➽ #jamren area ❤●•*

ตอนที่ 40 : ✿ Little princess

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 941
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    14 ก.พ. 63

Little princess

Ryan x Abigel

Note: อะไรไม่รู้ พีเรียดแกล้งๆ ราชาศัพท์แกล้งๆ 555555555555
อันไหนมันทะแม่งๆก็คอมเม้นไว้ได้นะคะ รีบแต่งมาก
enjoy reading ค้าบ
ตัวละครเยอะ มีชื่อเยอะเลย เดี๋ยวจะแปะชื่อทุกคนไว้ให้
!
(แต่ไม่อ่านก่อนก็น่าจะเดาได้นะคะ ตั้งชื่อไม่ยากๆ)

#jrarea

 

 

อินจุน = อบิเกล, เฉินเล่อ = ไลล่า, เจโน่ = นิโคลัส,
แจมิน
= ไรอัน, จีซอง = ซามูเอล, มาร์ค = แมคโลริค, แฮชาน  = ฮาร์เปอร์

 

 

แม้จะได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของอาจารย์สอนยิงธนูคนเก่งของน้องชายมาเนิ่นนาน แต่เจ้าหญิงอบิเกลก็ไม่เคยได้มีโอกาสได้เจอตัวจริงเสียที อาจเป็นเพราะเธอมักจะติดเรียนวิชาดนตรีศึกษาที่ผู้สอนคืออาจารย์ฮาร์เปอร์ ถ้าเธอไม่ตั้งใจหนึ่งครั้งจะเท่ากับต้องยืดเวลาเรียนไปอีกหนึ่งชั่วโมง และมันแย่มากๆที่อาจารย์พูดบทลงโทษแสนใจร้ายออกมาพร้อมขยิบตาให้ทั้งไลล่าและอบิเกล

 

น่าเบื่ออีกเป็นเท่าตัวเมื่อช่วงนี้กำลังเรียนเกี่ยวกับประวัติศาสตร์เครื่องดนตรี ไม่ชอบท่องจำและหมกตัวอยู่กับตำรานี่เลย อบิเกลถนัดพวกเครื่องดนตรีลิ่มนิ้ว เธอทำได้ดีและค่อนข้างมีพรสวรรค์ เพื่อนสนิทคนเดียวในปราสาทก็เช่นกัน

 

ตอนนี้อาจารย์ฮาร์เปอร์ออกไปทำธุระนอกเมือง วิชาดนตรีศึกษาในวันนี้จึงว่างมากๆ และอบิเกลก็กำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอย่างตั้งอกตั้งใจเลยทีเดียว

 

 

“เราตัดสินใจแล้วไลล่า เราจะไปเจอเขาให้ได้”

“อย่าดื้อแพ่งหน่อยเลย”

 

 

เจ้าหญิงไลล่าปฏิเสธเสียงแข็ง ละสายตาออกจากตำราเล่มใหญ่ กลิ่นหนังสือเก่าๆทำให้ห้องสมุดที่มีที่เดียวในอาณาจักรดูน่าสนใจมากขึ้น แต่กลับกัน ความเงียบงัน ไม่มีแม้กระทั่งเสียงลมพัดจากหน้าต่างด้านนอกก็ทำให้บรรยากาศมันวังเวงและไม่จรรโลงใจเอาเสียเลย

 

สองสตรีสูงศักดิ์ยังคงจ้องกันแทบไม่ละสายตา เป็นไลล่าที่ถอนหายใจ ปิดตำราเล่มเก่าที่เขียนด้วยลายมือสวยงามว่า ประวัติศาสตร์เครื่องดนตรีเอาไว้แล้วจึงเดินไปหาอบิเกลที่ยิ้มกว้างรออยู่ที่หน้าประตูบานใหญ่แล้ว

 

 

“ถ้าเกิดอะไรขึ้นเรารับผิดชอบเอง!

 

 

อบิเกลเป็นธิดาองค์โตของพระราชาแห่งอาณาจักร ความปลาบปลื้มของบิดา คือความหมายของชื่อ ธิดาองค์โตประสูติออกมาท่ามกลางความยินดีของพระบิดา พระมารดาและประชาชนทั้งหลาย อบิเกลนำความสุขสงบมายังอาณาจักรมากมายเหลือคณานับ รวมไปถึงการที่พระราชายื่นข้อเสนอสงบศึกร่วมกันระหว่างอาณาจักรข้างเคียงที่มีคอยรบรากันมาตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา และผลออกมาว่ายินดีตกลง

 

ในวันนั้นอีก 1 ปีต่อมาก็เป็นวันประสูติของเจ้าชายแห่งอาณาจักร เจ้าชายนิโคลัส ที่มึความหมายว่า ชัยชนะ นั่นเอง

 

ชุดสวยงามที่สวมใส่ไม่ได้ทำให้การแอบย่องออกมาจากห้องสมุดขนาดใหญ่ของปราสาทฝั่งตะวันออกนั้นยากอะไร อบิเกลและไลล่าวิ่งเล่นที่นี่มาทั้งชีวิต และเชี่ยวชาญหนทางในการหลบหลีกเหล่าทหารองครักษ์ที่พระบิดาสั่งให้มาเฝ้า

 

ห้องร้างห้องหนึ่งถูกใช้เป็นแหล่งกบดานของทั้งคู่ มีแค่อบิเกลและไลล่าเท่านั้นที่มีกุญแจห้อง (เพราะไปสั่งให้ทหารเอากุญแจมาให้) ไลล่ากระชับฝ่ามือเล็กๆของหญิงสาวตรงหน้าที่มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้อง สั่นศีรษะทันทีเมื่อเห็นว่าผ้าห่มและผ้าปูที่นอนเก่าๆหลายผืนถูกนำมาผูกติดกันไว้แน่นหนา ผูกเป็นปมใหญ่พอจะเป็นที่เหยียบได้ เตรียมตัวที่จะโยนลงไปด้านล่างให้เราทั้งคู่ปีนลงไปแล้ว

 

 

“อบิเกล เรายังไม่เคยลองใช้มันจริงๆ”

“ถ้าเจ้ากลัวก็ลงไปทางประตู”

 

 

เป็นที่รู้กันในในปราสาทราชวังว่าอบิเกลนั้นไม่ใช่เจ้าหญิงสูงศักดิ์ที่มีลักษณะเหมือนเจ้าหญิงทั่วไป บุคลิกแตกต่างจากนิโคลัสอย่างชัดเจน ออกทโมนและไม่เรียบร้อยเลยสักนิด แต่ทุกคนรู้ดีว่าเนื้อแท้แล้วเจ้าหญิงนั้นก็แค่ดื้อซนมากเกินไปหน่อยเท่านั้น

 

สุดท้ายแล้วไลล่าก็แค่มายืนทำหน้าตกใจตอนที่เห็นความสูงจากพื้นถึงห้องร้างนี้ ตอนนี้เราอยู่ที่ชั้น 4 ของปราสาท สูงมากพอที่จะตกลงไปแล้วบาดเจ็บจนถึงตายได้ แต่ถึงอย่างนั้นอบิเกลก็ไม่ได้หวาดกลัว สองมือเล็กๆของไลล่าคอยรั้งผ้าที่ผูกกันไว้หลายผืนจนความยาวแตะลงที่ผืนหญ้าด้านล่าง

 

 

“อบิเกล กระโปรงเจ้า!

 

 

เสียงฉีกขาดของกระโปรงสีชมพูอ่อนที่สวมใส่ทำให้ไลล่าหน้าซีด มันเป็นชุดที่สั่งตัดจากช่างมากฝีมือต่างอาณาจักร และไลล่ารู้ดีว่าถ้าพระราชินีล่วงรู้เข้า เราทั้งคู่จะต้องถูกเอ็ดแน่ๆ กับการกระทำที่ไม่สมกับเป็นเจ้าหญิงเช่นนี้น่ะ

 

ชุดสวยงามที่สวมใส่ตอนนี้ยังคงถูลู่ถูกังกับกำแพงปราสาทและผ้าห่มผืนเก่า สองมือเล็กจับแน่นที่ตัวผ้า ปลายเท้าแตะที่ปมผ้า อีกข้างยกขึ้นยันกำแพงคอยส่งแรงให้ตัวเองลงสู่พื้น แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อผ้าห่มผืนหนึ่งสภาพมอซอเริ่มขาด อบิเกลและไลล่ารู้ตัวช้า นั่นจึงทำให้เจ้าหญิงลอยห้อยต่องแต่งค้างอยู่ที่ประมาณชั้นที่ 2 ของปราสาท ถ้าไม่รีบได้เป็นเจ้าหญิงพิการอย่างที่นิโคลัสชอบกังวลแน่ๆ

 

 

“ทหาร มาช่วยเราหน่อยได้ไหม”

 

 

ไลล่ากำลังวิ่งลงมาด้านล่างท่ามกลางความตกอกตกใจของเหล่าทหารองครักษ์และคนรับใช้ ส่วนอบิเกลกำลังพยายามหาส่วนของกำแพงที่จะพอเหยียบไว้ไม่ให้ตนเองร่วงหล่นลงไปด้านล่างได้ เมื่อเจอกับนายทหารนายหนึ่งก็รีบร้องขอความช่วยเหลือ จนไม่ทันเห็นว่าชุดที่สวมใส่ของนายทหารนายนี้ไม่ใช่ชุดประจำของอาณาจักร

 

 

“เราจะกระโดดลงไป แล้วเจ้าก็คอยรับ ทำได้ไหม”

 

 

เห็นว่านายทหารนายนั้นพยักหน้าก็กลั้นใจปล่อยมือจากสิ่งที่จับอยู่และกระโดดลงมา อบิเกลคาดโทษไว้ในใจว่าถ้าตัวเองพิกลพิการจากความผิดพลาดครั้งนี้ เธอจะลงโทษนายทหารผู้นี้ที่ไม่สามารถเข้ามารับเธอได้ทัน ให้ท่านพ่อสั่งตัดหัวไปเลย (แม้จะเลิกลงโทษรุนแรงป่าเถื่อนแบบนั้นมานานแล้วก็ตาม) แต่แล้วอ้อมแขนแข็งแรงที่โอบรอบตัวเธอไว้ก็ทำให้เผลอไผลกอดตอบด้วยความตกใจ

 

จนร่างสูงของนายทหารค่อยๆคลายอ้อมแขนและปล่อยให้เจ้าหญิงลงสู่พื้นดิน อบิเกลถอยหลังไปสองก้าวโดยอัติโนมัติเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่ตัวเองกอดนายทหารขึ้นมา มันเป็นสิ่งไม่สมควรเลยสักนิด แต่ให้ตายเถอะ แก้มเธอกำลังร้อนเหมือนตอนเอามืออังกับกองไฟในป่าในช่วงฤดูหนาวที่ออกไปทรงงานกับท่านพ่อในคืนที่ช่างหนาวเหน็บคืนหนึ่ง

 

สายตานายทหารหนุ่มมองลงมาที่รอยขาดตรงกระโปรง แม้จะไม่ได้ขาดมากแต่ก็ไม่ใช่สิ่งสมควร สุดท้ายแล้วนายทหารหนุ่มก็ถอดเสื้อคลุมชั้นนอกออกจนเหลือแต่เสื้อสีขาวด้านใน ยื่นให้เจ้าหญิงน้อยใช้คลุมรอยขาดตรงกระโปรงเอาไว้

 

 

“คลุมไหล่ไว้เถอะ ที่ขาดไม่ได้มีแค่กระโปรง”

 

 

น่าจะเป็นตอนที่พยายามใช้หลังดันเข้าหากำแพงเพื่อตั้งหลักกระโดดลงมาด้านล่าง อบิเกลเม้มริมฝีปาก รีบหยิบเสื้อคลุมสีกรมขึ้นมาคลุมที่ไหล่ รอยขาดไม่ใหญ่มากตรงด้านหลังและหัวไหล่ขวาทำให้เห็นผิวขาวๆและรอยแดงถลอกเป็นแผลเล็กๆที่แผ่นหลัง

 

 

“ตอนนี้ซามูเอลกับนิโคลัสกำลังเรียนยิงธนู เราอยากให้เจ้าพาไปหาสองคนนั้นที”

“ไปเปลี่ยนชุดก่อนแล้วจะพาไป”

“ทำไมต้องต่อล้อต่อเถียง เราสั่ง”

“อย่างน้อยก็ไปเปลี่ยนเป็นชุดลำลองสบายๆให้เหมาะกับคนจะไปยิงธนู เจ้าหญิงน้อย”

“อย่ามาสั่งเราเจ้าทหารยศน้อย”

 

 

ใบหน้าบึ้งตึงไม่ได้ทำให้ดูน่าเกรงขาม กลับกัน ยิ่งมองก็ยิ่งหลงใหล ไรอันรู้แล้วว่าหญิงสาวตรงหน้าก็คือเจ้าหญิงอบิเกลแห่งอาณาจักร ไม่เคยพบเจอตัวจริงสักครั้งเพราะมาเป็นอาจารย์สอนพิเศษให้กับเจ้าชายทั้งสอง ซึ่งก็คือเจ้าชายนิโคลัสที่เป็นรัชทายาทแห่งอาณาจักร และเจ้าชายซามูเอลที่เพิ่งจะอายุครบ 5 ปีเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เขาไม่มีกิจธุระในการพบปะกับเจ้าหญิงน้อยนี่ด้วย และข่าวลือที่ค่อนข้างหนาหูจากอาณาจักรข้างเคียง ไม่เว้นแม้แต่ทหารและคนรับใช้ในวังก็ต่างชื่นชมความสวยงามเกินบรรยายของเจ้าหญิงน้อยนี่จนเขานึกไม่ถึงว่าจะงดงามขนาดนี้ แม้จะอยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยจะเหมาะสมก็เถอะ

 

 

“ปกติท่านไม่ชอบยิงธนูนี่”

“ใครบอก แมคโลริคหรือ”

 

 

กล่าวอ้างถึงอาจารย์สอนยิงธนูและวิชาป้องกันตัวอื่นๆของอบิเกลและไลล่าขึ้นมา เสียงขึ้นจมูกและท่าทางดื้อรั้นยิ่งทำให้รู้สึกเอ็นดูมากกว่าจะรู้สึกโกรธ ไรอันได้ยินชื่อเสียงเรียงนามเจ้าหญิงน้อยมามาก ทั้งนิโคลัสที่บ่นเองและบรรดาคนรับใช้ในปราสาทที่พากันหัวเราะเอ็นดูเมื่อเล่าวีรกรรมต่างๆของเจ้าหญิง

 

ฟังครั้งแรกก็นึกแปลกใจ ปกติเจ้าหญิงก็มักจะเรียบร้อย สง่างาม แต่เจ้าหญิงอบิเกลที่ได้ยินชื่อเสียงมากลับไม่ใช่แบบนั้นเลย แล้วเขาก็นึกภาพไม่ค่อยออกเสียด้วย

 

 

“กระหม่อมรู้เอง”

“ก็ได้ เราไม่ได้ชอบวิชายิงธนู แต่เราชอบความรู้สึกของการยิงธนูได้เข้ากลางเป้า และมันไม่ใช่สิ่งที่เราทำได้ แต่เป็นไลล่ากับนิโคลัสต่างหาก”

 

 

น้ำเสียงติดงอแงทำให้นายทหารหนุ่มอมยิ้ม สุดท้ายแล้วก็เดินนำเจ้าหญิงไปยังด้านหลังปราสาท บรรดาคนรับใช้สาวเมื่อเห็นเจ้าหญิงก็รีบเข้ามาดูแลและพาไปผลัดเปลี่ยนชุด ไรอันกำชับคนรับใช้สาวว่าเจ้าหญิงมีแผลที่หลังนิดหน่อย ต้องบังคับให้ทายาก่อนใส่เสื้อผ้าด้วย และคงต้องระวังไม่ให้มีการเสียดสีมากเกินไป ไม่อย่างนั้นแผลคงไม่หายดี เจ้าหญิงน้อยที่ได้ยินก็เริ่มทำหน้างอใส่อีกครั้ง ถ้าไม่ได้เจ้าหญิงไลล่าคอยดุ ป่านนี้ไรอันก็คงโดนทำหน้างอใส่ไม่เลิกแน่ๆ

 

 

“รอเราตรงนี้นะเจ้าทหารยศน้อย ต้องพาไปนะ”

 

 

กำชับอีกครั้งพร้อมกับรีบไปจัดการตัวเอง คืนเสื้อคลุมสีกรมให้กลับมา ไม่กี่นาทีต่อมาจึงได้เห็นเจ้าหญิงอบิเกลในชุดยิงธนู ดูทะมัดทะแมงกว่าสักครู่ที่เจอกันในสภาพที่ไม่น่ามองเท่าไหร่ ผมรวบหางม้าทรงสูงสะบัดไปมาเมื่อก้าวเดิน ต้องยอมรับเลยว่าไรอันนิ่งไปเหมือนถูกมนตร์สะกดไว้ นอกจากคำว่างดงามก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอธิบายคนตรงหน้าได้จริงๆ

 

แม้จะเถียงอยู่ในใจตัวเองว่าเจ้าหญิงในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนนั้นก็ดูสวยงามไม่แพ้กันก็ตาม

 

ไลล่าขอตามมาด้วยเพราะไม่ไว้ใจ ป่านนี้เรื่องที่อบิเกลปีนลงมาจากปราสาทชั้น 4 ต้องถึงหูพระบิดาและพระมารดาแล้วแน่ๆ

 

 

“นี่ เจ้ารู้จักอาจารย์ของน้องเราไหม”

“ท่านมีธุระอะไรกับเขาล่ะ”

“แซมเอาแต่บอกว่าผู้ชายคนนั้นเก่งมาก ลูกดอกปักตรงกลางเป้า ได้ 10 แต้มตลอด เราไม่รู้ว่าเขามาจากที่ไหน แต่ท่านพ่อก็ไว้วางใจให้มาสอนพวกน้องชาย เจ้ารู้ไหม แมคโลริคน่ะได้มากที่สุดก็แค่ 7 แต้มเอง เราว่าเขาสายตาไม่ค่อยดี นิคก็สายตาไม่ดี เขาชอบอ่านหนังสือตอนกลางคืนแล้วไม่จุดเทียน”

 

 

เจ้าหญิงเล่าให้ฟังด้วยน้ำเสียงเหมือนเด็ก 5 ขวบก็ไม่ปาน ไรอันนึกเอาเองว่าความจริงแล้วในบรรดาสามพี่น้อง คนที่ดูเหมือนผู้ใหญ่ที่สุดเหมือนจะเป็นรัชทายาทอันดับ 1 ของอาณาจักรอย่างนิโคลัสที่เป็นลูกศิษย์คนแรกของเขา และนึกอิจฉาแมคโลริคนิดหน่อยที่อบิเกลมักจะหยิบยกเรื่องของอาจารย์คนนี้มาพูดให้ฟัง

 

ไรอันเดินนำหน้า มีร่างบอบบางเดินตามมาพร้อมกับเจ้าหญิงไลล่าที่อยู่ในชุดยิงธนูเช่นกัน ข้างหลังไปมีคนรับใช้สาวที่ถือของว่างยามเย็นมาให้เจ้าชายซามูเอลด้วย

 

เบื้องหน้าเป็นสนามยิงธนูที่ตั้งอยู่ไกลออกไปจากปราสาทนิดหน่อย ด้านข้างเป็นลำธารน้ำใส เดินตรงไปก็มีน้ำตก นอกจากจะชอบความรู้สึกของการยิงธนูเข้าตรงกลางเป้าแล้ว บรรยากาศที่นี่ดีอย่าบอกใครเลย

 

 

“เจ้าประจำอยู่ฝั่งไหน มากับเราแบบนี้จะโดนดุไหม”

 

 

เอ่ยถามด้วยความสงสัยพร้อมกับเร่งฝีเท้าให้ทันนายทหารในชุดแปลกๆที่ตัวสูงกว่าทั้งเธอและนิโคลัส ไรอันชำเลืองมองลงมา ชะลอฝีเท้าเล็กน้อยไม่ให้เจ้าหญิงน้อยเหนื่อยเกินไปในการเดินตามตนเอง

 

 

“กระหม่อมไม่ใช่ทหารประจำประตู”

“แล้วเจ้าเป็นใคร”

 

 

หลุดหัวเราะออกมาจนได้เพราะหน้าตาจริงจังของเจ้าหญิงน้อย อบิเกลหยุดเดิน คิ้วขมวดกันยุ่งจนคนที่คิดว่าเมื่อไปถึงสนามยิงธนูช้าขนาดนี้จะต้องโดนลูกศิษย์ต่อว่าแน่ๆหลุดยิ้มอ่อนโยนออกมา

 

 

“กระหม่อมคืออาจารย์ของเจ้าชาย”

“อ้าว นึกว่าเป็นทหารหน้าประตูเสียอีก”

 

 

ทำเสียงตกใจแต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ ไรอันเหลือบมองแก้มแดงๆเพราะความเหนื่อยอ่อนและท่าทางของหญิงสาวที่เดินมาด้วยกันก็หันไปบอกคนรับใช้สาวให้มาช่วยดูแลเจ้าหญิงเสียหน่อย มองไกลๆเห็นเจ้าชายน้อยทั้งคู่กำลังฝึกซ้อมอย่างขะมักเขม้นก็รู้สึกอุ่นใจ

 

 

“ท่านบอกจะไปคุยธุระกับแมคโลริค แล้วทำไมพาแอ๊บบี้มาด้วย”

“แอ๊บบี้ พายของแซม!

 

 

นึกชอบชื่อเล่นที่เรียกกันเองภายในบรรดาสามพี่น้อง อดยิ้มเอ็นดูไม่ได้ นิโคลัสส่งคันธนูคืนให้ผู้ติดตาม เดินดุ่มๆมาหาพี่สาวที่ยิ้มกว้างจนแก้มกลม

 

 

“อยากลองดูไหม”

“ไม่ล่ะ เราไม่เก่ง ถ้าไม่ได้ 1 แต้มก็คงจะไม่ถูกเป้า น่าอายเหลือเกิน ขนาดแซมยังได้อย่างน้อยตั้ง 5 แต้ม”

“จะสอนให้ ท่านแค่ต้องจัดระเบียบร่างกายตัวเองให้ถูกต้องก็เท่านั้น”

 

 

ได้ยินดังนั้นจึงเดินไปหยิบคันธนูของน้องชายขึ้นมา คันธนูอันใหญ่และหนักไม่ค่อยเข้ากันกับรูปร่างเล็กๆของเจ้าหญิงเท่าไหร่นัก เดินมายืนตรงเป้าอันหนึ่ง ขณะที่กำลังจะยกคันธนูขึ้นมา อาจารย์พิเศษของน้องชายก็เดินเข้ามาด้านหลัง ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาว่าขออนุญาตแต่อบิเกลไม่ได้สนใจแล้ว เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้ใกล้ชิดกับชายอื่นนอกจากน้องชายทั้งสอง กลิ่นหอมเย็นๆและอุณหภูมิของร่างกายบางส่วนที่สัมผัสกันโดยไม่ได้ตั้งใจทำให้ชะงักไปในที

 

 

“ใจเย็นๆ ปลายเท้าชี้ไปด้านนั้น ใช่ กางขาออกนิดหน่อย ต้องเริ่มจากท่ายืนที่ถูกต้องนี่แหละ”

 

 

แทบไม่ได้ยินแล้วว่าอาจารย์พิเศษของน้องชายแนะนำอะไรบ้าง อบิเกลยืนหน้าแดงหูแดงก้มหน้างุด และคนที่กำลังสอนทริคพิเศษให้กับเจ้าหญิงที่ไม่เคยยิงธนูเข้าเป้าเลยก็รับรู้ได้ทันที

 

 

“ผ่อนคลายหน่อย ท่านทำตัวแข็งแบบนั้นมันจะทำให้ควบคุมทิศทางไม่ค่อยดี”

 

 

ไรอันไม่ได้แตะต้องร่างกายเจ้าหญิงเลยแม้แต่นิดเดียวแต่ก็ยังคงอธิบายขั้นตอนอยู่ใกล้ๆ ในตอนที่จัดท่าทางเริ่มต้นได้ถูกต้องแล้ว อบิเกลง้างคันธนูขึ้นมา แขนสั่นเล็กน้อยจากแรงอันน้อยนิดที่ไม่สามารถควบคุมคันธนูให้อยู่ในท่าที่เหมาะสมได้ อาจารย์พิเศษขยับเข้ามาใกล้ทันที อ้อมมือด้านหนึ่งไปช่วยจับคันธนู อีกด้านจับสายธนูรั้งมาด้านหลัง ทำให้ตอนนี้ร่างกายเราแนบชิดกันเกินสมควรไปเล็กน้อย ก่อนจะใช้ปลายนิ้วแตะเข้าที่ข้อศอกและหัวไหล่เล็กๆให้อยู่ในทิศทางที่เหมาะสมเท่านั้น

 

 

“หลับตาข้างที่ถนัดแล้วค่อยปล่อย อย่างนั้น เก่งที่สุดเลยอบิเกล

 

 

10 แต้ม ครั้งแรกในชีวิตของเจ้าหญิงอบิเกลนั้นทำให้อาจารย์สอนพิเศษที่เดินทางมาจากต่างเมืองภูมิใจไม่น้อยเลย เจ้าหญิงยิ้มกว้าง คนมองหลุดยิ้มตาม ความจริงแล้วเขาเป็นคนเล็งเป้า และเจ้าหญิงน้อยก็แค่ปล่อยลูกธนูออกไปตามทิศที่กำหนดไว้เท่านั้นเอง แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกภูมิใจมากๆอยู่ดี

 

 

เสียงกระแอมไอดังขึ้นติดกันจนกลัวว่าคนไอจะเป็นโรคร้ายแรงอะไรสักอย่างจึงหันไปมอง นิโคลัสมองตาขวางใส่อาจารย์สอนยิงธนู ผิดกับซามูเอลที่หยิบพายสับปะรดขึ้นมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อย ด้านข้างมีเจ้าหญิงไลล่าที่กำลังฟังเจ้าชายซามูเอลเล่าเรื่องที่เจอมาวันนี้อย่างออกรส

 

 

“ทหารมารายงานให้ฟังว่าเจ้าปีนลงมาจากชั้น 4 เจ้านี่มันดื้อด้าน ถ้าตกลงมาพิกลพิการจะทำอย่างไร”

 

 

นิโคลัสดุเสียงแข็ง แต่สายตาอ่อนโยนและฝ่ามือที่จับปลายนิ้วพี่สาวเอาไว้ไม่ได้ทำให้อบิเกลรู้สึกแย่เลยแม้แต่น้อย ถ้าอยู่ด้วยกันสองคนในห้องบรรทมป่านนี้ก็คงจูบแก้มน้องชายไปอย่างออดอ้อนแล้ว และนิโคลัสก็แพ้ให้กับการจูบแก้มหลายๆทีของอบิเกลทุกที

 

 

“ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ไรอันก็มาช่วยเอาไว้ด้วย”

“อาจารย์ ท่านยังไม่ได้บอกอบิเกลหรือว่าท่านเป็นใคร”

 

 

ว่าที่พระราชาองค์น้อยยังไม่หยุดลูบปลายนิ้วเล็กๆของพี่สาวที่มีรอยถลอกนิดหน่อยอย่างทะนุถนอม หันไปหาไรอันที่กำลังสอนซามูเอลดูแลคันธนู นายทหารหนุ่มเฝ้าประตูในความคิดของอบิเกลละความสนใจจากเจ้าชายซามูเอล มองสองพี่น้องที่กำลังจับมือกันแล้วระบายยิ้มเอ็นดูออกมา

 

 

“เขาไม่ใช่นายทหาร เป็นเจ้าชายจากอาณาจักรทางใต้ เจ้าชายไรอันน่ะ”

 

 

อบิเกลเม้มริมฝีปาก พระคู่หมั้นที่มาจากอาณาจักรทางใต้ที่มีแต่หิมะปกคลุมคนนั้น อบิเกลยังไม่เคยได้มีโอกาสเห็นหน้าค่าตา ได้ยินแต่ชื่อเท่านั้น คืออาจารย์สอนยิงธนูของน้องชายนี่เอง

 

 

“สวัสดีอบิเกล ยินดีที่ได้รู้จัก”

 

 

:)

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

717 ความคิดเห็น

  1. #683 ❥Supǝrbǝst . (@superbest) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 00:10
    เอ่า เปนคุ่หมั้นเจ้าหญิงสะงั้น
    #683
    0
  2. #672 cafepae (@cafepae) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 08:25
    น่ารักกก
    #672
    0
  3. #578 Monkeynoon (@monkeynoon) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 00:08
    อ้ยยยยย เป็นคู่หมั้นกันด้วยยยยยย มาต่อน้าาา
    #578
    0
  4. #576 ParkpraewCB (@ParkpraewCB) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:08
    แอแงงงง อยากให้มีตอนต่อมาก็ค่า คือดีจริงๆ เจ้าชายจะคุมน้องอยู่ไหมเนี่ยยย กรี้ดด
    #576
    0
  5. #574 Phukaw (@Tonkaw-Phusanisa) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:35
    แรงมากกกด เขินๆๆๆ
    #574
    0
  6. #573 kaokubrew (@xofor12) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:45
    เจ้าชายยยยยยย ฮือ ดื้อแบบนี้ไหวมั้ยคะ ???? แอบเขินตอนนิโคลัสหวงน้อง แอ่กๆๆๆ
    #573
    0
  7. #572 KnowSleepy (@KnowSleepy) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:59
    ฮืออออเป็นน่ารักเป็นเอผ้นดูและเขินแทนฮือออออออ
    #572
    0
  8. #570 DEAR DREAM (@paweeyakorn11) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:30
    อ้ยยยยยยยยยย
    #570
    0
  9. #569 Akyung (@YNaranan) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:48
    คือมันเป็นเขินไปหมดแล้วววววว ไรอันเท่สุดๆ
    #569
    0
  10. #568 Bwbear (@Ppandall) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:37
    เขินไปหมดแล้ววววยัยน้องเจอเค้าครั้งแรกก็ซนใส่เลยยิ่งมารู้ทีหลังว่าเป็นใครนะ แงงงงไม่ไหวแล้วค่ะเขิน
    #568
    0
  11. #565 zephyrus.e (@thitawee) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:46
    เง้ยยยยยยยยยยยยยยย เขิง มันแบ่บ บะลุ่กบะลั่ก คุณเขาแลงอ่า เจ้าหญิงน้อยน่าเอ็นดูจังเน้อ ชอบปราบคนดื้อมั๊ยเจ้าชาย
    #565
    0
  12. #564 PJAII17 (@PJAII17) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:42
    เจ้าหญิงแสนซนน????
    #564
    1
    • #564-1 PJAII17 (@PJAII17) (จากตอนที่ 40)
      14 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:43
      จะใส่อีโมจิตาแป๋วแต่กลายเป็นเครื่องหมาย???ไปได้ยังไงแงงง
      #564-1
  13. #563 Phetyne (@Phetyne) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:36
    ฮึ่ยยยย อบิเกล แกน่ารักจังงง TT ไรอันก็แลงอยู่น้า แหม๊
    #563
    0