เล่ห์รัก...ริษยา(สนพ.ไอวี่)

ตอนที่ 3 : เล่ห์รัก...ริษยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    11 ก.พ. 53

บทที่ 1

            คุณยังร่างกายไม่แข็งแรงเลย ให้ผมไปส่งไหมครับเขาอาสา

ไม่เป็นไรคะ แค่นี้ก็เกรงใจคุณมากแล้ว ขอตัวนะคะเธอเบี่ยงตัวให้หลุดจากการพยุงของเขาด้วยท่าทางเกรงใจ โบกมือเรียกแท็กซี่

ผมจะได้เจอคุณอีกไหมเขาถามอย่างเสียดาย

เราต้องได้พบกันแน่คะเธอส่งยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนเดินเข้าไปนั่งในรถแท็กซี่

เจอกันแน่แล้วเมื่อไรล่ะ

พีรพัฒน์ทำหน้าเสียดาย ก่อนนึกขึ้นมาได้ว่าเขาต้องไปงานเผาศพของน้าผกาแม้มันจะสายไปแล้วก็ตาม เขารีบขับรถไปวัดเห็นยายทองกำลังสาละวนกับการสั่งคนงานเก็บของ เขาอมยิ้มจำหญิงชราได้ทันที รีบเดินเข้าไปไหว้อย่างนอบน้อม

สวัสดีครับยายทอง

คุณพี กลับมาตั้งแต่เมื่อไรคะยายทองกึ่งดีใจกึ่งประหลาดใจ

ตอนเที่ยงครับ รู้ข่าวน้าผกาจากพินเลยรีบมาแต่ก็มาไม่ทันเขาทำหน้าเสียดาย

ยังเผาไม่เสร็จคะ คุณไปไหว้ขอขมาครั้งสุดท้ายเถอะยายทองบอก

พิมล่ะครับ ผมยังไม่เห็นน้องเลยเขามองหาอย่างเป็นห่วง

โทรมาบอกยายว่าอยู่ข้างนอกกำลังมาคะ คุณพีไม่ต้องห่วงนะคะ ไปไหว้คุณผกาครั้งสุดท้ายเถอะคะยายทองบอก

ครับ

ชายหนุ่มเดินขึ้นเมรุ เขาถือดอกไม้จันทน์และธูปแล้วโยนเข้าไปในปล่องไฟ หันหลังกลับเดินลงจากเมรุก็ต้องชะงักเมื่อหญิงสาวซึ่งเขาเพิ่งจากมายืนคุยกับยายทอง หัวใจเขาเต้นแรงด้วยความดีใจ รีบเดินไปหาทันที

วันนี้เราเจอกันตั้งสองครั้งเชียวนะครับเขาเดินเข้าไปยืนข้างเธอ

ยังนึกไม่ออกอีกเหรอคะเธอถามเขา

นึกอะไรออกครับเขาทำหน้าแปลกใจ

คุณพีจำคุณหนูไม่ได้หรือคะยายทองแทรกขึ้นอย่างแปลกใจ

คุณหนู...พิมนะเหรอครับ

เขาจำได้ว่ายายทองชอบเรียกพิมว่าคุณหนูแต่เขากับพินทุอร ยายทองจะเรียกคุณนำหน้าชื่อเท่านั้น แม้จะเคยแปลกใจแต่ก็ไม่เคยคิดอะไร ตอนนี้เขาตกใจกับสิ่งที่รู้มากกว่า ไม่อยากเชื่อเลยว่าหญิงสาวที่เขาพึงพอใจจะกลายเป็นน้องสาวต่างมารดา มันทำให้เขาห่อเหี่ยวหัวใจอย่างแปลกประหลาด

พิมจำพี่ได้แล้วทำไมไม่บอกพี่ตั้งแต่แรกเขาเริ่มโกรธเมื่อคิดว่าถูกหญิงสาวหลอก

ตอนแรกพิมยังไม่แน่ใจ กลัวว่าจะจำคนผิด ก็พี่พีหล่อและเท่ขึ้นมากจนพิมจำเกือบไม่ได้เธอพูดตามความเป็นจริง

แล้วรู้ได้ไงว่าเป็นพี่เขาจ้องราวกับจับผิด

ยายเป็นคนบอกก็ต้องรู้ซิคะ

ไม่ใช่ พิมบอกว่าเราต้องได้เจอกันอีกแน่น้ำเสียงเขาห้วน

หากพี่คือพี่พีจริง เราก็ต้องได้เจอกันแน่จริงไหมคะเธอตอบ

จริงซินะเสียงเขาเริ่มอ่อนลง

กลับเถอะคะคุณหนูดึกมากแล้วยายทองบอก

พรุ่งนี้เราต้องมาเก็บกระดูกแม่กี่โมงคะยายน้ำเสียงของหญิงสาวปนสะอื้นอย่างน่าสงสาร

เช้าคะ เราจะได้ทำบุญกรวดน้ำไปให้ด้วยยายทองบอก

เมื่อไรคุณพ่อจะกลับคะยายหญิงสาวน้ำตาเอ่อคลอ

พ่อโทรมาบอกพี่ว่าพรุ่งนี้จะมาให้ทันทำบุญให้คุณน้าพีรพัฒน์บอกน้องสาวให้สบายใจ

จริงหรือคะสีหน้าเธอดีขึ้นอย่างมีความหวัง

พี่จะโกหกน้องสาวทำไม พรุ่งนี้พี่จะมาด้วยอีกคนนะเขาโอบไหล่เธอปลอบโยน

คะหญิงสาวยิ้มหวานให้พีรพัฒน์

...ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไรเขาก็ยังเป็นพี่ชายที่แสนดีของเธอ...

พริมาเดินพยุงยายทองขึ้นรถของพีรพัฒน์ เขาขับพาทั้งสองกลับบ้านและช่วยขนข้าวของไปเรือนไทยหลังบ้าน ยายทองและพริมาชวนเขาให้ทานข้าวเย็นด้วยกัน เขารับปากแต่ขอไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อน เพราะตั้งแต่ลงเครื่องมาก็ยังไม่ได้อาบน้ำเปลี่ยนแค่ชุดมาร่วมงานเลย

พี่ไปนะ เดี๋ยวกลับมาเขาโบกมือให้เธอ

พริมามองตามพีรพัฒน์จนลับสายตาด้วยความชื่นชมในตัวเขา พีรพัฒน์เป็นพี่ชายที่น่ารัก คอยดูแลและปกป้องเธอซึ่งเป็นน้องสาวต่างแม่กับพินทุอรน้องสาวคลานตามกันมาของเขาเป็นอย่างดี เขาเคยเป็นนักเลงชกต่อยจนบิดาระอาต้องส่งไปเรียนต่อเมืองนอกตั้งแต่อยู่ไฮสคูล ช่วงแรกพี่ชายมีปัญหาชอบเที่ยวเตร่ทำให้บิดาไม่ส่งเงินไปให้พี่ชายจึงต้องหางานทำและไม่ง้อเงินของบิดาอีกเลย เขาเรียนไปด้วย ทำงานไปด้วยจนเรียนจบกลับมาซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับแม่ของเธอเสียชีวิต

เดี๋ยวนี้คุณพีกลายเป็นหนุ่มรูปงาม ยายเกือบจำไม่ได้ยายทองมายืนเคียงข้าง

พริมาไม่ตอบอะไร เธอได้แต่อมยิ้มน้อยๆ ในมุมปาก แววตารักและเทิดทูนพี่ชายคนเก่งของเธอ ยายทองเหลียวมองคุณหนูของเธอแล้วใจหาย หวาดกลัวว่าพริมาจะหลงรักพีรพัฒน์

คุณหนูยายทองเรียก

คะยายเธอหันมามองยายทอง

ไปช่วยยายทำกับข้าวดีกว่าคะยายทองคิดว่าไม่ควรพูด เธออาจจะคิดมากไปเอง

            *******************************************

พีพัฒน์เดินเข้าบ้านตรงไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ แวะเข้าไปชวนพินทุอรทานข้าวกับพริมา แต่หญิงสาวปฏิเสธจะอ่านหนังสือเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย เขาจึงลงไปข้างล่างคนเดียวสวนกลับแม่ซึ่งเพิ่งกลับมาจากเที่ยวซื้อของ

พี ลูกกลับมาตั้งแต่เมื่อไรเธอทักลูกชายอย่างดีใจ

ตอนเที่ยงครับ

แล้วหายไปไหนมา แม่กลับมาไม่เห็นลูกเลยเธอถามอย่างแปลกใจ

ผมไปวัดมาครับ

ไปทำไมคิ้วเธอขมวด

ผมไปงานเผาน้าผกาน้ำเสียงเขาแฝงความตำหนิมารดา

อ้าว เผาแล้วเหรอเธอแกล้งทำสีหน้าแปลกใจ

แม่คิดอะไรอยู่ทำไมไม่ไปอโหสิให้คนตายครับลูกชายจ้องหน้าแม่

ทำไมแม่ต้องไปเธอหยักไหล่ไม่สนใจ

คนรู้จักกันเพียงผิวเผินเขายังไปอโหสิกรรมเลย แต่เรารู้จักกับน้าผกามาก็ตั้งหลายปี ทำไมไม่คิดไปลาครั้งสุดท้ายล่ะครับ

แม่ก็ใส่ซองแล้วไงเธอบอกอย่างหัวเสีย

ครับลูกชายไม่อยากเถียงกับแม่จึงเดินออกไป

ลูกจะไปไหน

แม่มีอะไรครับเขาไม่หันมามองแม่

เพิ่งกลับจากเมืองนอกก็แล่นออกไปข้างนอกแล้ว ไม่เหนื่อยหรือไงอรพินหัวเสียใส่ลูกชาย

ผมจะไปทานข้าวบ้านพิน

บ้านเราก็มีไปกินเรือนคนใช้ทำไมเธอถามอย่างหงุดหงิด

ยายทองเป็นเพื่อนของคุณย่านะครับ ไม่ใช่คนใช้พูดจบก็เดินออกจากบ้านไป

พีรพัฒน์อรพินเรียกลูกชายอย่างหัวเสีย

สองมือหนาถูกสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เท้าข้างหนึ่งแตะพื้นไปข้างหน้าอย่างหงุดหงิด เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าแม่จะเป็นคนใจดำขนาดไม่ยอมไปร่วมงานศพของน้าผกาทั้งที่ไม่ได้ติดธุระสำคัญอย่างพ่อ เดินขึ้นบันไดก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงพริมากำลังคุยโทรศัพท์ น้ำเสียงของเธอสั่นเทา

พรุ่งนี้ก็ยังกลับไม่ได้หรือคะเธอถามคนปลายสาย

พ่อเสียใจนะลูก พ่อทิ้งงานทางนี้ไม่ได้จริงๆ

คะ ลูกเข้าใจ ว่างานของคุณพ่อสำคัญมากเธอกล้ำกลืนน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

แค่นี้ก่อนนะ พ่อต้องรีบเข้าประชุม พ่อรักหนูนะ

หนูก็...หญิงสาวพูดไม่ทันเมื่อคนปลายสายวางไปแล้ว จึงได้แต่พึมพำอยู่คนเดียวว่า

รักพ่อคะ

พีรพัฒน์มองหลังบอบบางกำลังสั่นเทาราวกับลูกนกเปียกน้ำ เขาเดินเข้าไปยืนขนาบด้านหลัง โอบไหล่เธอไว้แล้วดึงศีรษะเข้ามาซบหน้าอก ลูบผมเธอปลอบโยน

พิมอ้างว้างเหลือเกินคะพี่พีเธอกอดเขาร้องไห้โฮ

พี่จะอยู่ตรงนี้ ไม่ทิ้งพิมไปไหนเด็ดขาดเขาสงสารเธอเหลือเกิน

ยายทองชะงักกับภาพตรงหน้า รู้สึกหวาดกลัวเหลือเกินว่าหญิงสาวทั้งสองจะมีความรู้สึกเกินเลยไปกว่าคำว่าพี่น้อง หากทั้งสองคนได้รู้ความจริงว่าไม่ใช่พี่น้องกัน...

รุ่งเช้า พีรพัฒน์อาสาพาพริมากับยายทองมาวัดเพื่อเก็บกระดูกและเถ้ากระดูกของน้าผกา หญิงสาวแทบล้มทั้งยืนเมื่อสับปะเหร่อนำขี้เถ้าและกระดูกแม่ของเธอออกมา พีรพัฒน์ประคองเธอไว้ไม่ให้ล้มและช่วยเธอเก็บเข้าถ้วยเบญรงค์

คุณหนูอย่าร้องไห้นะคะ เดี๋ยวน้ำตาจะถูกเถ้ากระดูก คุณผกาจะไปไม่สงบยายทองเตือนหญิงสาว

คะยายพริมารีบปาดน้ำตา และก้มเก็บเถ้ากระดูกแม่ด้วยความตั้งใจ

พิมจะไปลอยอังคารหรือว่าจะเก็บอัฐิไว้พีรพัฒน์ถาม

แม่ชอบบ้านพักตากอากาศที่ระยองมาก พิมจะพาแม่ไปอยู่ที่นั่นเธอบอกเขาเสียงเบาหวิว

ไปวันไหนจ๊ะ

วันนี้คะ ทำพิธีเสร็จเรียบร้อยก็จะไปเลยเธอบอกพี่ชาย

พี่พาไปเขาอาสา

พี่จำทางได้หรือคะ

อ่านป้ายก็ไปถูกเขายิ้มนิดๆ

เมื่อเสร็จเรียบร้อย พีรพัฒน์ก็พาพริมาและยายทองขับรถไประยอง สายตาของพีรพัฒน์เงยหน้ามองพริมาทางกระจกหน้าด้วยความเป็นห่วงตลอดเวลา หญิงสาวกอดถ้วยเบญรงค์แน่น ซึ่งในนั้นบรรจุเถ้ากระดูกของน้าผกาพร้อมกับมีดอกกุหลาบอยู่ข้างใน เธอโปรยเถ้ากระดูกของแม่ลงน้ำทะเล พีรพัฒน์กุมกระชับไหล่กลมมนของน้องสาวขณะเธอกำลังลอยอังคารแม่กลางทะเลสงบนิ่ง

พิมมีโอกาสทำเพื่อแม่ได้แค่นี้นะคะเธอร้องไห้แทบขาดใจมองเถ้ากระดูกที่หายไปกับสายน้ำ

ผมขอให้น้าผกาไม่ต้องเป็นห่วงพิม ต่อไปนี้ผมจะดูแลน้องเองครับเขาให้สัญญา

ขอบคุณคะพี่พีเธอสวมกอดเขาด้วยความซึ้งใจ

น้องสาวพี่จะไม่อ้างว้างอีกแล้วเขาลูบผมเธอปลอบโยน

ยายทองเบียนหน้าหนีกับภาพตรงหน้า ไม่มีวันยอมให้เลือดชั่วของบุรีและอรพินมาเปอะเปื้อนเลือดบริสุทธิ์อย่างเพฑารัตน์เด็ดขาด จึงรีบเดินเข้ามาแทรกกลางชายหญิงทั้งสอง ยกมือขึ้นมาโอบไหล่ของพริมาไว้ปลอบโยนแทน

            ************************************    

พริมานั่งเล่นอยู่ในศาลา สายตาเหม่อมองท้องฟ้าสีครามหม่นด้วยความเศร้าหมอง พีรพัฒน์เดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบก่อนวางมือใหญ่แฝงความอบอุ่นลงบนหัวไหล่เล็กลู่ของเธอ

ว่าไงน้องสาวของพี่มานั่งเล่นมิวสิคอะไรตรงนี้

หญิงสาวเงยหน้ามองเขา เห็นแววตาอบอุ่นส่งให้ มันทำให้เธอรู้สึกไม่เหงาและอ้างว้าง จนกลั้นน้ำตาแห่งความตื้นตันไว้ไม่อยู่ เขาเห็นแล้วสงสารจึงนั่งลงเคียงข้าง

ไปเที่ยวกันไหมจะได้สบายใจขึ้น

พีรพัฒน์เช็ดน้ำตาให้พริมา พลางชวนไปเที่ยวไม่อยากให้เธอจมอยู่กับความเศร้าโศก หญิงสาวส่ายหน้าพลางยิ้มเศร้า ๆ ขอบคุณความห่วงใยที่เขามีให้แม้เธอจะเป็นเพียงน้องคนละแม่ก็ตามที  

ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น พี่อยากให้พิมรู้ไว้เสมอว่าพี่จะคอยอยู่เคียงข้างปกป้องพิม

แววตาของเขาจริงใจ พริมามองเขาน้ำตาคลอเบ้าด้วยความรู้สึกอิ่มเอิบตื้นตันใจ

ขอบคุณคะ...พี่ชายพริมาสวมกอดพีรพัฒน์

พีรพัฒน์ลูบหลังเธอปลอบโยน ยิ้มขมขื่น รู้สึกเจ็บจี๊ดตรงหัวใจเมื่อได้ยินคำว่าพี่ชายของเธอ ทำไมเขาเลวขนาดนี้ ทั้งที่รู้ว่าเธอเป็นน้องยังตัดใจไม่ได้อีก...

พีรพัฒน์

เสียงแหลมดังมาจากทางด้านหลังของสองหนุ่มสาว พวกเขาหันไปมองเห็นอรพินยืนเท้าเอว มองด้วยสายตาบึ้งตึงอย่างไม่พอใจกับความสนิทสนมของคนทั้งสอง

แม่เรียกผมทำไมครับพีรพัฒน์ขานตอบไม่สนใจท่าทางของแม่

ลุกขึ้น...แม่มีใครจะแนะนำให้ลูกรู้จักอรพินสั่งลูกชาย พลางส่งตาเขียวใส่พริมา

พี่ไปนะ

พีรพัฒน์ไม่อยากให้พริมาเดือดร้อน ลุกขึ้นลูบหัวพริมาเบา ๆ ก่อนเดินไปหาแม่ อรพินดึงแขนลูกชายไปยืนข้างตนเองก่อนหันมาส่งสายตาเกลียดชังให้พริมา

แม่ไม่ชอบให้ลูกไปยุ่งกับมัน

อรพินเกรี้ยวกราดใส่ลูกชาย พีรพัฒน์หยุดเดินเขาหันมาเตือนความทรงจำของแม่

พิมเป็นน้องของผมแม้จะคนละแม่ก็ตาม

แม่ไม่ชอบ ห้ามลูกยุ่งกับมัน เข้าใจไหมอรพินสั่งลูกชายเสียงเข้ม

เข้าใจครับ แต่ไม่ทำตามสีหน้าเขาเรียบเฉย

พีรพัฒน์อรพินรู้สึกขัดใจกับคำพูดลูกชาย

แม่บอกว่าจะแนะนำให้ผมรู้จักใครสักคนไม่ใช่หรือครับพีรพัฒน์รีบเปลี่ยนเรื่อง

จริงซินะ มัวแต่โมโหจนลืมไปเลยว่าคุณหญิงภัสราพาลูกชายกับลูกสาวมาให้รู้จักกับลูกทั้งสองของแม่

อรพินหน้าบานเป็นจานเชิง เมื่อพูดถึงคุณหญิงภัสราอภิมหาเศรษฐี เธอจึงวาดฝันให้ลูกของเธอทั้งสองได้แต่งงานกับครอบครัวนี้เพื่อความมั่นคงของลูกทั้งสอง

ผมไม่อยากรู้จักน้ำเสียงพีรพัฒน์บอกอย่างเบื่อหน่าย

ไม่ได้

น้ำเสียงของอรพินจริงจัง เธอพูดจบก็รีบดึงมือลูกชายลากเข้าบ้าน ส่งยิ้มหวานก่อนตัวจะเข้ามาถึงห้องรับแขกโดยมีพีรพัฒน์เดินตามหลังมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายสุดฤทธิ์

ขอโทษนะคะคุณหญิงที่ปล่อยให้รอนาน

พีรพัฒน์มองแขกคุณพ่อด้วยความตกใจนึกว่าเขาเข้ามาในร้านเพชร เมื่อเจอหญิงสูงวัยสวมใส่เสื้อผ้ามียี่ห้อตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า มีเครื่องประดับวูบวาบทั่วตัว

...กลัวคนอื่นไม่รู้ว่าบ้านรวยหรือไง...พีรพัฒน์เบ้ปาก พลางรำพึงในใจ

พี รู้จักคุณหญิงภัสรากับน้องภานุมาศซิจ๊ะ แล้วภาสกรลูกชายคุณหญิงหายไปไหนคะอรพินทำสีหน้าแปลกใจ

ภาคเพิ่งเรียนจบสถาปัตย์มาจากอังกฤษเห็นที่นี่จัดสวนทันสมัยเลยอยากเดินดูคงไม่รบกวนนะคะคุณหญิงภัสราบอกอย่างเกรงใจ

ไม่เลยคะ พินจ๊ะทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดีไปพาพี่ภาคเดินชมสิลูกอรพินบอกคุณหญิงก่อนหันไปบอกลูกสาวเสียงหวาน

บ้านเราไม่ใหญ่จนพี่เค้าเดินหลงหรอกคะพินทุอรบอกเสียงซื่อ

พินทุอรอรพินเสียงหวานแต่มือของเธอหยิกเอวลูกสาวจนพินทุอรสะดุ้งเล็กน้อย

พินไปแล้วคะคุณแม่พินทุอรทำหน้าแหยเกก่อนเดินออกไป

เกรงใจจังคะ

คุณหญิงภัสราไม่มีสีหน้าเกรงใจตามที่พูดสักนิดเดียว เพราะเธอกับอรพินนัดแนะกันให้ลูกชายลูกสาวได้รู้จักกันด้วยหวังว่าพวกเขาจะถูกใจกันและกัน เพื่อจะได้ตกลงหมั้นหมายกันในอนาคต

พีชวนน้องภาไปนั่งเล่นข้างนอกซิลูก ผู้ใหญ่จะได้คุยกันอรพินหันไปหาลูกชายที่นั่งข้างสามีสีหน้าเรียบเฉยทั้งพ่อลูก

พีรพัฒน์หันไปทางภานุมาศ เขารู้ตัวตลอดเวลาว่าถูกหญิงสาวแอบมองมาตลอดตั้งแต่เขาเดินตามหลังแม่เข้ามาในบ้านแล้ว  ภานุมาศส่งยิ้มหวานให้เขาก่อนทำหน้าเขินอาย  

 ไปครับ น้องภา

พีรพัฒน์ยื่นมือมาทางเธอ ส่งยิ้มเล็กน้อยเห็นลักยิ้มตรงมุมแก้มดูมีเสน่ห์กระชากใจหญิงสาวที่ได้มองเห็น ภานุมาศเขินอายก่อนวางมือลงบนฝ่ามือของเขา พีรพัฒน์จับปลายนิ้วอย่างให้เกียรติก่อนพาเดินออกไป ท่ามกลางสายตาพึงพอใจของแม่ทั้งคู่

คู่นี้ดูเหมาะสมเหลือเกินนะคะคุณหญิงยิ้มกระจายทั่วใบหน้า

อีกไม่นานเราคงเป็นทองแผ่นเดียวกันใช่ไหมคะคุณหญิงอรพินถาม ภายในใจตื้นเต้น

ต้องแล้วแต่ทางนี้ว่าจะไปสู่ขอเมื่อไรคะคุณหญิงตอบ

สาวสูงวัยทั้งสองยิ้มพอใจและคิดว่าลูกๆ ต่างพอใจกันและกัน 

            ***********************************************

ภาสกรเดินชมสวนไปเรื่อย ๆ จนมาถึงเรือนไทยหลังโบราณถูกจัดสวนอย่างสวยงาม เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าข้างหน้าเป็นตึกใหญ่ทรงยุโรป จัดแต่งสวนสวยสไตส์โมเดิ้น แต่หลังบ้านมีเรือนไทยริมน้ำตั้งอยู่ด้วยอย่างกับอยู่อีกบ้านทั้งที่อยู่ในบริเวณเดียวกัน เขามัวแต่ยืนชื่นชมกับความงามของตัวบ้านจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินมาทางด้านหลัง

คุณเป็นใคร

เสียงหวานใสดังมาจากทางด้านหลังปลุกภาสกรให้ตื่นจากภวังค์ เขาหันไปมองเจ้าของเสียงใสก่อนจะตกตะลึงเมื่อเห็นหญิงสาวสวยใสราวกับนางฟ้ากำลังยืนหอบดอกบัวแนบอก เขามัวแต่มองเธอด้วยความตะลึงจึงไม่ได้ตอบคำถามเธอ

คุณคะพริมาเรียกย้ำเมื่อเห็นเขายืนนิ่ง

ภาสกรสะดุ้งเขายิ้มแก้เขิน

ผมเป็นแขกบ้านเพฑารัตน์ครับพอดีเดินชมสวนมาเรื่อยๆ แล้วมาเจอบ้านเรือนไทยสวย...สวยมาก...มากเหลือเกินประโยคหลังภาสกรเอ่ยชมพริมา

บ้านของยายฉันเอง

หญิงสาวไม่รู้ว่าเขาชมตัวเองนึกว่าชมเรือนไทยก็ยิ้มขอบคุณเขาเล็กน้อย ไม่รู้ตัวว่ารอยยิ้มของเธอกระตุกใจเขาขนาดไหน

ผมชื่อภาสกรครับภาสกรยื่นมือทักทายเธออย่างคนตะวันตก

ยินดีที่ได้รู้จักคะพริมาไหว้เขา

ภาสกรหุบมืออย่างเก้อๆ

ยินดีที่ได้รู้จักครับ

ถ้าคุณเดินตรงไปทางนี้จะไปทางตึกใหญ่

พริมาชี้ไปอีกทางที่เธอยืนอยู่ คิดว่าเขาหลงทางกลับไม่ถูก ภาสกรพยักหน้าเข้าใจแต่เขาไม่อยากไปเขาอยากทำความรู้จักกับเธอมากกว่า จึงยังยืนอยู่พลางมองใบหน้าหวานของหญิงสาวไปด้วย

มีอะไรติดหน้าของฉันหรือคะพริมาถามเมื่อเขายังไม่ไป

ไม่มีหรอกครับ ผมแค่อยากรู้จักคุณภาสกรพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อม

พริมาเบิกตาตกใจเล็กน้อยไม่เคยเจอผู้ชายพูดจาแบบนี้กับเธอมันทำให้เธอไม่พใอจมาก เธอหันหลังกลับเดินหนีขึ้นบ้าน ภาสกรรีบจับแขนเธอไว้ไม่อยากให้หนีไปทั้งๆ ที่เขายังไม่รู้จักชื่อของเธอ

เดี๋ยวสิครับ

ปล่อยพริมาพยายามสะบัดแขนให้หลุด

สัญญาก่อนว่าคุณจะไม่เดินหนีภาสกรถาม

พริมาพยักหน้า เขาปล่อยแขนตามสัญญาก่อนรีบพูดด้วยกลัวเธอจะวิ่งหนีเขาเสียก่อน

ผมขอโทษที่ทำให้คุณตกใจกลัวผมแค่อยากเป็นเพื่อนกับคุณ

ฉันไม่อยากรู้จักคุณ...ขอตัวคะ

พริมาตอบเสียงเรียบ ก่อนเดินขึ้นบ้านไม่หันมามองเขาอีก ภาสกรมองตามอย่างแสนเสียดาย เดินคอตกกลับตึกใหญ่ทรงยุโรป พินทุอรเดินตามหาเขาเกือบรอบบ้านเพิ่งมาเจอเขาเดินคอตกกลับมาจากทางเรือนไทยหลังเล็ก

พี่ภาคพินทุอรวิ่งมาทางเขา

น้องพินมีอะไรหรือเปล่าครับภาสกรเงยหน้าขึ้นถาม ส่งยิ้มฝืดๆ ให้เธอ

แม่ให้มาตามคะ

พินทุอรบอกแล้วหันหลังเดินนำหน้าไม่สนใจเขาอีก ภาสกรเดินตามก่อนนึกขึ้นได้จึงเรียกพินทุอรไว้ รีบเดินมายืนตรงหน้าเธอ

เดี๋ยวครับน้องพิน

มีอะไรคะหญิงสาวหน้าหวานหันมามองเขาสีหน้าฉงน

เมื่อกี้นี้พี่เดินไปเจอเรือนไทยมาภาสกรชี้ไปทางเรือนไทย

แล้วไงคะพินทุอรพยักหน้าตั้งใจฟัง

ใครอยู่ที่นั่นเหรอครับภาสกรถามต่อไป

ยายทองกับพี่พิม พี่สาวคนละแม่ของพินคะเธอตอบอย่างใสซื่อไม่ได้คิดอะไร

เหรอครับ

ภาสกรพยักหน้ารับ อยากถามต่อแต่พินทุอรหันหลังเดินเข้าบ้านไปแล้ว เขาทำสีหน้าครุ่นคิดว่าบางทีแม่อาจจะพอรู้เรื่องคนในบ้านนี้บ้างก็ได้

พริมาชะโงกหน้าออกจากระเบียงตรงชานบ้าน เมื่อไม่เจอชายแปลกหน้าท่าทางน่ากลัวราวกับคนโรคจิตคนนั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก วางดอกบัวลงถาดแล้วจัดแต่งกลีบบัวให้สวยงามเตรียมไหว้พระกับยายตอนเย็น

เสียงหัวเราะครึกครื้นดังมาจากทางศาลาริมน้ำ พริมาจำได้ว่าเสียงหนึ่งเป็นเสียงของพีรพัฒน์แต่อีกเสียงเป็นของหญิงสาวซึ่งไม่ใช่เสียงหัวเราะของพินทุอรแน่

เธอวางมือจากดอกบัวเดินลงบ้านไปตามเสียงหัวเราะที่ได้ยิน ชะงักกับภาพตรงหน้าก่อนเดินไปหลบตรงต้นไม้ใหญ่ เห็นพีรพัฒน์นั่งคุยกับหญิงสาวสวยท่าทางพวกเขาดูสนิทสนมกันมาก พีรพัฒน์ส่งสายตาหวานเชื่อมให้หญิงสาวข้างกายโดยหญิงสาวคนนั้นเบียดชิดแทบจะนั่งเกยตักกัน

ภานุมาศหัวเราะเสียงใสชอบใจกับคำพูดที่เขากระซิบกระซาบข้างหู เสียงหัวเราะของคนทั้งคู่ฟังแล้วช่างแสลงใจเธอชอบกล พริมากำมือแน่น หงุดหงิด วุ่นวายหัวใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้าไม่สามารถอธิบายอารมณ์ตอนนี้ได้ จึงเดินหนีจากภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกโกรธ หงุดหงิด ระคนเสียใจ เมื่อเห็นพี่ชายให้ความสนิทสนมกับผู้หญิงคนอื่นมากกว่าเธอ หญิงสาวคิดเพียงว่าเธอหวงพี่ชายไม่อยากให้เขารักคนอื่นมากกว่าเธอเท่านั้นโดยไม่รู้ตัวว่ามันคือความหึงหวงดังเช่นชายหญิงทั่วไป

            ******************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

404 ความคิดเห็น

  1. #394 วนัน (@konwan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 07:43
    นีาสติทสนม
    #394
    0
  2. #392 LittleNan (@nan-chalunda) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2553 / 14:45
    โอ๊ยยยยย
    ความรักเข้าตาจังงัง

    น่ารักดีค่ะ
    #392
    0
  3. #363 ซินญอรา (@signora) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 09:31
    ง่ะ
    แม่เลี้ยงใจ ( โหด ) ร้าย
    - -*
    #363
    0
  4. #265 PrEtTy^GiRl^12 (@Prettygirl_12) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2552 / 00:35
    ง่า แม่เลี้ยงจอมร้ายกาจ
    #265
    0
  5. #246 amandazazi (@nostadazazi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2552 / 22:40

    very funny

    #246
    0
  6. #145 [P] a k ^O^=- (@pako_o) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2552 / 22:36
    กำลังคิดว่า ภาส หายไปพอตอนนี้ก็เลยมีบท เลย ฮ่าๆๆ

    สนุกค่าา
    #145
    0
  7. #119 INDuL (@esopraew) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2552 / 17:46

    จะเป็นไงต่อละเนี่ย

    #119
    0
  8. #101 jaoh73 (@jaoh73) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2552 / 00:18
    รักสามเศร้าเคล้าน้ำตาค่ะ
    #101
    0