[Fic HP] Fearsome love .Draco/Luna

ตอนที่ 5 : chapter 5 x maybe

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    18 เม.ย. 63

Chapter 5 x Maybe





เดรโกไม่ชอบคิดถึงใครคนอื่นนอกจากตัวเองและพ่อกับแม่

แต่ตอนนี้เขากำลังคิดถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่มีชื่อว่า ลูน่า เลิฟกู๊ด...

คำว่า คิดถึง ในที่นี้สำหรับเดรโก ตัวเขาเองคิดว่าคงไม่ใช่ด้วยความเสน่หาหรือความจงเกลียดจงชังแบบที่เขาคิดถึงพอตเตอร์ แต่ความรู้สึกที่เขามีอยู่ตอนนี้มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้แม้แต่ตัวเขาเองต่างหาก

เหตุผลที่ทำให้เดรโก มัลฟอยคิดถึงผู้หญิงสติเฟื่องชื่อเสียงกระฉ่อนด้านความเพี้ยนนั่นน่ะหรือ?

อาจจะเป็นเพราะเขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้แขนซ้ายของเธอถูกห้อยอยู่กับผ้าสีตุ่นๆ นั่นตั้งแต่เมื่อคืนวานล่ะนะ ลูน่าไม่ได้บอกใครว่าเขาเป็นคนทำ เธอบอกคนอื่นๆ เพียงแค่ว่าถูกเจ้าตัวเธสตอลทำร้ายเข้าที่แขนเท่านั้น ซึ่งแน่นอนว่าทุกคนเชื่อสนิท

ความจริงเขาไม่ควรจะต้องมาคิดถึงเรื่องของเธอเลยแม้แต่น้อย คุณชายเดรโก มัลฟอยไม่ใช่คนประเภทที่ชิ่งหนีได้แล้วย้อนกลับมาห่วงหาคู่กรณี เพียงแต่ท่าทางของลูน่า เลิฟกู๊ดที่เขาเห็นเมื่อเช้าระหว่างที่เธอกำลังเดินลงบันไดมานั้นน่าเป็นห่วงกว่าที่คิด...

ใช่.. น่าเป็นห่วง...

เดรโกครุ่นคิดด้วยท่าทางใจเย็น ทั้งๆที่ในใจนั้นอยากจะลุกพรวดออกไปจากชั่วโมงปรุงยาบ้าๆ นี่เต็มทนแล้ว

อย่าลืมเก็บอุปกรณ์การเรียนของตัวเองออกไปให้ครบล่ะ ส่วนคนที่ไม่มีหนังสือมา ครั้งหน้าฉันจะถามคำถามกับพวกเธอนะศาสตราจารย์ซลักฮอร์น อาจารย์ประจำวิชาปรุงยาพูดแล้วโบกไม้โบกมือไปมาเป็นเชิงไล่ให้นักเรียนออกไปนอกห้องเรียน

เดรโก เธอจะไปที่ไหนต่อแพนซี่นั่นเองที่สะกิดเรียกเขาทันทีที่ชายหนุ่มก้าวเท้าออกจากห้องได้สองก้าว เดรโกตีหน้านิ่งแล้วคิดอะไรนิดหน่อยก่อนตอบ—

เดินเล่นแถวนี้น่ะ

แครบกับกอยล์ล่ะเธอปั้นหน้าซื่อถาม ทั้งๆ ที่ตนเองเป็นคนไล่ให้สองคนนั้นไปรออยู่ที่ห้องโถงแล้ว

ไม่รู้สิเดรโกพ่นลมหายใจหนักๆ ออกมาทางจมูกแล้วพยายามเดินหนี แต่ก็ถูกแพนซี่คว้ามือไว้เสียก่อน

นี่เธอจะทำอะไรน่ะ?

ฉันก็จะไปเดินเล่นด้วยแพนซี่ส่งสายตาอ้อนวอนให้ชายหนุ่มสุดฤทธิ์ หวังเพื่อให้เขาเห็นใจเธอและอนุญาตให้เธอได้เดินตามเขาไปในที่ต่างๆ ได้ แต่ผลกลับออกมาตรงกันข้าม วินาทีที่เดรโกทำถลึงตาใส่แพนซี่นั้นเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เธอรู้ตัวแล้วว่าควรจะต้องปล่อยมือเขาออก

จะไปเดินที่ไหนมันก็เรื่องของเธอ แต่อย่าตามฉันมา เข้าใจนะว่าแล้วร่างสูงของชายหนุ่มผมบลอนด์สว่างก็ผละออกไปจากหญิงสาวหน้าตาสะสวยนามแพนซี่ พาร์กินสันทันที

หญิงสาวรู้สึกเสียหน้าและโกรธจัดจนแทบจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ไหว เดรโก มัลฟอยเป็นผู้ชายนิสัยไม่ดี แต่ที่ผ่านมาเขาไม่เคยแสดงท่าทีเหมือนผลักไสไล่ส่งเธอขนาดนี้

ไม่ว่ายังไง แพนซี่สาบานกับตัวเธอเองแล้วว่าเธอก็จะต้องรู้ให้ได้ว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันแบบนี้

 

อีกด้านหนึ่ง

เดรโก มัลฟอยที่เพิ่งกำจัดผู้ติดตามสาวคนสนิทออกจาก การเดินเล่น ก็กำลังจ้ำอ้าวอยู่ตามทางเดินอย่างเร่งรีบ

ไม่มี... ไม่มี.... ทั้งที่ห้องโถงหรือหน้าบันไดบ้านพักเรเวนคลอก็ไม่มี ทำไมกัน หรือเพราะตอนนี้ยังเป็นเวลาเรียนอยู่งั้นเหรอ?

เดรโกเพิ่งนึกถึงสิ่งที่เขาลืมคิดไปได้ เขาอยากจะเอามือตบหัวตัวเองซักร้อยรอบเพราะความซื่อบื้อของตน ทั้งหงุดหงิดและอารมณ์เสียจากการที่ต้องเดินขาลากไปทั่วปราสาท แล้วยังหาผู้หญิงที่เขากำลังนึกถึงไม่เจอ

เธออยู่ที่ไหนกัน เลิฟกู๊ด!!

เขาชะโงกหน้าเข้าไปในทางขึ้นบันไดของบ้านพักกริฟฟินดอร์ เผื่อว่าจะพบร่างของหญิงสาวที่มักจะเหน็บไม้กายสิทธิ์ไว้ที่หูซ้ายยืนอยู่แถวๆ นั้น

ไม่มีคนอยู่แถวนี้เลยรึไงนะ... เดรโกคิดอย่างหวาดหวั่น เรื่องผีสางที่ถูกเล่าขานเป็นตำนานในฮอกวอตส์เริ่มผุดขึ้นมาในสมองเรื่อยๆ ตัวเขาเองก็ไม่ค่อยจะถูกโรคกับเรื่องพวกนี้ด้วยสิ

หืม?

 

เดรโกแน่ใจว่าเขาเห็นแฮร์รี่กับลูน่ากำลังนั่งอยู่ตรงขั้นบันไดด้วยกันสองคน

 

ในใจของเขานั้นแทบอยากจะตรงดิ่งเข้าไปแล้วหาเรื่องกลั่นแกล้งไอ้ผู้ถูกเลือกนั่นเสียเต็มแก่ แต่สัญชาตญาณของเขาบอกให้ร่างสูงผมบลอนด์ซ่อนตัว แล้วแอบฟังว่าชายหญิงคู่นั้นว่ากำลังพูดคุยกันถึงเรื่องอะไร

เธอแน่ใจนะว่ามัลฟอยไม่ได้เป็นคนทำให้เธอบาดเจ็บน่ะ

แฮร์รี่เอ่ยถามลูน่าอย่างอ่อนโยน นัยน์ตาของเขาแฝงความเป็นห่วงอยู่อย่างชัดเจน ลูน่าละสายตาจากหนังสือเดอะควิบเบลอร์แล้วหันมามองแฮร์รี่ พอตเตอร์

ไม่หรอก มันเป็นความผิดของฉันเองแหละที่มีอาหารให้ไม่พอสำหรับพวกมันทุกตัวน่ะลูน่าพูดด้วยเสียงฝันๆ และคงจะมีเพียงเดรโกเท่านั้นที่รู้ว่าประโยคที่เธอพูดออกมาเมื่อกี้นี้เป็นเรื่องโกหกทั้งหมด

มันจะเป็นแบบนั้นแน่เหรอ?

แฮร์รี่แอบคิด การที่ลูน่าแขนหักกลับมาหลังจากที่ถูกเดรโกลากตัวไปทำให้เขาแทบจะคาดเดาได้ทันทีว่าเดรโกต้องเป็นตัวก่อเรื่องอะไรบางอย่างแน่ๆ แต่ถึงแม้เขาจะคิดแบบนั้นหลักฐานก็ยังไม่เพียงพอ แถมลูน่าเพื่อนสาวของเขายังคงยืนกรานว่าเรื่องทั้งหมดไม่ใช่ฝีมือของเดรโกอีก แฮร์รี่จึงทำได้แค่เก็บงำความสงสัยเอาไว้ในใจเท่านั้น

โอเค ฉันเชื่อเธอ

แฮร์รี่ตอบรับแล้วยิ้มให้เธอ ลูน่ายิ้มให้เขาเช่นกัน เป็นไปได้ว่าทั้งสองคนตอนนี้กำลังรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกส่วนตัว เหมือนเด็กสาวและชายหนุ่มในวัยรุ่นที่กำลังมีความรัก

ลูน่าก้มหัวลงอ่านเดอะควิบเบลอร์ต่อ ส่วนแฮร์รี่ก็กำลังทำเขี่ยนิ้วเล่นไปมา ในหัวใจของเขาตอนนี้รู้สึกพองโตอย่างบอกไม่ถูก เขาคิดว่าช่วงเวลาที่เขาได้อยู่กับบุคคลที่ทำให้เขาสบายใจได้นั้นช่างรู้สึกเหมือนยาวนานเหลือเกิน และนั่นก็ทำให้เขาแทบจะหุบรอยยิ้มที่มุมปากไม่อยู่เลยทีเดียว

ดูนั่นสิ

เสียงหวานใสของลูน่านั่นเองที่เรียกให้แฮร์รี่สนใจสิ่งๆ เดียวกันกับเธอ แฮร์รี่มองตามสายตาของลูน่าไปด้านบนของเพดานและได้พบกับ—

ช่อมิสเซิลโทล่ะ


**************************

40%


ไม่รู้จะทักทายคนอ่านยังไงเลย ทิ้งฟิคนี้มา 6 ปี....... (อุแงงงงงงง)

ต้องขอโทษทุกคนที่รอจริงๆ ค่ะ ไม่มีอะไรจะแก้ตัวทั้งนั้น เพิ่งได้มีเวลาว่างอย่างจริงจัง และได้นั่งดูแฮร์รี่ตั้งแต่ภาค 1-7.2 มา เลยนึกถึงฟิคเรื่องนี้ที่ยังแต่งค้างไว้ TT

chapter 5 ที่จะเอามาลงนี้ก็เป็นตอนที่เราเขียนทิ้งไว้เมื่อ 6 ปีที่แล้วค่ะ ไม่รู้เลยว่าตอนต่อๆ ไปที่จะเขียน ฝีมือการเขียนของเราจะพัฒนาขึ้นหรือแย่ลง แต่เรารู้สึกอยากกลับมาต่อฟิคนี้จริงๆ เลยต้องขออนุญาตกลับมาอัพต่อนะคะ /ไหว้ย่อ

ตอนนี้มาลงแค่ 40% ก่อนนะคะ เดี๋ยวกลับมาต่อให้ค่ะ

ขอบคุณทุกคนที่ยังเม้นถามหาหรือไม่ทิ้งกันไปไหนนะคะ เราจะ come back แล้วค่ะทุกท่าน T////T

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

85 ความคิดเห็น

  1. #85 Berry (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 08:30

    รอนะคะคุณไรท์♡

    #85
    0
  2. #78 SweetPeachy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 00:26
    พึ่งเห็นว่าตอนนี้อัพปี63 ขอบคุณที่มาต่อนะคะ
    #78
    0
  3. #74 Kaimookkiki4346 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 15:52
    คุณไรท์คะเราอยากร้องไห้น้ำตาไหลเปียกหมอนไปหมด เราเคยอ่านฟิคเรื่องนี้เมื่อ3ปีก่อนไม่คิดว่าจะกลับมาเขียนต่อ ซาบซึ้งมาก หัวอกเดรโกลูน่าชิปเปอร์แบบเรามันบุ้บบิ้บบู้บี้ไปหมด ฟิคเดรโกลูน่าว่าหายากแล้ว เดรโกลูน่าที่ตรงตามคาแรคเตอร์แบบนี้นี่มันช่าง พูดไม่ออก จุกอยู่ในคอไปหมด ขอบคุณที่กลับมาเขียนต่อนะคะ การบรรยาย ลำดับเรื่อง นิสัยตัวละครดีไปหมดเลย เราคิดว่าการจะเขียนฟิคแบบนี้แล้วให้ตัวละครนิสัยเหมือนที่เจเควางไว้ ต่อให้จะเป็นฟิคแต่อ่านแล้วรู้สึกสมจริงดี มันได้อรรถรสมากกว่า แต่จริงๆแล้วลูน่าเป็นน้องพวกพอตเตอร์หนึ่งปีนะคะ ถ้าสมมติเซ็ตฉากที่ภาค6 เดรโกปี6 ลูน่าต้องปี5ค่ะ แต่ไม่เป็นไร ยังไงก็สนุกอยู่ดี ขอบคุณที่กลับมาเขียนอีกครั้งนะคะ เราอยากอ่านตอนต่อไปมากๆ อยากรู้ว่าเดรโกจะทำยังไงต่อ(T ^ T)
    #74
    0
  4. #73 JENANA (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 20:02
    จะรอนะคะ
    #73
    0
  5. #72 SasiNS (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 00:09

    รอนะคะ
    #72
    0
  6. #71 Miss prawsang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 19:10
    เห็นอัพนี่ตกใจเลยค่ะ555 ฟิคนี่เป็นฟิคแรกๆเลยที่เราเริ่มอ่าน ดีใจจริงๆที่กลับมาค่ะ รู้สึกเหมือนย้อนไปตอนวัยละอ่อนหาฟิคอ่านเลย
    #71
    0