คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SNSD Fiction] Newspaper [YulTae] [Yuri&Taeyeon]

โดย DSL210

เรื่องราวเรื่อยๆของคู่ยูลแท

ยอดวิวรวม

1,227

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


1,227

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


13
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 มิ.ย. 56 / 19:10 น.
นิยาย [SNSD Fiction] Newspaper [YulTae] [Yuri&Taeyeon] [SNSD Fiction] Newspaper [YulTae] [Yuri&Taeyeon] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้





เรื่องราวเรื่อยๆ ของ ควอนยูริ ที่ทำหน้าที่ส่งหนังสือพิมพ์แทนเพื่อน 1 อาทิตย์ มาเจอกับ เด็กแถวซอยที่ชื่อ คิมแทยอน
เรื่องราวจะดำเนินไปเรื่อยๆอย่างไร ไปอ่านกันเต๊อะ!


ฝากด้วยนะคะ พึ่งเอามาลงที่เด็กดี ที่จริงสิงอยู่ที่โซชิแฟนคลับ ฮาาา
เราชอบคู่นี้มากๆ คิดว่าจะมีมาเรื่อยๆค่ะ


ฝากตัวด้วยนะคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 มิ.ย. 56 / 19:10


เช้าที่สดใส ไหนจะอากาศยามเช้าที่มันช่างสดชื่น และเป็นอีกวันที่ควอนยูริออกจากบ้านแต่เช้า 
เพื่อไปหาเจ้าของร้านหนังสือพิมพ์ที่อยู่ใกล้บ้าน และเริ่มส่งหนังสือพิมพ์แทนเพื่อนที่ขอลากลับบ้าน 
ร่างสูงจึงอาสามาทำงานให้ชั่วคราว


ก็ไม่มีอะไรนี่ แค่ส่งหนังสือพิมพ์ให้ถึงมือผู้รับ สบายมาก

ยูริขี่จักรยานไปเรื่อยๆ โยนหนังสือพิมพ์ไป หลังแล้ว หลังเล่า ขี่ไปบางบ้านก็โดนน้องหมาไล่บ้าง 
แต่มันก็เป็นสีสันชีวิตเล็กๆที่ทำให้ทุกๆวัน ไม่น่าเบื่อจนเกินไปนัก และวันนี้ก็อีกเช่นกัน..

“โอ้ยย”

“เฮ้ยยย”

ร่างสูงโยนหนังสือพิมพ์ไปเรื่อยๆ แต่ครั้งนี้มันไม่เข้าบ้าน แต่กลับร่วงลงบนหัวผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเดินอยู่ตรงนั้นพอดิบพอดี 
เธอเองก็ตกใจไม่ต่างกัน จึงรีบจอดจักรยานและวิ่งไปดูผลงานที่ทำโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ

“ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

“ระวังหน่อยสิ ไปเสียบไว้ในกล่องรับดีๆไม่ได้หรือไง” หญิงสาวผู้รับกรรมพูดขึ้นอย่างหัวเสีย 

“ขอโทษอีกครั้งนะคะ” ยูริก้มหัวขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ ส่งหนังสือพิมพ์มาก็ไม่น้อย วันนี้ทำไมมันซวยอย่างนี้ก็ไม่รู้ 
ผู้หญิงคนนี้คงจะเอาเรื่องน่าดูเลย ทำไงดีเนี่ย....

“อื้ม ไม่เป็นไร มาใหม่หรือไง ไม่เคยเห็นเลย” เอ้า!...โกรธง่ายหายเร็วดีเนอะ ยูริคิดยิ้มๆ พอเห็นอีกฝ่ายไม่ถือตัว เลยรู้สึกเป็นกันเองมากขึ้นเยอะ จึงค่อยตอบคำถามเมื่อครู่

“ใช่ มาทำแทนเพื่อนน่ะ เห็นว่าน่าสนุกเลยลองดู”

“มิน่าล่ะ นี่ๆ จะบอกอะไรให้ฟัง” หญิงสาวกวักมือเรียกร่างที่สูงกว่าตัวเองให้ก้มตัวลงไปใกล้ๆเธอ 
ก่อนที่จะเล่าเรื่องราวของบ้านหลังต่างๆให้ฟังว่า ควรจะส่งหนังสือพิมพ์ ยังไง แบบไหน 
ยูริฟังพลางอึ้งในความสามารถ(ที่คนอื่นคงไม่ทำ)ของเธอคนนี้ 

“นี่เธอเป็นนักสำรวจสำมะโนประชากรหรือไง? เวลาว่างๆเธอไปนั่งเฝ้าหน้าบ้านชาวบ้านชาวช่องเค้าเหรอ?” ยูริพูดขึ้น

เพี้ยะ!!!

ฝ่ามือเล็กๆนั่น ฟาดลงมาที่แขนของยูริโดยที่ไม่ทันตั้งตัว เจ็บ! มือหนักอ้ะ...

“จะบ้าหรือไง นี่จะว่าฉันว่ายุ่งเรื่องชาวบ้านใช่ไหมเนี่ย” พูดประโยคไหน คิดเองเออเองนะผู้หญิงคนนี้

“ไปกันใหญ่แล้ว” ยูริพูดแก้ความเข้าใจผิดให้คนตรงหน้าเข้าใจ เห็นทำหน้ายิ้มๆ ยูริก็เข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้คงแกล้งเธอเล่น

“แล้วจะไปไหน”

“เรียน แต่นี่กี่โมงแล้ว”

ยูริยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูก่อนที่จะตอบออกไป “7 โมงครึ่ง” 

“ตายล่ะ ฉันต้องรีบไป ไปก่อนนะ” 

“อ้าวๆๆ เฮ้ยย เธอ...”

หญิงสาวรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที หลังจากที่รู้ว่าตัวเองสายแล้ว ยูริตกใจในความปุบปับ ครั้นจะเรียกก็ได้แต่ยกมือค้างกลางอากาศไว้ 
กำลังจะบอกว่า เดี๋ยวไปส่งเสียหน่อย แต่วิ่งไปไกลขนาดนั้นคงไม่ทันแล้วล่ะ ยูริส่ายหัวเล็กน้อย 
ก่อนที่จะเดินไปที่จักรยานและขี่ออกไปจากตรงนั้น 

แล้วก็เรียบร้อยไปอีกหนึ่งวัน...

.

.

.

นับตั้งแต่วันนั้น ยูริก็ขี่จักรยานออกมาส่งหนังสือพิมพ์เป็นประจำ ใจหนึ่งก็มาทำหน้าที่นั่นแหละ แต่มีความรู้สึกแอบแฝงขึ้นมาอย่างหนึ่งคือ 
อยากเจอผู้หญิงคนนั้นอีก แต่นี่ก็ผ่านมาสองวันก็ยังไม่เห็นเลย สงสัยเราจะมาช้าเกินไปล่ะมั้ง....

ยูริปั่นจักร ปั่นจักร นูนีบูชยอ(?) ไปเรื่อยๆก็ไปพบกับร่างที่คุ้นตา ที่เคยพบกันเมื่อสองวันก่อน ไม่รอช้า เจ้าของขายาวจอดจักรยานก่อนจะหยิบหนังสือพิมพ์และม้วนให้มั่น เขวี้ยงออกไปทันที หมายจะโดนที่ศีรษะของร่างตรงหน้าที่อยู่ไม่ไกลเค้าเท่าไรนัก

และมันก็โดนหัวอย่างจัง....

เยส!!!

หญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายหันมาพร้อมหน้าเอาเรื่อง และยูริก็พบว่า มันไม่ใช่คนนั้นนี่!!

ซวยแล้ว!!!

ยูริโค้งให้ 90 องศาพลางพูดขอโทษก่อนจะหันซ้ายขวาแล้วคว้าจักรยานแล้วขี่หนีไปจากตรงนั้นทันที 
ด้วยความเร็วจนคิดว่าผู้หญิงคนนั้นให้ตายก็วิ่งตามมาไม่ทัน...

พอขี่มาได้สักพักก็เริ่มเหนื่อย ขี่มาจนเจอสวนสาธารณะเธอเลยขี่เข้าไปหาที่นั่งพักเสียหน่อย เลือกม้านั่งไม่ใกล้ไม่ไกล 
จอดจักรยานแล้วนั่งพักเหนื่อย ร่างสูงส่ายหัวให้กับความบ้าของตัวเอง ยังไม่มั่นใจว่าใช่ แม้แต่ชื่อชื่อก็ยังไม่รู้จัก 
แล้วไปทำแบบนั้นได้ยังไงกันนะ แล้วก็ไปโดนใครเค้าก็ไม่รู้ อายก็อาย กว่าจะเอาตัวรอดมาได้ก็เหนื่อยแทบจะแดดิ้น


โถ..ยูริเอ้ยยยย
.

.

.

วันนี้เป็นอีกวันที่ยูริต้องทำงานส่งหนังสือพิมพ์ และเป็นวันสุดท้ายแล้ว เพราะอาทิตย์หน้า เพื่อนของเธอก็จะกลับมาทำงานปกติ 
เธอก็ไม่จำเป็นต้องทำหน้าที่อีกต่อไป 

แต่ทำไมไม่รู้สึกดีใจเลยก็ไม่รู้นะ เพราะฉันคิดถึงผู้หญิงคนนั้นล่ะมั้ง และนี่ก็วันสุดท้ายแล้ว ฉันก็ยังไม่ได้เจอเลย แม้แต่ชื่อก็ยังไม่รู้ 
ขอให้วันนี้ได้เจอด้วยเถอะ เพี้ยงงง

ยูริขี่จักรยานส่งหนังสือพิมพ์พลางคิดถึงเสียงเจื้อยแจ้วที่ผู้หญิงคนนั้นพูดให้ฟังเกี่ยวกับบ้านต่างๆ มันทำให้ยูริยิ้มได้ 
แม้เวลาทำงานมันจะน่าเบื่อแค่ไหนก็ตาม แต่ได้นึกถึงก็รู้สึกดี แล้วอยู่ดีๆก็..

“โอ๊ยย”
ใครมันเล่นอะไรบ้าๆเนี่ย! เจ็บนะ 

ยูริรู้สึกเจ็บที่หัวหลังจากโดนวัตถุอะไรสักอย่างตกกระทบเข้าที่หัวของเธออย่างจัง พอหันไปก็ไปเจอกับขวดยาคูลท์ยังไม่ได้เปิดกลิ้งอยู่ 
หันไปเจอตัวการก็พบ ผู้หญิงคนนั้นกำลังถือขวดยาคูลท์ไว้ปากก็คาบหลอด มืออีกข้างก็จับสายประเป๋าเป้ที่ไพล่หลัง 
ยักคิ้วข้างหนึ่งอย่างเยาะๆ

ยูริเห็นว่าเป็นใครที่เค้าอยากเจอมาตลอดหนึ่งอาทิตย์ก็ทิ้งจักรยานแล้ววิ่งไปหา พร้อมทั้งกอดผู้หญิงคนนั้นเอาไว้

ไม่รู้ล่ะ เนียนหน้าด้านไป ด้านได้อายอด

คิดถึง คิดถึงจริงๆ

“เฮ้ย อะไรๆเนี่ย คุณ ปล่อยฉันนะ” หญิงสาวที่ถูกกอดไว้แน่นพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของคนตรงหน้า ยูริไม่ยอมปล่อยง่ายๆ 
จึงรัดแขนให้แน่นยิ่งขึ้น

“ไม่ปล่อย! ขอฉันกอดหน่อยเถอะนะ”

“....”

“คิดถึง”

หญิงสาวแปลกหน้ายืนนิ่ง ปล่อยให้ยูริกอดต่อไป แค่คำว่าคิดถึง เพียงเท่านั้น

“คุณคิดถึง คนที่เจอกันครั้งเดียว และไม่รู้จัก แม้กระทั่งชื่อเนี่ยนะ”

“อื้ม”

ยูริพยักหน้ากับไหล่เล็กอย่างไม่ปิดบัง จะเขินอายไปทำไม อายกว่านี้ก็เคยมาแล้ว แค่กอดคนไม่รู้จัก แต่จำเสียง จำใบหน้าได้อย่างแม่นยำ 
มันไม่เป็นอะไรหรอก

เพราะอีกหน่อย เราก็จะได้รู้จักกันแล้วล่ะ...

“ฉันชื่อยูริ ควอนยูริ แล้วเธอล่ะ ชื่ออะไร”ยูริคลายอ้อมกอด มองหน้า ผู้หญิงตรงหน้า พร้อมบอกกล่าวชื่อเสียงเรียงนามของตัวเอง 
ถามชื่อผู้หญิงแปลกหน้าให้รู้เรื่อง ก่อนที่โอกาสนี้มันจะหลุดลอยไปอีก

“คิม..คิมแทยอน”

“แทยอนอย่างนั้นเหรอ ชื่อเพราะจัง” ยูริยิ้ม ให้ผู้หญิงตรงหน้าที่ชื่อแทยอน รอยยิ้มสดใสทำให้แทยอนหลบตาคนตรงหน้า 
และอดยิ้มตามไปไม่ได้ ถึงจะดูบ้าๆไปหน่อยก็เถอะ แต่ทำไมรู้สึกดีจังก็ไม่รู้.. แทยอนคิดไปยิ้มไป 
ก่อนจะเดินออกมาไกลจากยูริอีกสักหน่อย อยู่ใกล้ไปมันไม่ดีกับใจตัวเองเท่าไรนัก...

“งั้น..แล้วเจอกันใหม่นะ ไปล่ะ”

“เดี๋ยวสิ..จะไปไหนล่ะ” ยูริคว้ามือแทยอนเอาไว้ อุตส่าห์ได้เจอกันแล้วจะหนีไปไหนอีกล่ะแม่คู้ณณ

“เรียนสิ”

“วันนี้วันอาทิตย์”

“งั้น..ไปทำธุระ”

“ทำไมเปลี่ยนใจง่ายจังหล่ะ”

“โอย ไม่เอาด้วยแล้ว”

แทยอนเดินหนีร่างสูงที่กวนประสาทจนเธอแถไม่ถูก เขินอ่ะเขิน เข้าใจกันมั่งไหมล่ะ ฮึ๊ย!! 

“โอ๋ๆ ไม่เอาน่า ล้อเล่นนิดเดียวเอง อยากไปไหน เดี๋ยวฉันพาไปเอง” ยูริวิ่งไปเก็บจักรยานที่ทำล้มไว้ 
ก่อนจะเข็นมาใกล้ๆแทยอน ตบเบาะหลัง สองสามที ก่อนที่จะไปนั่งบนอานของจักรยาน

“ขึ้นมาสิ”ยูริตบเบาะอีกทีเมื่อเห็นอีกคนยังคงลังเล จึงดึงมือให้มานั่งบนเบาะท้าย 
ก่อนจะเอามือแทยอนมากอดตัวเองไว้แน่น แทยอนที่กำลังเขินๆ จึงเอาหน้าซบเข้าที่หลังยูริ 
อย่างเสียไม่ได้ ไหนๆก็ไหนๆแล้วนะ...

“เกาะแน่นๆ นะน้อง”

“เออน่า ไปได้แล้วว”

แทยอนนำมือที่กอดอยู่ตรงเอวของยูริตีเข้าไปที่ท้องของเจ้าของเอวอีกทีด้วยความหมั่นไส้ 
ยูริหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆขี่จักรยานออกไปจากตรงนั้น

แล้วต่อจากนี้ไป จะเป็นยังไงต่อนะ..

ช่างมันเถอะ ค่อยเป็นค่อยไป เดี๋ยวก็ไปได้สวยเองแหละ

^___________^

The End

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ DSL210 จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 Onlyone Ampham Jurawadee Thunpa (@homabi22) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 01:06
    555น่ารักดีจังคู่นี้
    #4
    0
  2. วันที่ 29 มิถุนายน 2556 / 01:09
    น่ารัก -///-
    ชอบคู่ยูลแทมากเลยอ่ะ มากพอๆกับยูลสิกเลย
    รู้สึกมันละมุน น่ารักตลอดๆเลย
    #3
    0
  3. วันที่ 13 มิถุนายน 2556 / 14:58
    เร็วจังๆๆ
    น่ารักอ่ะๆๆ
    ยูลแท
    #2
    0
  4. วันที่ 13 มิถุนายน 2556 / 09:14
    น่ารักอ่ะยูลทำแทแทเขินบ่อยนะ
    #1
    0