➽ #jamren area ❤●•*

ตอนที่ 36 : ✿ Santa claus part time II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    24 ธ.ค. 62

Santa claus part time II

Jaemin x Renjun

Note: พาร์ทน้องอินจุนโตแล้วน้า

 

 

 

26 December 20xx

วันเกิดปีที่ 16 ซานตาคลอสไม่มาหาแล้ว อินจุนรอตั้งแต่คืนวันที่ 23 ธันวาคม จนล่วงเข้าสู่วันที่ 26 แล้วซานตาคลอสก็ยังไม่มา ไม่เห็นแม้แต่เงา หยิบถุงเท้าสีแดงที่แขวนไว้ที่เดิมตลอดตั้งแต่อายุ 10 ขวบมาดู มันไม่ได้ว่างเปล่า เพราะพ่อแม่พอเห็นว่าอินจุนไม่ได้ของขวัญก็เลยใส่ขนมลงมาในนี้ให้ แต่มันก็น่าผิดหวัง ซานตาคลอสไม่มาหาอินจุนในปีนี้

 

 

“หงอยเชียว เป็นอะไรเนี่ย”

 

 

รุ่นน้องแถวบ้านที่สนิทกันเป็นคนที่สามที่สังเกตได้ว่าอินจุนแปลกๆไป พ่อกับแม่เห็นก่อนคนแรกๆเลย อินจุนสั่นศีรษะ ไม่รู้จะบอกยังไง มันเป็นความลับระหว่างอินจุนกับซานตาคลอสหนุ่มคนนั้น

 

 

“ปีนี้ได้ของขวัญจากซานต้าไหม”

“ผมเหรอ? ได้ๆ”

“พี่ไม่ได้อะ”

“เขาเลิกให้ของขวัญเด็กที่อายุเกิน 15 แล้วพี่ไม่รู้เหรอ”

 

 

พอจำได้ลางๆ แต่ก็น่าจะบอกกันก่อน นึกคาดโทษคนที่ปิดปากเงียบกริบ ปล่อยให้อินจุนรออยู่ได้ตั้งหลายคืน อินจุนหน้ามุ่ย ชอคโกแลตร้อนๆกับมาชเมลโล่ไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ดีขึ้นเท่าไหร่ในวันที่อากาศหนาวขนาดนี้

 

หลอกถามเฉินเล่อเรื่องซานตาคลอส คิดว่าคงเป็นแจมินนี่แหละที่ส่งของขวัญให้เด็กๆแถวนี้ พูดอึกๆอักๆจนเฉินเล่อเริ่มจับไต๋ได้ มันไม่รู้จะหลอกถามยังไง จะให้ถามว่าเคยเจอซานตาคลอสตัวจริงไหมก็ดูเพ้อฝันไปอีก

 

 

“ผมต้องไปซื้อของต่ออะ พี่กลับก่อนเลย”

“โอเค”

 

 

จ่ายเงินพร้อมซื้อขนมที่อยากกินกลับบ้าน เดินทอดน่องมาเรื่อยๆ ผ่านตึกเก่าๆตึกหนึ่ง อินจุนสะดุดตากับป้ายประกาศสีทึมๆที่จะหลุดจากกำแพงอยู่รอมร่อ เดินเข้าไปใกล้ หยุดดู ไล่สายตาอ่านช้าๆ

 

 

รับสมัครพนักงานทีมสำรวจพาร์ทไทม์ อายุ 18 ปีขึ้นไป
ทำงานวันที่ 22 – 25 ธันวาคม
รายละเอียดเพิ่มเติม ติดต่อ 010-000-0000

 

 

รายละเอียดงานน้อยขนาดนี้ใครจะติดต่อไปสมัคร แต่ถึงอย่างนั้นก็ถ่ายรูปป้ายประกาศนี้กลับมาด้วย อินจุนเปิดโน้ตบุคฟังเพลงไปเรื่อยๆ นอนกลิ้งไปกลิ้งมา หยิบสมุดระบายสีรูปสัตว์ต่างๆที่เคยได้เป็นของขวัญวันคริสต์มาสปีไหนสักปีขึ้นมา ลายมืออ่านง่ายที่เขียนชื่ออินจุนอยู่ตรงหน้าปกทำให้อมยิ้ม

 

คิดถึงจังเลยนะคุณซานต้า

 

 

 

 

20 December 20xx

แม้ในใบสมัครจะเขียนว่ารับคนอายุ 18 ปีขึ้นไป แต่อินจุนในวัย 17 ปีก็รู้สึกสนใจงานนี้มาก เคยคิดจะโทรไปถามรายละเอียดงานแต่ก็คิดว่าคงไม่ทัน อินจุนลองเดินไปที่ตรงตึกเดิมที่เคยเจอป้ายประกาศนี้ ปีนี้ป้ายก็ยังคงเป็นสีทึมๆ ดูไม่โดดเด่น ไม่น่าสนใจเท่าไหร่ แต่ข้อความในป้ายประกาศเปลี่ยนไปจากปีที่แล้ว

 

 

รับสมัครพนักงานทีมส่งของพาร์ทไทม์ อายุ 17 ปีขึ้นไป
ทำงานวันที่ 23 – 26 ธันวาคม
รายละเอียดเพิ่มเติม ติดต่อ 010-000-0000

 

 

มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกทันที รอสักพักก็มีคนรับสาย แนะนำให้อินจุนมาฟังรายละเอียดงานในวันพรุ่งนี้ที่คาเฟ่แห่งหนึ่ง อยู่ห่างจากแถวบ้านไปไม่ไกลมากแต่ก็ต้องขึ้นรถบัสและเดินเท้าต่ออีกหน่อย แต่มันก็ไม่ได้ลำบากอะไร

 

ที่มันน่าสนใจก็คงเป็นรูปการ์ตูนซานตาคลอสกับกองกล่องของขวัญนั่นแหละ

 

 

 

 

 

21 December 20xx

 

อินจุนมาถึงก่อนเวลานัดเกือบครึ่งชั่วโมง ตัดสินใจไม่สั่งอะไรมากินก่อนเพราะมันอาจจะดูไม่ดี ตรรกะอะไรไม่รู้แต่ก็ยอมนั่งมองชีสเค้กตาละห้อย

 

ใกล้ถึงเวลานัดแล้วเลยมองไปรอบๆร้าน มันแทบจะมีแค่อินจุนคนเดียวที่เป็นลูกค้า บรรยากาศภายในร้านเงียบสงบ ดูไม่ชอบมาพากลยังไงไม่รู้ เลยส่งโลเคชั่นไปให้เฉินเล่อไว้ก่อน เผื่อเป็นพวกมิจฉาชีพ แต่เสียงกรุ๊งกริ๊งจากประตูก็เรียกสติอินจุนกลับมา ผู้ชายตัวสูงโปร่งคนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในร้าน อินจุนรีบหยิบเมนูขึ้นมาทำเป็นดู ความจริงจะใช้ปิดหน้าตัวเองเท่านั้นแหละ

 

 

“ขอโทษนะครับ มาฟังรายละเอียดพาร์ทไทม์ใช่ไหมครับ”

 

 

ยอมรับว่าเห็นตั้งแต่ไกลๆแล้วว่าคนตรงหน้านี่แหละที่ปล่อยให้อินจุนรอเก้อเมื่อปีที่แล้ว แต่ก็ยังไม่เชื่อสายตาตัวเอง บางทีอาจจะเบลอไปหน่อยเลยเห็นแบบนั้น แต่พอยิ่งเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอม น้ำเสียง รูปร่าง หน้าตา อินจุนเห็นมาตั้ง 5 ปี ทำไมจะจำไม่ได้

 

ลดเมนูลง เงยหน้าขึ้นมองแล้วยิ้มแฉ่ง คนตรงหน้าก็ผงะถอยหลังไป หน้าตาดูตกใจมาก

 

 

“ทำไมมาอยู่นี่ได้”

“นึกว่าจะเป็นเหมือนในละครที่จะแกล้งจำกันไม่ได้เสียอีก”

“ดูละครมากไปแล้วเราอะ”

 

 

ซานตาคลอสใจร้ายดึงเก้าอี้ออกมา นั่งลงฝั่งตรงข้าม ยิ้มให้พร้อมกับดึงเมนูในมือไปสั่งเอง

 

 

“ยังชอบกินอันนี้อยู่ไหม”

“หึ ไม่ชอบแล้ว”

“จริง?”

“อือ เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยนสิ”

 

 

อยู่ๆก็รู้สึกอยากงอนเสียอย่างนั้น อินจุนก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แต่เห็นน้ำเสียงตัดพ้อ หน้าตาดื้อๆที่เห็นเป็นประจำเวลามาส่งของขวัญช้า แจมินก็เดาอาการได้ทันทีว่าคงถูกงอนเข้าให้ เอื้อมมือไปเขี่ยเบาๆที่มุมปากอย่างเคยชิน คราวนี้เป็นอินจุนที่ตกใจ

 

 

“อินจุนเปลี่ยนไปเหรอ แต่พี่ไม่เปลี่ยนไปนะ”

“ไม่เชื่อหรอก คนที่ทิ้งคนอื่นแบบพี่อะเหรอ ไม่เชื่อแล้ว”

 

 

แจมินหลุดหัวเราะ ไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงอะไรกับเด็กน้อยอีก สั่งทั้งชอคโกแลตร้อน มาชเมลโล่ แล้วก็ชีสเค้กมาให้ อินจุนพยายามเก็บอาการแต่ก็แพ้ทางเข้าให้จนได้เมื่อเจอคนที่แสนจะคิดถึง

 

 

“อยากทำจริงๆใช่ไหม งานนี้น่ะ”

“อื้อ”

“โอเค งั้นจะอธิบายงานให้ฟังแล้วกันนะ”

 

 

ตักชีสเค้กเข้าปากพร้อมกับเงี่ยหูฟังเสียงที่ไม่ได้ยินเป็นปีอย่างตั้งอกตั้งใจ อินจุนวางส้อมลงข้างๆจานชีสเค้ก ขมวดคิ้วถามทันทีเมื่ออีกคนอธิบายจบ

 

 

“ปีนี้พี่ไม่ได้เป็นทีมส่งของเหรอ”

“พอดีว่าทีมสำรวจไม่พอ เลยต้องไปช่วย”

“ถ้างั้นไม่ทำแล้วได้ไหม”

 

 

แจมินหัวเราะ เอื้อมมือมาลูบผมนิ่มๆของเด็กที่ถ่างตาตื่นรอซานตาคลอสในวันคริสต์มาสมาตลอดหลายปี นึกหมั่นไส้ท่าทางแก่แดดแก่ลมนั่นเสียจริงๆ

 

 

“ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เป็นทีมส่งของ แค่ต้องไปช่วยทีมสำรวจ”

“อ๋อ ถ้างั้นก็สมัคร”

“แล้วจะบอกแม่ว่ายังไง หืม”

“ก็บอกว่าทำงานพาร์ทไทม์ ช่วงนี้เพื่อนๆฮิตทำพาร์ทไทม์กันมาก แต่อินจุนไม่อยากไปทำกับเพื่อนแบบนั้น มันน่าเบื่อ”

“แล้วอันนี้จะไม่เบื่อเหรอ”

“ถ้าไปกับพี่ก็ไม่เบื่อหรอก”

 

 

ยิ้มกว้างพร้อมกับหยิบของสำคัญในกระเป๋าออกมา คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเบิกตากว้าง ตกใจที่เห็นป้ายชื่อของตัวเองไปอยู่กับเด็กน้อยเสียได้

 

จริงๆวันที่ทำป้ายชื่อหาย เข้าใจว่าไม่ได้ติดมาตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ ใครจะรู้ว่าเขาทำป้ายชื่อหล่นไว้ในห้องของอินจุนกัน

 

 

“ไหนๆก็เจอกันแล้ว อยากได้ของขวัญอะไรไหม”

“ไม่อยากได้อะไรเลย”

“เด็กดี”

 

 

เราเดินออกนอกร้านไปด้วยกันหลังจากที่ชีสเค้กหมด อินจุนจับหมับเข้าที่มือใหญ่ กำนิ้วชี้และนิ้วกลางของคนที่แต่งตัวเหมือนวัยรุ่นธรรมดาๆแต่จริงๆแล้วรับภาระอันใหญ่หลวงสำหรับเด็กๆแทบทุกปี

 

 

“แล้วปีนี้สูงขึ้นกี่เซนแล้ว”

“2 เซนแล้ว เก่งไหม”

“ก็สูง 168 แล้วน่ะสิ”

“ใช่!

 

 

ยิ้มกว้างจนเห็นฟันเขี้ยวน่ารักๆของเจ้าตัว ซานตาคลอสพาร์ทไทม์พาอินจุนเดินมาเรื่อยๆจนถึงตึกแห่งหนึ่ง จริงๆแล้วมันคือร้านซ่อมรองเท้า เสียงกระดิ่งกรุ๊งกริ๊งทำให้คุณลุงตัวอ้วนท้วมคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นมาจากรองเท้าหนังสีน้ำตาลคู่หนึ่ง ยิ้มให้ทันทีที่เจอหน้าเราทั้งคู่

 

 

“พาใครมาล่ะนั่น?”

“เด็กพาร์ทไทม์คนใหม่น่ะครับ”

 

 

จูงมือกันเดินไปด้านหลังร้าน มีทางลึกลับๆเหมือนในหนังที่เคยดูกับเพื่อนๆ มันเป็นชั้นใต้ดิน อินจุนชะงัก นิสัยขี้กลัวเริ่มเด่นชัดขึ้นมา คนพามากลั้นยิ้มจนปวดแก้ม เดินไปซ้อนหลังเด็กน้อยที่ตอนนี้สูงเลยอกเขามาแล้ว มือข้างหนึ่งแตะที่ไหล่ ส่วนมืออีกข้างก็ยังจับกันไว้อยู่

 

 

“ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก แค่จะพาไปดูห้องทำงานซานตาคลอสน่ะ”

 

 

ทำหน้าตกใจจนหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง อินจุนทำตาโต น่าตื่นเต้นจริงๆที่จะได้เห็นห้องทำงานของซานตาคลอส เคยเห็นในการ์ตูนมาเยอะแล้ว ของจริงจะเป็นแบบในการ์ตูนไหม ได้แต่เก็บความสงสัยนั้นเอาไว้แล้วก้าวลงบันไดไปพร้อมกับจับมือแจมินไว้ด้วย

 

แล้วอินจุนก็รู้ความจริงอีกข้อว่าคุณลุงเจ้าของร้านซ่อมรองเท้าไม่ใช่ซานตาคลอส แต่เป็นผู้จัดการสำนักงานย่อยของซานตาคลอสต่างหาก

 

เมื่อลงไปถึงชั้นใต้ดินก็เจอห้องหนึ่งที่เป็นห้องธรรมดาๆ มีโต๊ะทำงาน เก้าอี้ทำงาน ตู้เก็บเอกสารต่างๆที่บรรจุจดหมายหลายร้อยฉบับ หรือไม่ก็อาจจะหลายพันฉบับที่ถ้าเอาออกมาไว้ที่พื้นคงจะกองพะเนินเป็นภูเขา มันแบ่งออกเป็นเขตต่างๆเพื่อให้ง่ายต่อการทำงาน คงจะมีคนจำนวนไม่น้อยเลยที่สมัครงานนี้ ที่จะสานต่อความฝันของเด็กๆเรื่องซานตาคลอส เดินเข้าไปดูที่โต๊ะทำงาน เห็นรูปเด็กชายแจมินที่ตอนเด็กๆขอกล้องฟิล์มเป็นของขวัญในวันคริสต์มาส และรูปถ่ายรูปแรกก็เป็นรูปคุณลุงเจ้าของร้านซ่อมรองเท้า หลังจากนั้นตอนที่อายุได้ 17 ปีก็ได้มาทำงานพาร์ทไทม์นี้

 

และบ้านสุดท้ายที่แจมินไปในปีที่ 3 ของการทำงานก็ได้เจอกับเด็กชายฮวังอินจุนตอนอายุ 10 ปี

 

 

“แล้วจดหมายเก่าๆเอาไปไหนเหรอฮะ”

“ส่งไปที่สำนักงานใหญ่น่ะ”

 

 

แจมินเล่าเรื่องระบบการทำงานที่เข้าใจง่ายๆและเป็นสิ่งที่อินจุนควรรู้เพิ่มเติม เช่น การใช้ชุดคลุมล่องหน เวลาเข้างาน ลักษณะงานของทีมส่งของที่อินจุนจะต้องทำมีอะไรบ้าง เจ้าตัวเล็กนั่งฟังตาแป๋วอยู่บนเก้าอี้

 

พยักหน้าเข้าใจและทำการเซ็นสัญญา ในเนื้อหามีแค่การไม่แพร่งพรายเรื่องซานตาคลอสและสำนักงานย่อย เรื่องค่าตอบแทน เด็กน้อยขอแค่ได้จุ๊บเขาก็พอแล้ว ซึ่งคุณลุงผู้จัดการสาขาก็หัวเราะแล้วกระซิบแซวแจมินว่าเสี่ยงติดคุกเข้าให้แล้วไง

 

 

“ทีมส่งของจะเริ่มทำงานกันในวันที่ 23 เลยกรณีที่ของขวัญเยอะมากๆ แต่ปีนี้ดูเหมือนจะไม่ต้อง ให้เริ่มวันที่ 24 ตามปกติ”

“แล้ววันที่ 23 ทีมส่งของต้องทำอะไรบ้างเหรอฮะ”

“ช่วยทีมสำรวจก็ได้ ช่วยอ่านจดหมายและดูคำขอของเด็กๆในละแวกนี้กับพี่หน่อยแล้วกัน ค่อยส่งข้อมูลไปให้ทีมสำรวจ”

 

 

อินจุนกลับไปบอกแม่เรื่องการทำงานพาร์ทไทม์ แต่เนื่องจากยังเป็นผู้เยาว์ แจมินก็เลยต้องมาอธิบายให้ฟังด้วยตัวเอง ตอนที่เขาเริ่มทำงานตอนอายุ 17 ก็แบบนี้เช่นกัน ทั้งพ่อและแม่อินจุนรับรู้และเข้าใจ อนุญาตให้ไปทำงานได้ แต่ช่วงหลังเที่ยงคืนที่ต้องไปส่งของ คงต้องขอให้แจมินไปกับอินจุนด้วย ซึ่งเขาก็รับปาก คงปล่อยเด็กอายุ 17 เอาของขวัญไปให้เด็กคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้หรอก

 

 

 

24 december 20xx

ตื่นเต้นตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมา เป็นการทำงานในฐานะทีมส่งของครั้งแรกในชีวิต ก่อนหน้านั้นก็ไปช่วยทีมสำรวจทำงานมา อินจุนพบว่าคำขอของเด็กๆนั้นบางทีก็ยากมากในการตีความ รู้สึกขอโทษเลยจริงๆที่ตอนเด็กๆเขียนอะไรไม่รู้เรื่องไปเยอะมาก นึกขอบคุณด้วยที่ไม่รำคาญแล้วยังมาหาเขาอีกหลายๆปีต่อจากนั้น

 

แจมินยื่นชุดคลุมล่องหนไปให้เด็กพาร์ทไทม์คนใหม่ของสำนักงาน การทำงานปีแรกอินจุนเป็นลูกทีมไปก่อน พอโตขึ้น รู้ระบบการทำงานมากขึ้นถึงจะไว้วางใจให้ทำคนเดียวได้ เจ้าตัวกระโดดขึ้นรถยนต์คันเล็กๆของซานตาคลอสพาร์ทไทม์ที่ตัวเองเจอมาตลอด 5 ปี ในมือมีชอคโกแลตร้อนที่ช่วยแก้หนาวได้เป็นอย่างดี

 

 

“พร้อมจะทำงานกันหรือยังครับ”

“อื้ม!

“ไปแจกของขวัญเด็กๆกันเนอะ”

“เย่!!

 

 

แม้จะยุ่งมากจนไม่ได้มีเวลาบอก Merry Christmas กันอย่างทุกปี ชุดคลุมล่องหนของอินจุนที่ใหญ่เกินตัว และปัญหาในการทำงานปีแรกที่แสนจะวุ่นวาย แต่สิ่งหนึ่งที่อินจุนรู้สึกได้ก็คือมีความสุขมากจริงๆกับการทำงานพาร์ทไทม์ครั้งแรกในชีวิตแบบนี้

 

พร้อมกับผู้ชายที่เป็นแรงบันดาลใจให้อินจุนทำงานนี้ด้วย

 

 

จุ๊บ

 

 

“ขอบคุณที่มาส่งที่บ้านนะฮะ ขับรถกลับบ้านดีๆน้า”

“ครับ อย่าลืมไปอาบน้ำแปรงฟันด้วย ส่วนคืนนี้ก็ฝันดี เจอกันครั้งหน้าต้องสูงขึ้นอีกนิดนึงนะ”

“อีกนิดเดียวอินจุนก็สูงเท่าพี่แล้ว ฮึ”

 

 

ครั้งหน้าที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ หรืออาจจะไม่ได้เจอกันอีกก็ไม่อาจรู้อนาคตได้ แต่ถึงอย่างนั้น ขอให้เราทั้งคู่เก็บความทรงจำดีๆแบบนี้เอาไว้ ว่าวันหนึ่งเคยทำอะไรด้วยกันบ้างในวันคริสต์มาสทั้ง 6 ปีที่ผ่านมาก็คงเพียงพอแล้ว

 

 

“Merry Christmas my santa”

“you too baby”

 

 

มันไม่ใช่การจากลา เพราะแจมินสัญญากับตัวเองแล้วว่าจะต้องมาเจออินจุนอีกให้ได้อย่างแน่ๆ ก็หวังว่าความรักที่เจ้าตัวน้อยมีให้มันจะไม่หายไปเสียก่อนที่เราจะได้เจอกันอีกครั้งหนึ่งในอนาคตข้างหน้านี่นะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

การทำงานพาร์ทไทม์ปีที่ 4 ของอินจุนค่อนข้างจะหนักหน่วงเพราะเป็นช่วงสอบ ไม่ได้เจอแจมินนับตั้งแต่การทำงานปีแรก เจ้าตัวไม่ได้บอกว่าจะไปไหน คุณลุงผู้จัดการก็ไม่ยอมบอกอะไร แต่อินจุนก็มักจะได้ของขวัญในทุกๆเทศกาล ทั้งในวันคริสต์มาสเอง วันปีใหม่ วันเกิด

 

คริสต์มาสปีนี้อินจุนขอทำงานในส่วนทีมสำรวจ และค่าตอบแทนก็เหมือนกับทุกปี คือขอให้ได้เจอแจมิน มันไม่สำเร็จในปีที่ 2 แต่ปีที่ 4 ของการทำงานนี้อินจุนก็คาดหวังว่ามันจะเป็นจริง

 

ทีมสำรวจไม่ต้องไปส่งของในคืนวันคริสต์มาส อินจุนจึงได้มีเวลาอยู่กับครอบครัว ตกแต่งต้นคริสต์มาส ทานอาหารมื้อใหญ่กับครอบครัว พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

 

 

“จดหมายส่งถึงลูกแน่ะ”

 

 

มันเป็นรูปถ่ายใบหนึ่งพร้อมกับเขียนคำอวยพรในวันคริสต์มาสเอาไว้ ซึ่งคำอวยพรก็ไม่เหมือนกันเลยซักปี แจมินส่งมาให้เสมอ แต่ที่แปลกไปก็คงเป็นปีนี้ที่ส่งรูปตัวเองมา อินจุนหัวเราะเมื่อเห็นผ้าพันคอสีแดงสดที่ตัวเองฝึกถักครั้งแรกเมื่อสองปีที่แล้วอยู่ที่คอของคนในรูปด้วย

 

 

There are many gifts under the Christmas tree, but the best one is me!  

 

 

เก็บจดหมายนั่นใส่กล่องเอาไว้ ใส่ในลิ้นชักข้างหัวเตียงอีกทีเพื่อความสบายใจ

 

ในคืนวันคริสต์มาสนั้นเองที่อินจุนลงไปนั่งแกะของขวัญอยู่ที่ใต้ต้นคริสต์มาสแล้วก็ถูกโถมตัวเข้าใส่จนล้มลงไปนอนกองอยู่กับพื้น เสียงหัวเราะที่คุ้นเคยทำให้ร้องไห้ออกมาเสียอย่างนั้น ปลอบกันอยู่เกือบ 10 นาทีกว่าอินจุนจะหยุดร้องไห้

 

แจมินมองสำรวจคนที่ไม่ได้เจอหลายปี ฟันเขี้ยวตอนเด็กๆก็ไม่มีแล้ว แถมยังน่ารักขึ้นอีกมากกว่าเดิมมากด้วย แต่เรื่องขนาดตัว คิดว่าคงไม่ได้ต่างจากเดิมเท่าไหร่หรอกเอาจริงๆ ตัวเล็กเหมือนเดิมเลย

 

 

I miss you so bad :-(

“กลับมาแล้วครับ แล้วนี่สูงขึ้นกี่เซนแล้ว”

“ส่งจดหมายไปหาไม่ได้อ่านเลยหรือไงเนี่ย”

“กลัวอ่านแล้วคิดถึงเด็กแถวนี้จนทนไม่ได้เลยไม่อ่าน”

“ว่าแล้วเชียว!

 

 

 

ของขวัญวันคริสต์มาสที่ดีที่สุดก็คืออีกฝ่ายจริงๆด้วย

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

717 ความคิดเห็น

  1. #510 thitawee (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 23:59
    แง น่ารักมากกกกกกกก T-T หายไปไหนมานายแจมิน ทำไมปล่อยน้องรอฮะ!!!!
    #510
    0
  2. #507 xofor12 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 00:12
    อ้ย น่ารัก ยัยเด็กก็แสบจริงๆเลย ไปขอจุ๊บพี่เขาอ่ะ T________T อยากให้อยู่ด้วยกันไปเลย ไม่ใช่ปีละครั้ง จะว่าไปคือผ่านไปเร็วมาก เหมือนเพิ่งอ่านพาร์ทแรกไปได้ไม่นานเองค่ะ 5555555555
    #507
    0
  3. #506 Phetyne (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 23:53
    ฮืออออ น่ารักมากๆ เลย y - y
    #506
    0
  4. #505 malay_77 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 22:19
    อุแง้งงงงงง น่ารักมากน้องอินจุนเธออายุ17เองนะมาขอจงขอจุ๊บอะไร!!!! แจมินนี้ก็ยอมเด็กเว่ออออออ หมั่นไส้จริงๆ ช่วงที่บอกแตมินหายไปเราเผลอกัดปากเลยค่ะ ตอบมานะแจมินเธอหายไปไหน แล้วทำไมไม่ยอมมาหาน้องไม่คิดถึงน้องหรอห้ะ
    #505
    0