➽ #jamren area ❤●•*

ตอนที่ 11 : ✿ I miss you so bad

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,692
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 229 ครั้ง
    19 พ.ย. 61

I miss you so bad

Jaemin x Renjun

Note: RPS แหละเรื่องนี้ ;-; มาแบบงงๆ อิอิ
ดึกขนาดนี้ใครจะมาอ่าน แง๊ อ่านตอนเช้ากันนะทุกคน

 

#jrarea

 


 

ปกติเวลาไปทำงานก็อยากรีบกลับห้องไปพักผ่อนอยู่แล้ว ยิ่งไปทำงานต่างประเทศ ลงจากเครื่องบินมาได้ก็อยากนอนหลับเป็นตาย แต่คราวนี้มันอยากจะถึงห้องเร็วๆกว่าปกติหลายเท่าตัวนัก คงเป็นเพราะคนที่เพิ่งคอลกันเย็นเมื่อวานทำหน้าตางอแงว่าอยากให้กลับมาช่วยเลือกของแต่งห้องสักหน่อย หรือไม่ก็เพราะความคิดถึงที่ตุนไว้ก่อนไปมันเริ่มจะไม่พอแล้ว

 

แจมินกระชับกระเป๋าเป้ของตัวเอง ค่อยๆก้าวขายาวขึ้นๆเมื่อใกล้จะถึงห้องของตัวเอง แต่แล้วก็ลดความเร็วลงช้าๆ พี่เมเนเจอร์ปล่อยให้ขึ้นมาที่ห้องเพียงลำพังเพราะต้องกลับไปเคลียร์งานที่บริษัทต่ออีกนิดหน่อย ดังนั้นแล้วเลยกลับมาคนเดียวพร้อมกับเป้และกระเป๋าเดินทาง

 

กดรหัสห้องพักอย่างเคยชิน อยู่ที่ห้องนี้มาเป็นปี จัดการถอดรองเท้าออกไปวางไว้ที่ชั้นอย่างเรียบร้อย รองเท้าที่มีบางคนตั้งใจทำให้พวกเราทั้งหมดน่ะนะ อมยิ้มให้กับรองเท้าคู่ข้างๆที่มีไซส์เล็กกว่าอย่างเห็นได้ชัด มันเป็นของคนที่เกิดปีเดียวกันที่ตอนนี้คงหลับอุตุอยู่ในห้องอย่างเคย กว่าจะออกมาจากห้องอีกทีก็คงจะมื้อกลางวันพอดี

 

พร้อมกับขยี้ตาน้อยๆแล้วเรียกแจมินเสียงอ้อนๆว่าหิวข้าวแล้ว

 

 

“อ้าว กลับมาแล้วเหรอ”

 

 

เป็นรูมเมทที่ทักขึ้นมา จีซองทำท่าเหมือนจะลุกขึ้นจากเตียง แต่เจ้าของห้องร่วมกันอีกคนก็รีบสั่นศีรษะ พยักพเยิดหน้าให้เจ้าตัวกลับไปนอนซะ ตอนนี้ยังเช้าเกินไป ไม่ได้ต้องการรบกวนการนอนของน้องเท่าไหร่หรอกแต่ก็เผลอเก็บของเสียงดังไปหน่อยทั้งๆที่พยายามเบาเสียงแล้วก็เถอะ

 

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำเป็นชุดลำลองเรียบร้อย จากที่คิดว่าจะเดินไปปลุกคนที่เป็นเจ้าของห้องคนเดียวที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ก็เปลี่ยนความคิด ตัดสินใจตรงเข้าไปในครัว ทำอาหารเช้าง่ายๆไว้รอเจ้าพวกนอนตื่นสายทั้งหลายแหล่ที่คงกำลังฝันหวานอยู่ รวมทั้งพี่ๆบางคนที่อยู่ที่นี่ด้วย

 

และคงเพราะกลิ่นหอมๆของอาหารเช้าที่เตรียมไว้ ไม่นานเมมเบอร์บางคนก็ทยอยออกมา แจมินยิ้มแย้มทักทายทุกคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันหลายวัน จัดการกับมื้อเช้าของตัวเองพร้อมกับบริการคนอื่นเต็มที่

 

 

“อินจุนยังไม่ออกมาอีกเหรอ”

 

 

เจโน่ทักขึ้นมาทั้งๆที่หัวจุ่มอยู่กับจองอู ดูอะไรด้วยกันในมือถือสักอย่างที่พากันหัวเราะคิกคักจนจีซองเองก็พุ่งเข้าไปดูด้วยแล้วอีกคน

 

 

“เดี๋ยวไปตามให้”

 

 

ไม่ได้อยากไปสักเท่าไหร่เลย

 

จริงๆนะ

 

ผ้าม่านสีทึบที่บดบังทัศนียภาพทั้งหมดจากข้างนอกค่อยๆถูกแง้มออก ถ้าให้เปิดหมดทีเดียวมีหวังคงโดนโกรธตั้งแต่เช้า เจ้าของห้องเกลียดการต้องเจอแสงจ้าๆในตอนเช้าที่สุดแล้ว แต่ก็ดันเป็นคนที่กลัวผี ทุกวันนี้เลยนอนเปิดโคมไฟแสงสลัวๆนอน แจมินเดินไปปิดโคมไฟดวงนั้นตั้งแต่ตอนที่เข้ามา โคมไฟรูปดาวอันใหญ่ๆที่ไปซื้อมาด้วยกันหลายเดือนก่อน อินจุนดูจะถูกใจมาก เพราะนอกจากเป็นโคมไฟแล้วก็ยังเป็นนาฬิกาดิจิตอลคอยบอกเวลาอีกด้วย

 

 

“ขี้เซา”

 

 

ปลายนิ้วเขี่ยเข้าที่ก้อนผ้าห่มอย่างเอ็นดู ยกมือขึ้นไปเกลี่ยผมที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง แล้วก็เขี่ยเข้าที่แก้มนิ่มๆ อินจุนขมวดคิ้ว หลับตาแน่นกว่าเดิม แต่การรบกวนเล็กๆน้อยๆไม่ได้ทำให้เจ้าของห้องตื่นขึ้นมาได้ง่ายๆหรอก

 

จุ๊บ

 

แจมินก้มลงไปจูบเบาๆที่หน้าผากเจ้าของห้อง คนขี้เซาทำแค่บิดตัวไปมาพร้อมกับส่งเสียงงอแงนิดหน่อย ไม่รู้ว่าเมื่อคืนนอนดึกขนาดไหน อาจจะกำลังดูซีรี่ส์อะไรสักอย่างใน Netflix อย่างที่เคยบอก หรือไม่ก็เล่นเกม เพราะสัปดาห์ที่ผ่านมานอกจากไปออกรายการเล่นเกมแล้วก็ไม่ได้มีตารางซ้อมใดๆ

 

สุดท้ายแล้วก็ตัดสินใจสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มเดียวกันกับเจ้าของห้องขี้เซา ซ้อนอยู่ด้านหลัง รั้งร่างกายที่ผอมบางเหมือนโดนแย่งกินข้าวเข้ามากอด

 

คิดว่าถ้าเจ้าตัวตื่นขึ้นมาเจอตัวเองอยู่ในสภาพนี้คงโดนโวยวายแน่ๆ แต่ช่างเถอะ มันคิดถึงนี่นา

 

 

 

 

 

“ไอ้บ้า”

“...”

“แขนก็หนักอย่างกับหินยังจะมาพาดคนอื่นอีก”

 

 

พูดไปก็พยายามยกแขนหนักๆออกจากตัว อินจุนเบ้ปาก มององค์ประกอบของใบหน้าของคนฉวยโอกาสแล้วก็ยิ่งเบ้ปากหนักกว่าเดิม ตานี้ใช่ไหมที่ชอบทำให้เขินอยู่เรื่อย มองตามองจมูกมองปากแล้วก็อมยิ้มเจ้าชู้ ปากนี้ที่คอยแต่จะพูดไล่ต้อนและไล่จูบให้อินจุนแก้มแดง จมูกดื้อๆนี่ก็เหมือนกัน คอยแต่จะหอมแก้มอย่างเดียวเลย ในตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองถูกกอดจนร่างกายแนบกันไปแทบจะทุกสัดส่วน อินจุนก็แทบจะหยิกคนที่ไม่ได้เห็นหน้าเกือบสัปดาห์ให้ตื่นขึ้นมาฟังคำบริภาษ แต่พอนึกไปถึงว่าอีกคนเองก็คงเหน็ดเหนื่อยจากงานมามาก ทั้งเดินทางทั้งอะไรต่างๆ ก็ล้มเลิกความคิดนั้นไป ได้แต่พยายามขืนตัวออกจากอ้อมแขนนี้เท่านั้น ถึงแม้ว่าจะขยับได้นิดเดียวก็ถูกรั้งกลับเข้าไปใหม่

 

 

“ไม่ต้องแกล้งหลับเลย ยิ้มอยู่อะเห็นนะ”

 

 

คนที่โกหกไม่เนียนค่อยๆลืมตาตื่น ใบหน้าที่ห่างกันแค่คืบนั่นทำให้เจ้าของห้องโดนฉวยโอกาสอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นที่ริมฝีปาก สัมผัสแผ่วเบาในตอนเช้าพร้อมกับผู้บุกรุกที่กระซิบเสียงแผ่วว่า อรุณสวัสดิ์ครับทำให้ต้องรีบพลิกตัวหนี

 

ถ้าเกิดอีกคนเห็นว่าอินจุนเขิน คงโดนล้อไปไม่จบไม่สิ้น

 

 

“หูแดง”

“ห้ามพูด!

“ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย”

“อย่ากวนสิ ฮึ่ย แล้วก็ลุกออกไปเลย หิวข้าวแล้ว”

 

 

ข้ออ้างน่ารักๆถูกหยิบยกขึ้นมาใช้ อินจุนเด้งตัวออกทันทีที่แจมินยกแขนออกจากเอว ปลายเท้าเล็กๆเตะเข้ากับตุ๊กตาหน้าตาคุ้นๆจากของอีกห้อง อินจุนรีบก้มลงเก็บ แต่ก็ไม่พ้นสายตา

 

 

“เอาลูกเขามานอนกอดท่าไหนถึงได้ลงไปนอนแอ้งแม้งแบบนั้น เธอนอนดิ้นหรือว่าลูกเรามันมีชีวิตเนี่ย”

“จีซองให้มาเถอะ แล้วก็ไม่ได้กอดด้วย”

“คิดถึงเราก็พูดมาตรงๆเหอะ ปากแข็งจริง”

 

 

เจ้าของตุ๊กตาตัวจริงยิ้มมุมปาก ยักคิ้วกวนๆส่งมาให้ โมโหจนอยากเขวี้ยงตุ๊กตาใส่เจ้าของตัวจริงมันซะเลย แต่อินจุนเลือกจะฮึบ วางตุ๊กตาหน้าตาน่ารักไว้ที่ปลายเตียง ทำท่าจะเดินออกจากห้องเพราะเขินคนที่นั่งอยู่บนเตียงตัวเองแต่ก็ถูกเรียกไว้

 

 

“มานี่หน่อยเร็ว”

 

 

สุดท้ายก็เดินกลับขึ้นไปอยู่บนเตียง นั่งอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นเสมอ

 

พอฝ่ามือเตะเข้าที่เอว ริมฝีปากแตะที่แก้ม อินจุนก็สะดุ้ง ยันมือเข้าที่อกกว้างๆอย่างป้องกันตัว แต่แรงอันน้อยนิดก็ทำอะไรแจมินไม่ได้ หรือไม่ก็คงเป็นเพราะอินจุนไม่ได้จริงจังกับการป้องกันตัวเองตั้งแต่แรก ผู้บุกรุกหัวเราะให้กับปฏิกิริยาแสนน่ารักของคนในอ้อมกอด เอ็นดูจนก้มลงไปหอมแก้มเจ้าของห้องอีกรอบเพราะห้ามใจไม่ไหว ชุดนอนสีอ่อนกับผมฟูๆและหน้ายุ่งๆของคนที่บอกคนอื่นว่านอนคนเดียวทั้งๆที่จริงๆแล้วมีแจมินมานอนด้วยทุกคืนน่ะนะ

 

น่ารักจนไม่อยากให้ใครได้เห็นเลย

 

 

“กลับมาแล้วครับ”

“อื้อ”

“เหนื่อยมากเลย แล้วนี่นอนคนเดียวได้ไหม ทำไมไม่โทรมาล่ะ”

“กลัวไปกวนเวลาทำงานไง นี่ดูไฟตกแต่งห้องไว้ด้วยแหละ แต่คิดว่าจะถามเธอก่อน สั่งมาจากต่างประเทศอะ ต้องนานแน่เล— แจมิน เลิกจ้องได้แล้ว มันอึดอัดนะ”

 

 

เจ้าของห้องตีเบาๆที่ไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก เม้มริมฝีปากเพราะประหม่า ไม่ชินสักทีเวลาถูกมองริมฝีปากขณะพูดแบบนี้ พักหลังๆพอรู้ว่ารู้สึกเหมือนกันแล้วอีกคนก็ยิ่งได้ใจ มองเหมือนจะกลืนกันลงท้องให้ได้ คนถูกมองก็ทำตัวไม่ถูกไปเถอะ เจ้าของชื่อหัวเราะ แอบจูบแก้มนิ่มๆไปอีกที โดนทำตาดุใส่พร้อมกับตีแขนถึงได้สัญญาว่าจะไม่แกล้งอีกนั่นแหละ อินจุนถึงยอมทิ้งตัวลงในอ้อมกอด พิงเข้าที่อกแข็งๆเหมือนกำแพงเหมือนแมวอ้อน

 

 

“ว่าต่อสิ”

“ก็เลือกไว้แล้วนิดหน่อย แต่ก็มีอีกแบบที่ถูกใจ อยากให้มาเลือกด้วยกัน”

“เจ้าของห้องเลือกเลยครับ”

“ก็มันเลือกไม่ได้”

 

 

แจมินหอมผมสีเข้มของอีกคนไป ได้กลิ่นยาสระผมฟุ้งกระจาย ยิ่งตอนที่อินจุนขยับตัวมานั่งพิงอกดีๆพร้อมกับคว้ามือคนที่นั่งซ้อนหลังมาจับไว้ คนที่เพิ่งกลับจากทำงานในที่ห่างไกลก็ไม่อดในที่จะหอมย้ำๆไปอีกที ทั้งที่แก้มและที่ไหล่

 

 

“แบบไหนก็ได้ เดี๋ยวช่วยติด เลือกมาเถอะ เอาอันที่ถูกใจที่สุด”

“แต่มันสวยทั้งสองแบบเลยนะ เนี่ย เดี๋ยวเอาให้ดู”

 

 

ไม่ว่าเปล่า คลานออกไปหยิบโทรศัพท์มาเปิดให้ดูด้วยว่าตัดสินใจไม่ได้จริงๆ แจมินช่วยออกความคิดนิดหน่อยในตอนที่ถูกถาม สุดท้ายแล้วอินจุนก็เลือกไฟแบบแรกไปเพราะราคาถูกกว่า

 

เจ้าของห้องเปิดนั่นเปิดนี่ดูเรื่อยๆ ในขณะที่เบาะรองนั่งมีชีวิตก็ยังคงกอดเอว แอบหอมไปตามเนื้อตัวคนในอ้อมกอดบ้าง กระซิบบอกให้ลุกขึ้นไปทานข้าวเช้าก่อนที่มันจะเย็นชืดจนไม่น่าทาน แต่อินจุนก็ต่อรองเวลา ทำท่าไม่อยากไป

 

 

“เราทำเองเลยนะ”

“แต่ว่ายังไม่อยากกินนี่”

“ไปกินสักหน่อยเร็ว”

“ไม่เอา เดี๋ยวออกไปก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว”

 

 

โทรศัพท์มือถือราคาแพงถูกนำกลับไปวางไว้ที่ข้างหมอน ถึงจะโดนดุรอบที่หนึ่งร้อยจากแจมินว่าไม่ควรจะวางโทรศัพท์ไว้ใกล้ตัวแบบนี้ แต่อินจุนก็ติดที่จะวางมันไว้ตรงตำแหน่งเดิมตลอด ยิ่งรอโทรศัพท์จากคนที่เพิ่งไปทำงานที่ต่างแดนมาแล้วอินจุนก็แทบจะวางโทรศัพท์ไว้บนอกแทนข้างหมอนเลย แต่ปกติเวลาที่แจมินมานอนด้วยในเกือบทุกคืน โทรศัพท์ของเราสองคนก็ถูกนำไปวางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงแทน

 

อินจุนกลับมานั่งพิงอกแจมินเหมือนเดิม แต่สักพักก็พลิกตัวหันหน้ามาหา ใกล้จนแทบจะเกยตักคร่อมตักกันอยู่รอมร่อ แจมินยังคงรอ เห็นคิ้วตกๆที่อีกคนเผลอทำบ่อยๆเวลาจะอ้อนแล้วก็แอบคาดหวังอยู่ในใจคนเดียวว่ากำลังจะถูกอ้อนแบบไหน

 

 

“ขอความรักหน่อย”

“ตามบัญชาครับ”

 

 

แจมินอ้าแขนออกกว้าง พอเจ้าของห้องพุ่งมากอดจนเกือบจะล้มหงายหลังลงไปกับเตียงก็รีบรวบกอดเอาไว้ ลูบเบาๆที่แผ่นหลังเล็กๆ รู้ว่าคนที่ไม่ขี้อ้อนเป็นปกติมาอ้อนแบบนี้คงจะคิดถึงกันจริงๆ แต่ไม่กล้าที่จะพูดออกมา พอจะเดาได้ แต่ก็อยากต้อนให้พูดคิดถึงกันมากกว่า

 

ผู้บุกรุกดันตัวเจ้าของห้องออกมาเล็กน้อยจนมานั่งมองหน้ากันอีกครั้ง จากสองมือเล็กๆที่กอบแก้มแจมินเอาไว้ เอานิ้วจิ้มๆเหมือนเล่นของเล่นอย่างที่ชอบ คราวนี้อินจุนหลบตา แก้มแดงหูแดงจนอยากจะรั้งมาหอมให้หายมันเขี้ยว แต่ก็ต้องนิ่งเอาไว้ แค่กอดกันน่ะยังไม่ใช่การขอความรักที่อินจุนทำเป็นประจำหรอก

 

 

“บอกว่าคิดถึงก่อนเร็ว”

“ไม่เห็นต้องพูดเลย ก็รู้อยู่แล้ว”

“อยากฟังครับ”

“...”

“โอเค ไม่พูดก็ไ—”

 

 

ไม่ได้คาดหวังว่าจะถูกรั้งคอเข้าไปจูบแบบนี้เลย อินจุนยังมีอะไรที่น่าตกใจอีกมากจริงๆนั่นแหละ ริมฝีปากที่แตะกันเบาๆแล้วผละออกแค่นั้นก็เพียงพอให้คนขี้เขินรีบก้มหน้าหลบสายตากันแล้ว แจมินค่อนข้างพอใจกับผลงาน แต่ก็ไม่ลดละความพยายามในการแกล้งให้อินจุนพูดคำที่อยากฟังออกมา

 

 

“แค่คิดถึงเอง”

“ก็มัน ...” อินจุนขบริมฝีปากตัวเองเหมือนเยลลี่

“คิดถึงครับ คิดถึงอินจุนมากๆเลย”

“อือ เหมือนกัน คิดถึงเหมือนกันเลยคิดถึงจะตายอยู่แล้ว แต่ไม่พูดออกไปให้คนแถวนี้ได้ใจหรอก

 

 

แม้ว่าจะกระซิบเสียงเบากว่านี้แต่ก็ได้ยินเต็มสองรูหูอย่างชัดเจน แจมินรั้งคนที่ปากแข็งไม่ยอมพูดว่าคิดถึงกันสักทีเข้ามากอด เลื่อนมือจากเอวมาที่ปลายคาง เชยขึ้นเบาๆให้มาสบตากันเล็กน้อยก่อนจะก้มลงไปจูบอีกรอบ คราวนี้ไม่มีหรอกแค่ริมฝีปากแตะกัน ทั้งร้อนแรงและอ่อนหวานจนแทบจะเป็นลมไปให้ได้ อินจุนหลับตา ปล่อยให้อีกคนนำไปเรื่อยๆ แล้วคอยตามอย่างเงอะงะ ปลายลิ้นที่เกี่ยวพันก็ยิ่งรู้สึกชัดเจนมากขึ้น จนสุดท้ายแล้วแจมินก็ผละริมฝีปากออกไป แต่ก็ยังคงคลอเคลียไม่ห่าง เป็นฝ่ายจูบปลอบไปตามแก้มและกรอบหน้าที่ขึ้นสีแดงๆเพราะเขิน

 

 

“แค่นี้แหละครับที่อยากได้ยิน เดี๋ยวออกไปอุ่นข้าวให้นะ รีบไปอาบน้ำแปรงฟันเร็ว”

“อื้อ”

 

 

อินจุนส่งเสียงตอบรับในลำคอมาเบาๆ ผละออกจากเตียงไปหยิบเสื้อผ้าและของใช้ เตรียมตัวไปอาบน้ำอย่างที่เจ้าของห้องตัวปลอมบอก

 

แล้วเราก็เริ่มต้นวันใหม่ที่มีความสุขเหมือนกับทุกๆวัน

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 229 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

717 ความคิดเห็น

  1. #474 malay_77 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 23:22
    อํากกกกกกกกกกกกกกก เป็นเขินอ่ะอะไรก็ไม่รู้คนบ้าๆๆๆๆมานอนด้วยกันทุกคืนอีกน้องจีซองเหงาแย่เดี๋ยวพี่ไปนอนด้วยเอง!
    #474
    0
  2. #281 kanokpupu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 22:56
    มันดีมากกกกกกกกก น่ารักจะตายอยู่แล้ววววววววววว แปลกมากทำไมอ่านๆไปได่ยินเสียงน้องเหริน เสียงแบบน้องเหรินแต่พูดไทย555 แสดงว่าอินจัดฟินจัด ชอบมากค่าาาาาขอบคุณค่า
    #281
    0
  3. #215 mj-dekd (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:30
    ชอบอะไรแบบนี้ .___.
    #215
    0
  4. #179 thitawee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 15:20
    น่ารักกกกกกกกก อินจุนอ้อนมากกกก
    #179
    0
  5. #132 xofor12 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 14:19
    แง้งงงงงงง น่ารักมากกกกกกก T________T
    #132
    0
  6. #131 lovejamrenjaedo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 10:29
    เขินมากกกกกก แงงงง
    #131
    0
  7. #130 littlejaehyun97 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 11:32
    ขอความรักโหน่ยยยย แงงงงงง
    #130
    0
  8. #129 lanenaandm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 00:26
    ความรักกระจายอยู่ในอากาศมากเว่อ เขินนนนน
    #129
    0
  9. #128 olenji (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 23:47
    ละลายยยไปกับพื้น เขินนนนนนนมากกกกกแงงงงงงงงง
    #128
    0
  10. #127 mintrawan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 20:44
    โอ้ยยยย หวานจ๊นนนนน แต่ชอบมากแงงงงงง
    #127
    0
  11. #126 03230813 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 19:33
    ก็คือไม่ต้องกินข้าวกันแล้ว! อิ่มใจกันขนาดนี้แล้วนะ คิๆๆ
    #126
    0
  12. #125 ??? (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 18:23

    หอมกลิ่นความร้ากกกกกก เขินตอนแจมินหอมแก้มอินจุนมาก ฮือ หอมอยู่นั่นแหละ อินจุนหอมมากเลยมช่มะ เขินจนนิ้วพันกันไปหมดแล้ว

    #125
    0
  13. #124 juneapril (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 08:57

    ฮืออ มันน่ารักมาก

    อ่านไปแล้วรู้สึกความรักมันฟุ้งห้องไปหมด


    #124
    0
  14. #123 chen08 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 02:23

    ฮือออออออ น่ารักมากมาย เขินเหมือนไปแอบดูเค้าบอกคิดถึงกันอยู่ใต้เตียงจริงๆ

    #123
    0
  15. #122 starandsky (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 01:33
    แงงงงง น่ารักไปแล้ว อยากมีโมเม้นแบบนี้บ้าง หาได้จากไหนคะะะะะ //กัดผ้าเช็ดหน้า
    #122
    0