os/sf - MUST (C) BE YOU | chanbaek

ตอนที่ 5 : TO BE NAUGHTY! - 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,458
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    22 ม.ค. 63

TB


EP 03

TO BE NAUGHTY!




แม่ น้องไม่อยากเรียน ;-;” หลังจากที่แก๊งเสาไฟฟ้ากลับไปแบคฮยอนก็มานั่งกับพื้นเอาคางเกยเข่าแม่เหมือนลูกหมาอย่างออดอ้อนขอความเห็นใจ แม่จะปล่อยให้แบคฮยอนไปเรียนพิเศษกับผู้ชายคนนั้นได้ยังไง แม่ดูไม่ออกเหรอว่าลูกชายของแม่กำลังโดนแกล้งทางสายตาและการกระทำอยู่ตลอดเวลาเลยนะ!

ทำไมล่ะลูก เราเรียนก็ดีแล้วกว่าจะเปิดเทอมพอเปิดแล้วก็สอบเข้ามหาลัยอีก สมองน้องจะไม่เหลือรอยหยักแล้วนะลูก

แม่อะ..” เด็กตัวจ้อยเบ้ปากอย่างขัดใจ คนเป็นแม่จะหัวเราะร่าพร้อมลูบหัวทุยอย่างเอ็นดูโบราพอจะรู้ว่าแบคฮยอนค่อนข้างอคติกับชานยอลเพราะเจอกันทีไรเอาแต่ขู่แง่ง ๆ เป็นลูกหมาหัดเห่าใส่พี่เขาตลอด

แต่ชานยอลก็ดูนิสัยดี และจากที่พ่อเล่าให้ฟังชานยอลค่อนข้างเก่งใช่ย่อยเลยนะ ไม่งั้นคงไม่ได้มาเป็นในช่างใหญ่ที่นี่หรอก อีกอย่างการที่แบคฮยอนเรียนอยู่ข้างบ้านแถมยังไม่ต้องเปลืองค่าเดินทางเปลืองค่าขนมนี่มันสุดยอดแล้วสำหรับความคิดคนเป็นแม่...

พี่ชานยอลเขาดูเก่งดีออก แถมไม่ต้องเดินทางไม่เสียค่าขนมเยอะแยะ นี่พี่เขาสอนฟรีด้วยคนเป็นแม่ว่าพร้อมกับเท้าคางพยักหน้ากับตัวเองเพราะรู้สึกดีที่จะประหยัดค่าขนมลูกชายหัวแก้วหัวแหวนขึ้นมาหน่อยนึง

น้องรู้นะ..นิ้วเรียวยกขึ้นมาจิ้มแขนแม่จึ้ก ๆ อย่างรู้ทัน ให้น้องไปเรียนสถาบันก็ได้ น้องออกค่าขนมเอง ในออมสินมีเงิน—

เอ๋.. ไม่ต้องเลย เก็บไว้ใช้ตอนโตนู้น แม่คุยกับพี่เขาไว้แล้วนะ ลองดูก่อน ยกมือขึ้นปิดปากลูกชายที่กำลังขยับปากจ้อย ๆ งุบงิบไม่หยุดเพื่อหาข้ออ้าง แต่ยังไงซะแม่ก็คิดว่าการเรียนฟรีมันก็ดีที่สุดแล้ว เนอะ แบคฮยอน..

 



* * *


 


เด็กน้อยเดินถือถาดอาหารฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีเพราะได้เข้าครัวทำอาหารเย็น แบคฮยอนโตมากับแม่และคุณยายที่ชอบทำอาหารเป็นชีวิตจิตใจแถมแม่เขายังเป็นนักออกแบบอาหารอีกด้วย คนตัวเล็กเลยซึมซับมันไปโดยปริยาย

แบคฮยอนชอบเข้าครัวไปทำอาหารตอนที่หงุดหงิดมาก ๆ ตอนที่กำลังคิดมากหรือกำลังน้อยใจแต่เอาจริง ๆ เวลาอารมณ์ดีเขาก็เลือกที่จะเข้าครัวไปหาอะไรทำอยู่ดี เรียกได้ว่าไม่ว่าอารมณ์ไหนแบคฮยอนก็ยังชอบที่จะทำอาหาร

โว้ว ๆๆๆ แม่ช่วยด้วย!!!”

 

พรึ่บ!

 

เห...

เอ้ะ...

.

.

ซุ่มซ่ามจัง เกือบไม่ได้กินแล้ว

คนตัวเล็กอ้าปากหวอเบิกตากว้างเพราะตกใจ แบคฮยอนไล่สายตาจากถาดอาหารมองมือใหญ่ ๆ ที่วางทับลงบนมือตัวเองเพื่อช่วยประคองถาดอาหารที่เมื่อครู่เอียงเหมือนจะเททิ้งให้กระจายเต็มพื้น และมันคือเสียงที่ชอบทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดแต่คนตรงหน้าก็ยังยิ้มแฉ่งให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ลุง!!”

พี่ชานยอลต่างหากครับ

ไม่เรียก! ลุงมาทำอะไรที่นี่!” คนเด็กกว่าพยายามยื้อมือตัวเองและถาดอาหารออกจากมืออีกคน แต่ลุงชานยอลก็ดึงเข้าหาตัวเองแถมยังจับมือเขาแน่นขึ้นไปอีก ใบหน้าคมโน้มลงมาใกล้จนคนตัวเล็กเบิกตากว้างหดคอหนีด้วยความตกใจ

อืม... มาทำอะไรดี มาจีบเราดีไหม?

นี่!!”

 

แม่!!! แบคฮยอนเกลียดลุงคนนี้!!!

 

น้องโวยวายอะไรลูก มีอะไรกันรึเปล่าเสียงแม่ตะโกนถามออกมาก่อนจะเดินออกมามองลูกชายตัวเล็กที่แผดเสียงลั่นบ้านอยู่คนเดียว คนโตกว่าหยัดตัวไปยืนเต็มความสูงก่อนจะยิ้มกรุ้มกริ่มใส่เขาพร้อมยักคิ้วกวนใส่

เปล่าครับคุณน้า พอดีน้องถือถาดไม่ไหวผมเลยอาสามาช่วย

อ้อ ดีจัง งั้นน้าวานดูแบคฮยอนให้ด้วยนะ คุณน้าพยักหน้าเข้าใจก่อนจะยิ้มให้เพื่อนบ้านแล้วเดินเข้าครัวไปอีกรอบ

สบายมากครับ

ตาลุงนี่ตอบแม่เขาแต่สายตากลับมองมาที่แบคฮยอนพร้อมรอยยิ้มแบบน่าหมั่นไส้อีกต่างหาก ซึ่งคนตัวเล็กก็เบ้ปากเชิดหน้าสู้เหมือนลูกหมากำลังขู่

ปล่อยสิแบคฮยอนพยายามยื้อถาดอาหารออกมาอีกครั้ง แต่คนตัวโตก็ดึงมาเข้าตัวจนน้ำซุปกระฉอกออกจากถ้วย

เราอะปล่อย ตัวแค่นี้เก่งจังเลย

เอ้ะ!”

น้อง..

คนเด็กกว่าเบ้ปากอย่างขัดใจเพราะสู้อีกคนไม่ได้ ได้แต่ขยับปากบ่นงุ้งงิ้งก่อนจะรีบแงะมือออกอย่างจำใจเพราะไม่อยากยืนเถียงกับลุงต่อนาน ๆ

ชานยอลเดินถือถาดไปวางบนโต๊ะอาหารแล้วถอยออกมาปล่อยให้เด็กน้อยยืนจัดวางจานอย่างเป็นระเบียบเป้ะ ๆ จริง ๆ การยืนมองเด็กตัวเล็กในชุดกางเกงขาสั้นเลยเข่าขึ้นมาคืบใหญ่จนเห็นต้นขาขาว ๆ และเสื้อยืดตัวโคร่งที่ปิดไม่มิด... แถมผ้ากันเปื้อนสีฟ้าสดใสที่อีกใส่อยู่ก็น่ามองไปหมดเลย

ให้ตายเถอะ เขากำลังอย่างต่อยตัวเองเรียกสติชะมัดที่ความรู้สึกอย่างแกล้งเฉย ๆ กำลังจะทำให้ความคิดในตัวมันเตลิด นี่มันวิญญาณไอ้เซฮุนกำลังสิงเขาอยู่ชัด ๆ

แบคฮยอนหันมาแล้วผละตกใจเพราะสายตาลุงชานยอลที่มองตัวเองอยู่ มือเล็ก ๆ กำชายเสื้อตัวเองแน่นพร้อมเชิดหน้าใส่อย่างหาเรื่อง

ลุงมองไร

แบคฮยอน! มาถือหม้อหุงข้าวออกไปเร็วลูก

เสียงแม่ดังออกมาจากครัวทำให้ศึกปั่นประสาทยุติไปชั่วคราว คนตัวเล็กที่กำลังจะเดินชะงักเพราะท่อนแขนแกร่งยกมากางขวางระดับเอวเขาไว้ แบคฮยอนเงยหน้าไปมองอย่างไม่เข้าใจแต่ตอนที่กำลังจะแว้ดใส่ลุงตัวโตก็ก้มลงมากระซิบเบา ๆ จนเด็กตัวเล็กตัวแข็งทื่อ

น่ารักนะเราเนี่ย

แบคฮยอนกัดริมฝีปากล่างมองตามหลังคนตัวสูงที่ผละออกแล้วเดินเข้าไปยกหม้อหุงข้าวในครัวแทนเขา คำพูดคำจากับลมหายใจอุ่นร้อนและริมฝีปากอีกคนที่เฉียดผ่านใบหูกลับทำแบคฮยอนหายใจไม่สะดวก...

 

แม่ ช่วยน้องด้วย...

 



* * *


 


                แบคฮยอนก้มตาก้มตากินอาหารที่ตัวเองเป็นคนทำสุดชีวิตแต่สายตาก็ยังเหลือบมองลุงข้างบ้านที่กำลังทานข้าวไปคุยเรื่องงานกับพ่อเขาไปแต่ก็ไม่ได้จริงจังนัก ส่วนมากก็มีแต่พ่อที่เล่าถึงระบบการทำงานบลา ๆ ให้ลุงชานยอลฟังส่วนเจ้าตัวก็พนักหน้าเข้าใจบ้างตอบกลับไปในสิ่งที่แบคฮยอนไม่เข้าใจ

แต่บางทีก็เหลือบตามองเขาจนแลบลิ้นใส่ด้วยความหมั่นไส้แทบไม่ทัน ก่อนคนตัวเล็กจะต้องสะดุ้งโหยงจนอีตาลุงนี่แอบขำเพราะเขาโดนแม่หยิกบั้นเอว

แบคฮยอนเบ้หน้าขยับปากว่าแบบไม่มีเสียง ขำไร แถมยังแอบยกกำปั้นเล็ก ๆ ขึ้นขู่ตอนแม่ไม่เห็น แต่คนตัวโตก็ไม่ได้สำนึก เอาแต่ยิ้มอยู่นั่นแหละ แบคฮยอนหงุดหงิด!!!

อ่อคุณ เนี่ยตอนแรกน้องปิดเทอมแม่เลยว่าจะส่งน้องไปเรียนพิเศษน่ะ แต่ชานยอลอาสาสอนฟรีให้ก่อน คุณว่าไงคะ

หืม ไหวเหรอชานยอล เราทำงานเหนื่อย ๆ ก็ต้องกลับมาสอนเจ้าลูกลิงนี่เหรอ

พ่อ--!”

ชู่ว..ปากเล็ก ๆ กำลังจะแย้งขึ้นต้องหุบฉับเพราะมือเรียวของแม่ยกมาตะปบดังปั๊ป แบคฮยอนได้แต่บ่นอู้อี้ด้วยความขัดใจ

ครับ ช่างใหญ่ เห็นคุณน้าบอกว่าน้องต้องเรียนวิชาหลัก ผมก็จบมาโดยตรงเลยอยากช่วยน้องหน่อย เจ้าของใบหน้าคมพูดเสร็จก็ยิ้มให้พ่อกับแม่เขา ก่อนจะหันมายักคิ้วให้เขาจึ้ก ๆ

 

หมั่นไส้!!!

 

นอกเวลางานเรียกอาก็ได้ ไหน ๆ ก็สนิทกันแล้วเรียกช่างใหญ่ห่างเหินไป

ครับคุณอา คนตัวเล็กเม้มริมฝีปากฉับตอนอีกคนตอบพ่อเขาแล้วหันมาส่งยิ้มให้แบคฮยอนอีกทอดนึง พ่อที่พูดกลั้วหัวเราะอยู่ก็ไม่ได้รู้เรื่องราวเลยว่าลูกชายตัวเล็กกำลังอยู่ไม่สุข

แล้วเราจะคิดค่าสอนยังไงล่ะ

คุณแม่ผู้รักความประหยัดรีบหันไปอธิบายว่าตนได้เสนอค่าจ้างเป็นอาหารเช้าที่แบคฮยอนจะทำเผื่อทุกวันชานยอลเอง ไหนจะอาหารเย็นที่คนเป็นแม่เชิญชานยอลมากินด้วยทุกวันอีกด้วย แบคฮยอนรีบหันไปส่ายหน้ารัว ๆ พร้อมทำตาปริบ ๆ ใส่พ่ออย่างขอความเห็นใจ

ฮ่า ๆ งั้นเหรอ ดีแล้ว สอนหนัก ๆ เลยนะชานยอลอาจงซอกหัวเราะชอบใจเมื่อภรรยากระซิบว่าลูกชายตัวน้อยปฏิเสธหัวชนฝาเพราะไม่อยากเรียน ก็ว่าทำไมลูกชายตัวจ้อยถึงได้เอาแต่สงสายตางอแงเหมือนลูกหมาหิวนมให้พ่อ อ้อ แล้วไม่เข้าใจไม่ต้องให้กลับบ้านนะ

ผมก็คิดแบบนั้นแหละครับคุณอา J

ทำไมทุกคนเห็นดีกับลุงไปหมด ทำไมไม่มีใครเข้าใจว่าแบคฮยอนกำลังโดนแกล้ง ตาลุงนี่ไม่ได้ใจดีเลยสักนิด จะให้พูดอีกกี่รอบ แบคฮยอนก็ยังเกลียดรอยยิ้มนี่!!

 



* * *

 



เฮ้อ

.

.

เฮ้ออออออ

.

.

ทำได้ไหมครับ แบคฮยอนทำหน้างอก่อนจะส่ายหัวไปมา คนตัวเล็กนั่งจุมปุกกอดหมอนอิงอยู่บนโซฟา ดวงตาเรียวรีมองโจทย์พิลึกกึกกือย่างไม่เข้าใจ ส่วนลุงชานยอลก็นั่งอยู่บนพื้นแล้ววางโน๊ตบุ้คบนโซฟาเพื่อทำงานอยู่ข้าง ๆ

จริง ๆ แล้วตอนลุงสอนกับทำให้ดูก็พอจะเข้าใจแหละ ทำไมตอนลุงทำมันดูง่ายจังอะ แต่พอแบคฮยอนมาทำเองก็รู้สึกมึนไปหมด วิชาคณิตศาสตร์นี่มันไม่ใช่สไตล์แบคฮยอนจริง ๆ แบคฮยอนรับมันไม่ไหว T___T

ไหนตอนผมสอนบอกเข้าใจแล้วไง

ก็ตอนลุงทำให้ดูก็เข้าใจไง แต่ตอนนี้ไม่เข้าใจแล้วอะ

ชานยอลเกาหัวยิก ๆ มองเด็กน้อยที่ทำปากยื่นเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ คนตัวโตหันไปเท้าแขนลงกับโต๊ะกลางก่อนจะค่อย ๆ อธิบายใหม่ แต่คนตัวเล็กก็เอาแต่นั่งกอดอกทำหน้าไม่พอใจใส่เขาอยู่แบบนั้น

เข้ามาดูใกล้ ๆ สิครับ หนังสือไม่ลอยขึ้นไปหานะ

อยากกลับบ้านแล้วอะ..คนตัวเล็กทำหน้างอแง

อยากกลับอะไร เรียนยังไม่ถึงชั่วโมงเลยชานยอลมองนาฬิกาที่บอกเวลาแค่ 1 ทุ่มกับอีก 40 นาที ช่วงนี้แบคฮยอนปิดเทอมและเขาก็ตกลงกับพ่อแม่น้องไว้ว่าเริ่มสอนตอนทุ่มนึงแล้วก็สอนจนถึง 3 ทุ่มถึงจะปล่อยน้องไปนอน เอางี้ ถ้าเข้าใจบทนี้แล้วพี่จะยอมให้กลับ

ทำไมเราต้องฟังลุงด้วย ก็อยากกลับตอนนี้อะ

งั้นพี่จะฟ้องน้าโบราว่าแบคฮยอนไม่ตั้งใจเรียนเลย..

ชานยอลหัวเราะขำกับเสียงจิ๊ปาก คนขี้แกล้งจับหนังสือไปวางบนตักคนตัวเล็ก แบคฮยอนเกร็งตัวเมื่ออีกคนเท้าแขนลงข้างตัว ท่อนแขนแกร่งเฉียดขาเขาไปมาเมื่ออีกคนเอื้อมมาเขียนมาร์กจุดสำคัญในโจทย์ให้ แถมลมหายใจอุ่น ๆ ก็ยังรดลงบนต้นขาอีกต่างหาก จากที่ไม่เข้าใจอยู่แล้วตอนนี้ก็ยิ่งไม่เข้าหูเลย..

หนาวเหรอครับ สั่นเชียว

 

Rrrrr..

 

ชานยอลหัวเราะในลำคอก่อนจะหันมาใส่หูฟังและกดรับสายวิดีโอคอลจากเพื่อนสนิท พอเปิดขึ้นมาก็เห็นใบหน้ากวนโอ๊ยของเซฮุนที่ยิ้มแป้นใส่กล้อง

ว่าไง

(คิดถึงเพื่อนงายยย เหงาดิพวกกูกลับอะ)

คนตัวโตเอียงหน้าไปมองเด็กน้อยที่งับปลายนิ้วมองเขาอยู่พอเห็นเขาหันไปอีกคนก็เลิกลักก้มลงไปขมวดคิ้วมองหนังสืออย่างจริงจัง แต่เหมือนอีกคนจะไม่ได้อ่านมันด้วยซ้ำ

ไม่เหงาหรอก มีอะไรให้เล่นเยอะเลย

(เด๋ว ๆ ...เล่นไร)

บอกก็รู้ดิชานยอลอมยิ้มมองใบหน้าด้านข้างอีกคน และแทบไม่ได้สนใจคนบนหน้าจอเลยด้วยซ้ำ

(เดี๋ยวนะ ไอ้ชานยอล มึงพาสาวมาบ้าน?)

เปล่า

(นั่นขาใคร?! ข๊าวขาว) สิ้นเสียงเซฮุนชานยอลก็เพ่งในจอฝั่งตัวเองที่จับภาพโดนเข่าและต้นขาเรียวซีกนึงของแบคฮยอนโผล่เข้าไปในจอ ก่อนตัวโน๊ตบุ้คจะโดนอุ้มขึ้นไปวางบนเคาท์เตอร์บาร์ที่ห่างจากโซฟานิดหน่อย

(นั่น มียกหนีกูด้วย บอกกูมาซะดี ๆ)

น้องแบคฮยอน

(อย่าบอกนะว่ามึง.. มึง..) เซฮุนเบิกตากว้างเอามือตะปบปากโอเวอร์แอ็คติ้ง

ไม่ใช่ห่า ก็กูสอนพิเศษน้องเขาไงชานยอลรีบแก้ตัวเพราะสีหน้าที่ตั้งท่าล้อของเซฮุน คนในจอยกนิ้วชี้โบกไปมาก่อนจะส่ายหน้าเหมือนไม่เชื่อเพื่อน

(แค่สอนก็พอนะมึง คนนี้กูจองก่อน แปะโป้งทับน้ำลายไว้)

มึงคิดว่าจะทันกูเหรอ…” ชานยอลเลิกคิ้วกวนพร้อมหัวเราะชอบใจสีหน้าเหวอ ๆ และเสียงโวยวายของเพื่อนในจอ ดวงตาคมเหลือบมองเด็กน้อยที่กำลังงอแงกับหนังสือ แค่นี้นะ บาย

ไม่รอให้เพื่อนได้ตอบกลับคนตัวสูงก็กดวางสาย พอมันโทรมาอีกเขาก็ตัดสายให้สิ้นเรื่อง เขารู้ทันว่าเซฮุนต้องขอคุยกับแบคฮยอนแน่ เรื่องอะไรจะปล่อยโอกาสให้ โอกาสนั้นมันเป็นของชานยอลต่างหาก

แบคฮยอนยอมตั้งใจเรียนดี ๆ แล้วก็ค่อย ๆ หัดทำแบบฝึกหัดอยู่คนเดียวในขณะที่คนข้าง ๆ ก็ทำงานตัวเองไปด้วยและหันมาดูชี้บอกเขาเป็นระยะ กระทั่งคนตัวโตขอตัวออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกแบคฮยอนก็รีบเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นหนีความปวดหัวจากวิชาคณิตศาสตร์ที่มีแต่ตัวอักษรภาษาอังกฤษ

แบคฮยอนยอมรับก็ได้ว่าลุงชานยอลเก่งจริง ๆ เพราะเจ้าตัวทำอะไรก็ดูง่ายไปหมดขณะเดียวกันแบคฮยอนก็ไม่เข้าใจอะเลย อยากร้องไห้กับความหัวช้าของตัวเองจัง..

เสร็จแล้วเหรอครับ

คนตัวเล็กสะดุ้งสุดตัวเพราะเสียงทุ้มที่อยู่ใกล้ ๆ อีกคนโน้มตัวลงมาใกล้จากทางด้านหลังจนใบหน้าห่างกันแค่ไม่กี่คืบ เสียงหัวเราะพอใจดังขึ้นพร้อมร่างกายใหญ่โตที่เดินมาหย่อนตัวนั่งลงที่เดิม แบคฮยอนรีบเก็บโทรศัพท์ไว้ก่อนจะก้มลงมาทำโจทย์ตรงหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ถ้าเสร็จข้อนี้แล้วพอก่อนก็ได้ เด็กน้อยจะได้นอนคนตัวจ้อยอมยิ้มกับตัวเองแล้วรีบก้มลงไปตั้งใจทำโจทย์เพราะใกล้จะได้กลับบ้านแล้ว แต่ก็ต้องหุบยิ้มฉับเพราะคำพูดคำจาจากคนข้าง ๆ

“…”

เดี๋ยวไม่โต ความสูงก็ยิ่งมีแค่นี้

นี่!”

คนโดนว่าจิ๊ปากหันหน้าหนีลุงกวนโอ๊ยที่บังอาจมาเยาะเย้ยความสูงแบคฮยอน เหอะ ตัวเองก็สูงกว่าแค่คืบเดียวเอง ถึงจะคืบใหญ่ ๆ ก็เถอะ (;_;) แต่เห็นแบบนี้แบคฮยอนเคยสูงสุดในห้องตอนอยู่ปอหกนะบอกเลย

ชานยอลหัวเราะอย่างนึกขำคนข้างตัวที่ดูจะไม่ชอบหน้าเขาจริงจัง พูดด้วยนิดหน่อยก็ดูหงุดหงิดไปหมด แต่ไม่รู้ตัวเหรอว่ายิ่งทำแบบนี้ยิ่งน่าแกล้ง ความดื้อรั้นน่ามันเขี้ยวของแบคฮยอนเนี่ยถูกจริตชานยอลนัก

ชานยอลไม่ได้ชอบเด็กและแบคฮยอนก็เด็กเกินไปสำหรับเขา แต่ตอนที่อีกคนก้มลงอ่านโจทย์ในหนังสือคอเสื้อตัวโคร่งหย่อนลงจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน แต่นี่แหละมันทำให้ใจลุงที่ว่าหวิวแปลก ๆ ชานยอลกระแอมแล้วเอื้อมมือไปดันคอเสื้ออีกคนขึ้นส่วนเจ้าตัวก็ทำหน้างง ๆ

และสุดท้ายแบคฮยอนก็ได้เลื้อยลงมานั่งบนพื้นเพราะโดนลุงสั่ง ใบหน้าใสเอนซบลงกับโต๊ะกลางจนแก้มเบียดเป็นก้อนฟังสิ่งที่ชานยอลอธิบายซ้ำกับเนื้อหาที่เรียนวันนี้ คนตัวเล็กพยักหน้าเข้าใจทุกอย่างทั้งที่เข้าใจบ้างและไม่เข้าใจบ้างเพราะอยากรีบกลับบ้านซักที

เข้าใจใช่ไหม

อื้อ

แน่ใจนะ เพราะพรุ่งนี้พี่จะถามทวนใหม่ ตอบให้ได้ด้วย

อื้อออ

โอเค งั้นกลับได้

 

พรึ่บ!

 

สิ้นเสียงคนตัวจ้อยก็ลุกพรวดอย่างดีใจ แต่คนตัวโตลุกขึ้นพร้อมเขามือหนาคว้าข้อมือเขาไว้ก่อนที่แบคฮยอนจะออกตัววิ่งจนชะงักกึกทั้งตัว ดวงตาเรียวรีมองข้อมือที่ถูกจับไว้แล้วเชิดขึ้นมองหน้าคนตัวสูงอย่างไม่เข้าใจ

เดี๋ยวเดินไปส่ง

ไม่เป็นไรอะ เรากลับเองได้ แบคฮยอนยื้อแขนตัวเองออกมาแต่ลุงขี้แกล้งก็ดึงยื้อกันไปมาจนกระทั่งเด็กน้อยสู้แรงไม่ไหวร่างทั้งร่างเข้าไปปะทะกับอกแกร่ง ลุง ปล่อย... จะกลับบ้าน

นี่

อะ อะไร

อย่าลืมข้าวเช้าพี่นะครับ

แบคฮยอนเม้มปากแน่นเพราะอีกคนโน้มลงมาประซิบจนชิดใบหู แบคฮยอนไม่ชอบกลิ่นบุหรี่เลย แต่กลิ่นบุหรี่ที่มากับกลิ่นน้ำหอมนุ่ม ๆ จากคนตัวโตกำลังทำให้เด็กน้อยเสียหลัก

คนตัวเล็กอึกอักทำตัวไม่ถูกหลบสายตาตั้งสติผลักอีกคนสุดแรงจนชานยอลเซไปเล็กน้อย รีบวิ่งออกมาจนถึงหน้าบ้านตัวเอง แบคฮยอนหันกลับไปมองประตูบ้านข้าง ๆ ถึงได้เห็นว่าลุงชานยอลเดินออกมายิ้มแฉ่งแล้วโบกมือให้เขา

ตอนนี้เด็กน้อยไม่รู้เลยว่าอาการหน้าร้อนแถมยังหอบหายใจคือเขากำลังเหนื่อยเพราะรีบวิ่งออกมาหรือกำลังเกิดอาการแปลก ๆ บางอย่างกับร่างกาย

เห็นไหมเล่า แม่นะแม่ แบคฮยอนโดนแกล้งอีกจนได้!






100%





TALK

ลุงกับน้องนี่ยังไงนะ

อิ้_อิ้

#mustCByou


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

445 ความคิดเห็น

  1. #386 ppxbbh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 00:16
    ลุงงงง อย่าแกล้งน้องเยอะน้องงอแง น้องเขินจ้าาาา
    #386
    0
  2. #160 BangJae_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:37
    ลุงนี่จะกินเด่ก!!!
    #160
    0
  3. #93 Rung_moohham (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 09:06
    ลุงเค้ารุกแรงเนอะ 555555
    #93
    0
  4. #92 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 22:29
    น้องมันน่ารักจังอ่ะ ;-;
    #92
    0
  5. #91 Tnpvoi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 22:13
    ยัยน้องงงวง
    #91
    0
  6. #90 NayunT (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 21:26
    หนูลูกพี่เขาไม่ได้แกล้งค้าบบบ
    #90
    0
  7. #89 PookieChan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 21:21
    ลุงรุกหนักมาก อือิ
    #89
    0
  8. #86 Jibi_Girl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 13:13
    อยากได้ติวเตอร์ส่วนตัวแบบลุงชานยอล แง ;A;
    #86
    0
  9. #85 ambeer2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 13:03
    ลุงงงงง ต้องค่อยๆนะ อย่าผลีผลาม น้องกลัวว คิคิ
    #85
    0
  10. #84 ambeer2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 13:02
    น้อง น่ารักกกดดดดดด
    #84
    0
  11. #83 J_kanp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 13:02
    ลุง คุกนะ 55555555
    #83
    0
  12. #82 ่CB21 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 10:36
    ลุงต้องใจเย็นนะคะรู้ว่าน้องน่ารักแต่อย่าไปแกล้งน้องเค้ามากกก5555555
    #82
    0
  13. #81 Robotbee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 07:21
    น่ารัก
    #81
    0