พ่อทูนหัวหน้าโหด

ตอนที่ 7 : บทที่ 2 เด็กในการปกครอง | 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,762
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    19 ก.พ. 62





“อะ...เอ่อ” ปี่แก้วเพิ่งได้สติ จึงรีบส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน

“คุณอาปรานต์เป็นเพื่อนของคุณพ่อค่ะอาจารย์”

“อ้าว! งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นผมต้องขอโทษด้วยนะครับ” อาจารย์หนุ่มรีบยกมือไหว้ขอโทษชายหนุ่มหน้าโหดทันที นึกเสียใจที่ตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก

“ไม่เป็นไรครับ ผมชินแล้ว”

ปรานต์ตอบนิ่งๆ แต่กลับทำให้ปี่แก้วอมยิ้มจนแก้มป่อง อดคิดไม่ได้ว่าที่ผ่านมาเขาคงใช้ชีวิตลำบากไม่น้อย ก็ในเมื่อรูปลักษณ์ของเขาดูเป็นภัยต่อสังคมและสิ่งแวดล้อมเสียเหลือเกิน

ผู้ชายที่ตัวสูงกว่าร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ชอบใส่ชุดสีดำ แว่นตาดำ แถมยังมีหนวดเคราขึ้นรำไร และที่สำคัญที่สุด...ชอบยืนกอดอกทำหน้าบึ้งเหมือนกับว่าไปโกรธใครมา

อีกทั้งน้ำเสียงก็กรรโชกโฮกฮาก จนเธอเองยังเคยคิดว่าเขาเป็นพวกนักเลงหัวไม้รับทวงหนี้นอกระบบด้วยซ้ำไป

“หนูขอตัวก่อนนะคะอาจารย์” ปี่แก้วตัดบทเพราะดูเหมือนว่าสองหนุ่มจะมีท่าทางอึดอัดกับเหตุการณ์เข้าใจผิดเมื่อสักครู่ไม่น้อย เธอยกมือไหว้แล้วรีบก้าวขึ้นรถไปกับชายชุดดำทันที

 

ภายในรถเงียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของตนเอง ปี่แก้วเหลือบมองคนตัวโตเป็นระยะ เมื่อเห็นว่าเขาไม่พูดอะไรเธอจึงนั่งเกร็งด้วยความเครียดและความอึดอัด ภายในหัวสมองวิ่งวุ่นคิดเดาไปต่างๆ นานา

ซึ่งแน่นอนว่าล้วนคิดไปในทางร้ายทั้งสิ้น

ในขณะที่ปรานต์พยายามทำตัวง่ายๆ สบายๆ ด้วยการขับรถไปเรื่อยๆ ไม่พูดอะไรเพื่อเป็นการกดดันเด็ก ไม่ถามจู้จี้จุกจิกจนเด็กอึดอัด ทำตัวเงียบๆ เหมือนเป็นอากาศหวังจะให้เด็กสาวผ่อนคลายเมื่อต้องอยู่กับเขา

ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจผิด การที่เขานิ่งเงียบกลับยิ่งน่ากลัวจนเหมือนมีไอดำลอยอยู่รอบตัวเสียกระนั้น

ปรานต์เลี้ยวรถเข้าไปยังร้านขนมที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวชมพูน่ารัก เมื่อคืนเขาลองค้นหาข้อมูลร้านขนมในอินเทอร์เน็ตว่าร้านแบบไหนที่เด็กผู้หญิงชื่นชอบ หวังจะซื้อใจเด็กสาวและทำความรู้จักคุ้นเคยกันให้มากขึ้น

เขาเปิดประตูก้าวลงจากรถแล้วอ้อมมาเปิดให้ปี่แก้วที่ยังคงนั่งเกร็งมาตลอดทาง

“ลงมาสิ”

ออกคำสั่งอีกแล้ว คนอะไรขยันสั่งโดยไม่เคยถามความต้องการหรือความเห็นของคนอื่นบ้างเลย ปี่แก้วแอบค่อนขอดในใจ กระนั้นก็เดินตามเขาเข้าไปในร้านขนมอย่างไม่กล้าอิดออด

ทันทีที่เด็กสาวมองไปรอบๆ ร้าน ดวงตากลมโตก็ค่อยๆ เบิกกว้างเป็นประกายวาวระยับด้วยความชอบ การตกแต่งร้านด้วยโทนสีพาสเทลราวกับอยู่ในเทพนิยาย อีกทั้งมีกลิ่นหอมหวานของแป้งและเนยอบอวลไปทั่วทั้งร้านทำให้เธอรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นอย่างน่าประหลาด

“สวยจังเลยค่ะ ปี่อยากมาร้านแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสมา”

ปรานต์ได้ยินดังนั้นก็หยักยิ้มที่มุมปากน้อยๆ แล้วยืดอกขึ้นอย่างพึงพอใจในผลงานของตน ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นเรียบขรึมดังเดิม

“สั่งสิ อยากกินอะไรก็สั่งได้เลย”

ชายหนุ่มยื่นเมนูให้ พลางขยับตัวนั่งคล้ายอึดอัดเพราะในร้านมีแต่เด็กผู้หญิงและคู่รักที่นั่งเบียดชิดกะหนุงกะหนิง เมื่อเขาซึ่งเปรียบดั่งสิ่งมีชีวิตสีดำแปลกปลอมเข้ามาในร้าน จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะกลายเป็นจุดสนใจไปโดยปริยาย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

47 ความคิดเห็น

  1. #7 ปูโพธาราม (@souwanee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:43
    ยอมเป็นแกะดำเพื่อหนูปี่เลยเหรอ55555
    #7
    0