➽ #jamren area ❤●•*

ตอนที่ 50 : ✿ Papa

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 613
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    11 ก.ย. 63



Papa

Jaemin x Renjun

Note: แต่งไว้ตั้งแต่เดือนพฤษภา เพิ่งมาเข็นให้จบ 555555555555555555 เริ่มมาจากทวิตตัวเองที่ชงไปเรื่อย

#jrarea

 

 

 

ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มเดินเข้าบริษัทมาอย่างเร่งรีบ เมื่อคืนเขานอนที่บ้านแต่ไม่ได้นอนคนเดียวอย่างทุกที เจ้าของบริษัทขนาดเล็กเครือย่อยของตระกูลใหญ่เดินเข้าไปด้านในตึก รอลิฟท์โดยสารขึ้นไปชั้นบนสุดของบริษัท เขาไม่เคยมาทำงานสาย แต่เมื่อมีคนมานอนด้วยทีไรก็เกือบจะสายทุกครั้งไป

 

แม้จะบังคับตัวเองให้ตื่นเช้ากว่าปกติแล้ว แต่คนที่นอนอยู่ด้วยกันกลับไม่ให้ความร่วมมือ แฟนเด็กที่อายุน้อยกว่า 6 ปีกอดเอวเขาแน่นตอนที่ต้องบอกลากันทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตาดีเลย ผมเผ้ายุ่งเหยิงจากการที่เจ้าตัวนอนดิ้นไปดิ้นมาทำให้เขาอมยิ้ม เกลี่ยผมทัดหูเอาไว้ ก้มลงจูบที่หน้าผากก่อนจะเลื่อนริมฝีปากลงไปที่อวัยวะเดียวกัน

 

กว่าจะทำใจแกะมือเล็กๆออกจากเอวได้ก็ปาไปเกือบ 10 นาทีแล้ว

 

 

“ไทเบี้ยวนะครับคุณแจมิน”

 

 

เลขาส่วนตัวเอ่ยกระซิบตอนที่อยู่ในลิฟท์ด้วยกันสองคน คุณแจมินยิ้มออกมาพร้อมกับสั่นศีรษะ นึกถึงคนที่แม้จะง่วงมากจนลืมตาขึ้นมาได้แค่ครึ่งเดียว แต่ก็ยังคงลุกขึ้นมาผูกไทให้อย่างที่ทำเป็นประจำ ยืนโงนเงนจนเขาต้องประคองเอวไว้ เขาขยับไทออกมาผูกใหม่อย่างชำนาญ ไม่นานประตูลิฟท์ก็เปิดออกพร้อมกับถึงชั้นผู้บริหารที่เขาทำงาน

 

เจ้าของบริษัทนั่งทำงานตั้งแต่เช้า ตอนบ่ายนี้มีประชุมอีกนิดหน่อยก็ว่างพักให้หายใจหายคอ เขาเอนหลังพิงเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ในห้องทำงานที่สร้างแบบพิเศษให้มีแสงสว่างเข้ามาด้านในเต็มที่ ปวดหัวนิดหน่อยกับปัญหาที่เกิดขึ้น แต่แค่เหลือบมองรูปภาพขนาดใหญ่ในห้องทำงานก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง

 

เวลาพักที่มีค่าเขามักจะใช้มันไปกับการจัดโต๊ะทำงาน แจมินมีรูปใส่กรอบเล็กๆที่เก็บไว้ในลิ้นชักอยู่หลาย 10 รูป เขาเปลี่ยนมันทุกครั้งที่นึกได้เพื่อให้คลายความคิดถึงคนในรูป ช่วงเวลาระหว่างวันเขาติดต่อกับโลกภายนอกค่อนข้างน้อยเพราะต้องทำงาน ฝ่ายนั้นก็เช่นกัน ถึงแม้จะมีตารางงานที่แน่นอนของแฟนตัวเองอยู่แล้วแต่ก็คิดว่ามันอาจจะเป็นการกวนเวลาของกันและกันได้

 

เวลาของเราจึงเป็นช่วงเวลาเลิกงานจนถึงตอนเช้าเท่านั้น

 

 

“คุณอินจุนมาขอพบครับ”

“เอ๊ะ? อ๋อ ครับ ให้เข้ามาได้เลย”

 

 

คนที่กำลังเปิดเอกสารอ่านทำหน้างงเล็กน้อย เพราะไม่ได้นัดกันไว้เลยไม่คิดว่าน้องจะมาหา เขาปิดแฟ้มเอกสารลงวางไว้ริมโต๊ะทำงาน ความสดใสที่รอคอยในแต่ละวันเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับยิ้มกว้าง ในมือมีกล่องขนมร้านโปรดของเจ้าตัวอยู่ด้วย

 

 

“มาได้ยังไงคะ”

“นั่งแท็กซี่มา”

 

 

น้องลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งตรงข้ามกับเขา แกะกล่องขนมโดยที่เล่าเรื่องนู่นนี่เจื้อยแจ้วไปเรื่อยว่าแอบแวบไปเดินเล่นในบริษัทมา น้องค่อนข้างจะสนิทกับพนักงานคนเก่าๆ เพราะเราก็คบกันมาตั้งแต่ยังไม่ก่อตั้งบริษัท เขามองตามริมฝีปากที่นุ่มนิ่มเหมือนเยลลี่อย่างห้ามสายตาตัวเองไม่ได้ พอรู้ตัวว่าโดนจ้องน้องก็รีบงับริมฝีปากลง แก้มขึ้นสีแดงจนอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบเบาๆ

 

 

“ทำไมไม่ขับรถมาล่ะคะ”

“อยากให้คนแถวนี้ไปส่งไงเย็นนี้”

 

 

น้องตักชีสเค้กที่ซื้อมาเข้าปากตัวเองสลับกับปากเขา รสชาติอร่อยแบบไม่หวานมากไปทำให้เขาเริ่มจะติดกินขนมเหมือนน้องแล้ว

 

 

“น้องอินจุน”

“หือ? ว่าไงคะ”

“น่ารักจังเลย จูบได้ไหมเนี่ย”

 

 

คนที่กำลังเคี้ยวขนมทำหน้าตกใจจนเขาหลุดหัวเราะออกมา สั่นศีรษะจนผมปลิว ก็รู้อยู่แล้วว่าเด็กขี้เขินจนแสดงปฏิกิริยายังไงออกมาแต่ก็ไม่เคยเบื่อเลยที่จะต้องเห็นท่าทางแบบนั้นซ้ำๆ บางครั้งเขาก็อยากจะอัดวิดิโอการกระทำน่ารักๆของน้องเอาไว้ดูในวันที่รู้สึกเหนื่อยจากการทำงาน

 

เขาเข้าใจแฟนคลับแฟนของตัวเองแล้ว แค่รอยยิ้มน่ารักๆนี้ก็ทำให้รู้สึกหายเหนื่อยไปได้เลย

 

 

“น้องไม่ได้ถามเลยว่าว่างไหม แต่ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวน้องบอกพี่เมเน—”

“ว่างค่ะ ตอนนั้นเลิกงานแล้ว”

 

 

เขาลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะไป ก้มลงหอมเบาๆที่ผมสีเข้ม น้องเงยหน้าขึ้นมายิ้มแฉ่งให้เหมือนพระอาทิตย์ น่ารักจนอยากก้มลงไปจูบฟัดซักทีสองที มือเล็กปลดกระดุมที่สูทออกก่อนจะกอดเบาๆที่เอว บ่นมุบมิบว่ากอดแรงไม่ได้เดี๋ยวเสื้อผ้ายับแล้วเขาจะดูไม่ดี

 

 

“กินอีกไหม”

“ไม่แล้ว เลี่ยนนิดๆ”

“ที่ร้านมีสูตรใหม่ด้วย แต่กลัวไม่ถูกปากเลยซื้ออันเก่ามาก่อน ครั้งหน้ากินสูตรใหม่กันเนอะ”

“ค่ะ แล้วแต่น้องเลย”

 

 

อินจุนนั่งเล่นโทรศัพท์เงียบๆระหว่างที่รอเขาเลิกงาน พอจวนจะถึงเวลาเลิกงานเจ้าตัวก็เดินมาที่โต๊ะ คอยเก็บของใส่กระเป๋าทำงานให้ แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น อุบัติเหตุไฟไหม้ที่สาขาหนึ่งของบริษัททำให้เขาต้องรีบร้อนออกไปดู สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้ไปส่งน้องทำงานอย่างที่ตั้งใจ เขาโทรศัพท์ไปขอโทษคนเก่งที่เตรียมตัวขึ้นเวทีอยู่ที่งานเปิดตัวผลิตภัณฑ์อะไรสักอย่าง เจ้าตัวเสียงหงอยลงไปจนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิด แม้จะเกิดเหตุการณ์งานเข้าจนผิดแผนที่จะใช้เวลาร่วมกัน แต่ก็ไม่เคยชินสักทีเวลาน้องทำหงอยใส่

 

ได้ยินปลายสายส่งเสียงฮึบขึ้นมาพร้อมกับบอกให้เขาโชคดีเช่นทุกครั้ง น้องคงจะจัดการกับความรู้สึกน้อยใจของตัวเองอย่างที่ผ่านๆมา

 

แจมินตัดสินใจไปจัดการเองเพราะจุดเกิดเหตุอยู่ใกล้บริษัท พวกพนักงาน ผู้จัดการ และเลขาส่วนตัว เจ้าหน้าที่ต่างๆก็ทำงานได้อย่างเต็มที่ อุบัติเหตุจึงจบลงอย่างรวดเร็ว เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้นรัวๆ มันดังขึ้นมาหลังจากจัดการความเรียบร้อยได้ทั้งหมดพอดี จึงหยิบโทรศัพท์ที่ไม่ค่อยได้เช็คเมื่ออยู่ในเวลางานขึ้นมา อมยิ้มให้กับรูปมากมายที่เห็น และเขากดเซฟลงเครื่องทุกรูป เขาเปิดแจ้งเตือนแอคเคาท์หนึ่งที่คอยอัพเดทการเคลื่อนไหวของนักแสดงวัยรุ่นชื่อดังที่กำลังเป็นกระแสอย่างมากในช่วงนี้ แฟนเบสอัพรูปมากมาย รีทวิตรูปจากแฟนไซต์ และอัพภาพบรรยากาศงานให้ดูด้วย

 

ประธานบริษัทหมุนตัวไปหาเลขาส่วนตัวทันทีที่เห็นรูป แม้จะน่ารักจนเจ็บหัวใจ แต่เขาไม่ค่อยพอใจเอาเสียเลย

 

 

“พรุ่งนี้หาชุดมาสคอตน่ารักๆมาให้ผมด้วย ต้องใช้”

“ต้องการมาสคอตตัวอะไรเป็นพิเศษมั้ยครับคุณแจมิน”

“เอาตัวที่น่ารักกว่าเพนกวิ้นก็พอ ผมไม่ชอบมันเลย”

“อ่า ได้ครับ ผมจะจัดการให้”

 

 

นอกจากจะเป็นเลขาส่วนตัวที่ทำงาน คนคนนี้เป็นเหมือนผู้ช่วยส่วนตัวของเขามาตลอดการทำงาน ดาราวัยรุ่นโทรมาหาเขาว่าคืนนี้ต้องกลับไปนอนที่บ้านตัวเองบ้างเพราะพ่อแม่ขอมา แพลนที่วางไว้ว่าจะพากันไปดินเนอร์ที่ร้านอาหารหรูของโรงแรมจึงต้องถูกพับเก็บไป

 

เราคบกันมาหลายปีตั้งแต่น้องยังอยู่มัธยมปลาย จนตอนนี้กำลังจะเรียนจบมหาวิทยาลัยอย่างเต็มตัว เราเป็นที่น่าจับตามองของสังคมทั้งคู่ แม้จะมีข่าวลือบ้าง แต่แจมินไม่เคยปล่อยให้ตัวน้องต้องตกเป็นข่าวเสียหาย แม้ว่าเราจะหมั้นหมายกันไว้แล้วก็ตาม แต่น้องเป็นคนของสังคมและเขาก็เข้าใจในส่วนนี้ดี

 

จู่ๆ ก็นึกถึงตุ๊กตามูมินคอลเลคชั่นใหม่ที่เคยดูกันไว้เมื่อเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา ที่บ้านของเขามีห้องนอนของน้องที่ดัดแปลงไปเป็นห้องเก็บตุ๊กตาขนาดใหญ่ วอล์คอินโคลเซ็ตถูกเปลี่ยนไปเป็นตู้กระจกโชว์ตุ๊กตามากมาย อินจุนไม่เคยเปิดเผยมันที่ไหนมาก่อนว่าสะสมตุ๊กตา เพราะห้องเก็บตุ๊กตาไม่ได้อยู่ที่บ้านตัวเองอย่างที่ควรจะเป็น อยู่ที่บ้านแฟนอย่างแจมินต่างหาก

 

 

“คุณจีซอง ผมเลือกมาสคอตมูมินแล้วกัน คุณจัดการให้ได้ไหม”

“ครับผม”

“ขอมูมินปะป๊ากับมูมินหม่าม๊าด้วยนะครับ”

 

 

เป็นอันเข้าใจว่าวันพรุ่งนี้ที่อินจุนไม่มีตารางงานและจะแวะเข้ามาที่บริษัท เลขาส่วนตัวจะต้องสวมชุดมาสคอตอันใหญ่นี่พร้อมกับเจ้านาย และต้องหาอีกคนมาใส่ชุดมาสคอตให้ครบด้วย

 

 

 

 

คุณแจมินเคลียร์งานเสร็จอย่างรวดเร็ว ยืนมองชุดมาสคอตสามตัวอันใหญ่เทอะทะที่อยู่ในห้องทำงานแล้วก็อมยิ้ม เขารอโทรศัพท์จากแฟนตัวเองไม่ถึงห้านาที เจ้าตัวก็โทรมาว่ากำลังขึ้นลิฟท์มาแล้ว คุณจีซองเรียกพนักงานคนหนึ่งเข้ามาด้วยและให้ใส่ชุดมูมินหม่าม๊า ส่วนเลขาส่วนตัวของคุณแจมินก็ใส่ชุดมูมินปะป๊า และตัวมูมินเองเจ้านายของเขาก็เป็นคนใส่เอง

 

ประตูห้องทำงานของผู้บริหารสูงสุดถูกเปิดออก มือเล็กๆที่กำลังถือกล่องเค้กจากร้านโปรดชะงักไปเมื่อเห็นมาสคอตตัวการ์ตูนที่ชอบยืนพร้อมหน้าพร้อมตา และถึงแม้จะอยู่ในชุดมาสคอตอินจุนก็จำได้ทันทีว่าคนไหนแฟนตัวเองจากท่ายืน ร่างเล็กๆพุ่งเข้ากอดมาสคอตมูมินจนตัวลอย ก่อนจะหันไปจับมือกับมูมินปะป๊าและมูมินหม่าม๊าด้วย

 

 

“ถอดชุดออกได้แล้วครับ ร้อนแย่เลย”

 

 

คุณจีซองในชุดสูทเต็มตัวเหงื่อออกเยอะจนเหมือนไปออกกำลังกายมา พนักงานอีกคนก็ด้วย แต่คนที่ใส่เพียงเชิ้ตสีขาวที่ถอดเนกไทเรียบร้อยกลับมีเหงื่อซึมเล็กๆที่อกเท่านั้น อินจุนกล่าวขอบคุณทุกคนที่ทำให้เขาประทับใจ โดยไม่ลืมแบ่งขนมที่ซื้อมาให้คุณเลขาและพนักงานอีกคนไปด้วย

 

 

“ผมเสียทรงเลย”

“แค่น้องชอบก็โอเคแล้ว”

“เป็นคนแถวนี้ก็ชอบหมดนั่นแหละ”

 

 

ร่างผอมๆของนักแสดงวัยรุ่นนั่งแหมะลงบนต้นขาแข็งแรงภายใต้กางเกงแสล็คสีดำ อินจุนหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าตัวเองออกมาซับเหงื่อตามกรอบหน้าของคนที่ยังยิ้มไม่หุบ

 

 

“อย่าบอกนะว่าอิจฉาเพนกวิ้นเมื่อวาน”

“รู้ได้ไงคะ”

“ก็เป็นแบบนี้ประจำเลย”

 

 

เวลาไปทำงานแล้วได้อยู่กับตุ๊กตาน่ารักๆหรือมาสคอต สิ่งที่ได้ในวันรุ่งขึ้นก็มักจะเป็นของพวกนั้น เข้าห้องเก็บตุ๊กตาไปแต่ละทีก็มีตู้มีราวแขวนเสื้อผ้าตุ๊กตามาเพิ่มตลอดเวลา

 

 

“น้องไม่ได้คิดมากหรอก เข้าใจ”

“อยากให้งอแง ไม่อยากให้เข้าใจเลย”

“เอ้า อะไรของปะป๊าเนี่ย”

 

 

คนบนตักทำหน้ายู่ ก็อุตส่าจัดการความรู้สึกน้อยใจของตัวเองอยู่ตั้ง 1 คืน ไม่อยากงอแงเพราะด้วยหน้าที่การงาน ความรับผิดชอบอะไรหลายๆอย่างทำให้เราตามใจตัวเองมากไม่ได้ นาแจมินจูบย้ำๆที่แก้มกลมจนต้องเบี่ยงหนี ยังคงเอ่ยจริงจัง

 

 

“งอแงได้ ไม่เห็นเป็นไรเลย”

“ก็โตแล้ว ไม่ใช่เด็กๆนะ”

“ปะป๊ายังงอแงเวลาไม่ได้เจอน้องเลย”

 

 

ใช้คำว่างอแงนั่นแหละเหมาะสมที่สุดแล้ว อินจุนจำได้ดีว่าช่วงเวลาถ่ายซีรี่ส์ทั้งวันทั้งคืน จะมีคนแอบเลิกงานก่อนเวลามาหาที่กองถ่ายตลอด แรกๆก็เปลี่ยนชุดธรรมดามาหา หลังๆคงมีเวลาไม่มากพอเลยใส่ชุดทำงาน เอางานมานั่งทำรอที่ลานจอดรถของกองเลย อินจุนขำแทบตายตอนเปิดประตูรถตู้ของบริษัทเข้าไปเจอท่านประธานกำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดโดยไม่รับรู้ถึงการมาของเขาเลยสักนิด

 

 

first priority ยังไงก็เป็นน้องนะคะ”

“ให้เป็นงานก็ได้ ที่ 2 ก็ครอบครัว ที่ 3 ค่อยเป็นน้อง”

“น้องนั่นแหละที่ 1”

 

 

เหลือบตามองนาฬิกาดีไซน์สวย อีก 10 นาทีคงต้องเตรียมตัวไปประชุม เขาใช้แขนรั้งเอวคนที่นั่งหมิ่นเหม่บนตักขึ้นมานั่งคร่อมดีๆ เจ้าตัวร้องขัดขืนเพราะนี่มันที่ทำงาน เขาก็เลยย้ำให้ความมั่นใจไปว่าไม่เป็นไร ไม่มีใครเข้ามาโดยพลการหรอก

 

ฮวังอินจุนกอดบ่าเขาไว้ ซบแก้มลงบนไหล่แล้วก็ชวนคุยเสียงอู้อี้เพราะเริ่มง่วงนอน ส่วนคนที่ใกล้จะไปประชุมก็โยกตัวไปมาเบาๆ หันไปจูบแก้มนิ่ม กล่อมเด็กจนเกือบหลับ อินจุนสะดุ้งตื่นตอนที่เลขาส่วนตัวเขาเคาะประตูเรียก พอเห็นรอยยับบนเสื้อก็รีบมาลูบๆจัดๆให้อยู่นานสองนาน

 

แจมินก้มลงจูบคนที่ไม่มีตารางงานวันนี้เบาๆ น้องเองก็เงยหน้ารับจูบจากเขา

 

 

“คืนนี้นอนด้วยกันนะคะ”

“น้องต้องไปทำงานแต่เช้าเลย กลัวคนแถวนี้เหนื่อย”

“ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ”

“ถ้างั้นน้องแวะไปบริษัทก่อนนะ ตอนเย็นเจอกันที่บ้าน”

 

 

กระซิบกระซาบบางอย่างก่อนเขย่งปลายเท้าจูบที่มุมปากอีกทีก่อน วิ่งดุ๊กดิ๊กออกจากห้องไปหลังคนที่โดนจูบไม่รู้ตัวก้มลงจะจูบบ้าง น้องทิ้งความต้องการไว้ และเลขาส่วนตัวเขาต้องลำบากแล้วล่ะ

 

 

“มาสคอตมูมินน่ารักมากๆๆๆ ซื้อไปไว้ที่บ้านเรานะคะ”

 

 

ก็คงซื้อให้ รวมทั้งมูมินปะป๊าและมูมินหม่าม๊าด้วย (แล้วอาจจะต้องขยายห้องเก็บตุ๊กตาด้วยหรือเปล่านะ)

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

717 ความคิดเห็น

  1. #717 ❥Supǝrbǝst . (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 13:56
    น้องน่ารักและขี้อ้อนม่กๆๆๆๆๆ
    #717
    0
  2. #716 LadySwan (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 15:04
    ปะป๊าาาาาา่
    #716
    0
  3. #715 Bwbear (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 01:57
    มันเป็นน่ารักสุดๆเล้ยยน้องอินจุนขี้อ้อนแล้วพี่แจมินก็ขี้อ้อนน้องเหมือนกัน
    #715
    0
  4. #714 Monkeynoon (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 00:32
    เขินการแทนตัวเองว่าน้องงงง
    #714
    0
  5. #713 PJAII17 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 21:49
    น่ารักจังเลย ส่วนคุณเลขาคือเป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว55555555
    #713
    0
  6. #712 malay_77 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 19:52
    มกกยกววกกยกยกยกยกนนกน พูดไม่ออกจุกที่อกน่ารักเหลือเกินอยากตาย
    #712
    0
  7. #711 youmustbethesun (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 19:37
    น่ารักกกกกกำ
    #711
    0
  8. #710 werq (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 19:18
    น่ารักกก
    #710
    0