os/sf - MUST (C) BE YOU | chanbaek

ตอนที่ 15 : turn off the lights. / part : 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,019
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 277 ครั้ง
    14 มี.ค. 63

TB



turn off the lights.
part : 03



  

 

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ตื่นมาพร้อมความอุ่นใจ

ใช่ แบคฮยอนกำลังคิดแบบนั้นขณะที่กำลังนอนมองคนฉวยโอกาสแถมยังถือวิสาสะนอนค้างห้องเขาอย่างไม่สำนึก แพขนตาดวงตาคู่โต สันจมูกโด่ง ริมฝีปากหยัก ทั้งหมดนั่นที่เขาคิดถึงมาตลอดหลายปี


กลับมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้วเหรอ


คนตัวเล็กค่อย ๆ ลดมือที่เกือบจะแตะที่แก้มอีกคนก่อนจะถอนหายใจแล้วรีบพลิกตัวหนีมาตั้งสติ สมองที่เอาแต่บอกว่าอย่าพึ่งใจอ่อนนะกับหัวใจที่...


ผู้ชายคนนี้ก็ยังคงมีอธิพลกับมันเสมอ


"อ้ะ!"

แบคฮยอนสะดุ้งโหยงหลุดจากความคิดรีบแกะท่อนแขนแข็งแกร่งที่กิดรัดเอวเขาไว้อย่างกับหนวดปลาหมึก ได้ยินเสียงทุ้มหัวเราะในลำคอปลายจมูกโด่งซุกลงกับต้นคอขาว

"ปล่อยนะ"

"แอบมองเค้าแล้วจะหนีเหรอ"

"..."

"เงียบแปลว่ายอมรับนะ"

"..."

"คุณ?"

"รู้ได้ไง"

"ก็เค้าแอบมองคุณก่อนคุณจะตื่นอีก"

"เหอะ"

คนตัวโตไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพียงแต่อมยิ้มกับตัวเอง คนในอ้อมแขนยังคงขัดขืนด้วยการพยายามขยับหนีแต่ก็เป็นเรื่องดีที่แบคฮยอนไม่ได้พยายามจะแกะแขนเขาก่อนเหมือนก่อนหน้า

ในห้องที่เงียบจนแทบได้ยินเสียงหายใจรวมถึงเสียงหัวใจทั้งคู่ที่ยังคงเต้นระรัวเหมือนพยายามจะบอกให้อีกคนรู้ว่ากำลังรู้สึกมากแค่ไหน

แบคฮยอนรู้สึกดีที่อย่างน้อยปาร์คชานยอลก็ยอมทำตามที่เขาขอ อีกคนไม่ได้ล่วงเกินกว่าจูบจริง ๆ แต่ก็แทบไม่หยุดจูบเหมือนอย่างที่พูดไว้ ให้ตายเถอะ พอแกล้งเขาจนปากบวมเจ่อเสร็จตัวต้นเหตุก็เอาแต่หัวเราะคิกคักชอบใจจนต้องฟาดสักที

หลายปีก่อนชานยอลไม่ใช่คนทะลึ่งหรือมือปลาหมึกแบบนี้แต่คราวที่แล้วที่เจอกันทำให้เขาไม่มั่นใจนักว่าผู้ชายคนนี้กลับมาหาเขาด้วยเหตุผลที่พูดจริง ๆ ไหม

แล้วถ้าแบคฮยอนอยากจะลองจุดถ่านไฟเก่าเองสักครั้ง...

"จะกลับยัง"

"โห ตื่นมาก็ไล่เลยเหรอ"

"เปล่า" คนพูดเม้มริมฝีปาก "แค่ถามเฉย ๆ"

"จริงดิ แปลว่าคุณก็อยากอยู่ด้วยกันถูกไหม?"

"อื้อ"

เจ้าของห้องพูดจบก็รีบแกะแขนอีกคนก่อนจะลุกจากเตัยงเดินลิ่ว ๆ เข้าไปในห้องน้ำปล่อยให้คนฟังนอนเบิกตากว้างเพราะได้ระบคำตอบที่ค่อนข้างเกินคาดทั้ง ๆ ที่เตรียมใจมาโดนด่า

แบคฮยอนหันไปมองคนตัวโตที่รีบวิ่งเสนอหน้ามายืนซ้อนหลังเท้าแขนกักเขาไว้กับเคาท์เตอร์ หันมามองภาพตัวเองที่กำลังหัวฟูฟ่องผ่านกระจกกับอีกคนที่ไม่ต่างกัน

พอรู้ว่าเขาแอบมองเจ้าตัวก็เสยผมขึ้นก่อนจะยิ้มแฉ่งใส่กระจก คนมองรีบหลบตาหันมาตั้งใจแปรงฟันแทน บ้าเอ้ย ใจสั่นชะมัดทำไมมันหล่องี้อะ โมโหตัวเองแล้วนะ!

"แปรงฟันด้วย"

"ไม่มีแปรงเหลือแล้ว!"

"เหรอ งั้นใช้อันเดียวกันก็ได้"

"อี๋"

"อี๋อะไร ทีจูบกันยัง--"

"เอาไป!"

ปาร์คชานยอลอมยิ้มพอใจเพราะคนตัวเล็กนีบหันมาปิดปากเขาก่อนจะรีบเปิดตู้หยิบแปรงสีฟันกล่องใหม่ออกมาให้

คนตัวโตกว่าถือวิสาสะใช้แขนข้างซ้ายโอบรอบเอวอีกคน มันดูน่ารักดีตอนที่แบคฮยอนเหมือนจะตีกับหัวใจตัวเองไม่หยุดเพราะในตอนแรกนิ่งไปเหมือนยอมปล่อยผ่านแต่พอคิดได้ก็รีบขัดขืนทันที

"ขอกอดหน่อยดิ"

"ไม่"

"นิดเดียว"

"ไม่"

"น่านะ.."

"ไม่!"

ปาร์คชานยอลหัวเราะชอบใจก่อนจะโดนคนในอ้อมแขนแทงศอกใส่จนงอตัวเป็นกุ้ง คนปากแข็งยังคงเอาแต่ปฏิเสธทั้ง ๆ ที่ยังยอมยืนให้เขากอดแบบนี้ไม่ไปไหน

คนตัวเล็กมองค้อนอีกคนผ่านกระจกส้วนคนโดนมองก็ไม่ได้สะทกสะท้านยังคงทำหน้ากวนตีนแกล้งให้คนในอ้อมแขนถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

หลังจากแปรงฟันเสร็จชานยอลที่ทนความมันเขี้ยวไม่ไหวก้มลงไปหอมแก้มนุ่มนิ่มฟอดใหญ่คนตัวเล็กหันควับมามองตาโต ก่อนจะเกิดการวางมวยขนาดย่อมในห้องน้ำ

มวยที่เป็นมวยจริง ๆ นี่แหละ..

"โอ้ย.."

เสียงโอดครวญของชายหนุ่มร่างสูงดังคลอเบา ๆ เจ้าของมือเรียวที่เป็นทั้งคนต่อยและเป็นคนที่กำลังป้ายยาทาแผลให้หัวเราะ

"สมน้ำหน้า"

"ใจร้าย" ชานยอลซี้ดปากเพราะความแสบ แสบชะมัดไม่ได้หมายถึงยา หมายถึงแบคฮยอนเนี่ย!

ก็คิดว่าจะแหย่เล่นเฉย ๆ เล่นกันไปเล่นกันมากำปั้นลอยมาสอยปากเขาเสียอย่างนั้น ใครจะรู้ว่ากำปั้นเล็ก ๆ นี่จะทำชานยอลปากแตกได้

"ใครให้เล่นไม่รู้เรื่องอะ"

"ขอหอมนิดเดียวเองอะ"

"หอมตั้งหลายทีเถอะ!!" แบคฮยอนฟาดอกผู้ชายที่เอาแต่กล่าวหาว่าเขาใจร้ายแต่ตัวเองก็กวนตีนไม่หยุด ชานยอลไม่ได้ทำแค่หอมแก้มสักหน่อย พูดแล้วก็โมโหฉวยโอกาสดีนัก!

"โอ้ย!" แบคฮยอนจงใจใช้นิ้วโป้งกดแผลที่มุมปากจนปาร์คชานยอลสะดุ้งสุดตัว "คุณ!"

"แบร่! สมน้ำนะ--!!"

ร่างบอบบางชะงักเพราะโดนดึงข้อมือเข้าไปหาจนแทบจะเกยขึ้นไปบนตักอีกคน ชานยอลหรี่ตาลงจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มที่แสบกว่าใคร

"จะทำอะไร"

"คิดว่าจะทำไรล่ะ"

"นี่ โกรธจริงนะ"

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวง้อเอง"

"ชานยอล!"

เจ้าของชื่อล็อคข้อมืออีกคนก่อนจะรั้งเข้าหาตัวจนแบคฮยอนล้มแหมะลงมากองกับแผ่นอก วงแขนแกร่งเปลี่ยนมาเป็นกิดรอบตัวอีกคนล็อคไว้อย่างแน่นหนา

"ปล่อยยยย"

"ไม่"

"นี่"

"ไร ทำเค้าปากแตกเลยนะขอกอดคืนแค่นี้เอง"

"ก็ทำตัวเองเองอะ"

"ก็คุณน่ารักทำไมล่ะ หยุดน่ารักให้ได้ดิ" คนในอ้อมแขนทำหน้างอเพราะหาเหตุผลอะไรมาเถียงไอ้บ้านี่ก็หาเรื่องหยอดจนเขาเป๋จนได้ มันน่าปากแตกอีกสักข้างจริง ๆ

"ปล่อยได้แล้ว"

"ไม่เอาอะ" คนตัวโตทำเสียงอ่อนลงเหมือนเด็กงอแงจนแบคฮยอนต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง ชานยอลออกแรงรัดเพิ่มขึ้นซบหน้าผากลวกับส่วนเดียวกันของอีกคนในขณะที่คนในอ้อมแขนเริ่มดิ้นคลุกคลักด้วยความอึดอัด

"ปล่อย"

"พูดดี ๆ ดิ"

"ปล่อย"

"ไม่ใช่ หมายถึงพูดเสียงหวาน ๆ เพราะ ๆ อะ"

"เรื่องมาก!"

"ไม่งั้นก็อยู่แบบนี้แหละ"

เพราะรู้ว่ายังไงก็สู้แรงอีกคนไม่ได้เลยได้แต่ถอนหายใจแรง ๆ ทำหน้าบึ้งประท้วงแต่ชานยอลสนใจที่ไหนยังคงเอาหน้ามาซุกมาซบแก้มเขาอยู่นั่น

"ให้พูดอะไร!"

"พูดว่า ชานยอลจ๋า ปล่อยเค้าเถอะนะ" พูดจบก็ยิ้มแฉ่งแถมยังเพิ่มขาสองข้างเข้ามารัดร่างแบคฮยอนไว้จนแทบขยับตัวไม่ได้

"แหวะ"

"เร็ว"

คนตัวเล็กกัดริมฝีปากแน่นใบหน้าใสแดงก่ำไม่รู้ว่าเป็นเพราะโมโหหรือเขินอายกันแน่ สูดลมหายใจเข้าปอดด้วยความจำใจ

"ชานยอล..." เจ้าของชื่อทำหน้าลุ้นคนตัวเล็กรีบพูดเร็ว ๆ จนแทบฟังไม่เป็นศัพท์ "ปล่อยเค้านะ!"

"โหหหหห ไม่เห็นหวานเลย"

แบคฮยอนเบะปากก้มลงกัดแผ่นอกอีกคนด้วยความหงุดหงิด ใครมันจะไปกล้าพูดอะขืนพูดไปชานยอลได้ล้อให้เขาอายตายแน่ ๆ

"ไม่เล่นแล้ว"

"เล่นที่ไหน นี่เค้าจริงจังนะ จริงจังพอ ๆ กับเรื่องคุณเลย"

"ฮึ่ย"

หงุดหงิด ทำอะไรมันไม่ได้ขนาดขยับออกจากอ้อมแขนตอนนี้ยังทำไม่ได้เลย หงุดหงิด!

"น่านะ.. นิดเดียวเอง พูดปุ๊ปปล่อยเลย"

"..."

"..."

"ชานยอลจ๋า..." แบคฮยอนช้อนตาขึ้นมองอีกคนก่อนจะรีบก้มงุดลงกับแผ่นอกกว้างเพราะทนสบสายตานั่นไม่ได้ "ปะ--ปล่อยเค้าเถอะนะ"

"..."

"นี่ พูดแล้ว"

"..."

"ชานยอล"

"..."

"จะผิดคำพูดเหรอ!"

"เปล่า" วงแขนแกร่งและท่อนขาค่อย ๆ ปล่อยออกตามสัญญา แบคฮยอนรีบผละออกมานั่งดี ๆ คนตัวเล็กหดคอหนีแทบไม่ทันเพราะอยู่ ๆ ชานยอลก็โน้มหน้าลงมาสบตากันในระยะห่างแค่คืบเดียว "กำลังคิดอยู่ว่าปล้ำซะเลยดีไหม เรียกชานยอลจ๋าน่ารักชะมัด"

 

เพี๊ยะ!

 

ใบหน้าหล่อสะบัดไปตามแรงเจ้าตัวลูบหน้าชา ๆ หันมามองคนตัวเล็กที่ถอยพรืดไปอยู่สุดของโซฟายกเท้าข้างหนึ่งขึ้นมาเหมือนบอกกลาย ๆ ว่าพร้อมจะถีบถ้าหากชานยอลขยับเข้าไปใกล้

"ล้อเล่นแค่นี้เองอะ ลงไม้ลงมือตลอด"

"ทะลึ่ง มันสมควรมั้ยล่ะ"

"ไม่ดิ แก้มนี่ให้มีไว้คุณหอมนะไม่ได้มีไว้ให้ตบ"

"เอาแผลอีกสักข้างไหมปากอะ"

"คุณอะ"

ไอ้ผู้ชายท่าทางและใบหน้าร้ายกาจที่ทำใจเขาเต้นไม่เป็นส่ำหลังเจอกันครั้งแรกในรอบหลายปีนั่นกลายเป็นปาร์คชานยอลที่นั่งเถียงนั่งตัดพ้อเขาจนปากยู่ไปหมด

"หิวแล้ว ไปกินข้าวกัน"

นั่นไง สำนึกที่ไหนพอแบคฮยอนเอาขาลงก็สไลด์ตัวเข้ามาขนาบทันที

"ใครจะไปกินด้วย"

"คุณไง"

"ไม่ไปอะ"

"เค้ากำลังจีบคุณอยู่"

"..."

"ให้ความร่วมมือหน่อยนะ ขอร้อง.."

แบคฮยอนเม้มริมฝีปากสบตากับผู้ชายที่เอาแต่เล่นกับความรู้สึกเขา ปาร์คชานยอลกระพริบตาปริบพยักหน้าหงึก ๆ ให้เขายอมตกลง ยื่นนิ้วชี้มาแตะที่หัวเข่าแบคฮยอนแผ่วเบาหวังให้ใจอ่อน

"นะครับ..."








*

50%

*




 

แบคฮยอนนั่งเท้าคางกับโต๊ะอาหารมองคนตัวโตที่กำลังวุ่นอยู่กับเครื่องครัว จากตอนแรกที่เหมือนจะปฏิเสธอีกคนแต่กลายเป็นการเปิดโอกาสให้ปาร์คชานยอลทำคะแนนเสียอย่างนั้น

เพราะชานยอลทำอาหารเก่งและแบคฮยอนก็ชอบทุกอย่างที่ชานยอลทำ ถ้าจำไม่ผิดตั้งแต่ตอนที่ยังคบกันอยู่แบคฮยอนก็เป็นคนงอแงอยากกินฝีมือชานยอลเองตลอดไม่ได้อยากรีบใจอ่อนแต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าเขาคิดถึงฝีมือผู้ชายคนนี้

ชายหนุ่มวางจานอาหารเรียงตรงหน้าคนตัวเล็กขณะสังเกตสีหน้าบึ้งตึงของคนที่เขาตามง้อมาทั้งเดือน แบคฮยอนงับริมฝีปากก่อนจะใช้ส้อมจิ้มอาหารในจานเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ จนแก้มป่อง และตามคาดคนตัวเล็กแอบยิ้มออกมา

หามุขมาง้อมาทั้งเดือนแบคฮยอนไม่เคยยิ้มให้เขาเลยสักแอะแต่ดันยิ้มให้อาหารที่เขาทำ ชานยอลควรจะดีใจใช่ไหม?

"อร่อยไหม"

"..งั้น ๆ" คนตัวเล็กยักไหล่เหมือนไม่สนใจแต่จริง ๆ สายตาก็แอบชำเลืองมองคนทำอยู่เหมือนกัน "จริง ๆ ก็อร่อยดี"

ชานยอลแอบหัวเราะกับความปากไม่ตรงกับใจที่เหมือนอยากจะพูดให้เขาเสียใจแต่พอเห็นชานยอลนิ่งไปก็รีบแก้คำพูดทันที แบคฮยอนนี่น่ารักจังเลยน้า

"ขำไร"

"เปล่าค้าบ"

หย่อนตัวนั่งลงข้างกันท้าวคางมองแก้มกลม ๆ เหมือนหนูแฮมเตอร์ที่แอบซุกกักตุนอาหารไว้ในโพรงแก้ม คนโดนจ้องชะงักแล้วหันควับมามองตาขวางชี้มือไปที่อาหารสลับกับชี้หน้าเขา

"แล้วทำไมไม่กินอะ แอบใส่ไรแปลก ๆ ให้กินปะเนี่ย"

"คิดเยอะ"

"จะไปรู้เหรอ ร้ายจะตาย"

"ไม่เชื่อใจเหรอ"

"เชื่อได้ที่ไหน"

"ป้อนดิจะกินให้ดู"

"เรื่องไรอะ กินเอง!"

"เขิน?"

"เปล่า!"

"เปล่าก็ป้อนดิ หรือกลัวหวั่นไหวอะ"

"เหอะ ระดับนี้!"

คนขี้ยุแอบอมยิ้มก่อนจะรีบอ้าปากกินอาหารจากคนป้อนที่มองตาเขียว ทั้งขำปนเอ็นดูที่แบคฮยอนเอาแต่เถียงทั้ง ๆ ที่ใกล้กันทีไรก็แก้มแดงจนน่าฟัด

เลื่อนมือไปกุมมือคนตัวเล็กกระทั่งหลุดจากช้อนเจ้าของมือเรียวสวยหันมามองอย่างไม่เข้าใจว่าผู้ชายคนนี้หาอะไรมาแกล้งเขาอีกแล้ว

"จับทำไม"

"อยากจับ"

"ชานยอล"

"ครับที่รัก"

"..เลอะเทอะ" คนตัวเล็กทำหน้างอเพราะเถียงยังไงปาร์คชานยอลก็หาเรื่องทำให้เขาแพ้ให้ได้ "จะปล่อยได้ยังอะ จะกินข้าว"

"เดี๋ยวเค้าป้อน"

"โอ้ะ!"

แบคฮยอนหดตัวหนีจนเกือบตกจากเก้าอี้ถ้าไม่ได้แขนอีกคนที่โอบเอวไว้แต่มันก็เพราะชานยอลไม่ใช่รึไงที่อยู่ ๆ ก็โน้มหน้าลงมาแบบนี้น่ะ คนในอ้อมแขนอึกอักเพราะไม่รู้จะเกาะแขนอีกคนต่อไปหรือจะผลักอกชานยอลออกจนล้มระเนระนาดตกเก้าอี้ทั้งคู่ดี

 

พลั่ก!

โครม!!

 

แต่เหมือนเก้าอี้ที่รับแรงเอนเอียงของเราทั้งคู่ไม่ไหวจะเป็นคนเลือกแทน ร่างเล็กหลับตาปี๋เพราะคิดว่าคงล้มหน้าหงายจนหัวโขกพื้นเขียวช้ำแน่ ๆ

เปลือกตาบางค่อย ๆ เปิดขึ้นหลังจากที่เสียงโครมครามสงบแต่เขาไม่รู้สึกเจ็บที่ส่วนไหนของร่างกายนอกจากหนัก และกำลังรู้สึกถึงอ้อมแขนที่รัดแน่นขึ้นพอเงยหน้าไปมองถึงได้เห็นเจ้าของแขนที่กำลังคร่อมทับเขาอยู่ยิ้มแป้นใส่

ตั้งสติได้ก็ดิ้นขลุกขลักกะให้หลุดร่างเล็กนอนแหมะอยู่กับพื้นก็จริงแต่ทั้งหัวทั้งแผ่นหลังของเขาถูกรองด้วยมือและท่อนแขนอีกคนที่ยังคงยิ้มระรื่นแม้เก้าอี้จะล้มทับแผ่นหลังตัวเอง

"โอ้ยยย ทำไรอีกเนี่ยยย"

"ทำไรอะ เค้าปกป้องคุณต่างหาก"

"ก็ถ้าคุณไม่เล่นจะเป็นแบบนี้ไหมเล่า!"

"นั่นแหน๊ เรียกเค้าว่าคุณอีกแล้ว รู้สึกดีจัง"

แบคฮยอนจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิดก่อนจะผลักหัวอีกคนจนหน้าหงาย ชานยอลหัวเราะชอบใจก่อนส่งเสียงโอดครวญเพราะเจ็บแปร๊บแผ่นหลังที่โดนเหล็กเก้าอี้ฟาด

เจ้าของห้องลุกขึ้นยืนเต็มความสูงที่เลยคางอีกคนมานิดนึงเชิดหน้ามองค้อนคนที่หาเรื่องลวนลามเขาได้ไม่เว้นนาที ปาร์คชานยอลยกมือสองข้างขึ้นเสมอไหล่กระพริบตาปริบเหมือนยอมแล้วก่อนคนตัวเท่าเมี่ยงตรงหน้าจะหัวร้อนไปมากกว่านี้

ผายมือไปที่โต๊ะอาหารให้อีกคนหันไปสนใจอาหารแทนคนตัวเล็กเท้าเอวอย่างเอาเรื่องชานยอลถึงได้รีบจัดเก้าอี้ให้เหมือนเดิมดันเก้าอี้ไปชิดอีกคนและจับไหล่ให้นั่งลง ทำมือพัดลมให้อย่างเอาอกเอาใจ

ชานยอลชอบเอาใจแบคฮยอนอยู่แล้วแม้ตอนนี้จะมีเหตุผลหลักคือทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้โดนไล่ออกจากห้อง...


 


*

 



กว่าจะกินข้าวเสร็จกว่าจะตกลงแยกกันไปอาบน้ำก็เล่นต้องฟาดไปหลายตุ้บเพราะความกวนโอ๊ยของชานยอลที่ขยันทำให้เขาหงุดหงิด ดูสิแบคฮยอนเป็นคนโดนแกล้งแท้ ๆ แต่สุดท้ายก็ต้องมานั่งทายาแก้บวมช้ำให้เนี่ยมันน่าฟาดไหม

และจนถึงตอนนี้แบคฮยอนก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมปาร์คชานยอลถึงได้ยังเดินเปลือยท่อนบนลอยหน้าลอยตาให้ห้องเขา กางเกงนอนนั่นก็ถือวิสาสะขโมยไปใส่แม้ขากางเกงจะลอยเพราะความสูงที่ต่างกัน

"ไม่คิดจะกลับบ้านกลับช่องรึไง"

"ไล่เหรอ"

"ก็ใช่น่ะสิ"

"ไม่กลับคร้าบ ขออยู่ด้วยก่อนนะ ค่าทำอาหารอร่อย ๆ ให้กินอะ..."

ย่อตัวลงมาทำหน้าตาน่าสงสารใส่เจ้าของห้องได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ คิดผิดจริง ๆ สินะถึงได้ยอมให้ผู้ชายคนนี้เข้าห้อง ชายหนุ่มหย่อนตัวนั่งลงข้าง ๆ จนคนตัวเล็กถอยตัวพรืดไปชิดสุดโซฟาอีกฝั่งอัตโนมัติ

"ยังไม่ทำไรเลย"

"กลัวคำว่ายังจะเปลี่ยนเป็นทำน่ะสิ!"

"คุณคิดไม่ดีกับร่างกายเค้าใช่มั้ย" คนตัวโตแกล้งอ้าปากหวอยกมือสองข้างปิดหน้าอกเหมือนสาววัยแรกแย้ม เจ้าของเสียงทุ้มหลุดขำเพราะหมอนอิงลอยมาฟาดจนหน้าหงาย "รุนแรงชะมัด"

สมน้ำหน้า

โอ๋หน่อยดิ

เรื่องไร

เรื่องของเราไง

แหวะ

คนร้ายกาจยังคงยิ้มจนคนมองหมั่นไส้ แบคฮยอนอยากเขกหัวตัวเองเพราะดันหัวใจเต้นแรงเพราะรอยยิ้มที่ปากเขาบอกว่าเกลียด ปากที่เอาแต่ไล่ทั้ง ๆ ที่ใจก็อยากให้อีกคนอยู่ด้วยแถมยังแอบดีใจที่อีกคนดื้อด้านแบบนี้


แบคฮยอนนี่บ้าบอชะมัด


ทั้งคู่นั่งชิดพนักโซฟาคนละฝั่งและไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก ชานยอลเท้าแขนเอนหัวพิงพนักโซฟาใช้สายตาจ้องมองคนตัวเล็กที่เขาไม่เคยล้อเล่นว่าอยากให้แบคฮยอนกลับเข้ามาอยู่ในชีวิตอีกครั้ง

ปาร์คชานยอลค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้พอที่จะแอบเอื้อมมือไปวางบนหัวอีกคนได้ ส่วนแบคฮยอนก็หันมามองแต่ไม่ได้พูดอะไรปล่อยให้มือหนายีเส้นผมนุ่มอยู่แบบนั้น

มีอะไรจะบอก

อะไร

เค้าคิดถึงคุณ แปลกที่แบคฮยอนไม่พูดอะไรออกมาแต่เพียงแค่เอียงหน้าหลบไปอีกทางเท่านั้น และที่ผ่านมาก็ไม่เคยไม่คิดถึงเลย

“…รู้แล้ว

คุณไม่เคยรู้สึกเหมือนกันบ้างเลยเหรอ แบคฮยอนเม้มริมฝีปากแน่นหันมาสบตาคนข้างตัวเพียงแวบเดียว

ชานยอลไม่ได้อยากเร่งเอาคำตอบที่คาดหวังในการกลับมาและเขาก็คงไม่คิดจะยอมแพ้ถ้าหากแบคฮยอนยังคงยืนยันจะปฏิเสธ แต่ที่พูดซ้ำ ๆ ก็เพราะอยากให้รู้แบคฮยอนรู้ว่าเขาคิดแบบนั้นจริง ๆ ไม่เคยเปลี่ยนเลย

“…” คนตัวเล็กมองหน้าตรงจ้องยังไปทีวีแล้วพูดเสียงอ้อมแอ้ม ก็รู้คำตอบอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง ไม่งั้นจะยอมให้อยู่ตรงนี้เหรอ..

แม้เสียงจะเบาแต่แน่นอนว่าคนที่จ้องอีกคนอยู่ตลอดอ่านปากได้สบาย เผยรอยยิ้มพอใจเลื่อนมือหนาไปกุมมืออีกคนไว้ก่อนจะสอดประสานเข้าด้วยกันชานยอลจงใจสะกิดให้อีกคนยอมหันมาสบตากัน

ในตอนอายุ 18 ปีเราไม่ได้มีเหตุผลในการคุยกันเท่าไหร่ และตอนนี้ชานยอลก็ไม่รู้ว่าเราเป็นผู้ใหญ่พอที่จะมีเหตุผลกันหรือยัง แต่ในเมื่อโอกาสอยู่ตรงหน้าเขาคงรอต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

พรุ่งนี้ไปไหนมั้ย

ถามทำไม

“มาลองดูอีกครั้งได้รึเปล่า

หมายถึง?

จะชวนไปเดท

“…”

ไปด้วยกันนะ






100%

 








TALK

เอาล่ะค่ะ จาก OS ตอนเดียวตอนนี้ดำเนินมาถึงตอน 3 เฉยเลย
แต่คิดว่าอาจจะจบในตอนหน้าแล้ว ฝากติดตามด้วยนะคับว่าทั้งคู่จะลงเอยอย่างไร
เอ้อแต่เปิดเรื่องมามันกามแล้วคิดว่าตอนจบมานจาจบแบบไหน กรั่ก 555555555555555
อ่านจบแน้วขอกำลังไตด้วยคนคับ อย่าทิ้งให้เราต้องแสนเหงาหงอย ; - ;
#mustCByou




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 277 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

445 ความคิดเห็น

  1. #376 akxkcdkzxbac (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 16:31
    เขินมากไม่ไหวแล้วววว ฮืออออ
    #376
    0
  2. #326 Hunhun (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 01:15

    ไม่ต้องเดทแล้วค่าแม่ๆๆๆๆๆ

    #326
    0
  3. #323 CHNXK (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 00:11
    ห่างหายจากการอ่านฟิคไปสักพัก ล่าสุดคืออ่านเรื่องนี้คาไว้ถึงตอน 2 ตอนนี้กลับมาอ่านแล้ว แงๆ ตอนนี้เขินมากกกกกกกกกกกก เขินแบบชั้นรับไม่ไหวแร้ว ใจจะระเบิด
    #323
    0
  4. #308 kwa_rkh (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 12:25
    ชั้นเขินตนตัวจะระเบิด ฮือออ
    #308
    0
  5. #225 Mat.ing (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 13:13
    เกียมยามดมมมม
    #225
    0
  6. #223 mythang (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 22:00
    มันหมั่นเขี้ยวว
    #223
    0
  7. #222 เด็กสามัญ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 22:27
    เขิน ฟิน ตายแล้วววว อุแง้ มันดีมาก(ถึงพิชานจะช้ำไปหน่อย)555555 รักไรท์นะคะ
    #222
    0
  8. #221 bebaba2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 21:59
    แอแงงงง กี๊ดดดดด เค้าจะไปเดทกันแร้วค่ะ งืออออ
    #221
    0
  9. #220 SaraPcyBbh (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 11:40

    หายงอนนนนนนนแล้วววววว
    #220
    0
  10. #219 ggggg-ns (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 11:26
    แง้ งอนแรง ง้อแรง คนอ่านอย่างเราๆก็เขินแรงมากมาก ;-; ชอบบบๆๆๆๆ
    #219
    0
  11. #218 paamai (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 10:57
    มันเป็นคนจะดีกันอ่ะ โลกมันสดใสสสคุณว่าป่ะ คึคึคึ
    #218
    0
  12. #217 promlikit (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 10:37
    ง้อแรงมากกกกก จีบจนเขาเขินไปหมด
    #217
    0
  13. #216 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 10:11
    มันเป็นยังไงงงงงง เห้ย เทอยอมเขานานแล้วอะ
    #216
    0
  14. #215 ChungWila (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 08:11
    แงงงง คุณกะเค้าน่าารักที่สุดเลยอ่ะ😭😭😭😭😭
    #215
    0
  15. #214 Rung_moohham (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 08:05
    แงงงง ตอนจบต้องง้อกันหนักๆเลยนะ อิๆๆๆๆ
    #214
    0
  16. #213 bsunn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 07:39
    เขิน เขิน เขินนนนน
    #213
    0
  17. #211 J_kanp (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 06:32
    ฮือออออออ น่ารักมั่กๆๆๆๆ
    #211
    0
  18. #210 pngprmxx (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 04:59
    หยอดเก่งมาก!!!
    #210
    0
  19. #209 ughhq (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 01:01
    ไปๆๆๆๆ
    #209
    0
  20. #208 Lovesome94 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 00:45
    จีบกันๆๆๆๆๆ
    #208
    0
  21. #207 Mat.ing (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 00:45
    น่ารักจังเลย อุแงงงง
    #207
    0
  22. #206 fernnpha (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 00:30
    ชอบมากๆเลยย มันดีมากๆ รอติดตามเสมอนะคะ
    #206
    0
  23. #205 paamai (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:09
    ใจมันจะเหลวละลายไปกองที่พื้น
    #205
    0
  24. #202 euneun_b (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:11
    แหม่ เขินนนนนน
    #202
    0
  25. #199 pbcy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:27
    ตัวโตอ้อนคัวเล่กจนใจน้วยไปหมดดด ยัยคนน้องก็ปากแข็งจังเลยน้าา ข้างในอ่อนไปหมดแน่ววว
    #199
    0