Ordinary love | chanbaek (Season2)

ตอนที่ 3 : CHAPTER02 : DESTINY (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,688 ครั้ง
    10 เม.ย. 64

B
E
R
L
I
N
 

CHAPTER02 : DESTINY


  


คุณแบคฮยอนคะ!”

เจ้าของชื่อตัวจ้อยที่กำลังหัวเราะจนตาหยีเพราะมุกแป้ก ๆ ของน้องชายหันไปยิ้มให้พนักงานต้อนรับที่ล็อบบี้คอนโด เมื่อทั้งคู่กำลังจะเดินผ่านไปขึ้นลิฟต์ ทั้งมิโนและพี่ชายตัวจ้อยขมวดคิ้วมองถุงที่คุ้นตาที่คุณพนักงานยื่นมาให้

ถุงจากบุคคลปริศนาที่ส่งมาให้เขาแทบจะทุกวัน รวมวันนี้ก็เกือบเดือนได้แล้วละมั้ง...

แหะ ขอบคุณนะครับแบคฮยอนรับไว้อย่างอย่างเกรงใจ หลังจากที่พี่พนักงานเป็นธุระแทนตลอดยื่นมันมาให้ พอหันกลับมาก็เจอกับน้องชายตัวสูงที่ยังคงขมวดคิ้วงง ๆ มองถุงในมือสลับกับมองหน้าเขาอยู่ ช่วงนี้มิโนไม่ค่อยได้มาหาเขาเลยเพราะงานที่กำลังยุ่งและเจ้าตัวก็เริ่มเรียนหนักขึ้นจนไม่ได้รู้เรื่องนี้ด้วย

ถุงอะไรอะ

ไก่ราดซอสไง ร้านคุณแจซอก

พี่สั่งมาเหรอ มิโนว่าแล้วรับไปถือไว้เองพลางดันแผ่นหลังบางของพี่ชายตัวเล็กเดินนำไปก่อน  ส่วนตัวเองก็เดิมตามแล้วผิวปากอย่างอารมณ์ดีเพราะมีของกินมาต้อนรับแล้ว อารมณ์ดีต้องชะงักแล้วเปลี่ยนเป็นความสงสัยแทนเพราะพี่ชายตัวเล็กให้คำตอบเป็นการส่ายหน้าไปมา

ไม่อะ มีคนส่งมาให้

ห้ะ? ใคร? พี่มีแฟนเหรอ

เปล่าอะ แหะ แต่ใครก็ไม่รู้

เดี๋ยวนะเด็กตัวโตมองคนที่ว่าเสียงอ้อมแอ้มแล้วยกถุงไก่ขึ้นมาระดับใบหน้าพี่ชายตัวจ้อยที่กำลังกระพริบตาปริบ ๆ มองเขาอยู่ ไอ้ถุงนี่มาบ่อยมั้ย

ไม่ ๆ สองสามวันครั้ง

พอเข้ามาในลิฟต์ได้น้องชายตัวสูงก็ขมวดคิ้ววุ่นเข้าไปอีกเมื่อไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่ชายตัวเล็กบอก ผู้หญิงจีบงั้นเหรอ? ดวงตาคมจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังกัดริมฝีปากล่างโชว์ฟันกระต่าย หรือจะผู้ชาย? มิโนยังคงปล่อยให้ความคิดในหัววิ่งวุ่นไปหมดเพราะสงสัยไอ้เจ้าของไก่นี่ว่าเจ้าตัวมีจุดประสงค์อะไรกันแน่

แล้วพี่ได้กินเข้าไปรึเปล่า

กินสิ! เสียดายของอะ ไก่อร่อยมากเลยมิโน พี่เป็นลูกค้าประจำเลยแหละคนตัวเล็กพูดเจื้อยแจ้วก่อนจะชะงักเมื่อหันมาเจอหน้าดุ ๆ ของน้องชาย

กินทำไม นี่มาจากใครก็ไม่รู้ แล้วนี่อ้วกหรือท้องเสียรึเปล่า? แบคฮยอนเม้มปากอมลมพองแก้มพร้อมส่ายหน้ารัว ๆ เมื่อโดนน้องชายตัวโตกว่าทำหน้าตึงเครียดใส่เพราะเขากินของจากคนแปลกหน้า


กะ ก็กินไปแล้ว ;_; ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติเลยอะ


ร้านเขาอาจจะส่งมาให้ก็ได้มั้งแบคฮยอนหันไปพูดเสียงอ่อนอย่างไม่มั่นใจกับความเดามั่ว ๆ ที่ตัวเขาเองก็รู้ว่าไม่ใช่ร้านที่ส่งมาให้หรอก มือเรียวล้วงค้นหาคีย์การ์ดในกระเป๋าเป้ก่อนจะเงยหน้ามายิ้มแห้ง มิโนถอนหายใจอย่างปลง ๆ เมื่อพี่ชายตัวเล็กส่งยิ้มแบบนั้นมาให้เพราะหาพวงกุญแจกับคีย์การ์ดไม่เจอ.. อีกแล้ว

ลืมอีกแล้ว?

ก็เมื่อเช้ารีบอะ

รอนี่ ห้ามย้ายตัวเองไปไหนนะ เดี๋ยวผมมา แบคฮยอนยิ้มแฉ่งเมื่อน้องชายวางถุงของไว้ข้าง ๆ เขาที่นั่งยอง ๆ กอดกระเป๋าเป้อยู่บนพื้นก่อนมิโนจะรีบก้าวช่วงขายาว ๆ ลงไปเอากุญแจกับคีย์การ์ดสำรองในรถตัวเองมาให้ ก็เพราะความขี้ลืมนั่นแหละน้องชายอย่างเขาถึงต้องเก็บไว้ให้อีกชุดนึง


เพราะเป็นแบบนี้ใครจะอดห่วงได้ นี่ถ้าวันนี้เขาไม่ว่างไปรับจะเข้าห้องยังไงเถอะแบคฮยอน


พอเข้ามาในห้องคนเด็กกว่าก็รีบแกะถุงไก่มือก็หยิบขึ้นมามองทั้งกล่องและถุงอย่างสงสัย ว่าคนอะไรถึงจะสั่งของให้คนไม่รู้จักฟรี ๆ หรือมันจะหวังอย่างอื่น? มันอาจจะรู้จักแบคฮยอน? แต่ทำไมแบคฮยอนถึงไม่รู้เรื่องล่ะ มิโนหรี่ตามองหน้าพี่ชาย อืม.. แต่เอาเข้าจริง ๆ แบคฮยอนก็ไม่เคยรู้เรื่องรู้ราวทันชาวบ้านเขาหรอก

จนแล้วจนรอดก็ไม่เจออะไรน่าสงสัย ซ้ำกลิ่นมันยังหอมจนท้องร้องโครกครากไม่หยุด แบคฮยอนหัวเราะเมื่อสุดท้ายเด็กชายขี้สงสัยก็ยอมนั่งกินไก่จากบุคคลปริศนากับเขา

ขำไร

คึคึ

“นี่ ไม่ได้อยากกินเลยนะ ก็หิวอะแล้วพี่ไม่ซื้ออะไรติดตู้ไว้เฉย ๆ หรอก คนเป็นน้องมุ่ยหน้าเบ้ปากใส่ถุงไก่เจ้าปัญหา ซ้ำยังทำท่าจะเอาตะเกียบไปคีบจมูกโด่งรั้นของพี่ชายจนเจ้าตัวต้องหลบเป็นพัลวัน

โอ้ะ!”

 

แหมะ..

 

แบคฮยอนมองไก่ชิ้นสุดท้ายตาละห้อย เพราะตอนนี้มันได้ลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น ก่อนจะลงไปนอนแหมะแบบนั้นก็ไม่วายฝากรอยซอสที่เลอะทั้งเสื้อทั้งกางเกงเขาไว้ มือใหญ่ของน้องชายเลยรีบกุลีกุจอหันไปคว้าทิชชู่มาเช็ดคราบซอสออกให้

ซุ่มซ่ามอีกแล้ว

พี่ยังไม่ทำไรเลยอะ กำลังจะเอาเข้าปากนะ เรานั่นแหละซน!” แบคฮยอนงอหน้าเถียงเมื่อโดนน้องชายกล่าวหา เขาไม่ได้ซุ่มซ่ามสักหน่อยมิโนเล่นไม่รู้เรื่องเองต่างหากอะ ไปอาบน้ำดีกว่า กินแล้วเก็บให้ด้วยน้าาา

“เฮ้ ๆ นี่พี่เป็นเจ้าบ้านนะ ผมควรจะกินแล้วก็ไปนอนอืดดูทีวีสบาย ๆ นะ ทำไมให้ผมเก็บอะ!” น้องชายว่าหน้ายุ่งใส่พี่ชายตัวเล็กที่ลุกขึ้นเดินหนีไว ๆ แล้วทิ้งท้ายที่หันมาแลบลิ้นใส่

“กินเองก็เก็บไปเลยเจ้าเด็กขี้เกียจ แบร่!”



* * * * * *


 

            แบคฮยอนที่พึ่งอาบน้ำเสร็จค่อย ๆ ย่อตัวลงเดินย่องออกมาหาห้องชายตรงระเบียง ผมเส้นเล็กที่ยังไม่แห้งดีสะบัดไปมาเพื่อให้ลงมาปลงหน้า ตอนนี้เด็กชายมิโนของเขากำลังเท้าแขนกับราวระเบียงแล้วมองไปยังวิวสวนและสระว่ายน้ำด้านล่าง

จะทำอะไร

อ้าว! ทำไมรู้อะคนตัวเล็กที่อยู่ในท่าผีกองกอยกับผมหน้าม้าที่ปรกตามุ่ยหน้าถอนหายใจเมื่อถูกจับได้ก่อน ทั้งที่เขาอุตส่าห์เดินย่องเบาแบบระวังแล้วนะแถมยังไม่ชนอะไรสักอย่างเลยด้วย!

เก่งไง

โม้อีกแล้ว

มิโนหัวเราะเสียงดังที่มันขัดใจกับร่างเล็ก ๆ ที่กำลังเอาผ้าเช็ดตัวไปตากก่อนจะเดินมายืนข้างเขา ดวงตาคมมองพี่ชายที่อยู่ในชุดนอนแขนยาวขายาวสีฟ้าสดใสซึ่งน่าจะเป็นเพราะแม่ซื้อให้อีกแล้วและเขาก็คิดว่าแบคฮยอนเหมาะกับสีแบบนี้ดี

วันนี้กลับห้องรึเปล่า

กลับสิ ผมนอนกับพี่ได้รึไงล่ะ ว่าแล้วก็ยกปลายนิ้วขึ้นมาจิ้มปลายจมูกเล็กจนคนพี่ต้องหลับตาปี๋ ก่อนจะชี้เข้าไปในห้องนอนที่มีชุดผ้าปูที่นอนลายทางสีฟ้าสลับขาวและฟูกนอนขนาด 3.5 ฟุตวางอยู่

            แบคฮยอนยกมือมาเกาท้ายทอยแก้เก้อเพราะเตียงที่ขนาดเล็กจนใครก็ไม่สามารถนอนด้วยได้ ยิ่งมิโนยิ่งแล้วใหญ่เพราะเจ้าตัวขาแทบจะเลยฟูกนอนเขาไปเลยไหนจะตัวโต ๆ ที่นอนคนเดียวก็เต็มแล้ว เพราะความกลัวผีที่ฝังใจมาตั้งแต่เด็ก แบคฮยอนเลยเลือกที่จะไม่ใช้เตียงเพราะมิโนชอบหลอกเขาว่าจะมีอะไรโผล่จากใต้เตียงออกมาจับขา

ไหนจะฟูกนอนขนาดพอดีกับการนอนคนเดียวและฝูงตุ๊กตาที่เป็นเกาะกำบังให้ เพราะกลัวว่าจะมีใครที่ไม่ใช่คนมานอนข้าง ๆ พอเป็นแบบนี้รู้สึกปลอดภัยดีออก มิโนนี่ไม่เข้าใจหรอก

นอนพื้นสิ

โห ผมกลับห้องดีกว่า แล้วจะบอกผีมาหาพี่ด้วยน้องชายตัวแสบแลบลิ้นหลอกพร้อมยกมือขึ้นมาทำท่าประกอบ ก่อนจะโดนฝ่ามือเล็กฟาดเข้าให้จนต้องกลั้นขำเพราะสีหน้าหวาด ๆ นั่น ที่กลัวแม้กระทั่งห้องตัวเอง

พี่เปิดไฟนอน ตอนสว่างผีไม่มาหรอก!”

ไม่แน่หรอก มาตอนพี่หลับตาไง...

“นี่! รีบกลับไปเลยนะ ไม่คุยด้วยแล้ว!” คนตัวเล็กยกมือไปดันหัวเด็กตัวสูงจนได้รับเสียงหัวเราะร่วนกลับมา เพราะเจ้าตัวกำลังทำท่ากอดตัวเองเหมือนกลัวไหนจะสีหน้าหลอกผีกวนโอ๊ยนั่นอีก

โอ๋ ๆ ล้อเล่น  ผีไม่มีหรอก ถ้าผีมาโทรหาผมนะเดี๋ยวรีบบึ่งรถมาซัดหน้ามันให้ แบคฮยอนกอดอกยกไหล่จิ๊ปากขัดใจเมื่อมือฝ่ามือใหญ่สองข้างโอบใบหน้าเขาไว้แล้วกดจมูกลงมาหอมแก้มฟอดใหญ่

ยิ่งแบคฮยอนทำท่าขัดใจคนเป็นน้องก็ยิ่งแกล้งจนคนตัวเล็กต้องหดคอหนีฝ่ามือเรียวสวยรีบยกไปดันใบหน้าคมออก กว่าเจ้าตัวจะยอมผละออกก็ตอนที่บังคับให้เขายิ้มได้ แต่แบคฮยอนเรียกมันว่ายิงฟันมากกว่า

สองพี่น้องที่ไม่ค่อยมีเวลามาเจอกันนอกจากตอนที่มิโนไปรับไปส่งยืนคุยกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะที่สลับกันดังหวนทำให้นึกถึงตอนที่ทั้งคู่ยังเป็นเด็กและยังอยู่บ้านด้วยกัน เด็กตัวโตยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาก่อนจะทำหน้าเสียดายเพราะพรุ่งนี้ตัวเองมีงานถ่ายแบบแต่เช้า

“ผมต้องกลับแล้วนะ”

มิโนกลับเถอะ ดึกแล้วเดินทางจะอันตราย พี่อยู่ได้

งั้นผมกลับละนะ ล็อคห้องดี ๆ ด้วย ฝ่ามือใหญ่วางลงบนหัวพี่ชายแล้วยีเบา ๆ ก่อนจะเดินถอยหลังและเอี้ยวตัวออกจากห้องไป

น้องชายออกไปแล้วแต่แบคฮยอนยังชะงักอยู่แบบนั้น ก่อนมือเรียวจะยกมือมาจับหัวตัวเอง เพราะนึกถึงสัมผัสแผ่วเบาของใครบางคนที่วางมือลงบนนี้แล้วค่อย ๆ เดินถอยหลังไปจากเขาเหมือนที่มิโนทำ…


ปาร์คชานยอล

‘…’

จำไว้ด้วย

 

ปาร์ค ชานยอลเหรอริมฝีปากบางพึมพำชื่ออีกคนออกมาเบา ๆ แบคฮยอนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมอีกคนถึงบอกให้เขาจำไว้ ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกรึเปล่า ถึงผู้ชายตัวโตคนนั้นจะดูน่ากลัวไปหน่อย แต่จริง ๆ ก็ไม่หน่อยเลยอะ..

รู้ว่าอาจจะแปลกสำหรับคนพึ่งเคยเจอกัน แต่ในความรู้สึกลึก ๆ ก็ไม่ปฏิเสธว่าแบคฮยอนอยากเจอเขาอีกครั้งนะ

คนตัวเล็กยิ้มแล้วยกแขนขึ้นบิดขี้เกียจพร้อมสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพราะอากาศที่กำลังเย็นสบายชวนให้รู้สึกสดชื่นคนหางตาตกกวาดสายตามองวิวด้านล่างที่ยังคึกคักอยู่ในยามค่ำคืนแบบนี้ เท้าแขนลงกับขอบระเบียงหลับตาพริ้มให้สายลมเย็น ๆ พัดผ่านใบหน้าไป

 

โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตนเองอยู่ในสายตาใครบางคนตลอดเหมือนทุก ๆ วัน

คนที่อยู่ห้องตรงข้ามของตึกฝั่งตรงข้าม

ที่ยังคงมองอยู่ตั้งแต่ก้าวแรกที่เจ้าตัวก้าวออกมาที่ระเบียงแล้ว..

 

 

* * * * * *

 


            “ไอ้ชานยอลชายหนุ่มตัวสูงกำลังพ่นลมหายใจออกมาพร้อมควันสีขาวที่โดนปล่อยออกมาลอยไปตามลมอย่างไม่ใส่ใจ เจ้าของชื่อหันมามองคนที่ชะโงกหน้าออกมาให้พ้นขอบประตูหลังร้านพร้อมกวักมือเรียกเขาหย็อย ๆ

ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองเป็นเชิงถามจงอินเลยเลือกชูถุงไก่ขึ้นโชว์ ชานยอลถึงได้พยักหน้ารับแล้วหันไปขยี้ก้นบุหรี่เพื่อดับมันลวก ๆ

ที่ไหนวะ

บริษัทพ่อมึงอะ ชื่อน้องมึงสั่งด้วย

ห้ะ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันก่อนเพื่อนผิวแทนจะยักไหล่เชิงไม่รู้ไม่เห็นแล้วตบไหล่แน่นกล้ามทิ้งท้ายสองที

ด้วยความที่ตอนนี้เขาเป็นแค่พนักงานและไอ้เซฮุนตัวแสบมันคือลูกค้าชานยอลทำได้แค่เก็บความสงสัยที่ว่าทำไมมันถึงไม่มาซื้อเองทั้ง ๆ ที่มีรถขับและมันไปทำอะไรที่บริษัทพ่อตอนนี้ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้มันควรจะเรียนอยู่ที่มหาลัยมากกว่า

คนตัวสูงจอดรถลงที่หน้าบริษัทของ K.PARK กรุ๊ปที่เขาคุ้นเคยมาตั้งแต่เกิด ช่วงขายาวก้าวออกมาแล้วกึ่งนั่งกึ่งยืนพิงมอเตอร์ไซค์ไว้ ก่อนจะมองหาน้องชายหัวแก้วหัวแหวนที่ควรจะยืนอยู่ตรงไหนสักที่มากกว่าจะให้เขาโทรตามจากเบอร์ที่อยู่บนใบสั่งอาหารหรือจากในโทรศัพท์เขาเอง

(ว่ายางงาย) ทันทีที่ปลายสายกดรับชายยอลก็ได้ยินเสียงตะกุกตะกักและเสียงพูดคุยโหวกเหวกแทรกออกมาซะก่อน

มึงอยู่ไหนมือหนาที่สวมถุงมือหนังสีดำเปิดหมวกกันน็อคใบใหญ่ขึ้นแล้วยัดมือถือเข้าไปแนบหูโดยไม่ได้ถอดหมวกกันน็อคออก สายตาคมกวาดมองไปบริเวณด้านหน้าบริษัทที่คาดว่าจะมีน้องชายเขายืนอยู่ตรงไหนสักที่

(อยู่มหาลัยดิ)

แล้วมึงสั่งไก่ให้มาส่งบริษัทพ่อมึงเพื่อ

(แหะ เฮียมาส่งเองเหรอ งั้นผมวานเอาไปขึ้นไปส่งข้างบนหน่อยดิ)

ชั้นไหน

(ถามพ่อเฮียดูอะ)

นี่มึง... คนเป็นพี่ชายกดเสียงต่ำคิ้วกระตุกกับความกวนของไอ้เด็กในสายนี่

(ล้อเล่น อย่าพึ่งหัวร้อน) รู้สึกคิ้วกระตุกจนต้องสบถในลำคอเบา ๆ มือที่กำลังยกขึ้นเตรียมถอดหมวกกันน็อกออกชะงัก เพราะว่าสายตาดันหันไปเห็นใครบางคนที่เขาไม่ได้ตั้งใจจะมาเจอกำลังเดินก้มหน้าก้มตาทำอะไรสักอย่างในมือเล็ก ๆ นั่น

(โหล ๆ เฮีย ฟังอยู่เปล่า)

เออ ว่า ปากก็ตอบคนในสายแต่สายตาก็ไม่ได้ละไปจากคนตัวเล็กข้างหน้าที่กำลังขมวดคิ้วทำหน้างงพลางชะเง้อมองถนนไปด้วย

(ชั้นเดียวกับป๊าอะ โต๊ะเขาอยู่ข้างหน้านะ แล้วก็...)

เดี๋ยวนะ ตอนแรกชานยอลก็ไม่ได้สนใจในสิ่งที่น้องชายกำลังพูดแต่เขาดันสะดุดกับการบอกพิกัดโต๊ะทำงานซึ่งคนที่มันให้เอามาให้ และการกระทำที่ชานยอลตงิดว่าจะคุ้น ๆ อยู่ “โต๊ะพี่ลู่หานอะนะ ...มึงใช้ไก่จีบเขาหรอ

(เออน่า อย่าถามมากดิ)

กากจังวะ มีเพียงเสียงหัวเราะในลำคอของชานยอลและเสียงโวยวายจากปลายสายที่กำลังงอหน้าเพราะโดนพี่ชายดูถูก เออ ไว้ขึ้นไปส่งให้ แค่นี้แหละ

สายตาคมมองเบอร์น้องชายที่ตัวเองพึ่งสบประมาทมันไปแต่กลับรู้สึกหน้าโยกไปด้วยเพราะตัวเองก็กากไม่ได้ต่างกัน ชานยอลสบถเหอะในลำคอแล้วเอาโทรศัพท์ยัดลงกระเป๋ากางเกง เป้าหมายที่เขามองอยู่ก่อนหน้านี้กำลังเดินข้ามถนนไป

หมวกแก๊ปสีดำถูกจับมาใส่กับสายตาที่ยังไม่ละไปไหน ใจนึงก็อยากเดินตามถ้าไม่ติดว่าผู้ชายตัวเล็กคนนั้นที่ทำท่าทางเหมือนกลัวเขานักหนา มือแกร่งยกถุงไก่ในมือขึ้นดูก่อนจะถอยหายใจแล้วเลือกเดินเข้าไปในบริษัทแทน

 

ติ๊ง!

 

เสียงลิฟท์ดังขึ้นพร้อมประตูที่เปิดออกขายาวก้าวเดินไปในบริษัทที่เขาคุ้นเคยดีไม่เว้นแม้แต่ชั้นของผู้บริหารแบบนี้ มีไม่กี่คนที่รู้ว่าชานยอลเป็นทายาทเจ้าของบริษัทถึงแม้ว่าเขาจะเคยมาฝึกงานที่นี่แล้วก็ตาม

การฝึกงานตอนนั้นเป็นไปในทางที่เกือบดีเพราะเขาแทบไม่ได้ทำอะไรนอกจากวิ่งซื้อกาแฟกับถ่ายเอกสารทั้งวัน เพราะชานยอลไม่ได้โผล่หน้าเข้ามาที่บริษัทบ่อย ๆ งานสังคมกับพ่อแม่ก็ส่งแค่น้องชายตัวแสบไปรับหน้าแทน พนักงานส่วนมากเลยไม่ได้รู้จักเขาเท่าไหร่นอกจากคนที่เก่าแก่มาก ๆ เท่านั้น

แล้วคนที่รู้ว่าเขาเป็นใครก็ไม่กล้าโยนงานหนัก ๆ ให้ บ้างก็ไม่ไว้ใจให้ทำเพราะคิดว่ายังเด็ก เพราะแบบนั้นพ่อถึงได้ส่งเขาตะลอนทำงานพาร์ทไทม์เพราะเหตุผลที่ว่านั้น

 

ผมจะได้อะไรจากการทำงานพาร์ทไทม์

การจะเป็นหัวหน้าที่ดีได้ ก็ต้องเข้าใจทุกคนในทีมก่อน

‘…’

พ่ออยากให้แกเข้าใจการเป็นลูกน้อง ก่อนที่จะกล้าสั่งหรือควบคุมใคร

 

ในเมื่อพ่อว่าแบบนั้นและเขาก็ขัดอะไรไม่ได้อยู่แล้ว

ชานยอลวางถุงไก่ลงบนโต๊ะทำงานของลู่หานเลขาหน้าเด็กของพ่อที่กำลังนั่งจดรายงานการประชุมยิก ๆ คนตรงหน้าเงยหน้ามาทำหน้างง ๆ ก่อนจะเบิกตากว้างแล้วทำท่าจะลุกขึ้นโค้งหัวให้

“เฮ้ ๆ พี่ไม่ต้อง ๆ

แต่ว่า..

เอาน่ะ ผมแค่มาทำหน้าที่ชานยอลชี้ใส่ถุงอาหารก่อนจะหัวเราะเลขาตัวเล็กคนนี้ค่อนข้างจะสนิทกับคนที่บ้านเขาดีเพราะพ่อของเจ้าตัวเคยเป็นเลขาที่ทำงานกับพ่อเขามาตั้งแต่ต้น แต่พอถึงเวลาที่ท่านทรุดตัวลงด้วยปัญหาสุขภาพเลยส่งลูกชายหัวแก้วหัวแหวนมาทำแทน ทั้งเขาและเซฮุนก็เคยเล่นมาด้วยกันตั้งแต่ยังเด็กถึงลู่หานจะเกิดก่อนเขาถึง 3 ปีแต่ก็ยังเขาว่าเรียกคุณชานยอลอยู่ดีไปนะ ผมฝากหวัดดีพ่อด้วย

ช่วงขายาวเดินห่างออกมาก่อนจะชะงักงึกแล้วค่อย ๆ ก้าวถอยหลังกลับมาดูป้ายชื่อบนโต๊ะโต๊ะนึงที่เขียนไว้ชัดเจนว่า นักศึกษาฝึกงาน บยอน แบคฮยอน

ไม่น่า ทำไมถึงเคยเจอที่นี่ รวมถึงเมื่อกี้ด้วย...

คงถึงเวลาที่ชานยอลต้องพิสูจน์ตัวเองแล้วรีบเข้าบริษัทซะแล้ว

 


* * * * * *

 


ชานยอลเดินออกมาในช่วงเวลาที่แบคฮยอนกำลังจะข้ามถนน มือเล็กที่กำลังถือถุงกาแฟพะรุงพะรังไปหมด ชานยอลดึงหมวกแก็ปลงปิดใบหน้าแล้วเดินหลบไปยืนหลังพุ่มไม้ซึ่งรู้ทั้งรู้ว่ามันบังร่างยักษ์ ๆ นั่นไม่มิด

ฉิบ!”

ในจังหวะที่คนตัวเล็กกำลังจะเดินข้ามพ้นขอบถนน อยู่ ๆ ฝนก็เทกระหน่ำลงมาแบบไม่มีวี่แววว่าจะตกมาก่อน ชานยอลขยับเข้ามายืนในร่มที่ฝนสาดไม่ถึง แต่คนตรงหน้าเขายังยืนอ้าปากหวออยู่ที่เดิมจนแทบจะเปียกซ่ก แบคฮยอนรีบวิ่งข้ามถนนมายืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเขานัก

คนตัวเล็กสะบัดหัวที่เปียกลู่น้ำไปมาเหมือนลูกสุนัขที่กำลังสะบัดขนก่อนจะเงยหน้ามาเห็นคนข้างตัวกำลังลูบน้ำออกจากใบหน้าอยู่เพราะน้ำจากหัวเขากะเด็นไปโดน คนตัวเล็กรีบโค้งหัวลงก่อนจะยิ้มแห้งแล้วตั้งท่าเตรียมจะวิ่งก่อนจะโดนคนตัวโตตีคืนแก้แค้น!

 

พรึ่บ!

 

ขะ ขอโทษครับ แบคฮยอนรีบพูดด้วยเสียงสั่น ๆ ทั้งที่ยังหลับตาปี๋เพราะข้อมือที่ถูกคว้าไว้แต่เจ้าของฝ่ามือใหญ่ ๆ นี่กลับไม่พูดไม่จา

“…”

ดะ เดี๋ยวสิ! ไปไหนอะ คนตัวเล็กเบิกตากว้างเมื่อผู้ชายตัวโตคนนี้คว้าถุงแก้วกาแฟไปถือไว้เองแต่ก็ไม่ลืมที่จะลากเขาเข้าไปข้างในด้วย แบคฮยอนขมวดคิ้ววุ่นไปหมดเมื่อยามที่ควรจะตื่นตูมที่เขาโดนคนส่งไก่ลากไปมามากกว่ารีบโค้งหัวให้อีกคนอย่างนั้น

นี่ จะพาไปไหน ทำไมไม่ตอบเล่า

ชู่ว..”

ชู่วทำไมอะ ทำไมตะ--


พลั่ก!

 

โอ้ะ!”

แบคฮยอนรีบยกมือมากุมจมูกเมื่อยักษ์ตรงหน้าที่อยู่ ๆ ก็ลากเขาให้เดินตามอยู่ ๆ ก็หยุดเฉย ๆ จนจมูกไปชนเข้ากับต้นแขนแข็ง ๆ นั่น

เลิกพูดได้แล้ว ไม่งั้นจับฆ่าทิ้งไว้นี่เลยนะชานยอลหันมาขมวดคิ้วว่าเสียงต่ำพร้อมหน้าดุ ๆ ส่วนคนข้างตัวก็รีบยกมือมาตะปบปากตัวเองไว้แทบไม่ทัน มือหนาดันบั้นเอวอีกคนให้เข้าไปข้างในถึงแบคฮยอนจะยังคงทำหน้างงแล้วหันมาชี้มือชี้ไม้เหมือนจะถามว่าพามาทำไม

ถอดเสื้อออกคนตัวเล็กรีบถอยหลังออกห่างเมื่อจู่ ๆ ผู้ชายตัวโตก็หันไปกดล็อคประตูห้องน้ำพร้อมถอดหมวกออก มือหนารูดซิปแจ็คเก็ตลงไปเกินครึ่ง แต่แล้วใบหน้าที่เขาไม่เคยลืมก็กลบความสงสัยจนหมด

โอ้ะ คนนั้นนะ--!แบคฮยอนรีบปิดปากแน่นเมื่อลืมตัวว่าตัวเองเผลอส่งเสียงออกไปให้คนตรงหน้ารำคาญ

อนุญาตให้พูดได้

เอ่อ.. ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ล่ะ

มาส่งของคนตัวสูงหันหันมาถอดแจ็คเก็ตออกก่อนทำท่าจะถลกเสื้อแขนยาวสีดำที่ใส่อยู่ออกจากตัว

เดี๋ยวสิ!” แบคฮยอนถลึงตาอย่างตกใจส่วนมือเล็ก ๆ ก็รีบยกมาปิดหน้าเมื่อผู้ชายตรงหน้าไม่ได้สนใจเสียงเขาแถมยังถอดเสื้อออกจนหมดจนเห็นท่อนบนเปลือยเปล่าที่มีกล้ามเนื้อและรูปร่างน่าอิจฉาเหมือนคนออกกำลังกายเป็นประจำ

แบคฮยอนทำเสียงเหมือนจะร้องไห้ไหนจะขืนมือไว้สุดแรงเมื่อโดนคนตรงหน้าดึงมันออกจากหน้าเขา

ถ้ายังไม่รีบเอามือออกนะ— เฮ้ย นี่จะร้องไห้?

มะ ไม่ได้ร้อง

ไม่ได้ร้องทำไมตาแดง

เราอยากออกไปแล้ว..คนตัวจ้อยตอบไม่ตรงคำถามแต่กลับพูดด้วยเสียงสั่นพร้อมถอยหลังออกห่างทั้ง ๆ ที่ร่างกายกำลังสั่นไม่ต่างจากเสียง ไม่รู้เพราะความหนาวจากที่ตัวเองเปียกฝนหรือเพราะกำลังกลัวคนตรงหน้ากันแน่

ให้ไปแน่ แต่ไปเปลี่ยนเสื้อก่อน

เสื้อเหรอ?ดวงตากลมก้มลงมองมืออีกคนที่ยื่นเสื้อตัวเองมาให้เขา ก่อนจะชี้ปลายนิ้วมาที่เสื้อของเขาที่เปียกจนแนบลำตัว ให้เรา?

ให้ยืม

... แบคฮยอนยื่นมือไปรับอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ก็ต้องสะดุ้งเพราะเจ้าของเสื้อดันคว้าข้อมือเขาให้เข้าไปหา จนใบหน้าที่ห่างกันเพียงแค่คืบ

เปลี่ยนตรงนี้ก็ได้ น้ำเสียงแหบพร่าแต่กลับทุ้มนุ่มจนน่าฟัง เส้นผมที่เปียกฝนโดนเสยขึ้นไปจนเห็นใบหน้าคมชัดเจน สายตาที่เขาเดาไม่ออกว่าอีกคนกำลังคิดอะไรอยู่ไม่ยอมละสายตาไปไหน แบคฮยอนไม่กล้าหลุบตาลงต่ำเพราะท่อนบนที่เปลือยเปล่าของอีกคน ไหนจะมืออุ่น ๆ ที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นจากอากาศที่เย็นจัด

ฮะ... ชานยอลหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อคนตรงหลับตาปี๋แล้วรีบคว้าเสื้อไปจากมือเขาแล้วรีบหายเข้าไปในห้องน้ำ

คนตัวเล็กรีบถอดเสื้อที่เปียกแนบลำตัวออกก่อนจะสวมเสื้ออีกคนลงไป ขนาดตัวที่ดูต่างกับเขาอยู่พอสมควรทำให้เสื้อที่แบคฮยอนใส่ดูโคร่งไปหมด คนตัวเล็กยืนพิงผนังห้องน้ำแคบ ๆ ยกมือนิ้วโป้งขึ้นมางับอย่างเคยชินอยู่แบบนั้นเพราะไม่กล้าออกไป เขาไม่รู้จะสู้กับสายตาคนคนนี้ยังไงดี

อดคิดไม่ได้ว่ามันคงเป็นเรื่องบังเอิญเกินไปรึเปล่าที่เราเจอกันถึง 2 ครั้งแล้วผู้ชายคนนี้ก็ช่วยเขาไว้ทั้ง 2 ครั้ง

ใบหน้าที่คมดูดุเหมือนโมโหตลอดเวลาแต่สายตากลับดึงดูดให้อยากมองอย่างไม่มีเหตุผล มือเรียวทาบลงบนหน้าอกข้างซ้ายเมื่อรู้สึกถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่เปลี่ยนไป

 

แบคฮยอนอาจจะแค่ตกใจเท่านั้นเอง...

 


* * * * * *

 


แบคฮยอนค่อย ๆ ก้าวออกมาจากห้องน้ำ ส่วนคนตัวโตที่บอกว่าตัวเองชื่อชานยอลก็ยังคงอยู่ที่เดิม อีกคนกึ่งนั่งกึ่งยืนพิงกับเคาท์เตอร์อ่างล้างมือ มือเล็ก ๆ กอดเสื้อตัวเองที่เปียกชุ่มไว้แนบอก ก่อนจะต้องห่อไหล่หลับตาปี๋ด้วยความตกใจเมื่อมือหนาทำท่าจะยื่นเข้ามาใกล้

เฮ้

“…”

กอดเสื้อเปียกอยู่ได้ ตัวที่ใส่อยู่ก็เปียกไปด้วยดิ

ดวงตากลมค่อย ๆ ลืมขึ้นเมื่ออีกคนไม่ได้จะทำอะไร เพียงแค่ยื่นมาจับปลายเสื้อที่เปียกของเขาแล้วกระตุกเบา ๆ เหมือนจะให้เอาห่างจากตัว แบคฮยอนเลยหัวเราะแหะด้วยความอายที่เผลอทำตัวเด๋อด๋าใส่อีกคนอีกแล้ว

ชานยอลหัวเราะหึในลำคอก่อนจะหันไปรวบถุงใส่แก้วกาแฟแล้วยื่นให้คนตัวเล็กตรงหน้า แต่ด้วยความเก้ ๆ กัง ๆ จนรู้สึกขัดใจมือหนาเลยคว้ามือเรียวเล็กมาจับถุงกาแฟสักที แต่เจ้าของร่างสูงกลับชะงักเองเพราะมือนุ่มนิ่มอุ่นร้อนที่ตัวเองกำลังสัมผัสอยู่

เอ่อ..แบคฮยอนที่ปกติก็ทำหน้าไม่ถูกอยู่แล้วแต่ตอนนี้เจ้าตัวยิ่งหลุบตาลอกแลกไปมาเมื่อคนตรงหน้าไม่ยอมปล่อยมือเขาสักที จนกระทั่งมือบางขยับเจ้าตัวถึงได้ค่อย ๆ ชักมือออกก่อนจะกระแอมแก้เก้อ

หมวกแก็ปที่มีโลโก้ร้านถูกหยิบมาใส่ขณะที่ช่วงขายาวก้าวไปเปิดประตูห้องน้ำ ยังไม่ทันจะก้าวออกไปประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดค้างไว้เพราะแบคฮยอนรีบวิ่งไปคว้าท่อนแขนแกร่งไว้ก่อน ชานยอลก้มหน้าลงเล็กน้อยมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่มองหน้าเขาแล้วก็รีบหลุบตาลง

คือ..ขอบคุณนะริมฝีปากบางขยับพูดอ้อมแอ้มแต่ไม่มีเสียงตอบรับจากคนตรงหน้า คนตัวเตี้ยกว่าจำต้องค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองก่อนจะรีบดึงมือกลับเพราะนึกได้ว่าเผลอแตะต้องตัวอีกคนอย่างถือวิสาสะ

รอยยิ้มมุมปากเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นพร้อมมือหนาที่วางลงบนหัวเขาอย่างเบามือก่อนเจ้าตัวจะก้าวเดินออกไปจากที่นี่ ปล่อยแบคฮยอนทิ้งไว้กับความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ส่วนมือบางก็ยกขึ้นมาทาบลงบนอกตัวเองที่ภายในกำลังสั่นไหวจนน่ากลัว…

 


* * * * * *

 


ดวงตาเรียวกวาดสายตามองหารถน้องชายที่เจ้าตัวบอกว่าจอดรออยู่ฝั่งตรงข้ามตึก ริมฝีปากสีสดระบายยิ้มกว้างเมื่อรถที่คุ้นตาลดกระจกลงเผยให้เห็นใบหน้าที่เขาคุ้นเคย ช่วงขาสั้น ๆ ที่กำลังจะวิ่งข้ามถนนชะลอลงเพราะนึกถึงอีกคนที่เคยพาเขาข้าม.. จริง ๆ จะเรียกว่าพาข้ามก็ไม่ถูกเรียกว่าช่วยชีวิตคนเด๋อด๋าแบบแบคฮยอนดีกว่า

ในเวลาที่ฟ้าครึ้มเพราะเมฆฝน คนตัวเล็กเพ่งมองไฟจราจรให้มั่นใจว่าตัวเองมองถูกก่อนจะกระชับกระเป๋าเป้ให้แน่นแต่สายตาลอกแลกที่เอาแต่มองซ้ายมองขวาอย่างไม่มั่นใจ ความบังเอิญครั้งที่ 3 เกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อแบคฮยอนมองเห็นคนตัวสูงที่พึ่งเจอกันเมื่อตอนบ่ายอยู่ตรงหน้า...

แบคฮยอนชะงักเท้าที่กำลังจะเก้าแล้วหันไปมองอีกคนที่นั่งพิงรถเวสป้าคู่ใจอยู่ มือที่กำลังจะคีบบุหรี่เข้าปากลดลงก่อนมืออีกข้างจะกางสองนิ้วออกแล้วชี้ไปที่ตาตัวเองหลังจากนั้นก็หันปลายนิ้วชี้ไปที่สัญญาณไฟจราจรเป็นเชิงบอกให้แบคฮยอนหันไปสนใจที่นั่น

คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงักแล้วรีบก้าวเท้ายาว ๆ ให้ทันสัญญาณไฟ แต่ก่อนขึ้นรถก็ไม่วายหันไปมองอีกคนที่ยังคงนั่งมองอยู่ที่เดิมกระทั่งเขาขึ้นมานั่งบนรถแล้ว

เป็นไรเสียงน้องชายที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่เรียกให้แบคฮยอนที่กำลังนั่งกัดปลายนิ้วมองถนนอยู่หลุดจากภวังค์

เปล่า แหะ.. ฮะ ฮัดชิ้ว!”

เฮ้ย!” มิโนร้องเสียงหลงเมื่อพี่ชายตัวจ้อยดึงแขนเสื้อเขาไปซับน้ำมูก คนตัวเล็กหัวเราะแหะอย่างอารมณ์ดีส่วนน้องชายก็รีบคว้าไม้คว้ามือหาทิชชู่ในรถให้แทบไม่ทัน “อี๋ สกปรกชะมัดเลย ทำไรของพี่เนี่ย

พี่หาทิชชู่ไม่ทันอะ เดี๋ยวซักให้น่า ริมฝีปากเล็ก ๆ ยู่ขึ้นเหมือนดันน้ำมูกก่อนจะหัวเราะชอบใจเพราะสีหน้ารังเกียจของน้องชาย

เอาเสื้อพี่เช็ดเลย เดี๋ยวนะ.. ทำไมใส่เสื้อตัวนี้อะ ไม่เคยเห็นเลย เมื่อเช้าพี่ใส่เชิ๊ตสีขาวนี่ มิโนขมวดคิ้วอย่างสงสัย เพราะตอนนี้พี่แบคฮยอนสวมเสื้อยืดแขนยาวสีดำตัวโคร่ง ๆ ที่ดูแล้วก็ไม่น่าจะใช่เสื้อเจ้าตัวด้วย

อ้อ.. คือตอนบ่ายฝนตกอะ เปียกหมดเลย พี่ที่ทำงานเลยให้ยืมเสื้อมาแบคฮยอนยิ้มแห้งหลังจากโกหกคำโตไป ถ้ามิโนรู้ว่าเอาเสื้อใครก็ไม่รู้มาใส่มีหวังโดนบ่นจนแบคฮยอนหงอยแน่

คนเป็นน้องพยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจขณะที่คนข้างตัวหันไปเกาะขอบหน้าต่างเหมือนมองอะไรอยู่แถมยังเอาแต่สูดน้ำมูกฟุดฟิดไม่หยุดตั้งแต่ขึ้นรถมา แต่ความไม่อยากเซ้าซี้เลยเลือกที่จะคว้าแจ็คเก็ตมาคลุมหัวให้พี่ชายแล้วขับรถไปเงียบ ๆ

ขึ้นไปกินไรข้างบนเปล่า

ไม่ดีกว่า ถ่ายแบบมาทั้งวัน อยากทิ้งตัวจะแย่

นอนห้องพี่ก็ได้

ไม่อะ ไม่อยากแย่งที่แกะเน่าพี่นอนหรอก แบคฮยอนเบ้ปากเมื่อน้องชายล้อถึงตุ๊กตาตัวโปรดของเขา

ไม่เน่าซักหน่อยอะ ซักแล้ว!” มือบางฟาดลงบนต้นแขนจนน้องชายหัวเราะอย่างชอบใจ หลังจากนั้นแบคฮยอนก็มายืนโบกมือยิ้มแฉ่งที่ข้างรถแทน ขับรถกลับดี ๆ นะ

แบคฮยอนเปิดไฟในห้องจนสว่างจ้าให้ตัวเองสบายใจ ถึงได้ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าคนตัวเล็กเดินสูดน้ำมูกเอาผ้าเช็ดตัวไปตากที่ระเบียงก่อนจะจามออกมาเสียงดัง

คนขี้กลัวรีบวิ่งขึ้นไปบนที่นอนแล้วซุกตัวลงในผ้าห่ม บนอกมีตุ๊กตาแกะเน่าที่มิโนชอบล้อ กอดไว้ให้อุ่นใจว่าอย่างน้อยแบคฮยอนก็คนสิ่งป้องกันจากสิ่งที่มองไม่เห็น...

 

ครืดดด...

 

real_pcy : รู้ตัวว่าตากฝนมาก็รีบสระผมกินยาแล้วนอนซะ


คิ้วเรียวขมวดวุ่นเพราะข้อความแชทห้วน ๆ ที่ปรากฏค้างอยู่บนหน้าจอมือถือข้างตัว แถมเขาไม่คุ้นชื่ออีกต่างหาก แต่ทำไมเจ้าของข้อความรู้ว่าเขาตากฝนล่ะ?

พอพูดถึงฝนก็พาลให้นึกถึงเจ้าของเสื้อสีดำที่บังคับให้เขายืมดวงหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาเมื่อนึกถึงหน้าอีกคนกับกลิ่นหอม ๆ ที่เสื้อที่เขาเผลอแอบดมไปตั้งหลายทีตอนนั่งทำงาน

คนตัวเล็กเม้มริมฝีปากแน่นเพราะไม่กล้าตอบข้อความปริศนากลับไป แค่อ่านก็รู้สึกเหมือนโดนดุผ่านตัวหนังสือ แต่ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีอีกข้อความตามมาให้หายข้องใจแต่เปลี่ยนเป็นใจสั่นแทน

 

ครืดดด…

 

real_pcy : อย่าลืมซักเสื้อมาคืนด้วย

 



100%




TALK

ขอบคุณฮับ #อดนรล

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.688K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,786 ความคิดเห็น

  1. #2749 ggggg-ns (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2564 / 02:02
    อ่ยย น้องงง55555555 น่ารักจังเลยลู้ก
    #2,749
    0
  2. #2731 guss_toy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 20:40
    แงง น้อนน่ารักจังงง
    #2,731
    0
  3. #2730 guss_toy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 20:40
    แงง น้อนน่ารักจังงง
    #2,730
    0
  4. #2641 haneul_o4 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 21:05
    มีแต่คำว่าน่ารักเต็มไปหมด😍😍😍
    #2,641
    0
  5. #2624 parkicemare_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 12:48
    แงง เผลอได้กลิ่นเสื้อตามด้วยเลย 555555555
    #2,624
    0
  6. #2611 justjuno (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 01:16
    ใดๆก็คือ ไม่ได้หวงเสื้อหรอก แต่หาเรื่องคุยกับน้อง ดูออก ละงานการไม่ทำแล้วเหรอคนเรา มาทำเป็นยืนสูบบุหรี่ มาเฝ้าน้องก็บอก ไม่เป็นแล้วเนอะคนส่งไก่ มาเป็นพนง.บริษัทพ่อดีกว่า สบายใจกว่าเย๊อะะะะ
    #2,611
    0
  7. #2482 _jppm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 10:01

    TT ปริ่มมากหรปาฟสจหนไยหนนฟนหฟ
    #2,482
    0
  8. #2326 ChungWila (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:17
    ดุจังค้าบบบบ
    #2,326
    0
  9. #2320 19970207bb (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:00
    ฮืออออ นี่ขนาดเพิ่งเจอกันนะ ยังไม่ทันจีบกันจริงจัง ดิชั้นก็คือเขินตัวม้วนนนน แงงงงงงงง อิพี่ก็ส่งไก่ให้เขาบ่อยเชียว แหม 5555555
    #2,320
    0
  10. #2290 แพะบยอน❤ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 04:55
    มีคนแอบดมเสื้อผชค่ะแม่่่่่่่
    #2,290
    0
  11. #2245 IMROT (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 03:18
    พี่ชานบอกเซกากเอาไก่ไปจีบเค้า ตัวเองนี้ไม่ได้ซื้อให้ใครเลยยย ขิงมาก
    #2,245
    0
  12. #2076 Moma momint (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 00:23
    น่ารักกอะฮืออออออออออขำที่ว่าเซฮุนอะะเหมือนว่าตัวเองไปด้วย55555
    #2,076
    0
  13. #2034 mayyamcc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 01:12
    ชอบเค้าเต็มๆเลยสินะ
    #2,034
    0
  14. #2027 quarternine (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 14:04
    ขอขำ5555555555 พี่ว่าฮุนกากได้ไงอ่ะคะ555555 คือพี่ก็ใช้ไก่จีบน้องมั้ยเอ่ยยยย😂
    #2,027
    0
  15. #1990 ppxbbh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 15:25
    แอบดมเสื้อพี่เขาด้วยอะ น้องงงงงง โอ้ยยยยยยยยยยย
    #1,990
    0
  16. #1974 damnernkit (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 01:47
    ไม่เนียนนนนนดูออก
    #1,974
    0
  17. #1930 Suthasinee Pongsai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 19:42
    แหน๊ พ่อพระเอก
    #1,930
    0
  18. #1927 Dubblepigg (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 06:27
    พี่ชานก็กากเหมือนนุ้งฮุนอ่ะ 5555555 น้องงงงน่ารักจังเลยลูกกกกเด๋อด๋าของแม่
    #1,927
    0
  19. #1919 @_@ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 20:55

    ไหนใครบอกว่าน้องฮุนจีบด้วยไก่คือกากคะะะะะ

    ตัวเองก็ลอกวิธีน้องอ่ะ5555555555

    หูยยยยยยย มีไปเสาะหาช่องทางมาแชทกะแบคอีก

    #1,919
    0
  20. #1903 TextMe (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 14:59
    น่ารักมากก
    #1,903
    0
  21. #1880 therealzimzalabim (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 15:06
    โคตรน่ารักกกก พี่ซึนมาก55555
    #1,880
    0
  22. #1869 YunewG (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 00:32
    จีบด้วยไก่ทั้งคู่เลยนะสองพี่น้องเนี่ย 555555,, คนพี่นี่อยู่ห่างๆอย่างห่วงๆหรอคะ อิอิ
    #1,869
    0
  23. #1835 PINKLAND (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 07:44
    อะไรอ่ะว่าเซฮุนแต่ตัวเองก็ทำเด้อชานยอล 55555555 แบคฮยอนน่ารักมากๆๆๆๆ
    #1,835
    0
  24. #1799 CBforever (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 00:23
    มีแต่คำว่าน่ารักเต็มไปหมดเลยย ฮืออออ
    #1,799
    0
  25. #1773 rainbow....* (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 08:39
    พี่ปาร์ค ไปเอาเบอร์เขามาได้ไง หื้มมมมมมม 😙😙😙
    #1,773
    0