➽ #jamren area ❤●•*

ตอนที่ 49 : ✿ Cute creator

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    29 ก.ค. 63

Cute creator

Mos (Jaemin) x Ant (Renjun)

Note: ประสบการณ์ฝึกงานของตัวเองเลย แฮ่ 5555555555555

#jrarea

 

 

 

เช้าวันหนึ่งที่ต้องตื่นไปทำงานตามปกติ มอสได้รับข่าวสารจากพี่ซีไอ (clinical instructor) ที่ดูแลการฝึกงานครั้งสุดท้ายในวิชาชีพนี้กับเขาว่าจะมีพยาบาลจากมหาลัยอื่นมาพักอยู่ที่ห้องข้างๆ มอสและเพื่อนผู้ชายอีกคนที่มาฝึกงานด้วยกันพยักหน้ารับ โรงพยาบาลชุมชนขนาดเล็กแห่งนี้จะมีพยาบาลน่ารักๆมาใหม่ทั้งหมดกี่คนกันนะ?

 

แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนใจเพื่อนใหม่ต่างมอมากนักหรอก ทั้งเขาและลีม่าไม่ได้เมคเฟรนด์เก่งกันอยู่แล้ว

 

 

“ป้าครับ วันนี้ปวดที่เดิมไหม”

 

 

คนไข้ประจำของเขาเดินเข้ามาในแผนก ยังไม่ทันจะได้ต่อคิววัดความดันโลหิตก็ถูกมอสเดินเข้ามาถามไถ่อาการ ป้าขายผลไม้อยู่ด้านหน้าแผนกเล็กๆในโรงพยาบาลชุมชน บางวันก็ไปขายที่อื่น วันไหนมีนัดทำกายภาพก็จะมาขายที่นี่ เขาอุดหนุนเป็นประจำ และป้าก็ชอบแถมให้ตลอดจนกลัวป้าไม่ได้กำไร

 

อาการสำคัญของป้าคือปวดสะโพกซ้าย เขาตั้งสมมุติฐานไว้คือกระดูกสันหลังเสื่อม (spondylosis) และพวกปัญหากล้ามเนื้ออย่าง piriformis syndrome มอสทำการตรวจทั้งหมด แต่แทบจะวินิจฉัยไม่ได้ว่าเป็นอะไร ป้าไม่มีปัญหาปวดหลัง มีกล้ามเนื้อเกร็งตัวที่หลังบ้างแต่ก็ไม่ใช่ปัญหาหลัก เขาลองกดบริเวณกระดูกสันหลังดูการเคลื่อนก็ปกติดี ตรวจความยาวกล้ามเนื้อรอบสะโพกก็ไม่มีปัญหา ป้ามีความยืดหยุ่นของร่างกายสูงมาก ปัญหาเดียวในตอนนี้ที่แก้ได้คือการใช้ ultrasound ในการรักษาจุดกดเจ็บตรงสะโพกและประคบร้อนที่สะโพกและหลังเพื่อให้กล้ามเนื้อผ่อนคลาย

 

มอสเดินไปหยิบแผ่นร้อนขนาดมาตรฐานมาห่อผ้า วางบริเวณที่ป้ามีอาการปวด ใช้เวลาประมาณ 20 นาทีเขาจึงค่อยเตรียมเครื่องมือมารักษาอย่างอื่นต่อ

 

นอกจากนี้มอสให้การบ้านป้าเป็น home program ง่ายๆในการออกกำลังกายกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวให้แข็งแรง ป้าน่ะเก่งสุดยอดไปเลย

 

 

“สวัสดีค่ะ พวกเราพยาบาลจาก ม.X นะคะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วย”

 

 

ประตูแผนกถูกเปิดออกพร้อมกับพยาบาลที่ได้รับการกล่าวถึงชะโงกหน้ากันเข้ามา เขากะด้วยสายตามีประมาณ 5-6 คน โดยมีผู้ชายอยู่ 2 คนยืนด้านหลัง คนที่ดึงดูดความสนใจของมอสที่กำลังลากเครื่อง ultrasound ไปรักษาป้าคนไข้ของตัวเองไม่ใช่พยาบาลสาวในชุดสีขาวหน้าตาจิ้มลิ้ม แต่เป็นหนุ่มน้อยตัวเล็กๆคนหนึ่งที่ยิ้มกว้างให้คนทั้งแผนกเขาอย่างสดใสกว่าคนอื่นๆ

 

มอสตาพร่าไปชั่วขณะ เหมือนเห็นภาพทุกอย่างเป็นสโลว์โมชั่น เขาเหมือนมองเห็นคนอื่นๆเป็นสีขาวดำ ภาพสีที่เห็นภาพเดียวคือร่างกายของผู้ชายคนนั้นยิ้มกว้างจนตาหยี ผู้ชายคนนั้นโดนแสงแดดส่องเล็กน้อยเลยยิ่งหยีตามากกว่าปกติ และได้เห็นแก้มกลมแดงๆที่ขึ้นสีนั่นด้วย

 

 

“มอส มึงเอาอะไร”

“เย็นตาโฟทะเลแล้วกัน”

 

 

มอสตอบลีม่า เพื่อนที่มาฝึกงานด้วยกันลวกๆเพราะสายตากำลังจดจ้องกับพยาบาลหนุ่มน้อยสองคนที่มานั่งกินข้าวอยู่ร้านเดียวกัน ข้างแผนกกายภาพบำบัดมีร้านอาหารตามใจคนขายอยู่ เป็นร้านเดียวในโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด

 

 

“นั่งด้วยได้ปะ”

“อ้อ ได้เลยๆ”

 

 

เสียงเล็กๆตอบกลับอย่างรวดเร็วตอนที่มอสหยิบชามเย็นตาโฟของตัวเองเดินไปนั่งโต๊ะข้างๆ ลีม่ายืนเกาหัวเล็กน้อยเพราะงงกับการกระทำ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร จนมันเห็นสายตาเขาที่มองผู้ชายตัวเล็กๆที่นั่งข้างกันเท่านั้นแหละ ลีม่าเลยเหยียบเท้าเขารัวๆพร้อมกับกลั้นหัวเราะ

 

 

“เราแอนท์นะ ที่เจอกันเมื่อเช้า”

“เรามอส อยู่ ม.Y

“เราลีม่าๆ”

“เราแจง”

 

 

ผู้ชายคนที่นั่งตรงข้ามเสียงเบา หน้าตาน่ารักเหมือนกันแต่ตัวสูงกว่าพวกเขา แอนท์ชวนคุยอย่างเจื้อยแจ้ว เขาสังเกตว่าทั้งแอนท์และแจงแทบไม่พูดคำหยาบใส่กันเลย ดังนั้นการที่เขาจะเอ่ยปากคุยกับลีม่าที่พูดหยาบคายกันมาตั้งแต่เจอครั้งแรกแล้วมันเลยยากมากทีเดียว

 

 

“ลีม่ากับมอสอยู่ห้องริมสุดใช่ไหม”

“ใช่เลย”

“เรากับแจงอยู่ห้องข้างๆ ส่วนพวกผู้หญิงอยู่อีกหอ”

 

 

ปกติแล้วเด็กฝึกงานจะเป็นผู้หญิงมากกว่า แต่เซ็ตมอสกับลีม่าเป็นผู้ชาย แถมมาอยู่ก่อนพยาบาลด้วยแล้วเลยต้องย้ายพยาบาลผู้หญิงไปอยู่อีกตึกแทน

 

 

“แล้วพวกผู้หญิงไม่มากินข้าวด้วยเหรอ”

“พวกนั้นไปกินผัดไทยแหละ” แอนท์ชี้ไปยังร้านผัดไทยตรงข้ามกับโรงพยาบาล เขาหัวเราะ “แล้วแอนท์กับแจงไม่ไปกับเพื่อนล่ะ?”

“ขี้เกียจ อยากกินเย็นตาโฟด้วย”

 

 

พอเริ่มสนิท(?)กันแล้วแอนท์ก็ยิ้มให้มากกว่าเดิม แถมยังชวนคุยเก่งจนตอบแทบไม่ทัน มื้อกลางวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ลีม่าขอตัวกลับแผนกก่อนเพราะจะเข้าไปนอนหลับตามประสาคนเล่นเกมดึกๆดื่นๆ ส่วนแจงก็ขอตัวไปซื้อของหวานกินเพิ่ม ให้แอนท์ไปเจอที่แผนกเลย ตอนนี้เลยเหลือมอสกับแอนท์ที่ยังนั่งกินเกี๊ยวทอดอยู่ที่ร้านอาหาร

 

 

“มอสมาฝึกนานหรือยังอะ”

“อาทิตย์เดียวครับ”

“แล้วกลับตอนไหนเหรอ”

“สิ้นเดือนเลย แอนท์ล่ะ?”

“สิ้นเดือนเหมือนกัน”

 

 

รอยยิ้มน่ารักถูกส่งมาให้เรื่อยๆจนเจ็บหัวใจไปหมด แอนท์ใช้ไม้จิ้มเกี๊ยวทอดเข้าปาก เคี้ยวหนุบหนับๆน่าเอ็นดูจนอยากซื้อให้กินอีกหลายๆชิ้น

 

 

“เย็นนี้ไปตลาดด้วยกันไหมครับ เรากับลีม่ามีจักรยานคนละคัน ซ้อนได้”

 

 

 

พยาบาลหนุ่มตัวเล็กพยักหน้ารัวด้วยความตื่นเต้น ที่นี่เดินทางไม่ค่อยสะดวกถ้าไม่มีรถจักรยานหรือมอเตอร์ไซค์ โชคดีที่มอสกับลีม่ามีจักรยานกันคนละคัน

 

 

“แถวนี้มีวัดด้วยนะครับ วิวตอนเย็นสวยมากๆ นี่ เราถ่ายรูปไว้ตอนไปกับลีม่าอาทิตย์ก่อน”

 

 

มอสหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปวิวตอนหกโมงเย็นที่วัดใกล้ๆให้แอนท์ดู เจ้าตัวน้อยตาโต ชมเปราะว่าเขาถ่ายรูปสวยมากๆ มอสมีงานอดิเรกเป็นการถ่ายรูปอยู่แล้ว แค่มาฝึกงานเขาไม่ได้พกกล้องโปรมาด้วยเพราะขี้เกียจ แต่ก็มีกล้องฟิล์มและกล้องโทรศัพท์ที่พอใช้ได้

 

สุดท้ายก็แลกอินสตาแกรมกันเสร็จสรรพ แพลนเย็นนี้ก็เป็นตลาดนัดที่ของกินเยอะมากๆ

 

แอนท์กลับแผนกไปแล้ว มอสเองก็กลับเข้าแผนกมาบ้าง มือยังกดเลื่อนดูรูปในไอจีคนตัวเล็กๆไม่หยุด แอนท์เป็นสายนายแบบชอบแอ็คท่า ส่วนเขาเป็นตากล้อง ไม่รอช้า เขาชวนลีม่ากลับกรุงเทพไปเอากล้องทันทีที่ถึงวันศุกร์

 

 

“มึงขับเองนะ กูเมื่อย”

“ได้ครับท่าน”

 

 

พวกพยาบาลไม่กลับบ้านกันเพราะอยู่คนละทิศละทาง จะเดินทางลำบาก แถมยังไม่มีรถส่วนตัวกันด้วย ครั้นจะให้เพื่อนบางคนที่ละแวกบ้านเดียวกับเขาและลีม่าติดรถกลับก็ดูไม่ดี ยังไงพวกเขาสองคนก็ผู้ชาย เลยตัดสินใจไม่กลับบ้านเลยตลอดการฝึกงาน

 

 

“เราขี่ให้ ลีม่าซ้อนเหอะ”

“เอางั้นเหรอ”

 

 

แจงกับลีม่าขนาดตัวใกล้เคียงกันแต่แจงสูงกว่าเลยอาสาจะเป็นคนขี่ให้ลีม่าซ้อน เพื่อนมอสหัวเราะแต่ก็ยอมซ้อนท้ายแต่โดยดี ส่วนแอนท์มาเกาะเอวเขาตั้งแต่ 5 นาทีที่แล้ว ปกติมอสกับลีม่าขี่จักรยานฟิกเกียร์ ดีที่ยืมจักรยานแม่บ้านของแม่มาเพราะมันมีตะกร้าหน้ารถเอาไว้ใส่ของนี่แหละ เขาเลยได้คนซ้อนท้ายหน้าตาน่ารักมากๆมานั่งเกาะเอวเพราะกลัวตกอยู่ตอนนี้

 

 

“แยกกันเดินหรือเดินด้วยกันดี”

“แยกก็ได้”

 

 

เรา 4 คนแยกกันเดินซื้อของ มอสพุ่งไปยังของสดเพราะเขาเอาหม้อไฟฟ้ามา ตอนกลางคืนก็ชอบทำอะไรกินกับลีม่าอยู่แล้ว ส่วนลีม่าก็วิ่งไปซื้อสเต๊กที่ร้านจะปิดเร็วตลอด แจงกับแอนท์ไม่ได้แยกกันเดินแต่พากันไปเริ่มเดินตั้งแต่ร้านแรก เขามองตามคนที่เปลี่ยนมาอยู่ในชุดลำลองสบายๆแล้วอมยิ้ม แอนท์น่ารักมากจริงๆจนหยุดมองไม่ได้เลย

 

 

“มึงมันไร้มารยาท มองขนาดนี้เดี๋ยวเขาก็กลัวพอดี”

“กูมองแบบนั้นเหรอ”

“เออ!

 

 

ลีม่าซื้อผลไม้มาเพราะตอนดึกๆชอบเล่นเกมแล้วมันหิว เรานัดเจอกันที่หน้าปากทางตรงที่จอดจักรยาน แอนท์กับแจงวิ่งไล่กันมาแต่ไกล แอบดูเหมือนแฟนหยอกกันจนเขาหน้าม้าน ลีม่าเอาไหล่มากระแทกที่ไหล่เขาเบาๆตอนที่เผลอทำหน้านิ่งใส่แอนท์กับแจง แต่ให้ตายเถอะ ถ้าสองคนนี้เป็นแฟนกันจริงๆเขารู้สึกว่าตัวเองโคตรรอกหักเลยแฮะ

 

 

“แจงมีแฟนยังอะ”

“หา? ไม่มีหรอก”

“คนคุยอะ”

“ไม่มี แค่เรียนก็เหนื่อยแล้ว”

 

 

ขณะขี่จักรยานกลับที่พักเขาได้ยินลีม่าคุยกับแจงเสียงดังลั่น มันอ้างว่าไม่ได้ยินแจงพูดเพราะเสียงรถรอบข้าง แต่มอสรู้ ลีม่าจงใจถามให้เขาได้ยิน มอสรวบรวมความกล้าเอ่ยถามคนที่นั่งซ้อนอยู่บ้าง

 

 

“แล้วแอนท์อะมีแฟนยัง”

“หือ ยังนะ”

“เราก็ยังไม่มีแฟน”

 

 

แอนท์เม้มริมฝีปากตอนฟัง จริงๆก็พอมองสายตาของเพื่อนข้างห้องต่างมอนี่ออกแหละแต่แค่ไม่มั่นใจ ปกติแล้วแจงจะเป็นไม้กันหมาให้คนที่เข้ามาจีบ แต่คราวนี้กลับเห็นดีเห็นงามยอมให้แอนท์นั่งคุยนั่งซ้อนจักรยานมอสเสียอย่างนั้น

 

 

มอสหล่อดี แถมเวลายืนกับแกคือเหมาะมากแอนท์

 

 

เสียงของแจงยังก้องอยู่ในหัว ให้ตายเถอะ นี่เจอกันแค่วันเดียวก็โดนซื้อตัวไปขนาดนี้แล้วนะแจง

 

 

 

 

 

 

“มอส เดี๋ยวไปวอร์ดกับพี่หน่อย พอดีมีเคส COPD มาใหม่”

 

 

มอสเตรียมตัวทันที แต่จริงๆหน้าที่เขาไม่ได้มีอะไรมาก คงไปสอนการหายใจอย่างเคย พี่ซีไอเดินนำไปก่อนเพราะต้องไปคุยธุระกับแผนกอื่น บอกให้มอสตามมาอีก 10 นาทีให้หลัง มอสตื่นเต้นจนเหงื่อแตก ไม่ใช่เพราะเจอคนไข้ แต่เพราะวันนี้แอนท์บอกว่าประจำอยู่ในวอร์ดต่างหาก ช่วงหลังมานี้เขาชัดเจนในความสัมพันธ์มากขึ้น เพื่อนๆของแอนท์ก็รับรู้แล้ว บางส่วนเอ่ยแซวเขาตลอดเวลาผ่านแผนกคัดกรองที่เพื่อนแอนท์ประจำอยู่

 

พอก้าวไปถึงวอร์ดก็เจอกับแอนท์และเพื่อนพยาบาลผู้หญิงอีก 2 คน เจ้าตัวกำลัง suction ดูดเสมหะคนไข้ จริงๆปกติแล้วโรงพยาบาลชุมชนจะไม่มีคนไข้ที่อาการหนักมากๆ เพราะต้องส่งต่อไปโรงพยาบาลอำเภอหรือโรงพยาบาลจังหวัด น้อยครั้งจะมีคนไข้กรณีนี้เข้ามา แอนท์ทำอย่างคล่องแคล่วจนอดชื่นชมไม่ได้ มอสเองเรียนกายภาพบำบัดก็ได้ทำ suction คนไข้เหมือนกัน แต่บางที่ก็กำหนดว่าเป็นหน้าที่ของพยาบาล เขาเลยไม่ต้องทำตรงนี้

 

 

“ตอนเย็นไปกินไอติมกันนะ”

 

 

เขามาสอนคนไข้เตียงข้างๆกับเตียงที่แอนท์ดูอยู่เลยเดินไปใกล้แล้วกระซิบ คนตัวเล็กในชุดสีขาวพยักหน้า อมยิ้มจนแก้มกลม เพื่อนสาวของเจ้าตัวมองแซวทันที เขายิ้มกับตัวเองก่อนจะเริ่มทำหน้าที่ของตัวเองอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

 

เย็นวันนั้นเกิดเหตุการณ์ไม่ปกติขึ้นก็คือระบบกรอกข้อมูลมันรวน ปกติเลิกงาน 4 โมงเย็นเขาเลยเลท มอสพิมพ์เร็วกว่าตอนนี้เลยประจำอยู่ตรงคีย์บอร์ดเพื่อกรอกข้อมูลคนไข้ของทุกคนในแผนกโดยมีลีม่าเป็นคนบอก คนไข้คนสุดท้ายที่ต้องกรอกใกล้เสร็จแล้ว ประตูแผนกถูกเปิดออก มอสเงยหน้าขึ้นมาเจอแอนท์สะพายกระเป๋าใบเล็กๆไว้ที่หลังก็ยิ้มกว้างจนปิดไม่มิด พี่ๆซีไอในแผนกรู้หมดว่าเขาจีบแอนท์ พยาบาลหนุ่มตัวเล็กๆที่เป็นขวัญใจคุณตาคุณยายมากๆตอนไปตรวจเท้าเบาหวานทุกวันจันทร์และพุธ มอสขอแลกเวรกับลีม่าทุกทีที่แอนท์ประจำอยู่ตรงจุดนั้นนั่นแหละ ดีที่เขาบริหารคนไข้เก่งเลยไม่มีชนเวลานั้นเลยสักครั้งเดียว คนรอบข้างก็แซวเราสองคนจนได้เห็นคนเขินม้วนอยู่บ่อยๆด้วย

 

 

“กำลังจะส่งคืนนายมอสให้คุณแอนท์แล้วครับ รอสักครู่”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะลีม่า”

 

 

แอนท์ยืนขบริมฝีปากตัวเองเหมือนเคี้ยวเยลลี่ แก้มแดงหูแดงจนมอสอยากพุ่งเข้าไปหอมแก้มสักที ลีม่าหัวเราะเสียงดัง ตีขาเขาให้พิมพ์ต่อ งานจะได้เสร็จสักที ตอนนี้ที่แผนกเหลือแต่พวกเขาที่ต้องปิดแผนกกันแล้ว

 

 

“เราช่วยปิดแอร์นะ”

 

 

คนตัวเล็กวางกระเป๋าที่ด้านหน้าก่อนจะไล่ปิดแอร์ปิดพัดลมในแผนก แอนท์มาช่วยบ่อยๆเวลาพวกเขาต้องอยู่ล่วงเวลาแบบนี้ ค่อนข้างเกลียดระบบที่มันรวนบ่อยนี่เลย แต่ก็ดีกว่าเขียนมือนั่นแหละ เพราะลายมือพวกเขาห่วยแตกมากๆ

 

 

“เดี๋ยวกูกับแจงไปกินสุกี้ร้านนั้นนะ มึงไปกับแอนท์ได้เลย”

 

 

ก็เป็นแบบนี้ทุกที เพื่อนก็รู้ความสัมพันธ์ของเราอยู่แล้วเลยชอบปล่อยให้เราอยู่ด้วยกันบ่อยๆ มอสเกลี่ยนิ้วเบาๆที่แก้มนุ่มอย่างเผลอไผล คนโดนแต๊ะอั๋งชะงักไป แก้มแดงกว่าเดิม แต่ก็เอียงแก้มใส่มือเขาอย่างออดอ้อน

 

 

“แอนท์ตัวเล็กนิดเดียว แต่แก้มใหญ่จริงๆนะ”

“แก้มเราไม่ได้ใหญ่นะ”

“แก้มใหญ่ก็น่ารัก”

“ไม่ได้น่ารักด้วย”

 

 

บอกตามตรง มอสชอบเหลือเกินเวลาเห็นแอนท์งอน ทำหน้าบู้บี้เวลาถูกแซวว่าแก้มใหญ่ แต่ก็ชอบเอียงแก้มให้เขาเล่นไม่หยุด

 

วันที่ต้องแยกกัน ถึงมหาลัยเราจะไม่ไกลกันมาก ละแวกบ้านก็ค่อนข้างใกล้เคียง แต่เขาต้องร้องเอ๋งๆเพราะคิดถึงคนแก้มอ้วนแถวนี้มากแน่ๆเลย

 

 

“เสาร์อาทิตย์นี้หาโลเคชั่นถ่ายรูปกันนะครับนายแบบ ตากล้องอยากโชว์ฝีมือ”

“อื้อ ได้เลยคุณตากล้อง!

 

 

แอนท์ไม่ได้แปลว่ามด แต่แปลว่าสดใสหรือเปล่านะ?





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

717 ความคิดเห็น

  1. #709 ❥Supǝrbǝst . (@superbest) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 08:39
    น่ารักมากๆๆๆๆๆเลยอ่ะ น้องแอ้นของแม่
    #709
    0
  2. #708 Bqxs (@Bqxs) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 22:44
    น่ารักมากๆๆๆเลยค่ะ นุบนิบในหัวใจ ;-;
    #708
    0
  3. #707 PJRY (@pjry9492) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 10:45
    คุณพยาบาลน่ารักหนักมาก ;—;
    #707
    0
  4. #706 zephyrus.e (@thitawee) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 16:33
    น่ารักกกกกกกกกก เค้ายิ้มเหมือนคนบ้าเลยแง TT
    #706
    0
  5. #705 PJAII17 (@PJAII17) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 15:25
    น่ารักกกกกกกกกกกกก
    #705
    0
  6. #704 KnowSleepy (@KnowSleepy) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 15:25
    แอนท์น่ารักมากกกพอพูดถึงแก้มกลมๆแล้วเอ็นดูฮือออ
    #704
    0