เล่ห์รัก...ริษยา(สนพ.ไอวี่)

ตอนที่ 2 : เล่ห์รัก...ริษยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11767
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    11 ก.พ. 53

♥♥เล่ห์รัก...ริษยา♥♥

 

บทนำ

แม่

พริมาพึมพำในลำคอเสียงแหบพร่า  น้ำตาเอ่อล้นไหลซึมออกมาราวกับเขื่อนแตก ร่างกายแข็งทื่ออยู่หน้าประตูห้องนอน หลังจากเปิดประตูก็เจอแม่แขวนคอห้อยอยู่กับขื่อบ้าน

ไม่จริง...แม่...อย่าทิ้งพิมไป

เธอคลานเข้าไปกอดเท้าแม่ร้องไห้แทบขาดใจตายตาม พยายามเรียกท่านให้ตื่นขึ้นมา ทว่า พยายามเรียกให้ตื่นเท่าไรก็ไร้ผลเมื่อแม่ของเธอตายก่อนเธอจะกลับมาถึงเหลือเพียงร่างไร้วิญญาณเท่านั้น 

คุณผกา

ยายทองวิ่งมาตามเสียงกรีดร้องของหญิงสาว ตื่นตะลึงกับภาพตรงหน้า ก่อนอุทานเสียงหลง รีบเข้าไปดึงหญิงสาวออกจากการกอดขาแม่ ลูบหัวปลอบโยนหญิงสาวด้วยความสงสาร 

คุณหนูของยาย ช่างน่าสงสารเหลือเกิน

พิมไม่เหลือใครแล้วพริมาร้องไห้สะอึกสะอื้น

คุณหนูยังเหลือคุณพ่อเธอกอดปลอบโยน

พริมากอดหญิงชราพลางร้องไห้สะอื้นตัวโยน ยายทองได้แต่ถอนหายใจเมื่อนึกถึงคุณพิบูล  เพฑารัตน์ ผู้เป็นพ่อของพริมา เพฑารัตน์ เขาจับได้ว่าผกาซึ่งเป็นภรรยาที่เขารักมากและเป็นแม่ของพริมาลูกของเขาคบชู้กับคนสวนในบ้านจึงไล่ผกามาอยู่เรือนไทยหลังตึกใหญ่ ไม่นานผกาก็ฆ่าตัวตายหนีความอับอาย

งานศพของผกาจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายมีแขกเหรื่อมาร่วมมาเพียงไม่กี่สิบคนเพราะเธอเป็นคนต่างจังหวัด พริมาคอยเหลียวหาผู้เป็นพ่อตลอดเวลาแต่ไร้วี่แววว่าท่านจะมาร่วมงาน ได้แต่เก็บซ่อนความน้อยเนื้อต่ำใจกับการกระทำของพ่อ ท่านเมินเฉย ไม่สนใจความรู้สึกของเธอขนาดงานศพแม่ยังไม่คิดจะมาอโหสิกรรมกับคนตาย

หญิงสาวมองเปลวไฟกำลังเผาร่างมารดาด้วยความร้าวราน น้ำตาไหลราวกับสายน้ำ จับกรอบรูปของแม่แน่นด้วยความเครียดแค้นคนซึ่งวางแผนสร้างคำครหาให้แม่ของเธอว่ามีชู้ แม่เป็นคนดี และรักพ่อมาก แม่อ่อนแอเกินไปจนไม่สามารถทนความอดสูในสิ่งที่ตนเองไม่ได้ก่อไม่ไหวจึงชิงฆ่าตัวตายหนีอาย

คุณหนูยายทองแตะมือหญิงสาวอย่างเป็นห่วง

คุณพ่อใจร้าย ไม่ยอมมาฟังสวดศพของคุณแม่สักวัน ขนาดวันเผาท่านยังไม่ยอมมาเลยพริมาตัดพ้อคนเป็นพ่อด้วยความขมขื่น

คุณท่านติดธุระสำคัญที่ต่างประเทศเลยกลับมาตอนนี้ไม่ได้คะยายทองรีบอธิบาย

คะ คุณพ่อแยกแยะออกว่าอันไหนสำคัญกว่ากันพริมาประชดพลางเบือนหน้าหนีซ่อนแววตาน้อยใจ

ไปทานข้าวกันดีกว่านะคะยายทองเปลี่ยนเรื่อง

พิมไม่หิวพริมาเสียงแผ่ว ไม่มีเรี่ยวแรง

คุณหนูทานข้าวยังกับแมวดม จะไม่สบายเอานะคะเธอบอกอย่างเป็นห่วง

พิมตายก็ไม่มีใครสนใจหรอกคะเธอตัดพ้อ

โธ่ คุณหนูอย่าพูดอย่างนี้ซิคะ ทานข้าวสักหน่อยนะ

พิมไม่ทานคะ ยายไปดูแขกให้พิมดีกว่าหญิงสาวปฏิเสธเสียงแข็ง

ยายทองถอนหายใจกับความดื้อรั้นของหญิงสาว เดินลงไปดูแขกซึ่งทยอยกันกลับ เนื่องจากอรพินซึ่งเป็นภรรยาอีกคนของคุณพิบูลไม่ยอมให้คนรับใช้มาช่วยงานเธอสักคน เธอจึงต้องลงมือเองและเกณฑ์คนรู้จักมาช่วยงาน

พริมาลงจากเมรุเดินเรื่อยเปื่อยออกจากวัด แววตาเหม่อลอย เธอมีพ่อก็เหมือนไม่มี ท่านรักเพียงแค่ลูกสาวและลูกชายซึ่งเกิดจากป้าอรพินเท่านั้น เธอมัวแต่ครุ่นคิดอยู่ในภวังค์ของตัวเองมารู้ตัวอีกทีก็เมื่อได้ยินเสียงบีบแตรเสียงดัง มองไปข้างหน้าก็เจอรถยนต์คันหรูกำลังแล่นมาทางเธอ

กรี๊ดเธอกรีดร้องอย่างตกใจก่อนสลบกองกับพื้น

รถยนต์คันหรูจอดประชิดร่างน้อย ชายหนุ่มร่างสูงเพรียว ผิวขาวสะอาด ใบหน้าคมสัน สวมสูทตัดเย็บอย่างประณีตราคาแพง ก้าวเท้าลงจากรถ สีหน้าตกใจระคนเป็นห่วงหญิงสาวซึ่งนอนสลบไสลบนพื้น

คุณครับ

พีรพัฒน์รีบเข้าไปช้อนร่างของหญิงสาวขึ้นมาให้เงยหน้า เขาชะงักกึกราวกับต้องมนต์ ใบหน้าสวยหวานราวกับดวงจันทร์วันเพ็ญ ริมฝีปากชมพูระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ จมูกโด่งงามได้รูป ขนาดหลับยังดูไร้เดียงสา เธอสวยงามราวกับนางฟ้าลงมาจุติบนโลกมนุษย์

เขารีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว อุ้มหญิงสาวพาขึ้นรถขับไปคลินิกไม่ไกลจากวัดมากนัก หมอตรวจอาการของเธอแล้วบอกเขาว่าร่างกายอ่อนแอเนื่องจากไม่ได้ทานข้าวจึงให้น้ำเกลือหากหมดขวดนี้ก็กลับบ้านได้ เขาจึงอยู่เฝ้ารอจนเธอฟื้น

ฟื้นแล้วเหรอครับเขาถามเธอน้ำเสียงอบอุ่น

พริมามองเขาอย่างนิ่งงัน กระพริบตาถี่ๆ ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่าพี่พี หรือพีรพัฒน์ เพฑารัตน์ พี่ชายคนละแม่จะมาอยู่ที่นี่ เพราะเขาไปเรียนต่างประเทศตั้งหลายปีแล้ว

เขามองสีหน้าของเธอแล้วตีความเอาเองว่าเธอคงจะสงสัยว่ามาที่นี่ได้ยังไง จึงเป็นฝ่ายบอกเธอให้คลายความกังวล

คุณเป็นลม ผมเลยพามาส่งคลินิก

เหรอคะเธอขยับตัวลุกขึ้น

ไหวไหมเขาช้อนหลังเธอช่วยเหลือ

หญิงสาวเอียงหน้าไปมองเขาจะกล่าวขอบคุณ ทำให้จมูกของเธอไปชนกับแก้มของเขา ทั้งสองชะงัก ใบหน้าของทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงแค่คืบเดียว สายตาประสานกัน ราวกับมีคลื่นแม่เหล็กเข้ามารบกวนหัวใจของทั้งสองคน มันกระตุกวาบ เสียงประตูห้องพยาบาลเปิดออก ทั้งสองรีบผละออกจากกันอย่างตกใจ

ฟื้นแล้วหรือคะ คุณผู้ชายนั่งเฝ้าคุณตั้งหลายชั่วโมงนางพยาบาลบอก

เกรงใจคุณจังเธอมองเขาอย่างขอบคุณจากใจ

ไม่เป็นไรครับเขายิ้มอบอุ่นส่งให้

หญิงสาวยิ้มเล็กน้อยก่อนเบียนหน้าหนีด้วยความเขินอาย นึกแปลกใจตัวเองทำไมจะต้องมาเขินอายกับรอยยิ้มของพี่ชายตัวเองด้วย

            ******************************************

อิ๋วแก้นิยายเรื่องนี้เป็นรอบที่สิบ...

ฮ่าๆๆๆ...หลายรอบมากเลย

ตอนแรกคิดว่านิยายเรื่องนี้จะเครียด

แต่ไหงเรื่องนี้หลังๆ ออกแนวหวานโรแมนติกขนาดนี้ก็ไม่รู้...

อิ๋วคงลงแค่ไม่กี่ตอนนะคะ

หากใครอยากอ่านจนจบและตอนพิเศษ

คงต้องช่วยอุดหนุนอิ๋วแล้วคะ...ฮ่าๆๆ

เร็วๆ นี้คาดดว่าจะได้ออกแล้วล่ะคะ

กำลังรออยู่...............

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

404 ความคิดเห็น

  1. #362 ซินญอรา (@signora) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 08:45
    อ่า
    เริ่มเกลียดขี้หน้ากันซะแล้ว
    สงสารหนูพิมจัง T^T

    อ้อ
    มีคำผิดอยู่นิดหน่อยค่ะ
    ลองไปดูการใช้คำว่า คะ กับ ค่ะ ใหม่นะคะ
    แล้วก็ น่ะ ด้วยค่ะ
    หวังดีเน้อ ไม่ได้อยากจะว่าอะไร
    เพราะนิยายเรื่องนี้สนุกมากถึงอยากแนะนำค่ะ
    #362
    0
  2. #264 PrEtTy^GiRl^12 (@Prettygirl_12) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2552 / 00:02
    เริ่มเรื่องมา ก้อมันส์หยดซะแล้ว

    ชอบแนวเขียนของคุณละอองดาวจังค่ะ

    ดำเนินเรื่องเข้มข้นตั้งแต่แรกเริ่มเลย ชอบๆๆๆๆ
    #264
    0
  3. #118 INDuL (@esopraew) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2552 / 17:43

    แล้วนี่พิมจะทำอย่างไงต่อไปละเนี่ย

    #118
    0
  4. #100 jaoh73 (@jaoh73) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มีนาคม 2552 / 00:09
    สงสารผกากับพิมจัง
    #100
    0