➽ #jamren area ❤●•*

ตอนที่ 14 : ✿ Blue and Yellow

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,329
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 201 ครั้ง
    7 ม.ค. 62

Blue and Yellow

Jaemin x Renjun

Note: พล็อตมันน่ารัก เราชอบมาก งานกีฬาสีนี่จบมอปลายมาก็ไมได้ทำแล้วแต่สนุกจริงๆ 
พอว่างเลยรีบแต่งมาลง ก่อนจะไม่ว่าง ฮรี่_ฮรี่ ถ้ามันเข็นไปได้เราก็แต่งต่อนะ แต่ถ้ามันไม่ได้ก็แต่งใหม่เอาเนาะ 5555555

#jrarea

 



 

 

“ไม่นอนนี่จริงเหรอ”

“เราเดินกลับบ้านแปปเดียวเอง”

“แต่ว่านี่ห้าทุ่มแล้วนะ”

 

 

สองมือเล็กๆคว้าที่ข้อมือคนตรงหน้าเอาไว้ สายตาดูจริงจังจนคนมาส่งอมยิ้ม ช่วงกลับดึกแบบนี้ก็ถามทุกวันว่าทำไมไม่นอนค้างด้วยกัน หม่าม๊าก็ชวนอยู่บ่อยๆ ส่วนปะป๊าถึงจะไม่ได้พูดอะไรแต่ก็คงไม่ขัดหม่าม๊าอยู่แล้ว

 

 

“เดี๋ยวพรุ่งนี้มารับครับ”

“ก็ได้ๆ”

 

 

แล้วครั้งนี้ก็ชวนไม่สำเร็จอีกตามเคย

 

แจมินยังไม่เคยมานอนบ้านอินจุนเลยสักครั้งตั้งแต่คบกันมา ส่วนอินจุนเองเคยไปค้างที่บ้านอีกคนอยู่ไม่กี่ครั้ง ครั้งแรกตอนแบ็คแพ็คไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกันแบบไม่ค้างคืน และอีกครั้งตอนวันเกิดแม่อีกฝ่าย

 

งานกีฬาสีมีแข่งพวกแสตนเชียร์ เชียร์ลีดเดอร์ และพาเหรดในวันพรุ่งนี้ พี่แสตนสีฟ้าและสีเหลืองต่างก็ยิ่งวุ่นกันเข้าไปใหญ่ ไม่ได้กลับบ้านด้วยกันไม่พอ แทบจะไม่มีเวลาคุยกันเลยในแต่ละวัน วันไหนบังเอิญเจอกันที่โรงอาหารก็ดีไปหน่อย เราไม่ค่อยปลีกวิเวกมาอยู่ด้วยกันสองคนเวลาอยู่ในโรงเรียน เห็นตรงกันว่ามันเป็นที่ที่ควรจะมีเวลาอยู่กับเพื่อนๆมากกว่า แต่ก็มีบ้างเวลาที่เรียนห้องใกล้ๆกันหรือเดินสวนกันระหว่างเปลี่ยนคาบ

 

พี่แสตนสีฟ้าจะมาถึงหน้าบ้านตอนตีห้า เราต้องรีบออกจากบ้านไปเตรียมทุกอย่าง ยิ่งคนสีฟ้าไม่ค่อยเยอะก็จะมีแบ่งไปดูพาเหรดด้วย แจมินเองก็อาสาไปดูแลพาเหรดที่จะแข่งในช่วงเช้า แล้วค่อยกลับมาดูแสตนเชียร์สีตัวเองที่แข่งช่วงสายๆ

 

คนที่สวมชุดนอนลายน่ารักอาบน้ำเข้านอนอย่างรวดเร็ว ไม่อยากให้เสียเวลานอนไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว ทักแชทไปหาคนที่เพิ่งมาส่งกันไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ถามไถ่ว่าอาบน้ำเสร็จหรือยัง แจมินไม่ได้ตอบมา นานอยู่หลายนาทีถึงได้ลองโทรไป คนที่รับโทรศัพท์ก็เป็นแม่อีกคนที่บอกว่าเจ้าของโทรศัพท์น่ะล้มตัวลงเตียงได้ก็ไม่สนใจอะไรแล้ว อินจุนอมยิ้ม เหนื่อยเหมือนกันแต่ยังเทคแคร์อินจุนดีแบบไม่ขาดตกบกพร่องอีกนะ วานให้ปลุกลูกชายคนเก่งของบ้านไปอาบน้ำหน่อยจะได้สบายตัว แล้วก็วางสายไป

 

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นแค่ครั้งเดียวอินจุนก็สะดุ้งตัวตื่นขึ้นมา ไม่รู้ว่าเมื่อคืนหลับไปตอนไหน หลังจากวางสายจากแม่แจมินหรือตอนที่หยิบตุ๊กตาตัวโปรดขึ้นมากอดก็ไม่รู้ เพราะตอนนี้ตุ๊กตาตัวนั้นกระเด็นไปอยู่ปลายเตียงเสียแล้ว อาบน้ำอาบท่าเตรียมตัวรอคนที่จะมารับไปโรงเรียนด้วยกัน

 

วันนี้หม่าม๊าทำแซนวิชให้ทั้งของอินจุนและแจมิน เป็นเมนูรีบๆรองท้องก่อนจะไปหาอะไรกินจริงจัง หม่าม๊ากำชับว่าให้กินข้าวเช้าด้วย กลัวจะป่วยหรือไม่มีแรงไปคุมน้อง แต่พอเห็นคนมารับใส่แมสก์ปิดปากไอโขลกๆจนตัวโยน อินจุนเลยยิ่งไม่สบายใจเข้าไปใหญ่

 

 

“ไม่ต้องไปคุมพาเหรดแล้วนะ”

“รับปากเพื่อนไว้แล้ว”

“ป่วยแบบนี้จะไปยังไง”

“แค่ไอเองครับ”

 

 

ไอเหมือนหลอดลมจะหลุดออกมาอยู่แล้ว อินจุนหน้ามุ่ย หยิบผ้าพันคอสีเบจของตัวเองที่หม่าม๊าใส่ไว้ให้ในกระเป๋าขึ้นมาพันรอบคออีกคนหลวมๆ อากาศไม่ได้หนาวมากแต่ลมเย็นๆทำให้คนขี้หนาวแบบอินจุนต้องมีอุปกรณ์ไว้คลายหนาวที่นอกจากเสื้อคลุมติดกระเป๋าไว้

 

 

“ถ้าเราเห็นไปคุมพาเหรดจะโกรธจริงๆนะ”

 

 

บอกอีกครั้งว่าแจมินเหมือนลูกหมาตัวโต ทำหูลู่หางลู่ตาตกอย่างน่าสงสาร อินจุนยกมือขึ้นเกาะที่แขนอีกคน ก้าวเดินไปข้างหน้าช้าๆ หยุดรอคนที่แวะไอเกือบตลอดทางแล้วถอนหายใจ แบบนี้ยังจะกล้าไปทำงานอีก และเพราะกลัวแจมินจะรั้นไปช่วยเพื่อนคุมพาเหรด อินจุนเลยตัดสินใจพาพี่แสตนสีฟ้าสุดหล่อที่คนอื่นเรียกกันมานั่งด้วยกันที่แสตนสีเหลือง ช่วงเช้าเป็นกิจกรรมพาเหรด เลยพอมีเวลาพักและซ้อมใหญ่อีกนิดหน่อย แต่แสตนเชียร์ก็ต้องไปนั่งเตรียมตัวอยู่บนแสตนให้เรียบร้อยตามเวลาอยู่แล้ว

 

พี่แสตนเชียร์สีฟ้านั่งหงอยอยู่คนเดียวเพราะอินจุนยุ่งมาก ไม่ได้สนิทกับเพื่อนในห้องอินจุนหรือน้องๆแสตนสีเหลืองเท่าไหร่ด้วย เลยเดินเข้าไปหาแฟนตัวเองที่กำลังก้มๆเงยๆหยิบของตรงนั้นตรงนี้ แตะเข้าที่เอว อินจุนเงยหน้าขึ้นมา ยกมือขึ้นอังที่หน้าผากและคอแจมินอย่างลืมตัวว่ามีสายตาร้อยกว่าคู่ที่กำลังมองเราอยู่

 

 

“สัญญานะว่าจะไม่ทำงานหนักเกินตัว ห้ามใช้เสียงเยอะด้วย เดี๋ยวเจ็บคอเพิ่ม”

“ครับ”

“หงอยเป็นลูกหมาเลย น่าสงสารจัง”

 

 

เป็นแจมินที่จูงไม้จูงมือลักพาตัวพี่แสตนสีเหลืองออกมาด้านหลัง คนพลุกพล่านแต่ทุกคนก็มีหน้าที่ของตัวเองเลยไม่มีใครสนใจพวกเราเท่าไหร่ ตอนนี้ทุกคนเริ่มไปเตรียมตัวสำหรับการแสดงกันแล้ว เหล่าผู้ชมก็ไปอยู่กันด้านหน้าและด้านข้าง พวกสตาฟก็ทำงานกันหัวหมุน อินจุนเหลือบมองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าไม่มีใครเลยคว้าคอคนที่หน้าซีดๆมาจุ๊บเบาๆผ่านแมสก์ปิดปาก ทำเองก็เขินเอง เก็บแก้มแดงๆหูแดงๆเอาไว้ไม่อยู่ แต่ก็ไม่อยากโดนล้อเลยรีบเดินหนีมาเสียอย่างนั้น

 

 

 

 

การแข่งขันแสตนเชียร์และเชียร์ลีดเดอร์เริ่มขึ้นและจบลงอย่างสวยงาม ปีนี้ไม่ได้มีแค่สีฟ้าและสีเหลืองที่ดูสูสี สีอื่นๆก็เช่นกัน พี่แสตนสีฟ้าหน้าซีดนั่งเรียบร้อย ลุกขึ้นมาช่วยเพื่อนคุมงานแต่ก็ไม่ได้ทำเกินตัวอย่างที่สัญญากับพี่แสตนฝั่งตรงข้ามเอาไว้ อินจุนมองลูกหมาตัวโตที่เชื่อฟังเจ้าของเป็นอย่างดีแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดแชทหาอีกคน เสียงดังรอบข้างและผู้คนมากมายไม่ได้ทำให้พี่แสตนสองสีเลิกมองกันไปมา แจมินจ้องไม่หยุด ส่วนอินจุนก็ไม่หลบตา หลุดยิ้มเมื่อเห็นพี่แสตนสีฟ้ายิ้มผ่านแมสก์มาให้จนตาหยี

 

ช่วงบ่ายเป็นการแข่งวิ่ง 100 เมตร อินจุนหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่สักพักเมื่อได้ยินรายชื่อผู้เข้าแข่งขัน สีฟ้าส่งนาแจมินไปวิ่งทั้งๆที่ยังป่วยอยู่แบบนี้ได้ยังไง ถึงจะรู้ว่าคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำและสุขภาพแข็งแรงแบบนี้แค่วิ่งคงไม่เป็นอะไรหรอก แต่นี่ป่วยเสาะแสะอยู่ กินข้าวเที่ยงก่อนเวลาที่โรงอาหารไปก็หน้ามุ่ยไป ไม่อยากดุอะไรมาก คิดว่าเพื่อนคงไม่รู้ว่าแจมินไม่สบายเลยส่งชื่อไปอย่างเคย เพราะปีที่แล้วก็แข่งวิ่งเหมือนกัน มันเป็นรายการที่นอกเหนือจากการแข่งทั้งหมด เพราะเพิ่งส่งชื่อกันไปเมื่อเช้านี่เอง

 

 

“วิ่งไหวครับ ไม่ต้องห่วง”

“เราก็กลัวเธอเป็นลมไหมล่ะ”

“แค่ไอเองครับ ที่หน้าซีดๆเพราะกินข้าวไม่อิ่มนี่แหละ”

 

 

กินข้าวไม่อิ่มที่ไหนจะหน้าซีด อินจุนหยิกที่ท้องแขนคนตรงหน้าให้พอแสบๆคันๆ แจมินเปลี่ยนจากชุดนักเรียนเป็นชุดพละแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงจะเริ่มการแข่งขัน อินจุนเลยกินข้าวเร็วกว่าปกตินิดหน่อยจะได้ว่างมาดูแจมินวิ่งได้ ปลีกตัวมาจากตรงแสตนเชียร์เพราะแข่งจบหมดแล้ว

 

 

“จูบผ่านแมสก์ไม่ดีเท่าจูบจริงๆหรอกนะครับเธอก็รู้”

“เงียบเลย”

 

 

กดเสียงต่ำพร้อมกับทุบที่แขนไปหนึ่งที แจมินยอมหยุดล้อ อ้อนอินจุนให้เดินไปส่งตรงที่พักนักกีฬา เนียนโอบเอวไปด้วยอย่างที่ไม่เคยได้ทำในโรงเรียนมาก่อน คนที่เพิ่งโดนแซวเรื่องน่าอายก็ยังไม่รู้ตัว ปล่อยให้ตัวเองถูกโอบเอว เดินเบียดกันจนไหล่ชนกับอกแข็งๆจนถึงที่พักนักกีฬา จนเห็นสายตาหลายคู่ที่มองมานั่นแหละถึงได้เบี่ยงตัวออก ทำหน้างอแงหน่อยๆ

 

 

“ไม่บอกให้สู้ๆหรอกนะ เพราะว่าแข่งกับสีเหลืองด้วย”

“ถ้าไม่บอกเราแล้วไม่บอกคนอื่นด้วยก็ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องบอกก็ได้”

 

 

แจมินหัวเราะ อาการไอก็ลดลง หน้าซีดๆก็ดีขึ้น ถ้าช่วงเช้าไม่พักอาการคงไม่ค่อยๆดีขึ้นแบบนี้ แต่ถึงแบบนั้นสมรรถภาพร่างกายก็คงไม่ปกติเท่าไหร่ก็รู้ตัวเองดี อินจุนเดินกลับไปหาเพื่อนตัวเอง ปล่อยให้แจมินวอร์มร่างกาย แล้วพอการแข่งเริ่มจริงๆถึงได้แทรกตัวมายืนอยู่แถวหน้าๆ โบกไม้โบกมือให้นักกีฬาสีอื่น

 

 

“สมน้ำหน้า”

 

 

ถึงปากจะบ่นแต่ก็หยิบน้ำหยิบพัดลมมาให้ จ่อเข้าที่ปลายคางจนผมปลิว แจมินวิ่งเข้าเส้นชัยเป็นคนเกือบรองสุดท้าย เกือบหน้ามืดล้มอยู่รอมร่อ อินจุนอยากจะดุแต่ก็รู้ว่าอีกคนก็คงไม่ได้อยากป่วยแบบนี้เท่าไหร่เลยได้แต่ลูบหลังลูบไหล่คนที่นั่งพิงเก้าอี้อยู่ แจมินยกแขนขึ้นกอดเอวอินจุนพร้อมทั้งซุกหน้าลงกับเสื้อ บ่นพึมพำว่าตัวหอมอย่างนั้นอย่างนี้จนน่าหมั่นไส้ เหมือนไม่ได้ป่วยจริงแต่ก็หน้าซีด ตัวเย็นเพราะเหงื่อออกมาก

 

 

“อยู่ไหวไหม กลับก่อนก็ได้”

“ต้องไหวสิ เผื่อรับรางวัลที่หนึ่งแสตนเชียร์ไง”

“หึ สีเหลืองต่างหากที่จะได้ถ้วย! เหอะ!

 

 

แหย่อินจุนให้โมโหทำตาดุๆใส่กันน่ะสนุกที่สุดแล้ว จริงๆ

 

 

แจมินที่หน้าตาเริ่มดูมีชีวิตชีวามากขึ้นก็กลับไปนั่งอยู่กับเพื่อนในสีตัวเอง รอลุ้นรางวัลทุกอย่างและร่วมพิธีปิดงานกีฬาสี หันไปทางสีเหลืองที่อยู่ด้านซ้ายสุดของสนามแล้วไม่เจอคนที่กำลังมองหาเลยลองเขย่งดู แต่ก็ถูกคนในสีอื่นและคนอื่นบัง อินจุนน่ะตัวเล็กนิดเดียว สุดท้ายแล้วก็เนียนเดินไปทางด้านหลัง โผล่อีกทีก็คือด้านหลังอินจุนแล้ว

 

เสื้อกีฬาสีฟ้าโดดเด่นมากท่ามกลางสีเหลือง แต่แจมินไม่ได้สนใจ ฝ่ามือแตะเข้าที่ไหล่ พอคนตรงหน้าหันมาก็ยิ้มให้

 

 

“อันนี้สีเหลืองนะ”

“เดี๋ยวกลับสีตัวเองแล้วครับ แวะมาหาเฉยๆ”

“อื้อ”

 

 

พูดคุยกันแค่นั้นก่อนที่แจมินจะยกมือขึ้นลูบผมอินจุนเบาๆ มองด้วยสายตาอ่อนโยนจนคนโดนมองเริ่มทำตัวไม่ถูก เพราะนอกจากเพื่อนร่วมห้องแล้วยังมีเพื่อนร่วมสีที่เป็นรุ่นพี่และรุ่นน้องต่างก็พากันมองคนจากสีอื่นที่มายืนยิ้มหน้าแป้นให้อินจุนอยู่ อินจุนดันไหล่คนที่อยู่ผิดที่ผิดทาง บอกให้กลับสีตัวเองได้แล้ว แจมินเลยหลุดหัวเราะ เอ็นดูเหลือเกินกับการจัดการความเขินของตัวเองโดยการทำหน้างอแงแบบนี้น่ะ

 

 

“สีฟ้าชนะแสตนเชียร์แน่นอน ล้านเปอร์เซ็น”

 

 

ก่อนไปก็ไม่วายกระแทกไหล่อินจุนด้วยไหล่แข็งๆของตัวเอง ยืนอมยิ้มอยู่อย่างนั้นเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนขี้เถียง

 

 

“สีเหลืองต่างหากเล่า!

 

 

กระแทกกลับพร้อมกับยกยิ้มเหมือนว่าประกาศผลออกมาแล้วว่าสีเหลืองเป็นฝ่ายชนะ

 

อยากจับมาหอมแก้มให้ดังไปทั้งสีเลยแต่ก็กลัวว่าคนแถวนี้จะแก้มระเบิดไปเสียก่อน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 201 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

717 ความคิดเห็น

  1. #522 thepieceofn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 07:57
    ฮือ น่ารักมากๆๆเลยค่ะะะ ;-;
    #522
    0
  2. #182 mintrawan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 11:17
    ชอบพล็อตแบบนี้มากอ่ะแงงงงง
    #182
    0
  3. #181 98xx_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 23:01
    น่ารักสุดๆ พล็อตนี้สุดยอดมากเลย รักกันไม่เกรงใจสายตาคนอื่นเล้ยยย เขินจะแย่ ฮื่อออ
    #181
    0
  4. #178 chen08 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 14:14

    น่าร้ากกกกก สีไหนจะชนะเนี่ย

    #178
    0
  5. #177 olenji (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 23:33
    โอยยเด้อน่ารักมากกกกฮืออออ
    #177
    0
  6. #176 mojisrnp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 21:12
    โง้ยยยยย น่ารัก
    #176
    0
  7. #175 03230813 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 18:21
    นายสีฟ้ากลับสีของนายไปเลยนะ!!! ป่วยแล้วแอบรุ่มร่ามนะนาย คิๆ แต่น่ารักมากเลยค่ะชอบบบบบ
    #175
    0
  8. #174 phannat (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 08:01
    น่ารักกก เขินนน
    #174
    0
  9. #173 satang_93 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 00:11
    นาแจมินนนจะมากไปแล้วนะ!!! มาทำอินจุนเขินขนาดนี้ได้ไง ป่วยก็กลับไปพักมาฟงมาฟัดอะไร เนื้อเรื่องก็คือน่ารักมากกกก อ่านเพลินอ่านแล้วยิ้ม
    #173
    0
  10. #172 nadia_binrin (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 22:57
    น่ารักมากเลยค่ะ เขินเวลาคนป่วยแอบตอดเล็กตอดน้อยละเกิน แล้วก็ชอบบรรยากาศกีฬาสีมากๆๆๆๆๆๆ
    #172
    0
  11. #171 LittleKwangxx (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 22:55
    เสมอได้มั้ย แง
    #171
    0
  12. #170 MYild22 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 22:53
    แง้ น่ารักมากเลยค่ะ แจมินก็ละมุนมาก เขินตัวแตก เขินแทนน้องอินจุนแล้ว5555
    #170
    0
  13. #169 cateraingg (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 22:52
    น้องอินจุน แงง น่ารักกๆๆๆๆ
    #169
    0
  14. #168 JKPJ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 22:51
    อ่อยยในที่สุดก็มาาาา คิดถึงมาก5555 แม้จะผ่านมาแค่2วัน รอต่อนะคะ ไรท์สู้ๆๆๆๆๆ
    #168
    0