นเอ
    #396
    0
  2. #55 แก้วใส (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2551 / 05:43
    มาต่อแล้ว ฮ่าๆๆ ดีใจสุดเลย

    มาต่อไวๆนะค่ะ
    #55
    0