เล่ห์รัก...ริษยา(สนพ.ไอวี่)

ตอนที่ 12 : เล่ห์รัก...ริษยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 941
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ก.พ. 53

บทที่ 7

พริมากำลังทำความสะอาดร่างกายให้คุณพิบูล โดยมีพีรพัฒน์เป็นลูกมือช่วยเหลือ คอยจับตัวของท่านพลิกเพื่อเปลี่ยนผ้าอ้อมผืนใหม่ พีรพัฒน์ปลดถุงฉี่จากข้างเตียงออกไปวางไว้รถเข็น ส่วนปราลีทาแป้งให้เขา และหวีผมให้ ก่อนจะเข็นรถออกไป พีรพัฒน์ใส่เสื้อผ้าให้พ่อ สีหน้าของคุณพิบูลราวกับจะร้องไห้เมื่อตัวเองเป็นภาระให้ลูกทั้งสองต้องมาคอยเช็ดของสกปรกจากร่างกายของเขา

พ่อร้องทำไมครับพีรพัฒน์เช็ดน้ำตาให้พ่อ

พิบูลร้องไห้หนักกว่าเดิมเมื่อไม่สามารถขยับปากพูดอะไรได้ ทำไมเขาไม่ตายไปเสียจะได้ไม่มาเป็นภาระของลูก พีรพัฒน์ใจเสียเมื่อเห็นพ่อร้องไห้หนักกว่าเดิม

อย่าคิดมากนะครับพ่อ ไม่นานพ่อจะต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิม

ลูกชายปลอบโยน พิบูลมองลูกชายด้วยความซึ้งใจกับความห่วงใยของพีรพัฒน์ เขาไม่อยากให้ลูกต้องมาดูแลเขาอย่างนี้เลย มันทำให้เขาสมเพชและทุเรศตัวเองจนร้องไห้ไม่หยุด

พ่อกำลังคิดมากและอายผมเหรอครับ ถ้าใช่กระพริบตาหนึ่งทีเขาลองเดา

ท่านกระพริบตาหนึ่งครั้ง พีรพัฒน์มองพ่อด้วยสายตาอ่อนโยน กุมมือท่านบีบกระชับปลอบโยน

ตอนผมเป็นเด็ก พ่อยังคอยเช็ดฉี่เช็ดอึ เปลี่ยนผ้าอ้อมให้ผม แล้วทำไมผมจะต้องรังเกียจฉี่กับอึพ่อด้วยล่ะครับ

รอยยิ้มของคุณพิบูลกระตุกขึ้นมุมปากด้วยความซึ้งใจ พยายามยกมือขึ้นมาเพื่อลูบผมลูกชาย เขาจึงยื่นมือของพ่อยกขึ้นมาวางลงบนหัวของเขา

ผมรักพ่อนะครับ

คุณพิบูลร้องไห้ด้วยความซึ้งใจ แม้เขาจะโชคร้ายที่ถูกอรพินสวมเขาหลอกว่าพีรพัฒน์เป็นลูกแต่เขาก็ดีใจที่พีรพัฒน์เป็นคนดี ไม่ได้เลือดชั่วของอรพินและบุรี ปราลียืนมองพีรพัฒน์กำลังสวมกอดพ่อของเธอ น้ำตาคลอเบ้า ปลื้มใจกับการกระทำและคำพูดของเขา

ปราลีเดินเข้ามาในห้องยิ้มให้ชายทั้งสอง เธอเข็นรถอาหารให้ป้อนคุณพิบูล และให้ท่านทานยา เมื่อทานเรียบร้อย เขาก็หลับด้วยความอ่อนเพลียและฤทธิ์ยา โดยท่านกุมมือเธอและเขาคนละข้างก่อนหลับ ทั้งสองยิ้มให้กันเมื่อเห็นว่าทานหลับสนิท จึงดึงมือตัวเองออกอย่างแผ่วเบา เธอคลี่ผ้าห่มให้ท่านก่อนจะเดินออกไปอีกห้อง เขาเดินตามเธอออกมา

เราไปทานข้าวกันเถอะเขาชวน

ไม่ได้หรอกคะ ดิฉันมีหน้าที่ดูแลคุณพิบูลหญิงสาวปฏิเสธ

มันก็ต้องมีเวลาพักผ่อนบ้างเขาบอก

สั่งขึ้นมาทานบนนี้ก็ได้นี่คะหญิงสาวเสนอ

ชายหนุ่มพยักหน้าก่อนโทรสั่งอาหารจากร้านอาหารข้างๆ โรงพยาบาล เขามองดูหญิงสาวแกะอาหารใส่จานอย่างมีความสุข ไม่อยากทำตัวไม่มีประโยชน์เลยเดินเข้าไปสวมกอดเอวเธอไว้

ปล่อยคะ มันเกะกะ

หญิงสาวพยายามใช้ศอกดันเขาออก แต่ไร้ผล เขาไม่ปล่อยแถมยังซุกหน้าของเขาลงแถวบริเวณซอกคอขาวนวลของเธอจนหญิงสาวรู้สึกเขินอายจนแกะถุงไม่ได้ เมื่อเขาเห็นก็หัวเราะในลำคอแผ่วเบาก่อนอาสา

ผมช่วย

อื้อ

หญิงสาวพยายามร้องประท้วง เมื่อเห็นมืออของเขาไม่ได้ไปจับถุงอาหารแต่มือของเขากับมาลูบไล้ต้นแขนของหญิงสาวขึ้นลงไปมาสร้างความเสียวซ่านทั่วร่าง ริมฝีปากของเขาสัมผัสลำคอระหงของเธอก่อนจะเลื่อนมาบริเวณท้ายทอย ยกเรือนผมเธอขึ้นก่อนจะจูบไซ้บริเวณนั้น

ไหนว่าจะช่วยไงคะ

หญิงสาวรีบเตือนเขา พีรพัฒน์ไม่ตอบเขายังทำแบบเดิมจนเธอสะดุ้งด้วยความรัญจวนหลายที รีบวางถุงอาหารถูกลงบนถ้วย มือของเธอจับโต๊ะอาหารเกร็งแน่นพยายามไม่เคลิ้มตามสัมผัสของเขาแต่เธอเริ่มทนไม่ไหว

มือหนาของเขาเริ่มปลดกระดุมเม็ดบนออกสามเม็ดเผยให้เห็นเนินอกใต้ผ้าบราเซียลูกไม้ เขาเอื้อมมือเข้าไปหยอกเย้ามันเล่นอย่างหมั้นเขี้ยว นวดเฟ้นแต่ละทีสร้างความรัญจวนใจให้กับหญิงสาวยิ่งนัก ชายหนุ่มเผลอครางออกมาแผ่วเบามันช่างเต็มไม้เต็มมือเขายิ่งนัก

หญิงสาวทนกับสัมผัสเขาไม่ไหว เธอเอียงหน้ามาทางเขา ริมฝีปากของทั้งคู่ต่างบดขยี้แลกจูบกันอย่างดุเดือด มันเริ่มไปไกลขึ้นทุกที รู้สึกหวาดกลัวว่าเธอจะตกเป็นของเขาเหลือเกิน ไม่อย่างนั้นแผนของเธอไม่สำเร็จแน่ ในเมื่อตอนนี้ภาสกรกลับมาแล้วเธอก็ควรจะลงมือปั่นหัวให้ชายทั้งสองหลงใหล

อย่าคะ

ปราลีร้องห้ามเขาเสียงแหบพร่า พยายามบังคับความปรารถนาของตัวเองสุดฤทธิ์ เธอดันเขาออกห่าง ริมฝีปากสั่นเทาเมื่อพยายามบังคับอารมณ์ปรารถนาให้มันหยุดลง

พิมน้ำเสียงเขาแปร่งอย่างเจ็บปวด

ฉันปราลีเธอตวาดใส่หน้าเขา

ครับ ปราลีสีหน้าเขารู้สึกผิด

ที่นี่มันโรงพยาบาลนะคะ แล้วพ่อของคุณท่านก็นอนอยู่อีกห้องหนึ่ง

หญิงสาวเตือนเขาเสียงเข้ม พยายามกลัดกระดุมแต่มือมันสั่นเทาไม่เลิก เธอสบถออกมางึมงำด้วยความขัดใจเมื่อไม่สามารถติดได้เสียที

ขอโทษ ผมช่วยนะ

พีรพัฒน์รู้สึกผิดจริงๆ เธอพูดถูกสถานที่ไม่เหมาะสมกับการทำอย่างเมื่อสักครู่ ชายหนุ่มเอื้อมมือมาหวังจะช่วยเธอกลัดกระดุมเสื้อนางพยาบาล

ไม่ต้องฉันทำเองได้หญิงสาวปฏิเสธ

มือสั่นแบบนี้ วันนี้ก็ติดไม่ได้หรอกเขายิ้มหวานแซวเธอ

หญิงสาวค้อนให้เขาอย่างน่ารัก มองชายหนุ่มกลัดกระดุมให้เธอด้วยความวาบหวิว ยามนิ้วของเขาเฉียดผิวกายเธอมันทำให้เธอร้อนผ่าวไปหมด เขาเงยหน้าขึ้นมามอง เธอรีบหุบยิ้มแล้วตีหน้ายักษ์ใส่เขาทันที

ตกลงวันนี้จะกินข้าวด้วยกันไหมคะ

ครับชายหนุ่มเดินไปทำหน้าที่แกะอาหารใส่ถ้วยเอง

คุณนะชอบตอดเล็กตอดน้อยอยู่เรื่อยหญิงสาวต่อว่า

พีรพัฒน์อมยิ้มกับการสรรหาคำมาต่อว่าเขาของเธอ

คุณอยากน่ารักเองนี่

เขายกถ้วยอาหารมาวางบนโต๊ะตรงหน้าเธอก่อนจะโน้มใบหน้ามาจูบปากเธออย่างแผ่วเบาทีหนึ่ง

เอาอีกแล้วนะ

หญิงสาวหน้าแดง ตีแขนเขาอย่างหมั่นไส้กับความเจ้าชู้ของเขา ก่อนลุกขึ้นไปยกจานข้าวมาวางตรงหน้าเขากับเธอ และรินน้ำให้ด้วย

พี่รู้ว่าพิมชอบกินปลาเขาตักเนื้อปลาส่งให้เธอ

ดิฉันปราลีเธอแก้ให้

ครับ...ปราลีเขายิ้มชอบใจที่ได้ยั่วเธอ

ดิฉันไม่ชอบทานปลาคะ ขอโทษด้วยเธอบอกเขาก่อนจะตักปลาหมึกในถ้วยต้มยำมากิน

พิม...อย่าฝืนกิน พิมไม่ชอบไม่ใช่เหรอพีรพัฒน์มองอย่างเป็นห่วง

อันนี้ของโปรดเลยคะ

เธอตักกินปลาหมึกด้วยท่าทางชื่นชอบ พริมาเกลียดปลาหมึกแต่ปราลีชอบปลาหมึกหรือเขาจะเข้าใจผิด บางทีอาจจะมีคนหน้าเหมือนก็ได้ แถมเธอยังมีเอกรินทร์เป็นพี่ชาย เขาคงจะต้องเชื่อเสียที พริมาหายสาบสูญไปแล้ว ตรงหน้าเขาเป็นปราลี

หลังจากทานอาหารเรียบร้อยปราลีขอตัวไปดูงานที่วอด์ท หญิงสาวเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในห้องน้ำเธอล้วงคอตัวเองเอาปลาหมึกที่เธอแสนเกลียดชังออกมาให้หมด พยายามฝืนใจแกล้งทำเป็นชื่นชอบเพื่อหลอกให้พีรพัฒน์ตายใจ เธอพยายามหลีกหนีสิ่งที่เขาคิดว่าพริมาชื่นชอบมาเป็นตรงกันข้ามให้หมดทุกอย่าง อาเจียนจนแทบหมดแรงเดินออกมาจากห้องน้ำตรงเข้าไปพักในห้องพักผ่อนของเหล่านางพยาบาล

อดทนไว้พริมา อย่าลืม เธอคือปราลี แผนของเธอกำลังไปได้สวย พีรพัฒน์กำลังลุ่มหลงเรือนร่างเธอ เธอต้องทำให้เขาเป็นทาสรักเธอ จำไว้ต้องเป็นเขาไม่ใช่เธอ

            ****************************************************

สีหน้าของคุณพิบูลดีขึ้นมาก หมอเจ้าของไข้จึงอนุญาตให้กลับบ้านได้แล้ว พีรพัฒน์จึงทำเรื่องกลับบ้านพรุ่งนี้ เขาอนุญาตให้เธอกลับบ้านวันนี้เพื่อไปเก็บเสื้อผ้า เดี๋ยวเขาจะอยู่เป็นเพื่อนเฝ้าพ่อเอง ปราลีจึงเดินออกมาจากโรงพยาบาลเพียงคนเดียว รถยนต์คันหรูแล่นมาจอดเทียบข้างเธอพอดี หญิงสาวมองด้วยสีหน้าแปลกใจ ภาสกรลงจากรถเดินเข้ามาหาเธอ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

สวัสดีครับ คุณปราลี

คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าคะปราลีถามอย่างแปลกใจ

คุณปราลีจะไปไหนหรือครับเขาถาม

กลับบ้านคะเธอบอก

ผมไปส่งไหมครับเขาอาสา

อย่าเลยคะ มันไม่เหมาะสมหญิงสาวปฏิเสธ

แค่ไปส่งมันจะไม่เหมาะสมตรงไหนครับเขาส่งยิ้มหวาน

คุณมีคู่หมั้นแล้ว หากคนรู้จักคุณมาเห็นว่ามีคนมานั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถแทนคู่หมั้นคุณระวังจะทะเลาะกับคู่หมั้นเอานะคะ

หญิงสาวหยอกเย้าเสียงหวาน เขาส่ายหน้าไม่สนใจเดินไปเปิดประตูรถให้เธอ

มีเหตุผลครับ แต่พินเป็นคนเข้าใจอะไรง่ายๆ เรื่องแค่นี้เขาไม่หึงหรอก เชิญครับ

ปราลีส่งยิ้มหวานขอบคุณเขา ภาสกรยิ้มกว้างเมื่อเธอรับไมตรี เดินไปนั่งฟากคนขับก่อนสตาร์คเครื่องยนต์ออกไป เขาหันมามองหน้าหญิงสาวเป็นระยะ

หน้าปลามีอะไรติดหรือคะถึงมองตลอดปราลีจึงหันไปมองบ้างอย่างรู้ทัน

เออ...ภาสกรถึงกับเขินที่ถูกจับได้

คุณหน้าเหมือนแฟนเก่าผม

พริมานะหรือคะหญิงสาวถาม

คุณรู้ได้ไง

คุณพีและคุณอรทักฉันว่าฉันหน้าเหมือนพริมา แล้วคุณยังบอกว่าฉันหน้าคล้ายแฟนเก่าฉันเลยลองเดาดู ฉันเดาถูกใช่ไหมค่ะ

ปราลีหันมามองภาสกรพลางส่งยิ้มหวาน หัวใจของเขากระตุกกับรอยยิ้มของเธอ ก่อนยิ้มรับอย่างมีความสุข

ถูกครับ

หน้าฉันคล้ายแฟนเก่าคุณขนาดนี้คุณพินไม่หึงเหรอค่ะหล่อนแกล้งถาม

พินรักและเข้าใจผมดีครับเขาตอบอย่างภาคภูมิใจ

ท่าทางคุณจะรู้ใจคู่หมั้นคุณดีคงจะรักกันมาก

หญิงสาวถามพลางส่งยิ้มหวานแต่ในใจริษยากับความรักของพวกเขายิ่งนัก ขอให้รักกันมากๆ เวลาถูกเธอแย่งจะได้เจ็บปวดทุรนทุราย

พินรักผมมากครับภาสกรตอบทันที

แล้วคุณล่ะ รักคุณพินมากไหมหญิงสาวสวนกลับ

ผมมีผู้หญิงคนหนึ่งที่รักมากและไม่เคยลืมเธอได้ซึ่งพินก็เข้าใจดีภาสกรมองหน้าหญิงสาวเขม็ง

คุณพินเธอแสนดี ไม่อิจฉาคนที่คุณรักเลย

หญิงสาวทำเป็นชื่นชมพินทุอรทั้งที่ในใจรู้สึกสะใจ ภาสกรก็ช่างร้ายยิ่งนักมีคู่หมั้นแสนดียังไม่ลืมแฟนเก่าอีก ไม่ลืมก็ดี แผนการของเธอจะได้ง่ายขึ้น

ในใจของผมมีเพียงพริมาเท่านั้นเขามองหน้าเธอ

คุณมาบอกฉันทำไมคะหญิงสาวแกล้งทำหน้าไขสือ

คุณเหมือนเธอมากเขาพึมพำ

คุณพีก็พูดแบบนี้

วันหลังขอผมมาหาคุณบ่อยๆ ได้ไหมครับ

จะใช้ฉันเป็นตัวแทนของคุณพริมาหรือคะหญิงสาวถามเสียงเรียบ

ผมขอโทษครับ แต่เวลาอยู่กับคุณเหมือนได้อยู่กับเธอ

ปราลีมองหน้าเขา แววตาของเธอเศร้าสร้อยคล้ายกับว่าผิดหวังเหลือเกิน ภาสกรมองอย่างแปลกใจเขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจเลยที่เห็นแววตาของเธอฉายแววเจ็บปวดแบบนี้

คุณไม่พอใจผมหรือครับเขาบอก

คุณอยากอยู่กับฉัน เพียงแค่ต้องการใช้เป็นตัวแทนเท่านั้นหรือคะน้ำเสียงของหญิงสาวเศร้าสร้อย

ปราลี

ภาสกรเริ่มเข้าใจสายตาของเธอ จึงจอดรถเทียบริมฟุตบาทข้างทางก่อนหันมามองเธอแล้วจับมือของเธอมากุมไว้ 

ดิฉันพูดอะไรไป ลืมมันซะเถอะนะคะ

ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณเจ็บปวดเขาบอกเสียงอ่อนโยน

ช่างมันเถอะคะ

ช่างไม่ได้ ผมแคร์ความรู้สึกของคุณนะครับ

จริงหรือคะหญิงสาวหันไปมองเขาแววตาหวานเชื่อม

ภาสกรชะงัก ดวงตาประสานตากันนิ่ง เขารู้สึกห้ามใจไม่อยู่เมื่อเจอสายตาเย้ายวนแถมริมฝีปากยังเผยอเล็กน้อยราวกับอยากให้เขาสัมผัส จึงก้มหน้าลงหาเธอริมฝีปากใกล้จะแนบริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ หญิงสาวก็ยกมือขึ้นปิดปากเขาไว้ได้ทัน

ว่าไงคะ คุณจะให้ฉันเป็นตัวแทนเท่านั้นหรือเปล่า

หญิงสาวมองเขาแววตาประกายความเจ้าชู้

ใครจะกล้าเอาคุณปราลีเป็นตัวแทนล่ะครับเขาตอบอย่างเอาใจ มองแววตาคู่นั้นอย่างหลงใหล

ปากหวานเชียวนะคะ

นิ้วชี้ของเธอแตะริมฝีปากเขาแผ่วเบา แววตาของเธอยั่วยวนเขา ภาสกรกลืนน้ำลายเฮือก ส่งสายตาเจ้าชู้ไม่แพ้เธอ

อยากลองชิมดูไหมว่ามันจะหวานขนาดไหน

ไม่กล้าคะ ฉันไม่อยากเสี่ยงเล่นกับคนมีเจ้าของ

นิ้วมือของหญิงสาววนไปทั่วใบหน้าเขาอย่างเย้ายวน สวนทางกับคำพูด

คุณไม่เห็นต้องกลัว ในเมื่อเจ้าของผมเข้าใจดีเขาหลับตารู้สึกเคลิ้มกับสัมผัสเธอ

แววตาของปราลีวาวโรจน์ มองเขาอย่างเกลียดชัง ผู้ชายทุเรศ เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าภาสกรจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ เขาเคยสุภาพและอ่อนโยนกลับกลายเป็นผู้ชายเจ้าชู้และเห็นแก่ตัว

พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงานบ้านเพฑารัตน์

หญิงสาวบอกก่อนยืดตัวตรง ภาสกรลืมตามองเธออย่างแสนเสียดายเมื่อเธอหยุดสัมผัสเขา ก่อนจะตอบเธออย่างดีใจเขาจะได้มีข้ออ้างไปหาเธอได้บ่อยๆ

ผมจะแวะไปหา

คู่หมั้นของคุณหรือคะหญิงสาวแกล้งถาม

คุณต่างหากแววตาเขาพราวระยับ

คุณสนใจที่ฉันเหมือนพริมาหรือชอบฉันที่เป็นฉันกันแน่คะเธอเดิมเกมอย่างรวดเร็ว

ผมชอบคุณที่เป็นคุณเขาตอบทันที

ฉันเองก็ชอบคุณ แต่ฉันไม่ชอบแย่งของใครน้ำเสียงของหญิงสาวจริงจัง

ผมจะเลิกกับพินทุอรเขาบอกน้ำเสียงจริงจัง

ฉันจะรอวันนั้น วันที่เราจะได้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง

หญิงสาวยกนิ้วแตะปากของตัวเองก่อนจะแตะปากของเขา มองเขาด้วยแววตายั่วยวน เธอเปิดประตูรถเดินออกไปแล้วโบกรถแท็กชี่ที่แล่นมาแล้วขึ้นไปนั่งทันที

ภาสกรมองตามอย่างแสนเสียดาย เชื่อแล้วว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่มีทางเป็นพริมาแน่นอน ปราลีแตกต่างจากพริมามากแม้พริมาจะสวยแต่เธอไม่มีเสน่ห์ยั่วยวนผู้ชายขนาดนี้ ที่สำคัญพริมาหวงเนื้อหวงตัวกับเขามากเธอไม่ชอบให้เขาแตะเนื้อต้องตัวแม้แต่การจับมือยังหวงเลยแต่ปราลีไม่ใช่ แววตาของเธอเจ้าชู้และยั่วยวนชายในเวลาเดียวกัน เขาเริ่มหลงรักปราลีนางพยาบาลสาวแสนสวยผู้แสนมีเสน่ห์เย้ายวนคนนี้แล้วซิ...

ปราลีเดินเข้าบ้านเห็นเอกรินทร์กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รอเธอกลับ หญิงสาวเดินเข้าไปนั่งข้างเขาก่อนเอนหน้าลงซบไหล่หนาท่าทางเหนื่อยล้า สารวัตรหนุ่มหันมามองด้วยสีหน้าแปลกใจ เมื่อเห็นท่าทางเหนื่อยแรงของเธอเขาก็พับหนังสือพิมพ์วางลงบนโต๊ะพลางยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบผมเธอปลอบโยน

วันนี้เป็นไงบ้าง

หมากอีกตัวติดกับดักที่วางไว้แล้วคะหญิงสาวพึมพำ

พรุ่งนี้คุณก็จะไปอยู่ที่บ้านหลังนั้นแล้วใช่ไหม

คะ

หากรู้สึกท้อกลับมาที่นี่ได้เสมอ อย่าลืมว่าที่นี่คือครอบครัวของคุณน้ำเสียงเขาอบอุ่น

ขอบคุณคะหญิงสาวกอดเขาแน่นกว่าเดิมเหมือนขอกำลังใจ 

404 ความคิดเห็น

  1. #403 วนัน (@konwan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 08:25
    แผนปลอมตัว
    #403
    0
  2. #139 noon29 (@puii_noon37) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 เมษายน 2552 / 16:47

    พิมอน่าแก้เเค้นพี่พีเลยน๊ะ T__T  ไปฆ่ายัยอรพินกับสามีมันดีกว่า  = =** 

    #139
    0