[FanFic] Code Geass ภาคการปฏิวัติของทายาทแห่งลูลูช

ตอนที่ 29 : Battle 28 Victory For Our Father

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,715
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    28 ก.ค. 53

3 วันต่อมา ณ น่านฟ้ามหาสมุทรแปซิฟิก

ทัพใหญ่ของบริททาเนียและนาสก้าประจันหน้ากันเพื่อเผชิญศึกตัดสิน ต่างระดมพลเตรียมพร้อม คัลเลอร์เปลี่ยนรูปแบบไนท์แมร์เป็นหุ่นรบและนำตราคัลเลอร์มาติดที่อกซ้าย

“ได้เวลาแล้วสินะ...” ลูลูชเอ่ย “โลก...จะยังเข้าข้างฉันอยู่ไหมนะ”

“ถึงโลกจะทิ้งนาย แต่นายยังมีฉัน...และลูกๆนะ” ซีทูให้กำลังใจ

“นั่นสินะ....” ลูลูชยิ้มแล้วหันไปทางวีนัส “เราจบกันที่ศึกนี้ดีกว่า นาสก้า”

“มาตัดสินกัน ลูลูช”วีนัสว่า เธอบัญชาให้ทัพนาสก้าปะทะกับบริททาเนียทันที โดยไม่ต้องรอคำสั่ง คัลเลอร์พุ่งตรงนำหน้า ลูน่าเข้าดวลกับชิมูลน่าทันที

“มาตายถึงที่เลยนะ นังเมดูซ่า” ชิมูลน่าว่า

“งั้น...ฉันจะลากแกลงนรกไปด้วย” ลูน่าตอกกลับ

“โง่จริงๆนะ ที่แกคิดจะสู้กับฉัน...จำเรื่องที่แกแพ้ในบริททาเนียจนน้องๆต้องเกือบตายได้ไหมล่ะ คิดว่าแกเป็นใครกัน” ชิมูลน่ายิ้ม

“แล้วแกจำเรื่องที่ฉันบุกเข้าไปสู้กับพวกแกถึงนาสก้าแล้วชนะได้ไหมล่ะ...เหตุการณ์เพิ่งสดๆร้อนๆเมื่อ 3 วันที่แล้วเองนะ ถามว่าฉันเป็นใครน่ะเหรอ...ฉันคือ...ไนท์ ออฟ ไวท์...ลูน่า อาเธนัส แอนโดรเมดา วี บริททาเนียไงเล่า!!!” ลูน่าประกาศลั่น ทั้งคู่งัดอาวุธที่มีอยู่ออกมาใช้ห้ำหั่นกันจนหมด ชิมูลน่าต้องเข้าแลกกับแอ็คเซีย ด้วยความที่เครื่องเล็กกว่าทำให้แอ็คเซียเริ่มเอนเอียง ลูน่าจึงต้องใช้ A-sonic ทันที ชิมูลน่ารู้สึกแปลกๆ

“นี่มัน...”

A-sonic ขอให้จบกันเท่านี้ ลาก่อน...และลาขาด ชิมูลน่า!!” ลูน่าเพิ่มแรงอัดของความถี่คลื่นเสียง

“แก...ฉันไม่ยอมตายด้วยเรื่องบ้าพรรค์นี้หรอก” ชิมูลน่ากดบล็อกดีดตัวออกมาก่อนที่เดวิลจะระเบิด ลูน่าสบถลั่นอย่างเจ็บใจ ชิมูลน่าหัวเราะได้ไม่นานก็กระตุกเฮือกเมื่อบล็อกที่ดีดออกมาถูกหอกเลเซอร์ของเดลเนียเสียบทะลุ! ชิมูลน่าสิ้นใจ...จบชื่อ 2 ขุนพลแห่งนาสก้า

“ตอนนี้สิ้นชื่อ 2 ขุนพลแล้ว!!!” คาเอเดะกับซีฟ่าเข้าปะทะกับซาตาน จนแล้วจนเล่าก็เข้าถึงตัวไม่ได้ เหมือนมาร์ลีนและเกวนที่พยายามโจมตีเดม่อนแต่ไม่สำเร็จ อเล็กซ์ถอยไปป้องกันลูลูช ศึกนี้เป็นไปอย่างดุเดือด

ณ ภาคีอัศวินดำ

“ท่านซีโร่คะ ฝ่ายไหนจะ...ชนะกันแน่คะ” คาเรนถาม ศึกนี้ภาคีอัศวินดำไม่ได้ร่วมรบด้วยเพราะไม่เกี่ยวข้องกับทางภาคี ถ้ามาร่วมด้วยจะทำให้พี่น้องในภาคีเดือดร้อน แต่สุซาคุกับคาเรนก็ติดตามเหตุการณ์ตลอดเวลา โดยเฉพาะสุซาคุ...เขารู้ดีว่าตอนนี้ลูกสาวกำลังอยู่ในสมรภูมิ

“ตอบยากนะคาเรน ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายทุ่มกำลังเข้าใส่กัน บอบช้ำทั้งคู่ หวังว่า...บริททาเนียจะชนะ” สุซาคุตอบ

“แล้วไม่ไปช่วยเหรอคะ” คาเรนถามต่อ

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับภาคีนี่ ที่ผ่านมาเพราะนาสก้ารุกรานญี่ปุ่นเราจึงยื่นมือเข้าไป แต่นี่...เป็นศึกแตกหักระหว่าง 2 ประเทศ ลูลูช...ไม่อยากให้เราเดือดร้อน” สุซาคุตอบก่อนหันไปมองรูปของยูเฟเมียที่ผนัง

...คุ้มครองลูกด้วยนะ...ยูฟี่...

 

“พ่อคะ...” คาเอเดะรู้สึกถึงบางอย่าง เธอนำตราอัศวินของแม่มาติดที่อกซ้ายคู่กับตราของคัลเลอร์ แล้วรวบรวมกำลังทั้งหมดแทงดาบออกไป ดาบแทงโดนปีกของซาตาน ซีฟ่าใช้รังสีแรงกดดันจนวีนัสต้องกดบล็อกดีดตัวหนีไปที่เกาะแห่งหนึ่ง เอรีสเห็นดังนั้นก็เริ่มขวัญเสีย ทำให้เกวนกับมาร์ลีนกระชากส่วนล่างของไนท์แมร์ขาดออกได้ เอรีสจึงรีบหนีตามวีนัสไป ทหารนาสก้าเห็นนายทิ้งก็ระส่ำระสาย ลูลูชเปิดช่องบนคินชิโร่ออกมายืน ทหารนาสก้าเตรียมหนีออกจากไนท์แมร์ ลูลูชวาดมือผ่านหน้า เนตรสวยทั้งสองปรากฎตรากีอัส

“ลูลูช วี บริททาเนีย ขอสั่ง....นาสก้าเอ๋ย จงศิโรราบต่อเรา!!!!

ทหารนาสก้าทุกคนนิ่งสนิท ก่อนกลับเข้าไนท์แมร์ หันมาอยู่ฝ่ายบริททาเนีย

All Hail Brittania!!! All Hail Lelouch!!!

 

ด้านภาคีอัศวินดำ

“ท่านซีโร่ครับ!” ทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน “บริททาเนียชนะแล้วครับ”

“งั้นเหรอ” คาเรนยิ้มกว้าง

“ดี...ดีแล้ว” สุซาคุเอ่ย รอยยิ้มแห่งความสุขปรากฎชัดบนใบหน้าคมคาย

 

ด้านวีนัสกับเอรีสกำลังแค้นที่แพ้ พวกเธอเข้าไปในถ้ำบนเกาะที่ซ่อนตัว

“บ้าน่า! เราแพ้รึเนี่ย” วีนัสเจ็บใจ

“เรายังมีไม้ตายอยู่นะ...กีอัสไง” เอรีสเสนอ

“มันจะสะท้อนกีอัสด้วยกัน แล้วเราจะใช้ยังไงเมื่ออีกฝ่ายไม่ใช้กีอัส”

“ทำไงดี”

นอกถ้ำ ทัพบริททาเนียมาถึงแล้ว ทุกคนลงจากไนท์แมร์

“ไปเจรจาไหมคะ” อเล็กซ์ถาม

“เข้าไปพร้อมกันนี่ละ” ลูลูชเดินนำเข้าไป คัลเลอร์รีบตามไปอารักขาทันที จนเห็นวีนัสกับเอรีสที่ซ่อนอยู่

“พวกแก...” เอรีสผงะ

“ยอมแพ้เถอะ” ซีทูพูด

“ไม่มีทาง” วีนัสพูด เธอกับเอรีสถอยไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่า...ในถ้ำเป็นแหล่งรีเฟรน!

“นาสก้าแพ้แล้วนะ” ลูลูชต่อ

“พวกเราไม่มีทางแพ้!” วีนัสกับเอรีสไม่ฟังเสียง ทั้งคู่ถอยไปเรื่อยๆ...จนกระทั่งตกลงไปในบ่อที่ผู้ค้าขุดเก็บรีเฟรนไว้ท่ามกลางความตะลึงของทุกคน! เมื่อพวกเธอปีนกลับขึ้นมาก็เป็นว่าถูกไอรีเฟรนเข้าครอบงำแล้ว....พวกเธอหลุดเข้าสู่จินตนาการของตนเอง เป็นภาพที่น่าสมเพชยิ่งนัก

“โลก...เป็นของเรา...แล้ว.....”

“นาก้า...ยิ่งใหญ่....ยิ่งใหญ่ที่สุด.....”

“ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ แค่นี้...พวกเขาก็แทบไม่เหลือความเป็นคนแล้ว” เกวนทนมองไม่ได้อีก

“กลับเถอะ” ลูลูชกลับออกไป คัลเลอร์หันกลับมามองสตรีทั้งสองก่อนจะจากไป....นับเป็นคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อจริงๆ...ลาก่อน วีนัสและเอรีส

วันรุ่งขึ้น ณ สวนซานเอลิก้า วังเพนดราก้อน

“จบซะที” ลูลูชพึมพำ แล้วหันมาทางอัศวินสาวทั้ง 7 “พวกเธอทำงานได้ดีมาก อยากได้รางวัลไหมล่ะ”

“ท่านลูลูชคะ” มาร์ลีนเรียก พวกเธอคุกเข่าลง “พวกเรา...ขอให้ท่านปลดเราออกจากการเป็นอัศวินค่ะ”

“อะไรนะ” ลูลูชอึ้ง สุซาคุก็ชะงักไป

“ทำไมล่ะ” ซีทูถาม

“พวกท่านเลี้ยงดูเรามา นับเป็นหนี้บุญคุณที่ชาตินี้ก็ไม่มีทางทดแทนได้หมด ท่านทำให้เด็กกำพร้าที่ไม่อนาคตได้มาอยู่ในตำแหน่งสูงสุดที่ผู้หญิงทุกคนจะเป็นได้...” ซีฟ่าเอ่ย

“แต่พวกเราเข่นฆ่าชีวิตมามาก ใช้กีอัสมามาก พวกเราอยากไถ่บาปที่ได้ทำไว้ค่ะ พวกเราจะไปใช้ชีวิตกันเงียบในชนบทค่ะ” เดลเนียพูด

“แน่นอนว่าเรายังทดแทนพระคุณของท่านไม่หมด เมื่อใดที่ท่านต้องการ พวกเราจะกลับมาแน่ค่ะ” อเล็กซ์สัญญา ความเงียบเข้าปกคลุมทุกอย่างอยู่นาน

“ฉัน...อนุญาต” ลูลูชกัดฟันพูด ในที่สุด...เขาก็ไม่มีโอกาสได้ยินสิ่งที่เขาปรารถนามาตลอด

“พวกเธอทดแทนบุณคุณเราหมดแล้วล่ะ..อย่าคิดมาก” สุซาคุจ่อ

“กลับมาได้ทุกเวลา...เราจะรอนะ” ซีทูเอ่ย

“เดธริฟเวอร์...จะทำหน้าที่แทนพวกเราต่อค่ะ รักษาองค์ด้วยนะคะ” เกวนพูด พร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลรินของคัลเลอร์ทุกคน

“หนูรักพ่อค่ะ” คาเอเดะโผเข้ากอดสุซาคุร้องไห้ คัลเลอร์ที่เหลือคุกเข่าลง ยกมือขวาทาบอกซ้าย

“ในฐานะคัลเลอร์ ขอให้องค์จักรพรรดิและนายหญิงมีความสุข...ในฐานะลูก ขอให้เสด็จพ่อและท่านแม่มีความสุข” ลูน่ากล่าว

“ลูกรักเสด็จพ่อและท่านแม่ค่ะ” คัลเลอร์ทุกคนเอ่ยออกมา ลูลูชอึ้งไปเล็กน้อย คัลเลอร์เข้าไปกอดเขาและซีทูเอาไว้ พ่อแม่ลูกกอดกันน้ำตาไหล ลูลูชดีใจที่สุด...อย่างน้อย...เขาก็ได้ยินคำๆนั้นที่เขาต้องการมาตลอดในฐานะพ่อ

วันต่อมา

“คัลเลอร์ทุกท่านหายไป!

“องค์จักรพรรดิทรงทราบเรื่องนี้ไหม”

“ทูลแล้ว แต่ไม่ทรงตอบคำถามอะไรเลย”

“อะไรกัน”

เสียงอื้ออึงดังเซ็งแซ่ทั่ววังเพนดราก้อน เมื่อทุกคนรู้ว่าเจ้าหญิงนักรบไม่ได้อยู่ในวังแล้ว แม้แต่ลูลูชก็ไม่พูดถึง...ราวกับพวกเธอไม่อยู่ในความทรงจำอีก

“องค์จักรพรรดิ เหตุใดถึงได้...” ขุนนางคนหนึ่งถามขณะประชุมสภา

“คัลเลอร์ใช่ไหม” ลูลูชถาม “พวกเธอ...จากไปแล้ว ไม่ต้องถามถึงเรื่องนี้อีก และไม่ให้ใครถามถึงพวกเธอ รู้แค่ว่าตอนนี้คัลเลอร์ของเรากำลังทำในสิ่งที่พวกเธอต้องการและเป็นคำอนุญาตของเรา แม้ว่าพวกเธอจะไม่อยู่แต่ห้ามผู้ใดกล่าวลบหลู่เป็นอันขาด”

“แล้วองค์หญิงจะเสด็จกลับเมื่อไรครับ” เจเรเมียร์ถาม

“ไม่มี...กำหนดแน่นอน” ลูลูชตอบ ทั้งห้องอึ้ง ลูลูชออกจากห้องประชุม พลางเดินเข้าห้องของตนเอง เขามองรูปที่โต๊ะทำงาน...ในรูปนั้น...เด็กสาว 7 คนในชุดอัศวินหญิงของบริททาเนียกำลังยืนเรียงแถวอย่างสง่าผ่าเผย...ใบหน้าน่ารักที่เขาอาจจะไม่ได้เห็นอีกแล้วตลอดชีวิต

“องค์จักรพรรดิ!” เดธริฟเวอร์เดินเข้ามาด้วยน้ำตานองหน้า ลูลูชพอเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

“ทำไมคะ...ทำไม..คำขอแบบนั้น...ทำไมทรงอนุญาต” โอลีฟสะอื้น

“ไม่อยากทอดพระเนตรใบหน้าพี่ๆอีกแล้วเหรอคะ” โอปอลถาม

“แล้วทำไมไม่ทรงรั้งไว้....ท่านจะทำก็ได้นี่คะ ทำไมถึงให้ไป.....ทำไมให้พี่ๆทิ้งเรา ทิ้งท่าน ทิ้งบริททาเนีย ทิ้งฐานะคัลเลอร์ไป...” โอเชียนรัวถาม

“คัลเลอร์...ฝากสิ่งนี้ให้พวกเธอ” ลูลูชหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้เด็กสาว 4 แฝดรับมาอ่าน พออ่าน...น้ำตากลับไหลมากขึ้นกว่าเดิม หัวใจเหมือนถูกกรีดเป็นชิ้นๆ

 

ถึง...เดธริฟเวอร์น้องรักของพี่ๆทั้ง 4 คน

วันที่พวกเธอได้อ่านจดหมายนี้ เป็นวันที่พี่ๆไม่อยู่ในเพนดราก้อนและไม่ใช่คัลเลอร์อีกต่อไปแล้ว อย่าได้ถามท่านลูลูชถึงเหตุผลที่ให้พี่ๆจากมาด้วยกริยาที่ไม่เหมาะสม จงสำนึกตนว่าเป็นข้าแผ่นดินบริททาเนียและทำหน้าที่ให้ดีที่สุดแทนพี่ๆ เวลาท่านลูลูชประสงค์จะเล่นหมากรุกต้องมีคนใดคนหนึ่งคอยเล่นกับท่าน เวลาท่านสอนสิ่งใดให้จำและนำไปปฏิบัติ คอยติดต่อกับท่านสุซาคุเป็นระยะ สิ่งใดที่สำคัญต่อบริททาเนียให้นำขึ้นปรึกษาท่านลูลูช ถ้าท่านไม่ว่างให้ปรึกษาท่านแม่ หรืออ.เจเรเมียร์ หรือองค์หญิงโครเนเรีย คอยดูแลและพูดคุยเป็นเพี่อนท่านนานาลี่ ถ้ามีอัศวินหญิงคนไหนลบหลู่ท่านแม่ให้ห้ามปรามแทนพี่ๆ และสิ่งที่สำคัญที่สุด...ต้องหมั่นฝึกฝีมือทุกวัน และทำงานให้ท่านลูลูชกับบริททาเนียให้ดีที่สุด พี่ๆจะคอยฟังข่าวจากเมืองหลวงอยู่เสมอและติดตามงานของพวกเธออย่างละเอียด ถ้าไม่ทำตามที่บอกละก็น่าดูแน่

พวกพี่ไม่มีกำหนดกลับ เราอาจจะไม่เจอกันอีกเลยตลอดชีวิต...พี่ดีใจที่ได้รู้จักและมีน้องๆที่น่ารักอย่างพวกเธอ พี่ๆเชื่อใจว่าพวกเธอจะเป็นอัศวินหญิงที่ดีกว่าพี่ๆได้ ไม่ว่ายังไงพวกพี่จะไม่ลืมพวกเธอแน่นอน บอกท่านลูลูชกับท่านแม่ด้วยนะว่าพี่ๆรักพวกท่านมาก...ยังไงก็...ขอฝาก...ทั้งงานแผ่นดิน...และเสด็จพ่อกับท่านแม่ของเราด้วยนะ

                                                                                                            รักและคิดถึงตลอดไป

                                                                                                                        พี่ๆคัลเลอร์

 

“บ้า...บ้าที่สุด...พี่ๆ โยนงานแล้วก็ไปเฉยเลยนะ....ทำแบบนี้ได้ไง..หนูเป็นน้องพี่นะ...ไหงทิ้งกันแบบนี้ล่ะ....” โอดีนปล่อยโฮ

“อภัยด้วยค่ะ ที่เราทำกริยาไม่สมควรต่อท่าน” โอเชียนคุกเข่าให้ลูลูช

“พี่ๆสั่งว่าไม่ให้เราแสดงกริยาแบบนี้กับท่าน....แล้วก็บอกว่าพี่ๆ...รักเสด็จพ่อกับท่านแม่...แล้ว...แล้วก็...เวลาที่ท่านอยากเล่นหมากรุกก็ต้อง....ให้พวกเราเล่นด้วย....” โอปอลร้องไห้หนักขึ้น

“งั้นเหรอ...” ลูลูชหันไปมองรูปของคัลเลอร์

...แม้แต่ตอนไป ก็ยังห่วงฉันเลยเหรอ ขอบใจนะ ลูกพ่อ...

ตัวอย่างตอนต่อไป (By Marlene)

            เราออกมาอยู่นอกวังเพนดราก้อนได้นานเท่าไรแล้วนะเนี่ย...นานจนฉันชักจะจำไม่ได้แล้วสิ...ท่านลูลูชกับนายหญิง...ไม่สิ เสด็จพ่อกับท่านแม่จะเป็นยังไงบ้างนะ ป่านนี้เจ้า 4 แฝดจะทำอะไรอยู่...ได้ทำตามที่สั่งบ้างรึเปล่านะ...ว่าแต่ตอนนี้เกิดกบฎชายแดนนี่นา....รึว่าถึงเวลาที่เราจะ....

 

ตอนนี้แต่งไปร้องไห้ไปค่ะ ตอนที่จะจบน่ะ ต้องเรียกฟีลลิ่งด้วยการฟังเพลงญี่ปุ่นซึ้งๆเศร้าๆสร้างอารมณ์ไปด้วยน่ะค่ะ เป็นตอนที่หลายท่านรอมากๆเลย ในที่สุดคัลเลอร์ก็เรียกลู่ว่าพ่อซะที เฮ้อ.....

 รู้ไหมคะว่าการแต่งฉากเศร้าน่ะ...มันยากกว่าการสู้กับจระเข้อีกนะคะ(เวอร์ไปล่ะ) เอาเป็นว่าการแต่งฉากเศร้าไปกลั้นน้ำตาไปมันลำบากอ่ะค่ะ คือไรเตอร์จะทำยังไงให้ท่านผู้อ่านเข้าใจตัวละครและสื่อถึงให้มากที่สุด การสร้างอารมณ์เลยต้องทำหลายๆอย่าง ให้เราเป็นตัวละครตัวนั้นก่อน แล้วเราจะรู้สึกยังไงถ้าคนที่เรารักจากไป พอจับคงามรู้สึกได้ก็แต่งออกไปอ่ะค่ะ แต่เผอิญอินจัดต้องปาดน้ำตาไปแต่งไปซะงั้น

ตอนต่อไป ไรเตอร์จะให้คัลเลอร์กลับมาสู่อ้อมอกของปะป๊าลู่กับหม่าม้าซีทูดีไหมน้า แล้วกลับมาตอนอายุอานามเท่าไรดีน้อ แล้วกลับมาในฐานะไหนดีล่ะ รึว่า...จะไม่กลับมาเลยดี? อันนี้ขึ้นอยู่กับท่านผู้อ่านนะคะ ขอเม้นเยอะๆสร้างกำลังใจหน่อยละกันค่ะ ถ้าเม้นเยอะ คัลเลอร์อาจมีการรีเทิร์นนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

250 ความคิดเห็น

  1. #211 JoM_ZzZz (@thitapha2011) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2554 / 14:16
    น้ำตาจะไหล
    TT
    ลูกนายนี้น่ารักจริงๆลูลูช
    #211
    0
  2. #135 Fil Blooddragon (@blooddragon) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2553 / 12:10
    อ้าก ซึ้งเกินไปแล้ว ตอนนี้ผมก็แต่งฟิคขึ้นมาแล้วนะ  เอ่อ ถ้าไม่ชอบวายอย่าอ่านนะฮะ  แต่ถ้าไม่อ่านก็ฝากประชาสัมพันธ์หน่อยละกัน  http://writer.dek-d.com/blooddragon/writer/view.php?id=638232

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 31 กรกฎาคม 2553 / 12:18
    #135
    0
  3. #134 เเยมโล (@june2539) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2553 / 21:53
    ซึ้งอ่ะน้ำตาเเทบไหล T^T
    #134
    0
  4. #133 LullabyM (@windechay) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2553 / 18:47

    อ่านไปยิ้มไปเลยเจ้าค่ะ
    น่าประทับใจมาก o(T^T)o

    อยากให้คัลเลอร์กลับมาอยู่หรอก เเต่ถ้าอ่านตอนที่ไม่มีคัลเลอร์ก็น่าจะสนุกไปอีกแบบ *-*

    อยากให้กลับมาอายุเท่าไรเหรอ อืม....
    ซัก 17-18 ดีมั้ยอ้ะ(ประมาณ 5 ปี) พอผ่านไปนานๆ เเล้วกลับมาเจอกันมันน่าจะซึ้งน่าดู(มีหวังไรเตอร์ได้เขียนบทเศร้าอีกรอบ) แถมอายุก็พอๆ กับลูลู่ในภาคเนื้อเรื่องเลย คราวนี้พวกคุณๆคัลเลอร์ก็เป็นสาวกันหมดเเละ คิดว่าน่าจะได้อรรถรสไปอีกเเบบ....(รึเปล่า ?)

    #133
    0
  5. #132 hibari-lelouch (@cartoon-jaja) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2553 / 16:12
    แงงงงงงง

    ซึ้งจังเลยT_T
    #132
    0