เด็กป๋า

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 129 ครั้ง
    9 ก.พ. 56

ตอนที่ 4

 สิ่งที่เกลียดและหลีกหนีมาตลอดคือถูกบงการชีวิต แต่สุดท้ายก็ต้องเดินตามหลังไอ้ขี้เก๊กคนหนึ่งมาที่รถจนได้

จริงๆแล้วการเดินตามหลังใครสักคนไม่ได้ยากมากมายอะไร เพียงแต่ยังไม่เคยเดินตามหลังใครก็เท่านั้น

สุดท้ายก็พาตัวเองเข้ามาอยู่ในบริเวณของบ้านใหญ่มากหลังหนึ่งแถบชานเมืองของกรุงเทพ ไม่ได้ตื่นเต้นกับ

ขนาดของบ้านและบริเวณที่กินพื้นที่หลายไร่ ไม่ได้สนใจกับสายตาคนใช้ที่มองมาเลยสักนิดเดียว ถูกมองและถูก

ยัดเยียดให้อยู่ในฐานะอะไรมาก็มากต่อมาก แต่ที่ยังไม่เคยทำเลยสักครั้งคือการเดินตามแผ่นหลังผู้ชายคนหนึ่ง

เข้าบ้านนี่แหละ 

ไม่เคยต้องสร้างไมตรีกับใคร ไม่เคยเข้าหาผู้ใหญ่ ไม่เคยไปบ้านเพื่อนคนไหน เลยรู้สึกว่าทำอะไรไม่ค่อยถูก ถ้า

เจ้าของบ้านถามว่าใครจะต้องตอบว่าไงดีล่ะ

เมียเช่าก็ยังไม่ได้ตกลงค่าดูแลกันเลยนี่ ขึ้นเตียงกับเค้าจนสะโพกครากมากี่ทีแล้วล่ะ จะบอกว่าเป็นเมียเก็บผู้

ปกครองไอ้ขี้เก๊กจะตายใส่เลยมั้ยที่ลูกตัวเองมีเมียเก็บเป็นผู้ชาย แล้วถ้าบอกว่าเป็นเพื่อนก็ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับไอ้

บ้านี่เลยสักอย่าง

ช่างแม่ง...ทำตัวนิ่งเฉยกับทุกสิ่งรอบตัวอย่างที่เคยทำเสียก็สิ้นเรื่อง ใครๆก็ยืนยันเป็นเสียงเดียวกันว่าเด็กป๋าเป็น

แค่ของสะสมเอามันชั่วคราว คงไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรมาก....................มั้ง

“คุณป๋า อะไรดลใจให้กลับบ้านค่ะวันนี้”

คนแรกของบ้านที่เจอเป็นผู้หญิงในชุดแซกรัดรูปอวดทรวดทรงทุกสัดส่วน ไม่ต้องจินตนาการว่าผู้หญิงคนนี้หุ่นดี

แค่ไหน ถ้าไม่มั่นใจจริงคงไม่มีทางจะใส่ชุดแบบนี้ออกสู่สายตาคนอื่นแน่ๆ อาจจะเป็นพี่สาว น้าสาวหรือใครสักคน

เพราะดูแล้วอายุไม่น่าจะเยอะมากเท่าไหร่ ยังสาวสะพรั่งอยู่เลย

“มาเอารถน่ะ ส่วนที่มาด้วยนี่ชื่อโจม”

“ไม่เคยเห็นเลยนะคะ เพื่อนคนนี้”

“อืม คนนี้แฟน เพิ่งคบได้ไม่นานเท่าไหร่”

ผู้หญิงคนนั้นเอามือทาบอกตกตะลึงจนกลายเป็นหินไปอีกคนหนึ่งแล้ว ต่อหน้าเพื่อนๆคงไม่เท่าไหร่ แต่นี่มันใจ

กล้าหน้าด้านแม้กระทั่งคนในครอบครัว ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วมันก็จับมือเดินขึ้นชั้นบนของบ้านเหมือนเมื่อกี้ไม่ได้

เป็นคนทำให้ผู้หญิงคนนั้นเรียกหายาดมกับเด็กในบ้านแทบไม่ทัน

“นี่”

ถึงจะถูกลากมาตลอดทางโดยไม่ต้องออกแรงยกขาเองก็เหนื่อย บ้านใหญ่ขนาดนี้ไม่มีทีท่าว่าจะถึงปลายทางที่มัน

จะพาไปเลยสักที

“มีอะไร”

“เหนื่อย”

“งั้นพักก่อน”

“ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว อีกไกลมั้ยที่จะไปน่ะ ถ้าไกลช่วยไปเองคนเดียวเลยนะ จะรออยู่ตรงนี้”

“ไม่ได้หรอก นั่งเกะกะแถวนี้เดี๋ยวคนใช้เค้าไม่รู้กวาดรวมไปกับขยะจะทำยังไง”

“ช่างแม่ง”

“พูดไม่เพราะนะ หายเหนื่อยยัง”

“ยัง แล้วเมื่อกี้ทำไมถึงแนะนำไปอย่างนั้น”

“พ่อไม่เคยสอนให้พูดโกหก ดีเท่าไหร่ที่ไม่บอกไปว่าเป็นเมีย”

“ดี เค้าจะได้ข้ามช็อตเป็นลมแล้วช็อคแทนไปเลย คนที่เท่าไหร่แล้วล่ะที่แนะนำแบบนี้”

“คนแรก”

ที่ถามไม่ได้อยากรู้คำตอบที่แท้จริง แต่จงใจจะประชดไปด้วยความหมั่นไส้ล้วนๆ ใครจะไปคิดว่าคำตอบที่ได้รับจะ

ทำให้ไปไม่เป็นแบบนี้ คนตอบอาจจะไม่รู้สึกอะไร แต่คนถามกลับรู้สึกแปลกใจเสียเอง

คนแรกสำหรับผู้ชายที่ผ่านใครต่อใครมามากกว่าอายุของตัวเองไปหลายเท่าขนาดนี้ อาจจะหมายถึงแฟนคนแรกที่

เป็นผู้ชายก็ได้ ผู้หญิงคนนั้นคงตกใจเพราะเหตุนี้มากกว่า

“ทีหลังจะพูดอะไรถามกันหน่อยก็ดีนะ อย่างน้อยก็ถามสักคำว่าเต็มใจอยู่ในฐานะแฟนอย่างที่ยัดเยียดให้ตอนบอก

คนอื่นหรือเปล่า”

“อ้าว ก็คิดว่ายอมรับตั้งแต่อยู่บนเตียงแล้ว หรือว่าจะลองถามกันดูอีกสักทีดีมั้ยว่าเต็มใจหรือเปล่า เดินไปอีกหน่อย

ก็จะถึงห้องแล้ว”

“ขอให้เหนื่อยแค่เดินวนอยู่ในบ้านหลังนี้เถอะ อย่าให้ต้องเหนื่อยอย่างอื่นอีกเลย”

พูดเพราะต้องการให้คิด แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่คิดอะไรนอกจากหัวเราะเหมือนชอบใจนักหนาแล้วเดินผ่านหน้า

ไปหยุดที่หน้าห้องหนึ่ง คนที่กำลังเอามือจับลูกบิดประตูปลายตามองเหมือนเร่งให้รีบตามไป 

ห้องส่วนตัวตกแต่งตามแบบฉบับของผู้ชายทั่วไป กว้างและเป็นส่วนตัวไม่น้อยไปกว่าคอนโดเลย ดูจะสะดวก

สบายกว่าเสียด้วยซ้ำ ถึงจะสงสัยแต่ไม่อยากจะถามว่าเพราะอะไรถึงได้ออกไปอยู่คนเดียวแบบนั้น เจ้าของห้อง

เดินหายเข้าไปทางประตูที่อยู่ภายในห้อง หมุนเคว้งอยู่ในห้องกว้างที่ถูกแบ่งเป็นสัดส่วนสำหรับใช้งานชัดเจน

เดินฆ่าเวลาจนทะลุมาถึงส่วนที่เป็นเตียงนอนก็เหนื่อยอีกรอบพอดี ใครบอกว่าผู้ชายคนนี้รักสนุกเพียงอย่างเดียว

ถ้วยรางวัลที่เรียงกันเป็นตับจนไม่รู้ว่าเป็นรางวัลที่ได้มาจากอะไรบ้างบอกให้รู้ว่านอกจาก สุรา นารีและชาตรีแล้ว ก็

มีอย่างอื่นที่สนใจเหมือนกัน

“คิดว่ากลับไปแล้วซะอีก มานั่งรออยู่บนเตียงแบบนี้เตรียมพร้อมอะไรหรือเปล่า เอ้านี่ ลองเลือกดูว่าอันไหนที่ใส่ได้

บ้าง”

สิ่งที่ถูกหอบและโยนลงบนเตียงกว้าง เป็นชุดหนังคล้ายชุดนักประดาน้ำหลากสีและอุปกรณ์ชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่ไม่รู้

จักอีกหลายอย่าง

“อะไร”

“ชุดเซฟตี้”

“ต้องใส่อะไรพวกนี้ด้วยเหรอ”

ดูจากรูปร่างและสีแล้วคงจะเหมือนพวกยอดมนุษย์ หรือไม่ก็เหมือนมัสคอดตามงานอีเว้นต์สำหรับเด็กงานไหนสัก

งาน ไม่เห็นจะเท่อะไรเลย แลดูหนาๆและคงอึดอัดจนน่ารำคาญ

“เรากำลังจะไปแข่งรถนะไม่ได้ไปเดินห้าง อยากเสียโฉมหรือไง”

ปากบอกเล่าแกมเหน็บแนมแต่มือกลับยื่นอีกอย่างที่ไม่คิดว่าจะต้องใช้

“หมวกกันน็อค นี่นายจะแข่งมอไซค์เหรอ”

“ใช่ แล้วคิดว่าจะแข่งรถอะไรล่ะ รถยนต์หรือไง”

“ใช่น่ะสิ มอไซค์มันอันตรายจะตาย ไม่มีอะไรหุ้มสักอย่าง”

“ชุดเซฟตี้ที่ให้ใส่นี่ไง ทำไมล่ะ กลัวเหรอ”

“เปล่า”

“แล้วทำไมต้องหน้าซีดปากสั่นแบบนั้น”

“ใครว่าล่ะ รับปากแล้วก็ต้องทำสิ”

มันจะเห็นมั้ยว่ากว่าจะเค้นคำตอบออกมาได้ ต้องถอนหายใจทิ้งไปเฮิอกใหญ่ขนาดไหน 

คิดผิดคิดถูกวะ ที่ทิ้งความเป็นส่วนตัวเพื่ออยู่ในฐานะคู่ควงคนใหม่ของป๋า ดูเหมือนว่าอะไรๆไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด

ไว้เลยสักนิดเดียว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 129 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

76 ความคิดเห็น

  1. #27 Dairy-nana (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 17:40
    ที่ร้ากกกกของเค้า(?)จะเป็นสก๊อยหรอคะ55555
    #27
    0
  2. #8 ก้อยจ้า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2554 / 12:57
    อันแน่ พาไปเปิดตัวกับที่บ้านซะด้วยยยยย ป๋าเอาจริงอ่ะ 555
    #8
    0