➽ #jamren area ❤●•*

ตอนที่ 48 : ✿ Baby fox

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 552
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

Baby fox

Jaemin x Renjun

Note: พล็อตอะไรไม่รู้ ดูการ์ตูนแล้วได้มา แฮ่
ยาวมากๆด้วย แฟนตาซีด้วย 5555555
แล้วก็ขอฝาก
#secretplacejr ในรอร.ด้วย อันนี้ไว้ลง os 18+ แหะๆ

#jrarea

 

 

 

ปีศาจ ได้ยินแค่นี้มนุษย์ก็หวาดผวากันแทบไม่เหลือสติ แต่สำหรับแจมินที่เป็นมือหนึ่งในกองปราบปีศาจของกรมตำรวจแล้ว เขาไม่เคยจะรู้สึกกลัวไม่ว่าจะเป็นปีศาจประเภทไหน

 

โดยวันนี้เขาได้รับแจ้งมาว่ามีปีศาจจิ้งจอกกำลังอาละวาด มันอยู่ใกล้กับละแวกบ้านพอดี เขาจึงได้รับมอบหมายมา ปลายนิ้วเคาะลงกับแท็บเล็ตของตัวเอง มีคนเห็นจิ้งจอกขนาดไม่ใหญ่มากกลางเมืองแบบนี้ คงไม่ใช่สัตว์ แต่เป็นปีศาจเสียมากกว่า พยานหลักฐาน 2-3 คนเข้ามาให้ข้อมูลที่ออฟฟิศเขาด้วยตนเองด้วยความระแวง เด็กหนุ่มวัยรุ่น ป้าเจ้าของร้านชำ และพนักงานธนาคารคนหนึ่ง เล่าเป็นเสียงเดียวกันว่าพบเจอจิ้งจอกขนาดกลางตัวนี้มีตาสีเหลืองทองในช่วงกลางดึกของสัปดาห์ที่ผ่านมา

 

 

“ผมเดินผ่านรถคันหนึ่ง มองเข้าไปในกระจกก็เหลือบไปเห็นเงาจิ้งจอกตัวนั้นมันซ้อนทับผมเอาไว้”

 

 

ฮวังอินจุนเอ่ยอย่างร้อนรน สองมือบีบกันแน่น คิ้วตกลง เหงื่อออกตามกรอบหน้าทั้งๆที่แอร์เย็น เด็กนี่ดูกังวลมากที่สุดเลย

 

 

“แล้วจิ้งจอกตัวนั้นมันทำร้ายคนอื่นไหม ปกติถ้าเป็นปีศาจมันจะกินคน”

“มันวิ่งมาทางฉันนะตอนแรก โชคดีที่มีรถวิ่งผ่าน มันคงตกใจ เลยหนีไป”

 

 

พนักงานธนาคารที่เพิ่งเลิกงานเล่าเรื่องด้วยน้ำเสียงสบายๆ คำว่าโชคดีของเธอคงมีผลกับจิตใจเป็นอย่างมาก แต่ถึงจะดูสบายๆกว่าทุกคน แต่ก็ยังคงสังเกตถึงความกังวลใจว่าจะโดนทำร้ายได้

 

 

“ป้าเห็นว่ามันวิ่งไปทางถนนฝั่งใต้ มันไม่เห็นป้านะเพราะป้าอยู่ในบ้าน ปกติปีศาจจะอยู่ในโซน ทำไมคราวนี้ถึงออกมาได้ล่ะ ความปลอดภัยที่โซนมันไม่ดีเหรอพ่อหนุ่ม”

 

 

นาแจมินอมยิ้ม ก่อนจะเล่าเรื่องกฎหมายระหว่างมนุษย์และปีศาจให้ทั้งสามคนได้ฟัง

 

เพิ่งจะมีกฎหมายการอยู่ร่วมกันของมนุษย์และปีศาจได้ไม่ถึง 20 ปี ก่อนหน้านั้นกองปราบปีศาจก็ลุ่มๆ ดอนๆ ไม่ค่อยมีความหมาย จนสุดท้ายทั้งทางปีศาจที่ไม่อยากถูกฆ่าตาย และมนุษย์ที่อยากอยู่อย่างสงบๆก็ออกมาร่างกฎหมาย ทำสัญญากันระหว่างเผ่าพันธุ์ รายละเอียดหลักๆคือปีศาจจะต้องอยู่ในโซน เป็นพื้นที่ที่จัดสรรไว้สำหรับปีศาจและครอบครัว ไม่อนุญาตให้มนุษย์เข้าไปเกี่ยวข้อง และพื้นที่ปกติที่มีมนุษย์อาศัยอยู่

 

โซนมีการป้องกันที่หนาแน่นมาก ไม่มีปีศาจตนไหนทำลายเกราะป้องกันได้แน่ๆ แม่กระทั่งตัวบอสๆทั้งหลาย และในเมื่อไม่สามารถกินวิญญาณมนุษย์ได้ ปีศาจก็ได้ค้นพบแหล่งพลังใหม่ที่สร้างขึ้นได้ด้วยวิทยาศาสตร์ จึงไม่มีปีศาจกินคนมานานแล้ว

 

หน้าที่ของกองปราบปีศาจจริงๆคือการสืบหาลูกครึ่งมนุษย์กับปีศาจและจัดการปีศาจบางตนที่มีพลังสูงจนสามารถสร้างความปั่นป่วนในพื้นที่ปกติได้ ซึ่งก็มีมากพอสมควรเมื่อแหล่งพลังงานใหม่หาได้โดยง่ายขึ้นกว่าเดิม อีกทั้งยังเสถียรกว่าการกินวิญญาณมนุษย์เข้าไป

 

พื้นที่เชื่อมต่อระหว่างโซนกับพื้นที่ปกติก็เป็นแหล่งมั่วสุมของปีศาจชั้นต่ำที่ต้องการกินวิญญาณมนุษย์และสมสู่กับมนุษย์จนเกิดลูกครึ่งออกมา พื้นที่นั้นคาบเกี่ยวระหว่างโซน ทำให้กองปราบปีศาจเข้าไปพัวพันได้ไม่ค่อยมากเท่าที่ควร และการจะเข้าไปจัดการแต่ละทีก็ต้องขออนุญาตหัวหน้าก่อน ซึ่งมันก็ค่อนข้างจะชักช้ามากๆในบรรดาลูกทีม

 

 

“ไม่มีปีศาจหลุดมาจากโซนหรอกครับ แต่ผมมีไอเดียในการจับปีศาจจิ้งจอกแล้ว ขอบคุณสำหรับข้อมูล ช่วงนี้ถ้ายังไม่ได้แจ้งว่าจับปีศาจได้แล้ว ก็พยายามดูแลตัวเอง ถ้ากลับดึกก็อยู่ในที่ที่มีแสงสว่างและเสียงดังนิดนึงนะครับ ปีศาจที่เป็นสัตว์มักจะตกใจเสียงดังๆ”

 

 

พนักงานธนาคารลุกออกไปก่อนเพราะเป็นช่วงเวลางานของเธอ ตามด้วยป้าเจ้าของร้านชำที่ค่อยๆลุกออกไป เด็กหนุ่มวัย 20 ปีกำลังจะลุกออกไปบ้าง แต่ถูกเรียกตัวเอาไว้ก่อน

 

 

“มีอะไรกับผมเหรอครับพี่”

“อยากให้มาช่วยเป็นตัวล่อปีศาจให้หน่อยน่ะ”

“หา?”

 

 

อินจุนอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าไอเดียจับปีศาจที่ว่าคือการใช้เขาเป็นเหยื่อล่อ

 

 

“ผมไม่ทำได้ไหม ผมกลัว พี่ ผมกลัวจริงๆนะ”

“จริงๆแล้วพี่ผู้หญิงอีกคนดูเป็นคนที่ปีศาจเข้าถึงได้มากที่สุด เราบอกว่าเห็นเงาปีศาจซ้อนทับในกระจก แสดงว่าปีศาจก็ต้องอยู่ด้านหลัง ซึ่งใกล้ที่สุดเลย”

“แต่มันอันตรายนะ”

“ผมไม่เอาชีวิตคุณไปเสี่ยงเปล่าๆอยู่แล้ว เราจะไปจับปีศาจกัน”

 

 

เด็กหนุ่มส่ายหน้ารัวๆจนผมปลิว รีบคว้ากระเป๋าแล้วทำท่าจะวิ่งออกไปแต่ก็ถ้าคว้าคอเสื้อไว้ได้ อินจุนร้องงอแงสะบัดตัวหนี แต่สู้แรงคุณตำรวจคนนี้ไม่ได้เลย

 

 

“ผมไม่เต็มใจช่วยนะ!

“อินจุน คุณอยู่ในพื้นที่ปิดที่มีแต่ตำรวจที่กองปราบ ไม่มีอะไรต้องกังวลเลย”

 

 

นาแจมินพูดตะล่อมต่ออีกหน่อย เด็กหนุ่มก็โอนอ่อน ท่าทีขัดขืนหมดไปทันทีเมื่ออ้างไปถึงมารดาที่เคยเจอปีศาจจิ้งจอกเมื่อเดือนก่อน แจมินจดข้อมูลใหม่ใส่ในแท็บเล็ต ลองถามข้อมูลเพิ่มเติม ปรากฏว่าแม่ของเด็กหนุ่มเห็นปีศาจจิ้งจอกไม่ต่ำกว่า 5 ครั้งในระยะเวลาแค่ 3 เดือน ส่วนตัวอินจุนเองก็เจอประมาณ 3 ครั้ง มักจะเป็นเวลากลางคืน และมักจะเจอในที่ที่มีเงาสะท้อน เด็กหนุ่มยอมให้ความช่วยเหลือแต่โดยดีเพราะกลัวว่าแม่จะเป็นอันตราย รีบจับปีศาจจิ้งจอกเอาไว้ก็คงจะดีกว่าปล่อยไป

 

 

“บางทีครอบครัวคุณอาจจะมีอะไรดึงดูดปีศาจจิ้งจอกนะ”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันแฮะ”

 

 

แจมินพาผู้ช่วยคนสำคัญมาทานอาหารกลางวันพร้อมคุยรายละเอียด อินจุนเลือกจะไม่บอกแม่เพราะกลัวว่าแม่จะห้ามและเป็นกังวลจนทำงานไม่ได้ อีกอย่างเขาได้รับการรับรองมาอย่างดีแล้วว่าจะอยู่ในพื้นที่ปิด และจะไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว

 

ฟันเขี้ยวซี่เล็กกัดเข้าไปที่น่องไก่ราดซอสของร้านอาหารชื่อดังแถวออฟฟิศของกองปราบปีศาจ แจมินนั่งดูเด็กหนุ่มกินไก่ทอดด้วยความหิวโหยแล้วก็ยิ้มเอ็นดู เขาส่งข้อความไปขอเบิกอาวุธพิเศษมาด้วย และนัดจะทำการจับปีศาจในวันพรุ่งนี้ตอนกลางคืน

 

หวังว่าจะเดาไม่ผิดจนเสียชื่อมือหนึ่งกองปราบปีศาจนะ นาแจมิน

 

 

 

 

วันรุ่งขึ้นอินจุนออกไปเรียนปกติ วันนี้ที่มหาลัยก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ไปเรียน กลับบ้าน ทำกับข้าวรอแม่ เล่นเกม อ่านหนังสืออีกนิดหน่อยก็น่าจะพอได้ เขาบอกแม่ไว้แล้วว่าจะออกไปเที่ยวกับเพื่อนตอนกลางคืนสักหน่อย แม่ไม่ได้ว่าอะไร แถมยังไล่ให้เขาไปเที่ยวบ้าง ขลุกอยู่แต่ในบ้านจนแทบไม่โดนแดดแล้ว

 

อินจุนกลับถึงบ้าน จัดการงานบ้านที่เป็นหน้าที่ของตัวเองให้เรียบร้อย เขาเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งตัวด้วยชุดสบายๆแล้วออกไปหานาแจมินที่ร้านเบอร์เกอร์ใกล้ๆออฟฟิศกองปราบปีศาจ นาแจมินนั่งอยู่กับเพื่อนร่วมงานอีกสองคน เพิ่งสังเกตว่าตำรวจในกองนี้แต่งตัวค่อนข้างสบายๆ อย่างแจมินที่เป็นคนหลักๆในการจับปีศาจวันนี้ก็ใส่แค่เสื้อยืดคอกลมสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำเท่านั้น แต่วันนี้อากาศหนาวนิดหน่อยเลยมีโค้ทยาวสีน้ำตาลพาดไว้ตรงเก้าอี้ด้วย อินจุนเองก็เตรียมเสื้อโค้ทมาเช่นกัน

 

 

“สถานที่ที่เราจะไปจับปีศาจวันนี้เป็นโกดังร้างนะ”

 

 

เด็กหนุ่มผู้ช่วยคนสำคัญนั่งฟังอย่างตื่นเต้น เคี้ยวหงุบหงับเบอร์เกอร์ปลาชิ้นโตเข้าปาก มองตำรวจหลายนายคุยกันเรื่องแผนต่างๆและตำแหน่งการซ่อนตัว พอถึงเวลาก็ขึ้นรถไปยังโกดังนั้น อินจุนเริ่มรู้สึกกลัวอีกครั้งแม้จะได้รับการรับรองว่าเขาจะปลอดภัย บรรยากาศที่โกดังค่อนข้างวังเวง เขาได้ยินเสียงกุกกักเหมือนสัตว์คุ้ยอะไรสักอย่าง นายตำรวจคนอื่นไปซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดๆ ตรงที่ที่มีแสงสว่างลอดเข้ามาแจมินก็ทิ้งสะโพกนั่งลงบนกล่องไม้กล่องใหญ่ เลื่อนแท็บเล็ตทำงานไปด้วย ข้างเอวนั้นมีปืนกระบอกสั้นหน้าตาประหลาดๆอยู่ด้วย

 

 

“มันจะมาจริงๆเหรอครับ”

“อืม ตอนนี้นอนไปก่อนก็ได้”

“ผมนอนได้จริงเหรอ”

“ได้สิ ถ้าเราตื่นกันอยู่แบบนี้ปีศาจคงจะไม่มา ผมเองก็จะไปซ่อนตัวแล้วล่ะ”

 

 

เด็กหนุ่มนอนตะแคงลงบนพื้นด้วยความง่วงงุนสุดฤทธิ์ เขาตื่นเช้ากว่าปกติเพราะตื่นเต้น แถมไปเรียนก็ยังหมดพลังไป ปกติจะนอนตอนเย็นให้พอมีพลังงานเหลือในตอนกลางคืน แต่กลับกลายเป็นว่าวันนี้ต้องมางีบหลับรอปีศาจเสียอย่างนั้น

 

 

“ฝันดี ปีศาจน้อย”

 

 

 

 

 

 

 

 

แสงสว่างจากดวงจันทร์สาดส่องเข้ามาเพิ่มมากขึ้นเพราะเมฆที่เคลื่อนตัวออกไป ไม่บดบังแสงสว่างแล้ว เด็กหนุ่มมหาลัยที่กำลังนอนอยู่ขมวดคิ้วยุ่ง พลิกตัวไปมาเมื่อรู้สึกไม่สบายตัว ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบเห็นคนที่บอกว่าจะไปซ่อนตัวนั่งอยู่ที่เดิมในลานสายตา เขาค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่อาการแปลกประหลาดที่เป็นมาหลายเดือนตั้งแต่พ้นวันเกิดมานี้ทำให้อินจุนชะงัก เขาหายใจเข้าปอดลึก รู้สึกเจ็บตามผิวด้วย เจ็บที่ปลายเล็บ เจ็บที่เหงือกเหมือนจะมีอะไรงอกออกมา อินจุนเบิกตากว้างขึ้นเมื่อความรู้สึกเจ็บปวดมันเพิ่มมากขึ้นจนทนไม่ไหว สุดท้ายก็ร้องขอความช่วยเหลือจากคนตรงหน้าออกมาลั่นและสติดับวูบไป

 

เด็กหนุ่มตัวเล็กๆ ส่วนสูงและน้ำหนักน่าจะเท่ากับมาตรฐานชายทั่วไป แต่สำหรับแจมินก็ถือว่าตัวเล็กอยู่ดี พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็เริ่มมีอาการแปลกไป อย่างที่เดาไว้ไม่มีผิด เขาทำงานกับกองปราบปีศาจมาเกือบสิบปีจึงใช้ประสบการณ์นั้นได้ สิ้นเสียงร้องดังลั่นของเด็กหนุ่ม ร่างของมนุษย์ก็เปลี่ยนเป็นปีศาจจิ้งจอกขนาดกลาง จริงๆก็ค่อนไปทางเล็กด้วยซ้ำ เสื้อผ้าที่สวมใส่ฉีกขาดวิ่นกระจุยกระจายอยู่บนพื้น เด็กหนุ่มเปลี่ยนร่างเป็นปีศาจจิ้งจอกเต็มตัว และดูเหมือนจะไม่รู้สติ เขาไม่เสียเวลาเรียกหรือต่อสู้อะไรให้มากความ กำลังจะชักอาวุธพิเศษที่ขอเบิกออกมาแต่ปีศาจจิ้งจอกตนนี้ดูท่าว่าจะเก่งกาจมาก ปืนกระบอกนั้นกระเด็นออกไปด้านข้างทันทีเพราะถูกกระโจนใส่ แจมินไม่ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ เขาจัดการได้อยู่แล้ว เพราะแม้จะไม่มีปืน เขาก็ยังมีเข็มฉีดยา

 

เสื้อโค้ทตัวหนากลายเป็นเกราะบางๆป้องกันซี่ฟันของปีศาจสัตว์ที่ยืนคร่อมแจมินเอาไว้ แจมินทำเพียงแค่ปัดป้อง เพราะไม่อยากทำร้ายร่างกายมากเกินไป ตอนกลับเป็นร่างมนุษย์คงจะระบมน่าดูถ้าเกิดการต่อสู้ ก่อนจะควักเข็มฉีดยาในโค้ทออกมาปักเข้าที่ขาหลังด้านขวาของปีศาจจิ้งจอก เด็กหนุ่มในร่างปีศาจถอยออกไปทันที ดวงตาที่มองมาดูแข็งกร้าว มันมีดวงตาสีเหลืองประกาย ขนสีส้มพลิ้วไหวไปตามแรงลมจากช่องอากาศ หลังจากนั้นไม่นาน จิ้งจอกขนาดกลางก็ล้มลงไปและกลับร่างเป็นเด็กหนุ่มตัวเล็กๆอีกครั้ง

 

ในสภาพที่เปลือยเปล่า

 

เห็นมานักต่อนักแล้วแต่กับเด็กนี่เขาเผลอใจเต้นกับผิวขาวๆนี่เฉย และแจมินสวมโค้ทตัวยาวมาก็เพื่อการณ์นี้แหละ

 

 

“สรุปพี่เรียกผมมาทำไมเนี่ย”

“ขอโทษที เด็กนี่จะไม่ไว้ใจถ้ามีแค่ฉันคนเดียว” หันไปเอ่ยขอโทษเพื่อนร่วมงานที่เป็นรุ่นน้อง โดนตามมาเป็นพร๊อพเท่านั้นแหละ

“แล้วแผลเป็นไงบ้าง?”

“ไม่น่าเป็นอะไรมาก จิ้งจอกนี่ดูเหมือนยังเป็นเด็กอยู่ แข็งแรงมาก แต่ตัวเล็ก สรีระไม่ค่อยพร้อมต่อสู้”

 

 

แจมินอุ้มลูกครึ่งปีศาจจิ้งจอกขึ้นแนบอก จัดการรวบปิดเสื้อโค้ทอย่างดี แม้จะกลับร่างเป็นมนุษย์แล้วแต่บางส่วนก็ยังไม่กลับไป เช่นพวงหางสีส้มและหูจิ้งจอกบนหัว

 

 

“พี่! ทำไมผมอยู่ในสภาพนี้อะ พี่ทำอะไร!

 

 

ตื่นขึ้นมาเห็นตัวเองแก้ผ้าอยู่ในที่พักส่วนตัวของคุณตำรวจกองปราบปีศาจก็โวยวายลั่น อินจุนคว้าสาบเสื้อที่แยกออกจากกันเข้าหากัน ท่าทางตื่นตระหนกจนอดจะแกล้งไม่ได้

 

 

“จำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้หรือไง”

“พี่ทำอะไรผม ฮือ ผมจะแจ้งตำรวจ”

“ผมเป็นตำรวจ เผื่อคุณลืม”

 

 

อินจุนร้องไห้ออกมาจริงๆ หูส้มๆนั่นลู่ลงอย่างน่ารัก หางที่ชี้ขึ้นด้วยความตกใจเปลี่ยนเป็นลู่ลงเช่นเดียวกับหู เขาเดินเข้าไปใกล้ ลูบเข้าที่ใบหู ปีศาจตัวน้อยที่ยังกลับร่างไม่สมบูรณ์ก็ร้องหงิงๆออกมา

 

 

“จะอะไรไม่ได้จริงดิ”

“อือ”

“เข้าห้องน้ำไปล้างหน้าไป ขี้ตาเกรอะแล้ว”

 

 

แกล้งเขี่ยเข้าที่หัวตา เด็กนี่หน้าแดงแปร๊ดด้วยความอายทันที อินจุนกระโดดลงจากเตียงกว้าง ผลุบหายเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับโค้ทสีน้ำตาลที่ห่อหุ้มร่างกายเอาไว้ ถอดโค้ทออกแขวนไว้บนราว ชะงักเท้าทันทีเมื่อเดินผ่านกระจก หูชี้ หางตั้ง ตกใจสุดขีด

 

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก”

“เฮ้ย เป็นอะไรเปล่าเนี่ย”

“อ๊ากกกกกกก ไม่จริง! ไม่จริงงงงงงงงง”

 

 

คุณตำรวจหัวเราะลั่น กะไว้แล้วว่าต้องตกใจมาก แต่ไม่คิดว่าจะล้มลุกคลุกคลานพุ่งมากอดเขาทั้งๆที่เนื้อตัวไม่มีเสื้อผ้าเลยสักชิ้นแบบนี้ ให้ตายเถอะ

 

เคยได้ยินแต่ปีศาจกินคน แล้วคนกินปีศาจได้ไหมเนี่ย?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

717 ความคิดเห็น

  1. #703 ❥Supǝrbǝst . (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 22:06
    น้องไม่ปลอดภัยอีกต่อไป😂😂
    #703
    0
  2. #701 brownnys01 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 22:48
    แรงมาดกกกก คุณตำรวจคะะะะ
    #701
    0
  3. #700 zephyrus.e (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 21:50
    คิดถึงจังเลยค่ะ~ คุณตำรวจเก่งจังน้า ยัยน้องก้น่าเอ็นดู หูหางต้องน่ารักมากแน่ๆๆๆ /เค้าอ่านมาถึงโกดังกับคุณตำรวจนั่งบนกล่องไถแทปเล็ตละรู้เลยเรื่องอะไร5555555
    #700
    0
  4. #699 malay_77 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 15:51
    ฮื่ออออออ ไม่ได้อ่านงานของคุณนานมากกก น่ารักมากเบยค่ะดีใจสุดๆๆๆๆๆ เอ้นดูยัยน้องมากๆๆๆ เค้าขอภาคต่อในรอรด้วยได้มั้ยคะ><
    #699
    0
  5. #698 jjly2549 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 15:05
    ใจเย็นนะคะตำรวจแจมิน
    #698
    0
  6. #697 CucumTK (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 14:58
    คุ้นๆว่าจากเรื่อง bungou stray dogหรือเปล่าคะ ดาไซซังงงง
    #697
    1
    • #697-1 d-ramie(จากตอนที่ 48)
      22 กรกฎาคม 2563 / 15:06
      ใช่เลยค้าบบบบบบ ชอบดาไซซังมากๆ แง 55555555
      #697-1