Life After Death : Changeling ชีวิตหลังความตาย : เด็กหลง

ตอนที่ 5 : หางานทำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ก.ค. 61

 โฮลเดอร์เคยได้ยินเรื่องของจูส์ตมาบางว่ากันว่าเขาเป็นผู้คุมกฎที่เคร่งคัดที่สุดและเป็นพวกยอมหักไม่ยอมงอบางก็บอกว่าเขาไร้หัวใจ

 แต่ความจริงมันไม่ได้เป็นแบบนั้น...มีน้อยคนนักจะรู้ว่าเขาหลงรักผู้หญิงคนหนึ่งอย่างหมดหัวใจตั้งแต่แรกพบเขาหลงรัก ซีซีลี่ ผู้ปกครองสถานสงเคราะห์แห่งนี้

 ...ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าจูส์ตมีคนที่ชอบแต่โฮลเดอร์กลับรู้สึกไม่พอใจ...ไม่พอใจที่เอลตันไป ยืน พูดคุยหรือแม้กระทั้งสบตา...เขาไม่ชอบที่เอลตันไปอยู่ใกล้คนอื่นนอกจากเขา

 โฮลเดอร์ชอบเอลตันชอบมานานมากมากจนรู้สึกเหนื่อย...เขาเคยเกือบตัดใจจากเอลตันได้จนกระทั่ง...อีกฝ่ายมาเคาะประตูหน้าบ้านด้วยสีหน้าเหนื่อยหอบเหงื่อชุุมไปทั้งตัวและดวงตานั้นดวงตา...ที่ทำให้หัวใจของเขาอ่อนยวบทั้งๆที่เขาบอกกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะตัดใจจากผู้ชายตรงหน้าให้ได้

 แววตานั้นสั่นไหวเหมือนมันกำลังสื่อให้เห็นว่าเอลตันก็มีใจให้เขาเหมือนกันแต่เจ้าของดวงตาคู่นั้นแค่ไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง...เขาได้แต่หวังว่าตอนนั้นเขาคงไม่ได้แค่คิดไปเอง...
         


 เอลตันกับจูสต์พูดคุยกระซิบกระซาบกันด้วยเสียงอันแผ่วเบาโดยไม่มีประโยคใดจากทั้งสองเข้ามากระทบหูของโฮลเดอร์เลยแม้แต่น้อยต่อให้เป็นช่วงเช้าที่แทบไม่มีเสียงพูดคุยเพราะเด็กๆส่วนใหญ่ต้องไปเข้าเรียนแล้วก็ตาม

 เอลตันหันควับไปมองไอลีนกับซีซีลี่ที่ออกจากระเบียงทางเดินเพื่อเดินชมนกชมไม้แถวๆนั้นด้วยความตกใจซักพักแล้วหันไปคุยกันจูสต์ต่อ


         เกี่ยวกับไอลีน?!! ไม่มั้ง...


       ไอลีน ซีซีลี่ มาทางนี้หน่อย " เมื่อคุยกันเสร็จเอลตันก็ได้เอ่ยเรียกทั้งสองให้มาหา


 ซีซีลี่รู้ได้ทันทีว่าทั้งสองจะพูดถึงเรื่องอะไรจึงได้จูงมือไอลีนไปหาทั้งสองและด้วยความอยากรู้โฮลเดอร์ก็เดินไปร่วมวงสนทนาด้วยเช่นกัน


         " ชอบที่นี้ไหม? " จูสต์เป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาทันทีที่ทั้งสามมาถึง


         " ค่ะ! " ไอลีนตอบคำถามด้วยเสียงที่หนักแน่


        " แต่หนูไม่อยู่ที่นี้ตลอดไปหรอกนะคะ...หนูน่ะอยากให้มีคนมารับเลี้ยงหนูไปเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวที่มีพ่อแม่หรือไม่ก็มีพ่อทั้งคู่หรือแม่ทั้งคู่ก็ได้หรือจะมีแค่พ่อหรือแม่แค่คนเดียวก็ได้...ไม่ได้ขอมากไปใช่ไหมคะ? " เด็กหญิงตัวเล็กก้มหน้างุดๆพูดความต้องการของตัวเองออกมาด้วยเสียงหงอยๆและถามซีซีลี่เพื่อความมั่นใจ


        " แน่นอนเด็กอย่างหนูต้องมีคนมารับเลี้ยงแน่ๆ " ซีซีลี่พูดด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยนพลางเอามือลูบหัวอีกฝ่าย 


        " เอาล่ะเข้าเรื่อง... " เอลตันดึงความสนใจของทุกก่อนพูดต่อ


        " ไอลีนเธอต้องมาอยู่กับฉันก่อ- " 


        " ทำไมล่ะ? คุณจะรับเลี้ยงหนูเหรอ? " ไอลีนถามด้วยดวงตาสีเขียวมรกตสวยเป็นประกายระยิบระยับที่ใครๆเห็นแล้วต้องใจอ่อน


        " ไม่ " เอลตันตอบเสียงแข็งตัดความหวังร่างเล็กเด็กหญิงบีบมือร่างโปร่งที่ยังกุมอยู่เบาๆซีซีลี่บีบมือเล็กๆนั้นกลับเช่นเดียวกัน


        " เธอแค่มาอยู่กับฉันซักพักให้ซีซีลี่กับจูสต์จัดการปัญหาที่ร้ายแรงมากๆของสถานสงเคราะห์ให้เสร็จก่อนแล้วค่อยกลับมา "


        " ถ้าถึงตอนนั้นนายผูกพันกับเธอจนไม่อยากส่งเธอกลับละ? " โฮลเดอร์ถามเอลตันโดยมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าสื่อให้อีกฝ่ายเข้าใจว่าแค่ถามเล่นๆ...แต่อีกฝ่ายไม่ได้คิดอย่างนั้น


        " ฉันไม่มีทางพลาดอีกเป็นครั้งที่สอง " ว่าจบเอลตันก็ส่งรอยยิ้มเยือกเย็นมาให้อีกฝ่าย


 และแล้วโฮลเดอร์ก็เข้าใจจูสต์ได้มอบหมายภารกิจให้เอลตันดูแลไอลีนด้วยเหตุผลบางอย่างที่ผู้คุมกฏอย่างเขาอยู่เฉยไม่ได้


        " แล้ว...ปัญหาร้ายแรงที่ว่าคืออะไรเหรอคะ? " เสียงเล็กแหลมพูดขึ้นทำลายบรรยากาศกดดันระหว่างเงาดำทั้งสองด้วยความกระอักกระอ่วน


        " อ๋อก็แค่มีพวกชอบเอาเด็- "


        " เอลตัน!!! อย่าพูดแบบนั้นต่อหน้าเด็กสิ " ซีซีลี่ตำหนิคำพูดของอีกฝ่ายที่ไม่ควรพูดต่อหน้าเด็ก


 การกระทำของเงาดำใส่หมวกทรงสูงทำให้จูสต์ถึงกับเอามือกลุ้มขมับกับการเลือกใช้คำพูดของอีกฝ่าย


        " เอาเป็นว่ามีพวกค้ามนุษย์แฝงตัวอยู่ในสถานสงเคราะห์...เธอเลยจำเป็นต้องไปอยู่กลับเอลตันพอเรื่องนี้จบเมื่อไหร่ค่อยกลับมา " ไอลีนผงกหัวให้กับจูสต์ก่อนปล่อยมือจากซีซีลี่


        " เราจะกลับบ้านกันเลยไหม? " โฮลเดอร์ถามเอลตันและไอลีน


        " นั้นบ้านฉันไม่ใช่บ้านนาย "


        " .... " 


        " ไปกันเถอะไอลีน " เงาดำใส่หมวกทรงสูงพูดพร้อมยืนมือไปทางเด็กหญิง


        " ด-เดี๋ยวฉันยังมีเรื่องที่อยากถามนายอยู่ " เงาดำที่พึ่งหน้าร้าวไปหมาดๆพูดขึ้นและดึงแขนอีกฝ่าย


        " ....เอางี้ไหม " เอลตันหันมาประเชิญหน้ากับอีกฝ่ายก่อนพูดต่อ " ถ้าภายในวันนี้นายหางานทำเป็นหลักเป็นแหล่งได้ฉันจะให้นายมาอาศัยอยู่ด้วย...เป็นไง...คิดว่าทำได้ไหม? "


        " .... " เงาดำคู่สนทนานิ่งอึ้งกลับคำท้าทายของอีกฝ่าย


        " ถ้านายคิดจะมากินฟรีอยู่ฟรีละก็ฝันไปเถอะ...โอกาสสุดท้ายจะทำหรือไม่ทำ? "


        " ได้...ฉันตกลง " โฮลเดอร์ยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่อีกฝ่ายที่ให้ข้อเสนออย่างกับเอาหมาป่าเข้าไปในคอกลูกแกะอย่างไรอย่างนั้น



















----------------------------------------------------------------------------------------------------------

 เอ้าเอาหมาป่าเข้าบ้านอย่างนี้ก็เสร็จโฮลเดอร์สิ
สั้น...สั้นมากเป็นบทที่สั้นที่สุดแล้วมั้งเนี่ย//หัวเราะแห้งๆ
ในที่สุดก็ได้เขียนฉากหวานๆ(?)สักที!!!<<<อยากเขียนมากกว่านี้จังเลยค่ะแต่บทมัน...เอาน่าเดี๋ยวแทรกๆเข้าไปก็ได้

 ขอบคุณคนที่ติดตามและคนหลงเข้ามาอ่านด้วยนะคะ
สามารถคอมเม้นต์ติชมกันได้ตามสะดวกเลยนะ
ถ้าชอบก็อย่าลืมกดติดตามกันด้วยนะคะ

4 ความคิดเห็น