[Fic HP] Fearsome love .Draco/Luna

ตอนที่ 2 : chapter 2 x converse

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,079
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    10 พ.ค. 57



Chapter 2 x Converse





 

            เช้าตรู่ของวันต่อมา เพื่อนๆ คนอื่นในห้องพักเริ่มลุกขึ้นแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ใส่เครื่องแบบนักเรียนบ้านสลิธีรีนสำหรับการเรียนในวันนี้ เดรโก มัลฟอยลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกปวดแปล๊บๆ เกิดขึ้นในหัว เมื่อคืนนี้เขานอนไม่ค่อยหลับเพราะรู้สึกเหมือนมีคนมาดึงผ้าห่มออกจากตัวตลอดเวลา นั่นทำให้เขากำลังอารมณ์ไม่ดี

 

คุณวินเซนด์ กับคุณเกรกอรี่ยังต้องนอนพักอีกซักสองวัน ไม่ต้องห่วงนะคุณมัลฟอย ฉันจะดูแลพวกเขาเอง

 

เสียงของมาดามพอมฟรีย์ผุดขึ้นมาในหัวเดรโก วันนี้แครบกับกอยล์ก็ยังออกมาจากห้องพยาบาลไม่ได้ อาการปวดท้องของทั้งสองคนนั้นหนักหนาสาหัสกว่าที่คิดไว้มาก อยากจะรู้นักเชียวว่ากินอะไรกันเข้าไปถึงปวดท้องได้แบบนั้น เดรโกคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยขณะกำลังแต่งตัว

หืม?ชายหนุ่มส่งเสียงเมื่อเริ่มสังเกตได้ถึงสิ่งผิดปกติบางอย่าง หนังสือฉันอยู่ไหน เฮ้! มีใครเห็นหนังสือของฉันบ้างมั้ยเดรโกตะโกนถามอย่างไม่เจาะจง คนอื่นๆ ส่วนใหญ่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเพราะไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องวุ่นวายของเขา ข้อนั้นเดรโกรู้ดีอยู่แล้ว

ก็ที่นี่มันบ้านสลิธีรีนนี่นะ...

ไม่ใช่ว่านายเอามันไปลืมไว้ที่ไหนหรอกเหรอเด็กหนุ่มที่กำลังจะเดินออกไปจากประตูห้องพูดอย่างไม่ใส่ใจแล้วจึงเดินออกไปด้วยใบหน้าไม่ทุกข์ไม่ร้อน ทิ้งเดรโกที่ยังหาหนังสือวิชาศาตร์การปรุงยากับสมุดจดบันทึกไว้เพียงคนเดียว

 

เขาเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองได้ย้อนกลับไปอยู่ในช่วงวัยเด็ก... ก่อนที่เขาจะได้รับจดหมายจากฮอกวอตส์ คฤหาสน์มัลฟอยเป็นบ้านเพียงหนึ่งเดียวของเขา

นาร์ซิสซาและลูเซียส มัลฟอย หรือพ่อและแม่ของเขามักใช้เวลาส่วนใหญ่วุ่นอยู่กับงานของพวกเขา ทำให้เดรโกนั้นต้องใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์อย่างโดดเดี่ยว ขังตัวเองอยู่ในห้อง อ่านหนังสือเป็นร้อยๆ เล่มเพื่อฆ่าเวลาไปวันๆ ฝึกใช้คาถาง่ายๆ เล่นสนุกไปวันๆ

น่าเบื่อจัง เขาพร่ำบ่นประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมาทุกวัน ตลอดชีวิตวัยเด็กของเขาไม่เคยได้เล่นสนุกสนานกับเพื่อนๆ เลยซักครั้ง เพราะคนรับใช้และเอลฟ์ประจำบ้านไม่สามารถจะมาเป็นเพื่อนเล่นกับเขาได้ เพื่อนๆ อายุรุ่นราวคราวเดียวกันคนอื่นๆ ยิ่งแล้วใหญ่

พ่อของเขาสอนไว้ว่าหากพ่อมดหรือแม่มดคนใดที่ไม่ใช่ เลือดบริสุทธิ์คนพวกนั้นจะไม่ถือเป็นชนชั้นเดียวกับตระกูลมัลฟอยเด็ดขาด ความเชื่อบางอย่างถูกฝังหัวเขามาตั้งแต่ยังเด็ก

 

ต้องเหยียดหยามพวกมัน ต้องดูถูกและทำให้พวกมันอับอาย ทั้งพวกเลือดผสม พวกเลือดสีโคลนและพวกมักเกิ้ล ทั้งหมดนั้นล้วนไม่บริสุทธิ์!

 

จนถึงตอนนี้เดรโกก็ยังไม่เข้าใจถึงสิ่งที่ลูเซียส มัลฟอยต้องการจะบอกกับเขาเลยซักนิด

จะพวกเลือดสีโคลน พวกลูกผสม หรือพวกมักเกิ้ลก็ดี พวกนั้นต่างก็เป็นมนุษย์เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

ตั้งแต่ที่เขาเข้าเรียนและทำความรู้จักกับคนอื่น เดรโก พยายามดูถูกและกลั่นแกล้งพวกไม่บริสุทธิ์อยู่เสมอ แน่นอนว่าเขาไม่ได้อยากทำแบบนั้น แต่ด้วยความรู้สึกกดดัน นามสกุลมัลฟอย เลือดบริสุทธิ์ พวกเลือดสีโคลน พวกขี้แพ้หรือแม้แต่เด็กชายผู้ถูกเลือก

ทั้งหมดนั้นหล่อหลอมรวมกันเป็นทางเดินให้เขา ทางเดินที่ชายหนุ่มไม่สามารถหันหลังย้อนกลับมาได้อีก...

 

เดรโกเหลือบมองนาฬิกา เหลือเวลาอีกไม่มากเพื่อแต่งตัวและจัดการกับตารางเรียนให้เรียบร้อย เขาเลิกสนใจที่จะหาหนังสือ แล้วหยิบเสื้อคลุมสีดำเขียวขึ้นมาคลุม

อะไรน่ะเดรโกพึมพำเมื่อเริ่มหารองเท้าหนังมันวาวคู่โปรดของตนไม่เจอ สาบานได้เลยว่าก่อนนอนเขาต้องถอดมันเอาไว้ใต้เตียงแน่ๆ

มีใครบางคนกำลังแกล้งเรางั้นเหรอ?! เดรโกเริ่มควัวออกหู ไม่บ่อยนักที่จะมีคนกล้าทำอะไรแบบนี้กับเขา บัดซบ!”

เขาเริ่มกังวล สองมือยังคงควานหาสิ่งของในกระเป๋าหนังอย่างเร่งรีบ คุณหนูเดรโกไม่ควรต้องมารื้อหารองเท้ากับหนังสือเองจนเละเทะแบบนี้ เส้นผมสีบลอนด์เริ่มยุ่งเหยิงเนื่องจากไม่มีเวลาได้จัดแต่ง หัวคิ้วทั้งสองชนจนแทบจะผูกกันเป็นเส้นเดียว อีกเดี๋ยวสเนปก็จะเข้ามาเช็คห้องพักแล้ว ถ้าขืนยังชักช้าแบบนี้มีหวังได้ถูกทำโทษโชว์บ้านอื่นแน่!

ทันใดนั้นเองที่ใบหน้าของผู้หญิงสติเฟื่องคนหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

อย่าลืมเก็บรองเท้ากับพวกหนังสือเรียนดีๆ ด้วยล่ะ เดี๋ยวมันจะหายเอานะ

ยัยเลิฟกู๊ดสติแตก เดรโกคำราม

 

 

สวัสดี แฮร์รี่ รอน เฮอร์ไมโอนี่ลูน่าส่งเสียงทักทันทีที่เห็นเพื่อนทั้งสามของเธอเดินเข้ามาในห้องเรียนปรุงยา ศาตราจารย์ซลักฮอร์นยังคงง่วนอยู่กับการเขียนอะไรบางอย่างบนโต๊ะ ทำให้นักเรียนหลายๆ คนเริ่มจับกลุ่มคุยกัน

สวัสดีลูน่าทั้งสามทักพร้อมๆ กัน ก่อนจะเดินนำไปที่โต๊ะแล้ววางหนังสือลง

วันนี้คาบเช้าเธอว่างใช่มั้ยเฮอร์ไมโอนี่ถามอย่างเป็นมิตร ลูน่ายิ้มตอบก่อนจะนั่งลงตาม

วันนี้มีอะไรหายอีกมั้ยแฮร์รี่ พวกเตอร์ ผู้โด่งดังนั่นเองที่เอ่ยปากถาม ไม่ว่าจะด้วยความเป็นห่วงหรืออะไรก็ตาม ลูน่ารู้สึกดีใจมากที่ เพื่อนของเธอเอ่ยปากออกมา

ถุงเท้ากับหนังสือวิชาปรุงยาน่ะ ฉันตามหาตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่ก็ยังหาไม่เจอเลยลูน่ายิ้มให้เขาแล้วยื่นเท้าให้เขาดู

แย่จัง

แฮร์รี่มองใบหน้าของเพื่อนสาวด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นเร็วจนแทบจะทะลุออกมา เธอเป็นคนดี ดีมากด้วย หลายครั้งที่เขาได้พูดคุยกับเธอแล้วรู้สึกสบายใจ บรรยากาศรอบตัวลูน่าดูผ่อนคลายกว่าคนอื่นๆ เธอไม่เคยฝืนทำหรือพูดอะไรในสิ่งที่เธอไม่ชอบ ลูน่าเป็นผู้หญิงที่เป็นตัวของตัวเองเสมอไม่ว่าจะกับใครก็ตาม สิ่งนั้นนั่นเองที่ทำให้แฮร์รี่หลงใหลในตัวเธอ

นี่เฮอร์ไมโอนี่ ลูน่ายังคิดว่านั่นเป็นฝีมือของพวกราเกิ้ลส์อะไรนั่นอยู่อีกเหรอโรนัลด์ วิสลีย์ ชายหนุ่มผู้มีเส้นผมสีแดงอันเป็นเอกลักษณ์กระซิบกับเพื่อนสาวของตนโดยที่ไม่ให้แฮร์รี่และลูน่าได้ยิน

นาเกิ้ลส์รอน นาเกิ้ลส์เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ แม่มดที่มีมันสมองอัจฉริยะและใบหน้าเรียวสวยตอบรอนด้วยน้ำเสียงเอือมระอา ถึงลูน่าจะเคยพูดถึงชื่อนาเกิ้ลส์ แต่จากที่เธออ่านมาในหนังสือสัตว์วิเศษก็ไม่เคยพบชื่อนี้เลยซักครั้ง นั่นอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้ใครหลายคนเรียกเธอว่าเลิฟกู๊ดสติเฟื่องก็ได้

 

ทั้งสี่นั่งคุยกันอย่างสนุกสนานได้พักหนึ่งก็เริ่มรู้สึกว่าเสียงพูดคุยของคนอื่นๆ นั่นเริ่มเบาลง ทั้งหมดมองหน้ากันแล้วหันไปมองที่ประตู แฮร์รี่สบตากับชายหนุ่มผมบลอนด์ที่กำลังเดินตรงมาที่โต๊ะของเขาอย่างระแคะระคาย

ถ้ามัลฟอยมาหาพวกเขาถึงที่ห้องแบบนี้ต้องมีอะไรไม่ค่อยดีเกิดขึ้นแน่ๆ แฮร์รี่คิดโดยแสดงออกทางสีหน้าให้ทุกคนเห็น

ไงพอตเตอร์เดรโกเอ่ยทักพลางแสยะยิ้ม ทั้งสามที่นั่งอยู่เริ่มมองหน้าเขาแล้วกัดฟัน อย่างที่หลายๆ คนรู้กัน พวกเขาเกลียดขี้หน้ากันยิ่งกว่าอะไร

วันนี้พวกสมุนนายไม่ตามมาด้วยรึไงมัลฟอยรอนพูดแล้วยิ้มบ้าง การได้เห็นมัลฟอยเดินไปไหนมาไหนคนเดียวแบบนี้นับว่าหาได้ยากนัก

นั่นมันเรื่องของฉันวิสลีย์เดรโกเริ่มหงุดหงิด มองอะไรยัยเลือดสีโคลน

เฮอร์ไมโอนี่ถลึงตาใส่เดรโกด้วยความมีน้ำโห ใบหน้าแดงจัดจากความโกรธ รอนรีบโอบไหล่ของหญิงสาวเพื่อให้เธอสงบสติอารมณ์ลง ลูน่ายังคงนั่งมองทั้งสี่พูดคุยกันอย่างเงียบๆ เมื่อเห็นท่าไม่ดีแฮร์รี่จึงรีบตัดบท

ถ้านายมีธุระอะไรกับเราก็รีบพูดมามัลฟอยเดรโกไม่ตอบคำถามแฮร์รี่ แต่กวาดสายตาไปทั่วห้องแทน หลายๆ คนเริ่มพูดคุยซุบซิบเขา แต่เดรโกไม่สนใจและยังคงมองหาผู้หญิงคนหนึ่งต่อ

และแล้วเขาก็หยุดสายตาอยู่ตรงใบหน้าของลูน่า

ฉันไม่ได้มีธุระอะไรกับพวกนาย แต่มีกับยัยนั่นเดรโกพยักเพยิดหน้าไปทางลูน่า หญิงสาวรู้สึกสับสนเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเขากำลังพูดถึงเธอ แฮร์รี่หันไปมองหน้าลูน่าแล้วจึงพูด

นายมีเรื่องอะไรกับเธอ

ไม่ใช่เรื่องของนายพอตเตอร์ เชิญเล่นปรุงยาใส่หม้อกันไปเถอะ ฉันจะพาตัวยัยนี่ไป ไม่พูดเปล่า เดรโกยังเดินไปตรงที่นั่งของลูน่าแล้วกระชากข้อมือของเธอขึ้นมา ตามฉันมายัยเพี้ยน!”

ลูน่าตกใจเล็กน้อยเมื่อเขาทำแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร

เพราะแววตาของชายหนุ่มที่เธอเห็นตอนนี้ชวนให้รู้สึกเหมือนเด็กตัวน้อยๆ ที่ต้องการความช่วยเหลือ

ปล่อยเธอนะ!” เฮอร์ไมโอนี่ร้องเมื่อเห็นว่าเดรโกเริ่มดึงแขนลูน่าอย่างแรง

หยุดนะมัลฟอย! นายจะพาเธอไปไหนแฮร์รี่ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่เดรโกไม่รอช้ารีบออกเดินไปที่ประตูพร้อมกับลูน่า แฮร์รี่กำลังจะวิ่งตามแต่ก็ถูกหยุดไว้ด้วยเสียงของศาตราจารย์ซลักฮอร์น

นั่นเธอจะไปไหนน่ะแฮร์รี่ คุณเกรนเจอร์กับคุณวิสลีย์ด้วย กลับมานั่งแล้วเปิดหนังสือไปที่หน้าสองร้อยสิบหกได้แล้วคำถามเชิงบังคับจากปากของชายแก่ทำให้แฮร์รี่ชะงัก มองตามแผ่นหลังของหญิงสาวและชายหนุ่มตรงหน้าไปอย่างเสียไม่ได้

ครับ/ค่ะทั้งสามตอบพลางก้มหน้าลง

อย่างน้อยซลักฮอร์นก็จำชื่อฉันได้...โอ๊ย!” รอนเผลอร้องเสียงดังเมื่อรู้สึกเจ็บจี้ดที่ต้นแขน เฮอร์ไมโอนี่นั่นเองที่หยิกเขาจนแดง

ตอนนี้ชื่อของนายมันไม่สำคัญเท่าเรื่องลูน่าหรอกเฮอร์ไมโอนี่กระซิบบอกรอนเสียงดุ แล้วพาเพื่อนทั้งสองคงตนมานั่งที่โต๊ะตัวเดิม                                                 

หวังว่ามัลฟอยจะไม่ทำอะไรไม่ดีกับเธอนะ... ทั้งสามคิดเหมือนๆ กัน

 

 

เธอต้องการอะไรจากฉันเหรอ

ไกลพอสมควรแล้วที่เดรโกจูงมือลูน่ามาจากเพื่อนของเธอ เดรโกที่เพิ่งรู้สึกตัวรีบปล่อยมือแล้วหยุดฝีเท้าทันที ทางเดินรอบสนามเล็กๆ นี่ไม่มีคนผ่านไปมามากนักในเวลานี้ ซึ่งก็เหมาะที่จะพูดเรื่องงี่เง่านี่พอดี

เธอเป็นคนทำใช่มั้ยยัยโง่เดรโกกัดฟันพูดแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาว ลูน่างุนงงเล็กน้อยกับเรื่องที่เขากำลังพูด

ฉัน? ทำอะไร...?ลูน่าถามเสียงซื่อ นั่นทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม

รองเท้ากับหนังสือฉัน!” เดรโกคำรามเสียงดัง ลูน่าไม่ได้สะทกสะท้าน แต่ก็มองต่ำลงไปที่เท้าของชายหนุ่ม มันเป็นรองเท้าผ้าใบไม่ใช่รองเท้าหนังที่เขาใส่เหมือนทุกวัน

เธอเอามันไปไว้ไหน!” 

ลูน่าสบตากับเดรโกที่กำลังอยู่ในอารมณ์โมโหอีกครั้ง ก่อนจะตอบ ฉันไม่ได้เอามันไป ฉันบอกแล้วว่ามันเป็นฝีมือของพวกนาเกิ้ลส์เธอยิ้ม แต่เดรโกไม่ยิ้มตาม

ปัญญาอ่อน!” เขาว่าเสียงดัง ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนทำ เธอแกล้งฉัน และเรื่องนี้มันจะไม่จบง่ายๆ แน่ถ้ามันถึงหูพ่อฉัน!”

เดรโกเริ่มเอ่ยถึงอิทธิพลของพ่อตนเองอีกครั้ง เพราะเมื่อใดที่เกิดปัญหาอะไร เขารู้ได้ทันทีว่าชื่อเสียงของ ลูเซียส มัลฟอย ช่วยเขาได้เสมอ

เธอแค่ไม่เห็นมันเท่านั้นลูน่าเอ่ยเสียงเรียบ แน่นอนว่าตั้งแต่ที่เธอเข้าเรียนที่นี่ ยังไม่มีใครเคยเชื่อเรื่องนาเกิ้ลส์ที่เธอพูดเลยซักครั้ง

 

ยกเว้นคนเพียงคนเดียว....

แฮร์รี่ พอตเตอร์

 

เธอได้มีปัญหาแน่เลิฟกู๊ด บอกฉันมาว่ามันอยู่ที่ไหน!” เดรโกรู้สึกอยากลงไปดิ้นเหลือเกินเมื่อเห็นท่าทางเรียบเฉยของลูน่า ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนยืนอยู่ต่อหน้าเขาด้วยใบหน้านิ่งๆ เหม่อลอยไร้สติสตังแบบนั้นมาก่อน

 

ไอ้ท่าทางแบบนั้นมันน่าหงุดหงิดจริงๆ!

 

งั้นเธอจะมาหาของๆ เธอด้วยกันกับฉันมั้ยล่ะ

ฉันถามเธอ... ว่ามันอยู่ที่---

ตอนนี้ฉันกำลังหาถุงเท้ากับหนังสือวิชาปรุงยาอยู่ลูน่ากลอกตาไปด้านบนเพื่อนึกถึงสิ่งที่เธอกำลังตามหา

เลิฟกู๊ด!!!” เดรโกตวาดเสียงดัง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอพูดแทรกขึ้นมาดื้อๆ แบบนี้ นี่ถ้าเธอคนนี้ไม่ใช่ผู้หญิงเขาคงก่นด่าเธอไปเรียบร้อยแล้ว

 

สุภาพบุรุษต้องให้เกียรติสุภาพสตรีอยู่เสมอ คำสอนของนาร์ซิสซา มัลฟอยลอยขึ้นมาหัวเดรโก ทำให้เขาสามารถยับยั้งชั่งใจที่จะไม่ตวาดหญิงสาวตรงหน้าได้เล็กน้อย

 

รับนี่ไปสิเสียงหวานใสของหญิงสาวขัดขึ้นระหว่างที่เดรโกกำลังใช้ความคิด เขาหยุดคิดหาคำมาต่อว่าเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะสังเกตว่าลูน่ากำลังทำอะไรบางอย่างกับต้นคอด้านหลังของเธอ

ลูน่าปลดจี้ห้อยคอของเธอออกมา มันเป็นจี้ที่แม่ของเธอนำมาให้เป็นของขวัญวันเกิดตอนอายุ 9 ขวบ เธอใส่มันติดตัวเสมอตั้งแต่ที่รู้ว่ามันสามารถไล่พวกนาเกิ้ลส์ได้

นี่อะไรเดรโกมองสิ่งของในมือของลูน่าแล้วขมวดคิ้ว เธอไม่ได้ลดมือที่ยื่นมาหาเขาลง แต่พูด

มันเป็นเครื่องราง พวกนาเกิ้ลส์จะไม่กล้าเข้าใกล้เธอถ้าเธอสวมมันไว้ลูน่ายิ้มอย่างเป็นมิตร ถึงแม้ว่าเดรโกจะเป็นคนไม่ดีในสายตาคนอื่นๆ แต่เธอก็ยังอยากจะเป็นเพื่อนกับเขา

เดรโกมองหน้าลูน่าสลับกับจี้ในมือเธอ ฉันไม่รับของจากคนสติไม่ดีแบบเธอแน่เลิฟกู๊ด!”

แต่นายควรจะเก็บมันเอาไว้นะลูน่ายังคงยืนยันคำเดิม ชายหนุ่มเริ่มส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ พลันเรื่องราวโชคร้ายต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับเขาตั้งแต่เมื่อวานนี้ก็ผุดขึ้นมาให้คิด

พวกนาเกิ้ลส์ชอบเล่นแผลงๆ เสมอแหละ ฉันเองก็โดนเหมือนกันลูนั่งเอิญพูดในสิ่งที่เขาคิดพอดี

 

เวรเอ้ย... สรุปไอ้ตัวบ้าอะไรนั่นมันเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอวะ? เดรโกคิดหนักแล้วเริ่มมองไปที่รองเท้าผ้าใบของตน หนังสือ รองเท้า ผ้าห่ม แล้วก็ยังเริ่มที่เขาสะดุดล้มทั้งๆ ที่ไม่มีอะไรอีก

แต่เขายังไม่อยากเชื่ออะไรเท่าไหร่นัก---       

คุณมัลฟอย คุณเลิฟกู๊ด นั่นพวกเธอกำลังทำอะไรกันอยู่น่ะ

ก่อนที่ทั้งสองจะได้พูดคุยกันมากกว่านี้ เสียงแหบๆ อันแสนคุ้นหูของศาตราจารย์มิเนอร์ว่า มักกอนนากัลก็ดังขึ้นบริเวณทางเดินอันว่างเปล่า ทำให้ทั้งสองหันควับด้วยความตกใจ

ฉันแน่ใจว่าตอนนี้พวกเธอสองคนควรจะอยู่ในชั้นเรียนของตัวเอง ไม่ใช่มายืนคุยกันเป็นต่อยหอยกลางทางเดินแบบนี้ศาตราจารย์มักกอนนากัลติเตียนทั้งคู่แล้วสำรวจเครื่องแต่งกายขอทั้งสอง แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเท้าของพวกเธอกันน่ะ

มันเป็นฝีมือของพวกนาเกิ้ลส์ค่ะลูน่าอธิบายเหมือนอย่างที่เธอทำกับคนอื่น เดรโกหันไปมองหน้าลูน่าอย่างเหลืออด ศาตราจารย์มักกอนนากัลชะงักไปชั่วครู่เนื่องจากไม่เคยได้ยินชื่อนาเกิ้ลส์จากที่ไหนมาก่อน และนึกถึงกิตติศัพท์ของลูน่า เลิฟกู๊ดที่เด็กนักเรียนกล่าวถึงกันขึ้นมาพอดี

โอเคคุณเลิฟกู๊ด คาบเช้าเธอว่างใช่มั้ย งั้นมาช่วยฉันจัดเก็บเอกสารที่ห้องสมุดหน่อยแล้วกันศาตราจารย์มักกอนนากัลพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ลูน่า เลิฟกู๊ดถือเป็นคนที่มีผลการเรียนดีในบ้านเรเวนคลอ เพราะงั้นเธอจึงไม่น่าจะทำอะไรเสียๆ หายๆ ได้

ค่ะลูน่ารับเสียงใส ในมือของเธอยังคงกำสร้อยสีเงินไว้แน่น

แล้วเธอล่ะคุณมัลฟอย คาบนี้เธอมีเรียนอะไรเดรโกสะดุ้งเมื่อเขาถูกถามบ้าง เขาโดดเรียนวิชาดาราศาสตร์มา ไม่เห็นอยากไปนั่งแกร่วอยู่ในห้องที่มีแต่จุดแสงบ้าบอแบบนั้นซักนิด

ผมไม่มีเรียนครับเดรโกตัดสินใจตอบแบบนั้นออกไป แล้วคิดว่าจะไปนั่งเล่นในห้องโถงกับคนอื่นๆ ในบ้านสลิธีรีนซักหน่อย

งั้นดีเลยคุณมัลฟอย เธอไปช่วยคุณเลิฟกู๊ดที่ห้องสมุดด้วยก็แล้วกัน

อะไรนะ?!

หมายความว่าไงครับศาตราจารย์?!” เดรโกถามอย่างตื่นตระหนก ศาตราจารย์มักกอนนากัลตีหน้านิ่งแล้วพูด

หมายความว่าตอนนี้เธอทั้งสองคนรีบไปที่ห้องสมุดได้แล้ว อีกเดี๋ยวฉันจะตามไป อ้อ แล้วก็อย่าลืมบอกบรรณารักษ์ให้ช่วยเตรียมเอกสารให้ฉันด้วยนะคุณเลิฟกู๊ด เอาล่ะ ไปเร็วเข้าศาตราจารย์มักกอนนากัลร่ายยาวก่อนจะทำไม้ทำมือไล่ทั้งสองคนให้มุ่งหน้าไปยังห้องสมุด ลูน่าพยักหน้าหงึกหงักกับเธอ แล้วจึงออกเดิน ทิ้งให้เดรโก มัลฟอยผู้โชคร้ายต้องเดินตามเธอไปอย่างผิดหวัง

 

เวรเอ้ย...!!

 

 

ทั้งหมดเป็นเพราะเธอเดรโกกระซิบขณะที่กำลังจัดเรียงหนังสือบนชั้นข้างๆ ลูน่า กิตติศัพท์ความดุร้ายของบรรณารักษ์ที่นี่เป็นที่รู้จักกันดี ชายหนุ่มจึงไม่กล้าแผดเสียงมากนัก

ลูน่าเหลือบตามองเขาแล้วพูดเสียงแผ่วขอโทษ ว่าแล้วเธอก็หันกลับไปจัดหนังสือต่อ

 

ขอโทษ.......?

 

เดรโกมองลอบหน้าเธอแว่บหนึ่ง ในหัวสมองคิดบางอย่างเกี่ยวกับหญิงสาวตรงหน้า แต่ก็ทำได้ไม่นานนัก ตอนนี้เขาสับสนไปหมด ไหนจะเรื่องของที่หายไป เรื่องซวยๆ ที่เกิดขึ้นแล้วก็ยังนาเกิ้ลส์บ้าอะไรนั่นอีก เขางงไปหมดแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ตกลงว่ามันคืออะไรกันแน่เดรโกถามโดยที่ยังไม่ละสายตาจากลูน่า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เข้ามาในห้องสมุดโรงเรียนเพื่อทำประโยชน์ ไม่ใช่มานั่งเล่นเพื่อฆ่าเวลากับคนอื่นๆ เขาจึงไม่ค่อยชินเท่าไหร่เวลาที่มีศาตราจารย์คนอื่นๆ มองเขา

นาเกิ้ลส์เป็นก็อบลินตัวเล็กๆ มันมีปีกเหมือนแมลงวันแล้วก็...... เขียว

อะไรเขียว

ตัวมันทั้งตัวเป็นสีเขียว ฉันเห็นนาเกิ้ลส์ตั้งแต่เด็ก ไม่มีใครเห็นมันเหมือนฉัน พวกนั้นซนมาก ชอบแกล้งมนุษย์ ชอบขโมยของไปซ่อน แกล้งดึงผ้าห่ม หรือทำให้เราสะดุดล้ม

ตอนนี้ชัดเจนแล้วว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเขาไม่ใช่เรื่องที่เขาคิดไปเอง ทั้งตอนที่รู้สึกเหมือนมีคนมากระชากไม้กวาดออกจากมือ ตอนที่สะดุดล้มหัวถลอก แล้วก็ผ้าห่มเมื่อคืนอีก

ไม่บ่อยนักที่มันจะถูกใจใครซักคน เหมือนเธอลูน่าหันไปมองเดรโก ชายหนุ่มหยุดสนใจชั้นหนังสือแล้วหันหน้าไปสบตากับเธอ

ละ...แล้วยังไงเดรโกถามเสียงตะกุกตะกัก ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมร่างกายของตนถึงสั่นแปลกๆ

นี่หญิงสาวยื่นมือที่กำของบางอย่างมาให้เขา เดรโกนิ่งไปครู่หนึ่งด้วยความระแวง แต่ด้วยความเป็นมิตรและนิสัยที่ผ่านๆ มาของเธอทำให้เขารู้ว่าเธอไม่ใช่คนไม่ดีอะไร เขายื่นมือออกไปรับของสิ่งนั้นจากเธอช้าๆ

สวมมันไว้แล้วพวกนาเกิ้ลส์จะไม่กล้าเข้าใกล้เธอเดรโกยังไม่ไว้ใจนัก เขาไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกมาแต่ก็มองลึกเข้าไปในดวงตาของลูน่า

แต่เธอต้องเก็บของๆ เธอดีๆ นะ พวกนั้นไม่เลิกตามใครง่ายๆ หรอก

ลูน่ายิ้มให้เดรโกเหมือนอย่างที่ยิ้มให้กับแฮร์รี่เพื่อนคนแรกของเธอ เดรโกรู้สึกประหลาดใจในความใจดีของเธอ นิสัยเหม่อลอยและน้ำเสียงเนิบๆ ช้าๆ นั่นกลายเป็นสิ่งที่เขาต้องจดจำ

 

ถ้าเป็นตัวเขาเมื่อวานนี้ คงจะคิดว่าเธอโง่และพยายามหลอกใช้เธอให้มาเป็นคนใช้ส่วนตัวไปแล้ว

แต่วันนี้เขารู้สึกเหมือนได้คุยกับผู้หญิงคนนี้มากขึ้น

ลูน่า เลิฟกู๊ด เป็นยัยสติไม่สมประกอบประจำบ้านเรเวนคลอ ทั้งท่าทางที่ดูเหม่อลอยตลอดเวลาของเธอ แฟชั่นการแต่งตัวประหลาดสุดพิสดาร หรือเส้นผมสีบลอนด์ยาว และดวงตาสีฟ้ากระจ่างชวนฝันนั่นก็ด้วย

คงน่าอายมากหากมีใครรู้ว่าเขากำลังคุยเรื่องนาเกิ้ลส์บ้าบออะไรนี่กับผู้หญิงแบบนี้

แต่ทว่า ลูน่าเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถพูดคุยกับเขาได้อย่างเป็นปกติ ผู้หญิงหลายคนไม่กล้าหือกับเขา แครบกับกอยล์ก็ติดตามเขาเพราะคำสั่งของพ่อ พอตเตอร์ วิสลีย์ และเกรนเจอร์เองก็เกลียดขี้หน้าเขาพอๆ กับที่เขาเกลียดขี้หน้าเธอ เห็นได้ชัดว่าเดรโกไม่สามารถญาติดีกับใครได้อย่างสนิทใจซักคน...

ไม่เคยมีใครให้อภัยเขาในหลายๆ เรื่องที่เขาทำผิดพลาด ไม่เคยมีใครช่วยเหลือเขาอย่างจริงใจ

 

ไม่มีใครเคยพูดคำว่า ขอโทษให้เขาได้ยินเลยซักครั้งเดียว...

 

แต่วันนี้กลับมียัยเลิฟกู๊ดสติเฟื่องยืนอยู่ข้างๆ เขา และทำทั้งหมดนั่นในเวลาเพียงสองชั่วโมงเท่านั้น

ถึงแม้ว่าลูน่า เลิฟกู๊ดจะไม่ใช่เพื่อนของเขา แต่การได้พูดคุยกับใครซักคนในเวลาและสถานการณ์แบบนี้ก็รู้สึกดีไปอีกแบบนะ.......

   

**************************


ขอบคุณที่อ่านนะคะ มีข้อผิดพลาดตรงไหนชี้แนะด้วยเน้อ (= ~ =')

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

85 ความคิดเห็น

  1. #82 Purplepeachz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 23:17
    โอ้ยยยยย จะน่ารักเกินไปแล้ววว //ไรท์แต่งดีมากเลยค่ะ แง้งง
    #82
    0
  2. #80 79.krp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 17:34
    ลูน่าเนือยเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือน่ารักกก
    #80
    0
  3. #76 SweetPeachy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 00:01
    เอาใจเราไปเลยค่ะ! ชอบมากก
    #76
    0
  4. #70 hikariponpon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 20:52

    ภาษาสวยจังเธอฮือออ ชอบมากเลยค่ะ!

    #70
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #70-2 CYBORG(จากตอนที่ 2)
      18 เมษายน 2563 / 02:45
      ขอบคุณมากนะคะที่ชอบ อุแงงงง T/////T
      #70-2
  5. #68 Tinkerbell (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 23:37

    นักเขียนเรียบเรียงเรื่องได้ดีมากเลยค่ะ ตามหาฟิคคู่ลูน่ากับเดรโกมานานมาก ไม่ค่อยมีใครเรียบเรียงเรื่องได้ดี และยังคงแสดงบุคคลิกของทั้งเดรโกกับลูน่าได้ดีเท่านี้เลย ติดตามอยู่นะคะ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆค่ะ

    #68
    1
    • #68-1 CYBORG(จากตอนที่ 2)
      18 เมษายน 2563 / 02:45
      ขอบคุณมากเลยนะคะ อ่านเม้นคุณแล้วใจฟูๆ เยย T////T กลับมาอัพต่อแล้วนะคะ ♥
      #68-1
  6. #49 แป้นพิมพ์หลากสี (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 00:28
    ชิบบบบบ
    #49
    0
  7. #43 meta (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 19:01
    ไม่รู้ว่าแต่งครั้งแรกรึเปล่านะ แต่เราเป็นคนที่อ่านฟิคมาเยอะมาก ทั้งฟิคพวก อนิเมะ เกาหลี ฝรั่ง ไทย แล้วก็คิดว่าตัวเองเป็นคนเรื่องมากในการอ่านฟิคพอสมควร5555555 คือถ้าไม่สนุกจริงไม่อ่านต่อ คือถ้านี้เป็นเรื่องแรกนะ ซูฮกเลยอะ 555555 ภาษาดีเรียบเรียงสวยมากกกกก
    #43
    0
  8. #40 eyesowls (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 17:59
    น่าร้ากกกก ชอบๆๆ
    #40
    0
  9. #10 Redq. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 16:54
    แฮร์รี่! นี่นายแอบชอบลูน่ารึเปล่า ต๊ายยยย จินนี่ต้องรู้เรื่องนี้แน่=w= /เดี๋ยวๆๆ
    โธ่ ก็นายไปปากไม่ดีใส่สามสหายกริฟฟินดอร์ก่อน ไม่แปลกหรอกที่พวกนั้นจะเหม็นขี้หน้านายนะเดรโก

    ขออนุญาตแก้คำผิดให้นะคะ (นี่เป็นคำที่แก้ให้แล้ว)
    หลงใหล
    พอมฟรีย์
    ซลักฮอร์น
    มิเนอร์ว่า
    นาร์ซิสซา
    ฮอกวอตส์
    กลอกตา (กรอก เป็นคำกริยาที่แปลว่าเท หรือใช้กับกรอกข้อมูล)
    คำว่า ง่อน จะเขียนเป็น ง่วน หรือเปล่าคะ? (ไม่แน่ใจ)

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 7 พฤษภาคม 2557 / 16:54
    #10
    0
  10. #6 love never ends (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2557 / 21:47
    สนุกมากค่ะ มัลฟอยน่ารัก >O<
    #6
    0
  11. #3 Nook'nik (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 09:17
    อ่านแล้ว อยาจะดูแฮรี่ขึ้นมาเลย ฮ่าๆ ^^
    #3
    0