➽ #jamren area ❤●•*

ตอนที่ 33 : ✿ my fault #แจมเหรินลอตเตอรี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 915
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    20 ต.ค. 62

my fault

Jaemin x Renjun

Note: เลือกเลข 3 ไปแล้วก็ได้เพลง เมื่อคืน – season five มา
เราไม่ค่อยฟังเพลงไทยเลยไม่รู้จักเพลงนี้ แต่มาฟังคือดีมาก
ตอนแรกไม่รู้จะตีโจทย์ยังไงดีไม่ให้มันน่าเบื่อ เลยลองอะไรที่ไม่เคยทำ
(ไปดูได้เลยในฟิคของเราไม่เคยมีเรื่องไหนจบแบบนี้ 5555555555555555555555)

#แจมเหรินลอตเตอรี่

#jrarea

 

 

 

พวกเรากำลังอยู่ในสถานการณ์ที่มันอึดอัด เขารู้ รู้ว่าตัวเองไม่ควรจะเข้าไปยุ่ง แต่ความรู้สึกมันก็คงห้ามกันได้ไม่ง่ายนัก ไม่อย่างนั้นแจมินคงไม่ตกหลุมรักแฟนของพี่ชายหรอก

 

เรารู้จักกันตอนเรียนมัธยม ฮวังอินจุนเป็นเพื่อนในห้อง ไม่ได้สนิทกันมาก คุยกันนับครั้งได้ แต่ก็ยอมรับเลยว่าอีกฝ่ายน่าจดจำมากถึงขนาดที่คนไม่ค่อยสนใจคนอื่นอย่างเขาจำได้แม้กระทั่งเลขประจำตัวนักเรียนของแฟนพี่ชาย และไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะได้มาเจอกันอีกครั้งเลยด้วยซ้ำ ตอนที่พี่ชายเขาพาแฟนมาที่บ้าน เขาค่อนข้างตกใจ อีกคนพอเจอเขาก็ยิ้มกว้าง ทักทายเหมือนเดิม ไม่ต่างจากตอนมัธยมเลยสักนิด

 

 

“เธอจะทำอะไรอะ”

“คิดอยู่ พี่เธอมันกินยาก ไม่เห็นจะเหมือนเธอเลย ทำอะไรก็กินหมด”

 

 

แจมินยืนอยู่ในครัว เป็นลูกมือให้แฟนของพี่ชาย แรกๆก็แค่รู้สึกอุ่นใจที่เพื่อนในห้องเป็นแฟนกับพี่ชาย แต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่เขาเริ่มรู้สึกตัวว่าแบบนี้มันไม่ใช่แล้ว อินจุนไม่ได้พยายามปั่นหัวเขา ไม่ได้ทอดสะพาน ไม่เคยให้โอกาส ยังคงชัดเจนว่าเป็นแฟนที่ดีของพี่ชายเขา และเหมือนว่าจะดีที่สุดแล้วตั้งแต่พี่ชายมีแฟนมา

 

สวมผ้ากันเปื้อนแล้วเข้ามายืนใกล้ๆ แจมินเข้าครัวช่วยแม่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นเก่งอะไรขนาดนั้น พี่ชายเขานั้นทำอาหารไม่เป็นเลย แต่กินเก่งมาก เพราะแม่ของพวกเราทำอาหารอร่อยมากๆนั่นแหละ เพื่อนสมัยเรียนชี้ไปที่เคาท์เตอร์ด้านบนที่ใส่หม้อเอาไว้ แจมินเดินไปหยิบมันมาล้างอย่างรู้งาน พอล้างเสร็จก็ใส่น้ำลงไปพอประมาณ อินจุนที่กำลังวุ่นอยู่กับการหั่นผักต่างๆถึงได้วางมีดแล้วเดินมาใกล้ๆ

 

คงไม่รู้ตัวหรอกว่าเราใกล้กันขนาดนี้

 

ยิ่งระดับส่วนสูงแล้วมันช่างเหมาะเจาะอะไรอย่างนี้ก็ไม่รู้ เขาได้กลิ่นหอมดอกไม้จากแชมพูลอยมาปะทะจมูก แอบก้มลงเพื่อให้ได้กลิ่นชัดๆ โดยไม่ได้คำนึงเลยว่าการกระทำของตัวเองกำลังล้ำเส้นเกินกว่าคำว่าเพื่อนสมัยเรียนเอามากๆ

 

 

“ฝากหั่นต่อหน่อย เดี๋ยวเราต้มอันนี้ก่อนดีกว่า”

“ครับ”

 

 

รับคำง่ายๆ เปลี่ยนมายืนหั่นผัก อินจุนหันมามองเป็นระยะๆ คงกลัวว่ามีดจะบาดเพราะเขาชอบหั่นเร็ว ทำอาหารด้วยกันทีไรต้องได้แผลทุกที

 

ทำอาหารเสร็จก็ขึ้นไปเรียกพี่ชายที่นอนอุตุกินบ้างกินเมืองลงมากินข้าว แต่พี่ชายที่เพิ่งได้นอนตอนเช้าก็ปฏิเสธ เขาขึ้นไปช่วยแฟนตัวเล็กของพี่ชายปลุกเจ้าตัวด้วยการกระโดดทับ โดนด่าออกมาชุดใหญ่แบบไม่ใส่ใจนัก สุดท้ายแล้วก็ล้มเลิกความตั้งใจ ลงมากินข้าวเช้ากันสองคน

 

ฮวังอินจุนจัดโต๊ะอาหารอย่างรวดเร็ว เรานั่งอยู่ตรงข้ามกัน แจมินเงยหน้าขึ้นมองคนที่ละเลียดกินข้าวช้าๆด้วยความเอ็นดู อินจุนมีแต่ความน่าเอ็นดู ฝ่ายนั้นคีบเนื้อไก่มาใส่จานให้เขา ลุกขึ้นจากเก้าอี้มาตักไข่ดาวใส่จานเขาให้ด้วย นิสัยที่ชอบดูแลคนอื่นแบบนี้ก็เห็นมาตั้งแต่มัธยมแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะทำให้หัวใจเต้นแรงได้ขนาดนี้

 

ยอมรับได้แล้วแหละว่าชอบแฟนพี่ชายจริงๆ

 

 

 

 

 

 

“อย่าร้อง”

“ไม่ต้อง ฮึก ปลอบได้ไหม มันจะยิ่งร้องกว่าเดิม”

 

 

คนฟังอมยิ้ม ดูหนังด้วยกันแล้วมีฉากเศร้าทีไรก็เป็นแบบนี้ ตบตีกับความคิดตัวเองตั้งนานว่าจะปลอบคนร้องไห้ยังไงดี สุดท้ายก็ฉวยโอกาส รั้งไหล่เล็กๆนั่นเข้ามาใกล้แล้วลูบขึ้นลงเบาๆเท่านั้น ในหัวคือดึงมากอด แต่เขาคิดว่าคงไม่เหมาะเท่าไหร่ ยังดีที่ยับยั้งชั่งใจตัวเองได้บ้าง ก็กลัวตัวเองจะล่วงเกินอะไรอีกฝ่ายเหมือนกัน เพราะเขาน่ะชอบอินจุนมากจริงๆ

 

เราชอบอะไรคล้ายๆกัน เวลาอีกคนมาที่บ้านเราก็อยู่ด้วยกันบ่อย เพราะพี่ชายก็มักจะนอนหลับยาวๆ ไม่ก็ทำงาน

 

อินจุนมักจะชวนแจมินมาเป็นลูกมือช่วยทำอาหาร เรานั่งกินข้าวด้วยกันก็บ่อย ช่วยกันรดน้ำต้นไม้ในตอนเช้า พาหมาที่บ้านไปเดินเล่น อาบน้ำให้หมาด้วยกัน นั่งดูหนังด้วยกัน หรือแม้กระทั่งซักผ้าตากผ้า พี่ชายเขาไม่ค่อยมีเวลาแต่ไม่เคยเห็นอินจุนงอแงอะไรเลย ทะเลาะกันก็เรื่องพี่ชายกินยากเท่านั้นแหละ ถ้าเป็นอาหารที่ชอบมันแทบไม่เลือกกิน แต่พอไม่ชอบก็เขี่ยทิ้งอย่างเดียว

 

 

“เซนซิทีฟจังนะ”

“ก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว”

“จริง จำได้เลยตอนเธอร้องไห้เพราะดินสอหาย”

“อันนั้นแม่เพิ่งซื้อให้นี่นา ก็กลัวจะโดนดุ”

 

 

มันไม่ดีเลยที่เขากำลังรู้สึกกับแฟนพี่ชายแบบนั้น แต่มันมากขึ้นเรื่อยๆทุกวัน เขาไม่คิดจะตัดใจ รู้ว่ามันผิด แต่ต้องบอกเลยว่าไม่เคยคิดจะทำให้สองคนนี้เลิกกันแต่อย่างใด เขาไม่เคยคิดแบบนั้น อินจุนเป็นความสุขของพี่ชายเขา และพี่ชายเขาเองก็เป็นความสุขของอินจุน การที่เขาเข้าไปแทรกกลางมันคงไม่มีอะไรดีขึ้นมา สถานะระหว่างเรามันชัดเจนว่าเป็นเพื่อน เป็นน้องชายของแฟน เป็นแค่แฟนของพี่ชายเท่านั้น มันไม่ควรจะมีอะไรเกินเลย

 

แต่เราก็จูบกัน

 

แจมินเป็นคนเริ่มก่อน ยอมรับผิดทุกอย่าง เพราะฉะนั้นอย่าโทษอินจุนเลยว่าเป็นคนไม่ดี เพราะอีกฝ่ายน่ะเป็นคนดีที่สุดในโลกสำหรับเขาแล้ว

 

 

“อินจุนขา คือพี่น่ะ มีเซอร์ไพรส์”

“บอกแล้วจะเป็นเซอร์ไพรส์เหรอ”

“เอ้า โป๊ะแตก”

 

 

พี่ชายเขาหัวเราะดังลั่นบ้านที่ปล่อยไก่ออกมาตัวเบ้อเร่อ คนที่เพิ่งจูบกับเขาไปเมื่อคืนยิ้มกว้างคุยกับพี่ชายเขา และพอเห็นเขาเดินลงมาจากบันไดเจ้าตัวเลิ่กลั่กแทบจะทันที ถ้าเมื่อคืนไม่ได้จูบกันมาก็คงจะเอ็นดูท่าทางน่ารักๆนั่น แต่เพราะมันเป็นเรื่องที่ผิด เขาเลยคิดว่าไม่ควรจะทำให้อินจุนอึดอัดใจ

 

ตั้งใจว่าจะเป็นฝ่ายหลบหน้าอินจุน แต่ฝ่ายนั้นก็เริ่มหลบหน้าเขาก่อนไปแล้ว เราไม่ได้เจอกันทั้งๆที่อินจุนอยู่บ้านเขาตลอด ช่วงปิดเทอมพ่อแม่อีกฝ่ายไปเที่ยวต่างประเทศเลยได้มาขลุกอยู่บ้านเขาเสียมาก พี่ชายก็คงจับสังเกตได้ว่าระหว่างแจมินกับอินจุนมันแปลกไป ถึงได้มาคุยกับเขา

 

 

“มึงกับแฟนกูนี่เป็นอะไร หลบหน้ากันเหรอ”

“เปล่า”

“อย่าโกหก”

“อือ ทะเลาะกันนิดหน่อย”

“เรื่องอะไรวะ”

“เรื่องตอนมัธยมอะ กูไม่น่าทำแบบนั้นเลย”

“อินจุนไม่โกรธมึงนานหรอก ลองไปขอโทษดู”

 

 

ตบบ่าให้กำลังใจพร้อมกับไล่ให้เขาลงไปขอโทษแฟนตัวเองที่กำลังเตรียมตัวออกไปข้างนอก แจมินเม้มริมฝีปาก คิดอยู่นานว่าจะทำยังไงดี หรืออาจจะเป็นเขาที่ต้องหายไปจากสายตา ไม่อยากทำให้อินจุนลำบากใจอะไรเลยจริงๆ

 

 

“คือว่า ...”

 

 

เขาเริ่มบทสนทนา อินจุนเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย เลยได้เห็นว่าดวงตาไม่ค่อยสดใส คงจะคิดมากกับเหตุการณ์นั้นไม่ต่างจากเขา

 

 

“เราขอโทษที่ทำแบบนั้นนะ จะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจก็ไม่แน่ใจว่าเราไม่ตั้งใจจริงๆไหม”

 

 

เจ้าตัวก้มมองปลายเท้าตัวเอง แจมินพูดอะไรออกมาก็แค่พยักหน้าและส่งเสียงตอบรับบ้าง เขาไม่แน่ใจว่าอินจุนรับรู้ทุกคำขอโทษทุกคำพูดของเขาไหม

 

 

“เราผิดเองทั้งหมด อย่ารู้สึกแย่เลยนะ”

“...”

“ฟังอย่างเดียวก็ได้ ระหว่างเราไม่ต้องเหมือนเดิมก็ได้ เธอไม่ต้องมาคิดถึงเราเยอะเลย เราแค่อยากรักเธอในที่ของเราก็แค่นั้น จะไม่ไปแสดงออกให้เธออึดอัด เพราะงั้น ...”

“...”

“อย่ารู้สึกแย่เลยนะ โทษเรามาได้เลย”

“อย่าโทษตัวเองแบบนั้นได้ไหมแจมิน”

 

 

เขาทำอะไรไม่ได้กับความสัมพันธ์นี้มาตั้งแต่แรกแต่ก็ดึงดันที่จะรู้สึกต่อไป ในความคิดเขาคืออยากจะเห็นแก่ตัวรู้สึกแบบนี้ไปเรื่อยๆ มันก็เจ็บ แต่เขาก็รู้สึกว่าสมควรแล้วที่ดันไปรู้สึกแบบนั้นกับแฟนของพี่ชาย อินจุนเอ่ยขอร้องน้ำตาคลอ และเขาก็พยักหน้ารับแต่โดยดี

 

ไม่ปล่อยให้อินจุนพูดอะไรต่อ เขาเลือกที่จะเป็นฝ่ายหายไป เขาไม่ควรทำให้ระหว่างเรามันแย่ลงไปกว่าเดิมด้วยการเผลอพูดอะไรโดยไม่ยับยั้งชั่งใจอีก

 

แฟนพี่ชายและแจมินไม่ได้สนิทกันเหมือนเดิม เราไม่ได้ทำกิจกรรมอะไรร่วมกันทั้งๆที่เจอกันทุกวัน ทำแค่เพียงเดินสวนกันไปมา ไม่มองหน้า ไม่ทักทาย ถึงจะอยากทำแค่ไหนก็ตาม และเขาก็เห็นว่าอินจุนเองก็อึดอัดที่ระหว่างเรามันกลายมาเป็นแบบนี้

 

แต่ดีแล้ว ... อย่าให้ระหว่างเรามันแย่ไปกว่านี้เลย เขายังอยากเก็บความทรงจำดีๆที่ได้ทำร่วมกันเอาไว้

 

พี่ชายเขาไม่ได้คาดคั้นอะไรอีก ไม่ได้ขอให้เรากลับมาเข้าใจกัน ไม่ได้บอกให้เขาไปขอโทษอินจุนหรือบอกให้อินจุนยอมให้อภัยให้เขา ยังคงไม่มีใครรู้ว่าระหว่างเรามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ในคืนนั้น

 

แต่เขาไม่อยากจะเข้าข้างตัวเองเลยว่าเมื่อคืนนั้นที่เราจูบกันมันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เหมือนกัน

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

717 ความคิดเห็น

  1. #490 malay_77 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 15:55
    ฮื่อออ โคตรจะแบบอีโมอ่ะ แล้วสักวันมันจะดีขึ้นนะทุกคน
    #490
    0
  2. #455 pouttttttttt (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 23:51
    ฮือออ สงสารทั้งคู่ด้วย สงสารพี่ชายด้วย บรรยากาศแบบนี้หน่วงมากๆเลยค่ะ u-u
    #455
    0
  3. #454 abxm8180 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 23:45
    เจ็บจังค่ะ ฮือออออ
    #454
    0
  4. #453 LittleKwangxx (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 18:26
    แงง เจ็บปวดด
    #453
    0
  5. #452 JRmmmmin (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 13:37
    ฮื่อ หน่วง
    #452
    0
  6. #451 JRmmmmin (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 13:37
    แงงงงงงงงง มันเปงเส้า
    #451
    0
  7. #448 lanenaandm (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 12:28
    อ้ย เจ่บหัวจัย T______T
    #448
    0