[Identity V] The Truth of Whitechapel Murders กลรักเกมฆาตกรรม JackNaib SephCarl feat. etc

ตอนที่ 13 : Match 13: Farewell

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1089
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 136 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

Match 13: Farewell

 

 

          สำนักงานกฎหมายไรลีย์

เฟรดดี้มีชีวิตที่สงบสุขเรื่อยมาโดยไม่ได้คาดหวังว่าจะมีผู้มาเยือนยามที่เขากำลังทำรายงานปิดสำนวนคดี ร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยเข้ามาถึงห้องทำงานเขาโดยที่ไม่จำเป็นต้องขออนุญาต เฟรดดี้กำมือแน่นเมื่อแขกของเขาทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวหรูซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงาน

“ไม่ไปคฤหาสน์โอลีตัสนานแล้วนะเฟรด เซอร์ไวเวอร์ถามถึงนายกันยกใหญ่” เจ้าของโรงงานตุ๊กตาชื่อดังเป็นผู้เปิดบทสนทนา เรียกเสียงแค่นหัวเราะให้ดังจากทนายร่างผอม

“หึ...ใครใช้ให้เพื่อนคนดีของนายก่อคดีตามอำเภอใจกันเล่า แถมยังมีหน้ามาขอให้ฉันปฏิเสธว่าความให้ผู้ต้องสงสัยคดีให้ด้วย รู้ไหมรายได้ฉันหดหายไปแค่ไหน”

“แจ็คไม่ได้ทำตามอำเภอใจ เขามีเหตุผลที่จะทำ” ลีโอวางศอกบนเข่าของเขาเอง ประสานมือขณะโน้มตัวออกจากพนักพิงแล้วมองตรงไปที่เฟรดดี้ “ฮันเตอร์อย่างเราไม่เคยทำอะไรตามอำเภอใจโดยไม่คำนึงถึงหน้าหลังหรอกนะ”

“อ้อหรือ ไม่ยักน่าเชื่อ” เฟรดดี้ปิดเอกสารลง “ฉันอดทนมานานแล้วลีโอ ฉันมาคิดดูอีกที...สำนักงานที่นายเปิดให้นี่ก็ไม่ต่างจากคุกเท่าไร นายจะมาจะไปเมื่อไรก็ได้ ในขณะที่ฉันไร้ที่ไป จนตรอกยิ่งหว่าหมาข้างถนนที่นายบังคับให้สวมปลอกคอแล้วคิดจะเอาอะไรป้อนให้กินก็ได้ นายเอาศักดิ์ศรีฉันไปหมดแล้ว ฉันไม่เหลืออะไรทั้งนั้น นอกจากความกลวงเปล่าที่ต้องให้นายมาใส่ชีวิตให้”

ลีโอสังเกตท่าทียามพูดอย่างอัดอั้นของอีกฝ่ายโดยไม่ตอบโต้อะไร จริงๆเขามานี่ด้วยเรื่องธุระ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายดูจะทนไม่ไหวแล้วระบายอารมณ์ออกมาก่อนเขาก็จะฟัง เฟรดดี้ที่อยู่ตรงหน้าเขาแทบจะเป็นคนละคนกับทนายตัวแสบจอมหักหลัง เห็นแก่ตัวเข้าไส้ แถมยังตาขาวชอบหนีเอาตัวรอดที่เขาเคยรู้จัก

คงเพราะถูกเขาสอนให้อยู่ในภาวะไร้ทางสู้มาก่อน ถึงรู้ว่าหนีไปไหนก็ไม่รอด คงเพราะถูกเขาสอนให้เรียนรู้ถึงความละอายคั่งแค้นจนไม่มีอะไรจะเสียอีก ถึงรู้จักกล้าต่อปากต่อคำ คงเพราะเขาเอาทุกอย่างของอีกฝ่ายไป ถึงรู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองกลวงเปล่าแค่ไหนหากไม่มีการเติมเต็มจากเขา

นี่คือเฟรดดี้ ไรลีย์ที่เขาขัดเกลาด้วยน้ำมือตัวเอง ผลิตภัณฑ์ที่เขาภูมิใจหลังจากการปรับปรุงหนักหน่วงที่ห้องใต้ดินที่ไม่มีใครย่างกรายลงไปหากเขาไม่อนุญาต แม้ฮันเตอร์คนอื่นจะมีความสามารถและอยู่อย่างให้เกียรติกัน แต่ก็ไม่มีใครข้ามหัวเขาแม้แต่คนเดียว เซอร์ไวเวอร์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

“นายเกลียดฉันไม่ใช่หรือ นายต้องถูกมาร์ธาทิ้ง ลิซ่าต้องขาดแม่ก็เพราะฉัน ทำไมไม่ฆ่าฉันทิ้งไปเลยวะ ให้อยู่อย่างอัปยศแบบนี้ทำไม”

“เพราะความผิดของนาย...ฉันได้เรียกร้องให้นายชดใช้ไปหมดตั้งแต่ในห้องใต้ดินนั่นแล้ว” ลีโอพูดในสิ่งที่ทำให้เฟรดดี้หนาวจับใจ ภาพความทรงจำขณะถูกล่ามโซ่รั้งตัวขึ้นสูงจนไม่ติดพื้นและถูกกระทำรุนแรงต่างๆ นานาหวนกลับมาจนเขาตัวสั่น ลีโอเห็นดังนั้นจึงพูดต่อ “ส่วนที่ให้นายอยู่แบบนี้ทุกวันนี้ ก็เพราะตอบแทน”

“ตอบแทน...” เฟรดดี้ทวนคำ “ฉันไปทำอะไรให้นายซาบซึ้งนักหนาหรือ”

“นายทำให้ฉันรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นต่ำช้าแค่ไหน นายเป็นคนทำให้ฉันตาสว่าง นายทำให้ลิซ่าไม่ต้องมีแม่เป็นหญิงแพศยา นายมีส่วนทำให้ฉันได้มาเป็นหัวหน้าฮันเตอร์และมีวันนี้ วันที่ฉันไม่ต้องตามหาผู้หญิงคนนั้นและลงมือฆ่าด้วยตัวเองด้วยซ้ำ ลูกสาวฉันชอบนายมากนะรู้ไหม ลิซ่าขอบคุณนายที่เอาแม้ที่ไร้คุณภาพแบบนั้นออกไปจากชีวิตเธอได้ ฉันไม่ต้องตอบแทนนายหรอกหรือ”

เฟรดดี้ตะลึงค้างไปแล้ว...ที่จริงค้างตั้งแต่ประโยคแรกแล้ว คนที่มองคนที่เคยหักหลังตัวเองด้วยมุมนี้ได้ถ้าไม่ใช่คนที่มองโลกในทางบวกมากๆ ก็ต้องเป็นคนคิดนอกกรอบได้อย่างวิปลาส เขาไม่รู้ว่าลีโอเป็นแบบไหน ถ้าเป็นลีโอเมื่อก่อนคงเป็นแบบแรก แต่ลีโอในตอนนี้เขาไม่มั่นใจแล้ว ยิ่งอีกฝ่ายลุกขึ้นแล้วสืบเท้าเข้าหาเขาช้าๆ เฟรดดี้ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเขาหดเล็กลงไปทุกขณะ มือใหญ่หยาบกร้านจากการตรากตรำทำงานทว่าอบอุ่นจนร้อนผ่าวเอื้อมมือสัมผัสข้างแก้มของเขา

“จะเกลียดฉันก็เกลียดไปเฟรด แต่ฉันจะไม่เอาอะไรจากนายอีกแล้ว”

“ลีโอ...”

“ความจริงวันนี้ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย แต่ในเมื่อนายอารมณ์ไม่ดี ฉันจะมาใหม่” ลีโอชักมือกลับ ร่างสูงใหญ่หันหลังให้แล้วเดินไปทางประตู แต่เสียงของเฟรดดี้ดังขึ้นก่อน

“เรื่องอะไร”

“ตอนนี้...ทหารรับจ้างคนนั้นถูกตำรวจคุมตัวไปแล้ว” ลีโอหันไปตอบ “เขาทำเพื่อช่วยแจ็ค”

เฟรดดี้ชะงักไป ทหารรับจ้างที่เขารู้จักก็มีแค่เซอร์ไวเวอร์คนล่าสุดที่ชื่อนาอิบ ซูบีดาร์ อย่าบอกนะว่าหมอนั่นตัดสินใจรับผิดแทบริปเปอร์ตัวจริงน่ะ

“นายจะให้ฉันว่าความให้เขาหรือ”

“ที่จริงแจ็คบอกว่าจะหาทางช่วยเขาเอง ฉันมาเกริ่นไว้เผื่อแจ็คคิดหาหนทางไม่ได้ ตอนนี้หมอนั่นร้อนรนมาก”

เฟรดดี้รับฟังอย่างประหลาดใจ เท่าที่เขาได้เห็นแจ็ค เขานึกภาพฮันเตอร์ร่างสูงในชุดโค้ทยาวสีดำแสนสุขุมราวคุณชายผู้สูงศักดิ์คนนั้นร้อนรนไม่ออกเลยจริงๆ ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ไล่เอากรงเล็บฟาดหลังคนอื่นไปฮัมเพลงในคอไปอย่างอารมณ์ดีจะว้าวุ่นขึ้นมาได้

นาอิบคนนั้นสำคัญขนาดนั้นเชียวหรือ...

“เข้าใจแล้ว ฝากบอกแจ็คด้วยว่าถ้าสำเร็จ ฉันคิดค่าจ้างแพงนะ แต่สำหรับจิตรกรชื่อดังอย่างเขาคงไม่กระเทือนหรอกกระมัง”

“หึ...แจ็คเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ถ้าลั่นวาจาไว้ว่าจะทำเอง ดีไม่ดีนายคงไม่ต้องทำอะไรเลย”

เฟรดดี้กำหมัดแน่น

“ไสหัวไป ลีโอ!

 

 

ร้านน้ำชาริมแม่น้ำเธมส์

เจ้าของร้านร้านน้ำชาในชุดกิโมโนสีเหลืองนวลปักลวดลายดอกไม้สีชมพูหวานนั่งอยู่ตรงข้ามแขกคนพิเศษของเธอ พลางมองเขาอยู่เงียบๆอย่างรักษามารยาท เธอไม่คิดแม้แต่จะชวนให้เขาดื่มชา เพราะรู้ว่ามันเป็นการขัดขวางการใช้ความคิดของเขา

แจ็คมาที่ร้านเธอทุกวันหลังจากกลับจากคฤหาสน์โอลีตัส เขามักจะมานั่งอยู่ในห้องส่วนตัวพลางขบคิดเงียบๆตามลำพัง หากมิชิโกะว่างก็จะมานั่งเป็นเพื่อนโดยไม่พูดอะไร ส่วนหนึ่งเธอก็รู้ว่าแจ็คยังวางแผนที่จะช่วยนาอิบอยู่แน่ๆ

“มิชิโกะซัง...”

เสียงเรียกของเขาทำให้เธอเงยหน้าขึ้น ยังไม่ทันจะขานรับตามมารยาทก็พบว่าแจ็คมองมาที่เธออยู่ก่อนแล้ว

“ค่ะ แจ็คซัง หากมีสิ่งใดที่ดิฉันพอจะช่วยได้ กรุณาอย่าเกรงใจที่จะบอกกล่าวกันเลยนะคะ พวกเราก็มีไมตรีถือน้ำมิตรต่อกันมานานพอควรแล้วนะ”

“จริงๆผมเกรงใจมิชิโกะซังนะครับ ที่ต้องรบกวนทั้งคุณและร้านคุณขนาดนี้ แต่ผมไม่สามารถกลับไปบ้านได้...ในห้องผมมีภาพนาอิบที่ยังวาดไม่เสร็จอยู่ ผมกลัวกลับไปเห็นแล้วจะร้อนใจจนทำอะไรบ้าๆ”

“เกรงใจอะไรกันคะ ไยทำราวเป็นคนอื่นคนไกล ที่จริง...ฆาตกรที่ฆ่าเหยื่อคนแรกของไวท์ชาเปลคือดิฉัน แจ็คซังอุตส่าห์รับภาระชื่อฆาตกรแห่งไวท์ชาเปลให้ ดิฉันรู้สึกละอายเหลือเกินค่ะ”

“สุภาพบุรุษย่อมปกป้องเกียรติสุภาพสตรีครับ”

“นั่นเป็นคตินิยมของอัศวินตั้งแต่ยุคกลางเชียวนะคะ หากทายาทอัศวินเช่นคุณตั้งใจละทิ้งบรรดาศักดิ์ก็อย่าพูดเช่นนี้ต่อหน้าผู้หญิงคนอื่นเชียวค่ะ พวกหล่อนจะละลายเป็นขี้ผึ้นลนไฟเอาได้นะคะ” ริมฝีปากทาชาดของผีเสื้อสาวแสนสวยวาดยิ้มงดงาม

“คุณล้อผมเล่นแล้วครับ ฆาตกรอย่างผมคงใช้ชื่ออัศวินอีกไม่ได้แล้ว” แจ็คถอนหายใจยิ้มๆ “ผมขออภัยที่จะถามคำถามต่อไปนี้นะครับ ถ้ามิชิโกะซังไม่สะดวกใจก็ไม่ต้องตอบหรอกครับ ที่จริง...ตอนนั้นที่คุณฆ่ามาร์ธ่า เทแบรม คุณคิดอะไรอยู่ครับ”

“แปลกไหมคะถ้าดิฉันตอบว่าดิฉันไม่ได้คิดอะไรเลย ดิฉันอยู่ในร่างฮันเตอร์ของตัวเอง กำพัดในมือแน่นขณะที่จ้วงแทงหล่อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า อาจจะเป็นเพราะสัญชาตญาณฮันเตอร์ครอบงำอยู่กระมังคะ รู้ตัวอีกทีพัดและกิโมโนของดิฉันก็ชุ่มเลือด มีศพเหวอะหวะอยู่ตรงหน้า พอดิฉันถอดหน้ากากออก...ดิฉันถึงเพิ่งรู้ตัวว่าดิฉันร้องไห้อยู่ค่ะ”

“ร้องไห้...หรือครับ”

“ค่ะ ดิฉันไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงร้อง แต่ชื่อแรกที่เข้ามาในมโนสำนึกตอนนั้นแทบจะทันที...คือชื่อของสามีดิฉัน” มิชิโกะยิ้มเมื่อนึกถึงอดีตคนรัก “บางที ความรักที่ดิฉันมีมันอาจจะเปลี่ยนเป็นพลังแค้น ดิฉันแทงผู้หญิงคนนั้นไป 39 แผลราวคนโรคจิต แต่ดิฉันไม่มั่นใจค่ะว่า 39 แผลที่หล่อนได้รับมันเจ็บเท่าที่ดิฉันต้องเจ็บปวดจากการแยกจากคนที่รักทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ไหม และสุดท้ายยังต้องตายโดยที่ยังไม่ได้เห็นหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ”

มิชิโกะเอื้อมมือไปแตะมือข้างซ้ายของแจ็ค...มือที่คอยกำพัดแหลมคมสัมผัสลงบนมือที่มักสวมกรงเล็บคร่าชีวิตคน มือเปื้อนเลือดทั้งสองสัมผัสกันด้วยความเข้าใจ

“แจ็คซังเคยคิดจะไปรับสารภาพเพื่อช่วยนาอิบซังไหมคะ”

“นับครั้งไม่ถ้วนครับ แต่ถ้าผมทำเช่นนั้นนาอิบจะต้องโกรธผมไปตลอดชีวิตแน่” แจ็คเผยรอยยิ้มให้เธอ แต่มิชิโกะรู้ว่ามันเป็นยิ้มที่กลั่นมาให้เธอ...หัวใจของแจ็คไม่ได้ยิ้ม

“เช่นนั้นอย่ายอมแพ้นะคะ มันจะต้องมีสักทางที่ทำได้ อย่าได้ปล่อยมือจากเขาเมื่อคุณรักเขา และเมื่อคุณคิดได้แล้วหากมีอะไรให้ดิฉันช่วยเหลือ ดิฉันยินดีอย่างยิ่งถ้าจะช่วยให้มือของคุณทั้งสองคนได้สัมผัสกันอีกครั้ง”

แจ็คมองผู้หญิงร่างเล็กที่มีหัวใจรักอันยิ่งใหญ่ตรงหน้า เขาซึ่งเป็นฮันเตอร์ผู้มาก่อนอดไม่ได้ที่จะโค้งศีรษะเพื่อแสดงความเคารพเธอ มิชิโกะโค้งตัวคำนับกลับ แล้วกุมมือเขาไว้พลางออกแรงบีบเพื่อให้กำลังใจ

พึ่บๆๆ!!

เสียงวัตถุบางอย่างพัดตีอากาศเข้าสู่โสตประสาทของฮันเตอร์ทั้งสอง เพียงไม่นานนักวัตถุลอยได้ทรงอ้วนป้อมมีขนปุยสีเข้มทึบก็บินเลียบแม่น้ำมาหยุดที่ช่องหน้าต่างร้านน้ำชาของมิชิโกะ หญิงสาวผุดลุกขึ้นไปเปิดหน้าต่าง

“นกฮูกของอีไลซังค่ะ” เจ้าหล่อนว่าพลางยื่นแขนไปให้เจ้านกฮูกเกาะแล้วพามันเข้ามาในห้อง

มิสเตอร์แจ็คครับ” เสียงของอีไลดังขึ้น ทั้งสองรู้ได้ทันทีว่าเขาใช้เจ้านกฮูกนี่มาสื่อสารแทนตน “ตอนนี้ลิตเติ้ลแจ็ค...ลูกชายของมิสเคลลี่อยู่กับผม เขาให้ผมมาเชิญคุณไปพบแม่เขาครับ”

“เกิดอะไรขึ้นกับแมรี่หรือครับ” แจ็คถามกลับทันที

“เขาบอกว่าเธออาการไม่สู้ดี ตอนนี้คุณหมอไดเยอร์ถึงที่อยู่ของเธอแล้ว คุณเองก็รีบมาเถอะครับ”

“รีบไปเถอะค่ะ” มิชิโกะเร่งเขาอีกคน แจ็คค้อมตัวให้เล็กน้อยเป็นเชิงขอตัว เขาคว้าเสื้อโค้ทขึ้นสวมก่อนจะรีบสาวเท้าออกจากร้านของมิชิโกะ เจ้านกฮูกบินตามหลังเขาโดยไม่ต้องรอคำสั่ง

แมรี่...แข็งใจไว้นะ...

 

 

เวลาค่ำ ณ ห้องเลขที่ 13 มิลเลอร์สคอร์ท ถนนดอร์เซ็ท

ร่างสูงของจิตรกรก้าวเข้าไปหยุดยืนที่หน้าประตูห้อง เขาพลันได้ยินเสียงเด็กผู้ชายสะอื้นดังมาจากด้านใน มือเรียวเอื้อมลอดหน้าต่างที่แตกเข้าไปปลดกลอน หัวใจของแจ็คหนักอึ้งเมื่อประตูเปิดออก เท้าของเขาก้าวเข้าไปในห้องเดิมที่เคยมา ทุกอย่างล้วนเหมือนเดิม...ยกเว้นร่างบนเตียงที่ถูกคลุมด้วยผ้าขาว

ดวงตาสีโลหิตกวาดไปยังข้างเตียง เอมิลี่นั่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอเศร้าหมอง ในอ้อมกอดเธอคือเด็กชายตัวน้อยที่ใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงเขา ทันทีที่เห็นเขา ลิตเติ้ลแจ็คก็ขยับตัวออกจากเอมิลี่แล้ววิ่งมากอดขาเขาทันที

“พี่ชายฮะ...แม่ผม ฮึก...แม่ผมไม่อยู่แล้ว...”

แจ็คย่อตัวลงช้าๆ กอดหลานชายไว้แน่น ที่จริงเขารู้แล้ว...เขารู้ตั้งแต่วินาทีที่ได้ยินเสียงร้องไห้ของลิตเติ้ลแจ็ค อ้อมกอดของเขาสั่นสะท้านเมื่อเขาต้องเข้มแข็งเนื่องจากอยู่ต่อหน้าเด็กน้อย เขาลูบผมสีเดียวกับตนเองของเด็กชายพลางมองไปทางเอมิลี่

“ฉันมาดูอาการเธอหลายครั้ง แต่ละครั้งจะแย่ลงเรื่อยๆ ตอนนี้โรคแทรกซ้อนของเธอหนักมาก อาจจะเป็นเพราะเธอปฏิเสธการรักษามาตลอด ถึงคุณจะให้ฉันมาดูในระยะหลังนี้มันก็ไม่ทันแล้ว” เอมิลี่เม้มริมฝีปาก “ฉันขอโทษค่ะ เธอเพิ่งจากไปเมื่อครู่เอง”

“ผมรู้ว่าคุณทำเต็มที่แล้ว อย่าโทษตัวเองเลย ผมเอง...ตอนที่เจอเธอก็ทำใจไว้แล้ว” แจ็คเอ่ยตอบ เขายังไม่คลายอ้อมกอดออกจากหลานชายที่ยังสะอื้นจนเสื้อเขาชุ่มน้ำตา “ผมขอบคุณมากครับคุณหมอไดเยอร์”

“ฉันไม่กล้ารับหรอกค่ะ” เอมิลี่กล่าวอย่างเสียใจ แจ็คค่อยๆขยับตัวหลานชายออกจากอ้อมอก พลางประคองใบหน้าเล็กๆน่ารักนั้นไว้พลางเอ่ยถาม

“แม่บอกหรือเปล่าว่าพี่ชายเป็นอะไรกับเรา”

“บอกฮะ...แม่บอกว่า...ฮึก...เป็นลุงของผม...” แจ็คน้อยยังปาดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด

“ต่อไปนี้มาอยู่ด้วยกันนะครับ พี่ชายจะดูแลเราเอง แล้วก็ไม่ต้องเรียกพี่ชาย...ไม่ต้องเรียกว่าลุงด้วย...” แจ็คเช็ดน้ำตาให้เด็กน้อย “เรียกว่าพ่อนะครับ พี่ชายจะเป็นพ่อของเราให้เอง”

“ฮะ....” เด็กน้อยพยักหน้า แต่พอหันไปมองร่างไร้วิญญาณบนเตียงก็ร้องไห้ออกมาอีก ภาพที่เห็นทำให้เอมิลี่ถึงกับน้ำตาไหล ลิตเติ้ลแจ็คเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นลุงอีกครั้ง “แม่บอกว่าหากจำเป็นต้องใช้ศพของแม่....ก็สามารถใช้ได้ตามแต่ต้องการฮะ”

แจ็คมองข้ามไหล่เล็กๆที่สั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้นไปยังศพของแมรี่ ฉับพลันความคิดบางอย่างก็ก่อตัวขึ้นในสมองเขา เป็นความคิดอันหยาบช้าผิดศีลธรรมอย่างยิ่ง มันจะเป็นการกระทำของอมนุษย์อำมหิตเลือดเย็นไร้จิตใจ ทว่ามันอาจเป็นวิธีเดียวที่สามารถช่วยนาอิบได้ และอาจทำให้ผู้ที่ทำให้แมรี่ต้องมีจุดจบเช่นนี้ได้รับโทษที่สาสม...เขาจะต้องแก้แค้นให้เธอ

จากนี้ไปอีกนับร้อยปี เขาคงถูกกล่าวหาว่าเป็นปีศาจใจทราม ไร้ซึ่งสำนึกความเป็นคน...แต่เขายินดีจะรับมัน แม้จะต้องถูกก่นด่าตราหน้าว่าชั่วสิ้นดีไปตลอดกาลก็ตาม

“คุณหมอ...พาลิตเติ้ลแจ็คออกไปก่อนนะครับ แล้วก็ข้างนอกมีนกฮูกของอีไลรออยู่ รบกวนคุณฝากบอกเขาไปถึงฟิโอน่า ให้เธอเปิดประตูมิติไปที่บ้านผม แล้วเอากรงเล็บมาให้ผมที”

เอมิลี่ดูเหมือนจะตกใจไม่น้อย คล้ายเธอเดาออกว่าเขาคิดจะทำอะไร แพทย์สาวจึงเดินเข้ามาอุ้มเด็กชายออกไป ปล่อยให้แจ็คได้อยู่กับแมรี่ตามลำพัง แจ็คนั่งลงข้างเตียงของเธอและรอเวลาอย่างนิ่งสงบ

ไม่นานนัก ประตูมิติก็ถูกเปิดออก ทว่าผู้ที่เดินเข้ามาในห้องกลับเป็นอีไลไม่ใช่ฟีโอน่า ชายหนุ่มในชุดคลุมส่งกรงเล็บสังหารให้แจ็ค

“ขอบคุณนะครับ ที่อุตส่าห์เป็นธุระให้หลายอย่าง”

“อย่าพูดแบบนั้นสิครับมิสเตอร์แจ็ค” อีไลมองไปยังศพของแมรี่ถูกปิดผ้าอยู่ “อันที่จริง ผมมีนิมิตว่าเธอจะต้องจากไปมานานแล้ว แต่สภาพศพของเธอไม่ใช่แบบนี้”

แจ็คหันไปมองอีไลราวกับแปลกใจ เพียงครู่เดียวเท่านั้นก่อนจะเปลี่ยนมาคลี่ยิ้ม...เป็นยิ้มขมขื่นเหมือนคนสมเพชตัวเอง

“ครับ...ผมอาจจะทำให้นิมิตคุณเป็นจริง”

“เช่นนั้น ผมขอตัวนะครับ” อีไลเดินไปทางประตูมิติ “ผมเสียใจด้วยจริงๆครับ”

อีไลเดินหายไปแล้ว แจ็คสวมกรงเล็บที่เพิ่งได้รับมาเข้ากับมือซ้ายด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนที่ตวัดอากาศส่งแรงลมไปปิดประตูมิติทิ้ง ร่างสูงโปร่งยืนขึ้นจากนั้นจึงค่อยๆเลิกผ้าที่คลุมศพแมรี่ออก

แมรี่ซูบผอมขาวซีด ช่างแตกต่างจากน้องสาวในวัยเยาว์ที่เขาจำได้ลิบลับ แต่เธอคงจากไปอย่างไม่ทรมานนักเพราะสีหน้าที่เรียบสงบของเธอ ราวกับคนที่พร้อมจะก้าวออกจากขุมนรกแล้ว แจ็คกระชับกรงเล็บในมือซ้ายอีกครั้ง ดวงตาสีแดงวูบไหว และกลุ่มหมอกค่อยๆก่อตัวขึ้นในห้องช้าๆ

“ผมขอโทษ แมรี่”

สิ้นคำ กรงเล็บคมกริบยิ่งกว่าใบมีดก็ตวัดตัดลำคอเธอ เลือดที่ยังอุ่นไหลทะลักออกจากเส้นเลือดใหญ่ เสียงกรงเล็บเชือดไปตามชุดระโปรงและเนื้อหนังของมนุษย์ดังขึ้นในห้องที่เงียบสงบ เสียงความชื้นแฉะและเสียงหยดหยาดของของเหลวกลิ่นสนิมดังคลอไปพร้อมกันเหมือนท่วงทำนองวิปริต ชิ้นส่วนและลิ่มเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วราวกับการกระทำของคนเสียสติ

แจ็คหยุดยืนนิ่งหลังจากการสร้างสรรค์ผลงานของเขาจบลง ฉากฆาตกรรมสุดสยองที่เขาบรรจงออกแบบมันขึ้นจากร่างของน้องสาวตัวเอง กรงเล็บเคลือบด้วยเลือดที่ค่อยๆไหลหยดลงพื้น มืออีกข้างประคองหัวใจที่ควักออกจากร่างไร้วิญญาณด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ตีรวนขึ้นมาจนจุกอก ในเมื่อผู้ตายไม่อาจรู้สึกอะไรได้อีกแล้ว แต่ฆาตกรต่างหากที่เจ็บเจียนตายยิ่งกว่าเป็นพันเท่า

“ลาก่อน...มารี”

น้ำตาเพียงหยดหนึ่งของฆาตกรรินไหล...ร่วงหล่นบนศพเหยื่อที่เขาผูกพันมากที่สุด

 

 

ถามว่าไรท์แต่งอะไรไป...ไรท์เองก็ตอบไม่ได้ค่ะ ตอนแต่งมันก็แต่งได้นะ พออ่านอีกทีคือแบบ...นี่เราทำอะไรวะ อ่านเองจุกเอง ทำไมชีวิตพี่แจ็คต้องเศร้าขนาดนี้ พ่อถูกฆ่า แม่พาหนี เมียติดคุก แถมน้องสาวยังมาตายอีก ร้ายยิ่งกว่าคือต้องชำแหละศพน้องสาวด้วยมือตัวเองเพื่อช่วยคนรัก โอ้โห ทำไมไรท์ทำร้ายพี่แจ็คแบบนี้ ตอนนี้ตับของรีดเดอร์เป็นอย่างไรกันบ้างคะ น่าจะโอเคกันอยู่เนาะ

สาระท้ายตอนวันนี้ค่ะ วันนี้ไรท์จะมาสรุปเกร็ดเล็กน้อยเกี่ยวกับการสันนิษฐานที่มีนักทฤษฎีคาดเดาเกี่ยวกับแจ็ค เดอะ ริปเปอร์ไว้ค่ะ ว่าบุคคลที่ต้องสงสัยน่าจะมีลักษณ์ดังต่อไปนี้

1. แจ็ค เดอะ ริปเปอร์รู้ทางย่านอีสต์เอนด์อย่างดี ทำให้เขาหลบหนีได้อย่างคล่องแคล่วโดยเฉพาะในคืนดับเบิ้ลอีเวนท์

2. แจ็ค เดอะ ริปเปอร์อาจรู้จักกับเหยื่อทุกราย เขาเข้าถึงตัวเหยื่อได้ง่ายโดยเหยื่อไม่ดิ้นรนต่อสู้เลย

3. แจ็ค เดอะ ริปเปอร์เป็นคนแข็งแรง ใช้มีดเป็นอาวุธสังหารและรู้เรื่องกายวิภาคอย่างดี

4. เคยมีผู้สันนิษฐานรูปร่างแจ็ค เดอะ ริปเปอร์ไว้ว่า อายุราวๆ 30 ปี สูงประมาณ 167 ซ.ม. ผิวขาว ไว้หนวด

5. ในคืนดับเบิ้ลอีเวนท์ พลตำรวจนายหนึ่งตามรอยฆาตกรจนร่องรอยหายไปที่ถนนดอร์เซ็ท ฆาตกรอาจพักอยู่ละแวกนั้น

6. เหยื่อทุกรายเป็นโสเภณี เขาอาจจะมีเป้าหมายที่โสเภณีเท่านั้น

7. แจ็ค เดอะ ริปเปอร์สามารถหลบหนีหลังก่อเหตุได้ทุกครั้ง แม้ว่าจะมีการตรวจตราลาดตระเวนของตำรวจ กองกำลังระวังภัยและชาวบ้านยามกลางคืน เขาอาจจะรู้เส้นทางหรือแผนลาดตระเวนเป็นอย่างดี

8. แจ็ค เดอะ ริปเปอร์น่าจะมาจากครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์

9. แจ็ค เดอะ ริปเปอร์น่าจะมีอาชีพเกี่ยวกับความเพ้อฝันหรือการแสดงออกทางการบ่อนทำลาย เช่น คนขายเนื้อ สัปเหร่อ หรือบุคลากรทางการแพทย์

10. แจ็ค เดอะ ริปเปอร์อาจมีอาการทางจิตเวช

11. ลักษณะนิสัยของแจ็ค เดอะ ริปเปอร์น่าจะไม่ใช่คนเข้าสังคมเก่ง อาจขี้อายพูดน้อย ภายนอกดูเรียบร้อย เงียบขรึม

12. แจ็ค เดอะ ริปเปอร์ไม่มีทางจบชีวิตด้วยการฆ่าตัวตาย แต่จะหยุดก่อเหตุเมื่อจวนจะถูกจับตัวได้

ไรท์พยายามรวบรวมข้อมูลที่ทำได้แล้วเอามาฟอร์มเป็นประวัติกับวิธีลงมือของพี่แจ็คขึ้นมาค่ะ เอาเรื่องครอบครัวมาเสริม แต่รูปร่างพี่แจ็คไม่สูงแค่ 167 ซ.ม. แน่นอนค่ะ 555555 ไรท์จินตนาการไว้ว่าพี่แจ็คน่าจะสูงประมาณ 185-188 ซ.ม. อายุอยู่ที่ 28 ปีค่ะ

ส่วนนาอิบนั้น นับจากตอนสมัครเป็นทหารกุรข่าอายุน่าจะได้ 18 ปี (17 ปี 6 เดือนขึ้นไป จึงสมัครได้ ผ่านการคัดเลือกหฤโหดทั้งสอบความรู้ทั่วไปและทักษะร่างกาย โอกาสสอบติดอยู่ที่ 1 คน จาก 104 คน เห็นรึยังว่านาอิบน้อยของเราเก่งแค่ไหน) ฝึกอบรมและประจำการในกองทหารใหม่ราว 4 ปี และทำงานต่อมาอีกนิดหน่อย ตอนนี้นาอิบน่าจะอายุได้ 25-26 ปีค่ะ ส่วนสูงของน้องออฟฟิเชียลกล่าวว่าไม่ได้สูงใหญ่มาก จึงคิดว่าอยู่ที่ประมาณ 170-174 ซ.ม.ค่ะ

มาถึงคู่เซฟคาร์ล ไรท์คิดว่าร่างของโจเซฟ (เนื่องจากเคยตายไปแล้ว) อายุเท่าพี่แจ็คแต่ว่าอ่อนเดือนกว่า ถ้าอายุน้อยกว่าก็ไม่น่าจะเกิน 1-2 ปี สูงไล่เลี่ยกับนาอิบ ส่วนน้องเอซอปนั้นถ้าจำไม่ผิด ออฟฟิเชียลให้อายุไว้ที่ 21 ปี สูงประมาณ 168 ซ.ม. ค่ะ //จะเห็นว่ากินเด็กสุดๆ

ตอนหน้าเราจะกล่าวถึงผลพวงจากการลงมือครั้งนี้ของพี่แจ็คค่ะ เมื่อเหยื่อรายที่ 5 ตายแล้วตัวตนของแจ็ค เดอะ ริปเปอร์จะตกไปอยู่กับใคร นาอิบจะรอดพ้นข้อกล่าวหารึไม่ ถ้ารอดแล้วจะเกิดอะไรขึ้น ไรท์มีความยินดีที่จะบอกว่าเราเข้าสู่ช่วงไคลแมกซ์ท้ายของเรื่องนี้แล้วนะคะ ใกล้จะถึงตอนจบกันแล้วค่า

พบกันใหม่ที่ห้องเลขที่ 13 มิลเลอร์สคอร์ท สวัสดีค่ะ

 

ปล. เฉลยนะคะว่าลิตเติ้ลแจ็คได้ต้นแบบมาจากใคร ก็ในเกม Identity V มีคนนึงที่หน้าตาเหมือนแจ็คอยู่นะคะ...นึกภาพน้องวิ่งดุ๊กๆตามหลังนาอิบไปทั่วแมพสิคะ


เมื่อวานมีรีดเดอร์ท่านใดไปงาน Identity V only event บ้างคะ ร้อนมากเลยเนาะ 5555555 ไรท์ไม่ได้เข้างานเลยค่ะ ถ่ายรูปเล่นอยู่ข้างนอกเพราะเข้าไปไม่ได้จริงๆ คนเยอะมาก ด้อมเรายิ่งใหญ่มาก วันนี้ไรท์เอาภาพคอสเพลย์มาฝากค่ะ ทุกท่านครีเอทคำตอบไว้พีคมาก ชาเย็น ชาดำ น้ำใบเตยก็มี 555555 สรุปคอสนาอิบไปค่ะ //รับชาเขียวเวอร์ชั่นมีฮู้ด หรือไม่มีฮู้ดดีคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 136 ครั้ง

498 ความคิดเห็น

  1. #361 Run_Run ๐(>w<)๐♫~ (@NightmareRunchel) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 04:27
    ขอปรบมือให้กับคู่ลีโอเฟรด ลีโอให้อภัยเฟรดแล้ววว ส่วนนุ้งเอ็มม่าก็ชอบเฟรดด้วย(มีแววนะเนี่ย...เอ๊ะๆ///w///)

    แต่พออ่านลงมาจนจบนี่หน่วงมากค่ะ สงสารพี่แจ็คที่ต้องมาชำแหละร่างน้องสาว ฮือออออ

    (เข้าใจอารมณ์ที่เขาต้องถูกตราหน้าว่าปีศาจในคราบมนุษย์...เพราะนี่เคยลองของไปเปิดดูรูปของแมรี่แบบไม่เซ็นเซอร์ ผลสุดท้ายคือปิดแทบไม่ทัน นิ้วสั่นไปหมด...คือแจ็ค เดอะ ริปเปอร์คนนั้นน่ากลัวเหมือนปีศาจจริงๆ ค่ะ คิดสภาพถ้าได้ใช้ชีวิตอยู่ในยุคนั้นคงนอนผวาทั้งคืน;-; )
    #361
    0
  2. #160 AK_OR (@blackkeys) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 05:54
    งื้ออออ ความรู้สึกนี้มัน...!!! /โยนตับทิ้งแทบไม่ทัน
    #160
    1
    • #160-1 Lunar Muri Lee (@crocodilemuri) (จากตอนที่ 13)
      2 พฤษภาคม 2562 / 18:50
      สรุปโยนทันมั้ยคะ
      #160-1
  3. #142 จินตนาการทะลุมิติ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 08:20

    ล้วนๆ

    (แฮร่~~พิมพ์ผิด)

    สู้ๆนะคะรออ่าน

    #142
    0
  4. #141 จินตนาการทะลุมิติ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 08:16

    ฉีดยาชาไว้แล้วไม่ต้องห่วง


    อวัยวะไม่กระทบกระเทือนแน่นอน

    อยากอ่านคู่คาร์ลกับโจเซฟบ้วนๆอ่ะ


    #fcคาร์ลคุง

    #141
    1
    • #141-1 Lunar Muri Lee (@crocodilemuri) (จากตอนที่ 13)
      27 เมษายน 2562 / 13:16
      เซฟคาร์ลคิดว่าจะมีตอนพิเศษให้ค่ะ
      #141-1
  5. #140 TercauseMark2 (@ilovebad) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 01:07
    ฮุก แจ็คน้อย :___:/บ่งบอกได้ชัดว่าเอ็นดูใคร--
    จะใครๆก็เจ็บปวดจากการสูญเสียทั้งนั้นเลย ขอเอาตับไปตากแห้งก่อนนะคะ โดนทำร้ายมามากไปแล้ว
    #140
    2
    • #140-1 Lunar Muri Lee (@crocodilemuri) (จากตอนที่ 13)
      27 เมษายน 2562 / 13:14
      ช่วงนี้แดดร้อนนะคะ อย่าตากนานเกินไปย์
      #140-1
  6. #139 NightKung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 23:36

    เศร้ามาก สงสารแจ็ค ชีวิตทำไมต้องมาเจออะไรแบบเน้~~

    นี่ก็เคยเป็นนะคะ ตอนแต่งแบบ ก็ อือๆไม่มีไรหรอก แต่งได้ แต่พอย้อนกลับมาอ่านน้ำตาแทบร่วง ฮือออออ TT ลุ้นตอนต่อไปจังเลยค่ะว่าจะเป็นแบบไหน

    #139
    1
    • #139-1 Lunar Muri Lee (@crocodilemuri) (จากตอนที่ 13)
      27 เมษายน 2562 / 13:13
      ตอนแต่งอิน พอแต่งเสร็จถึงมีสติค่ะ เป็นประจำ 555
      #139-1
  7. #138 Lol (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 15:15

    คุณไรท์ มา...โอ๋ๆนะคะ ไม่ได้เข้างานก็ไม่เป็นไรน้าาา ทางนี้เล็งของไว้หลายชิ้น ติดมือกลับบ้านมาไม่กี่ชิ้นเองค่ะ----

    ปล.ขอโทษที่ถามนะคะ แต่คุณไรท์มีแพลนจะทำเล่มมั้ยคะ---- แบบว่าสนุกมากๆ น่าเก็บไว้บนชั้นมากๆค่ะ 5555

    #138
    1
    • #138-1 Lunar Muri Lee (@crocodilemuri) (จากตอนที่ 13)
      23 เมษายน 2562 / 17:52
      ไรท์ไม่ได้อะไรกลับบ้านเลยค่ะ แงงงงงง
      เรื่องทำเล่มกำลังศึกษาข้อมูลอยู่ค่ะ ไม่เคยทำมาก่อนเลย 5555 ยังไงจะบอกอีกทีนะคะ
      #138-1
  8. #137 อาเจนต้า (@suesena15) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 06:01

    ได้หมดถ้าสดชื่นคับไรท์555


    ผมเก็บรักษาอวัยวะใส่กล่องไว้ก่อนมาอ่านนิยายไรท์อย่างดีเพราะงั้นไม่ต้องห่วงคับ ทราบดีว่าช่วงนี้มันหนักหน่วงมาก


    #137
    1
    • #137-1 Lunar Muri Lee (@crocodilemuri) (จากตอนที่ 13)
      23 เมษายน 2562 / 17:51
      โอ้โห รีดเดอร์ถึงกับเซฟตัวเองล่วงหน้า 5555
      #137-1
  9. #136 TkSy10 (@tksy10) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 01:28
    สงสารพี่แจ๊คคค ฮือออ
    #136
    1
    • #136-1 Lunar Muri Lee (@crocodilemuri) (จากตอนที่ 13)
      23 เมษายน 2562 / 17:50
      ฮืออ นาอิบต้องออกมากอดปลอบแล้ว
      #136-1
  10. #135 Ning Nong (@ningnong321) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 01:14

    สนุกมากค่ะ เอาจริงๆน่าสงสารพี่แจ๊คมากเลย ส่วนโจเซฟอายุ60แต่รูปร่างน่าจะหยุดไว้ช่วง20-30นะคะ รอต่อไป
    #135
    1
    • #135-1 Lunar Muri Lee (@crocodilemuri) (จากตอนที่ 13)
      23 เมษายน 2562 / 17:50
      ตอนไรท์แต่งเสร้จ กลับมาอ่านยังจุกเองเลยค่ะ
      #135-1
  11. #134 Maneerat Sangthong (@1-4-3__4-8-6) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 00:18
    เสียดายค่ะเราไม่ได้ไป5555

    ชีวิตพี่แจ็คแสนรันทด ฮรุ่กกกก
    #134
    1
    • #134-1 Lunar Muri Lee (@crocodilemuri) (จากตอนที่ 13)
      23 เมษายน 2562 / 17:49
      คนเยอะมากค่ะ ร้อนสุด แต่มีโอกาสจะจัดงานครั้งหน้า ถ้าไปอาจได้เจอกันนะคะ
      #134-1
  12. #133 Kisagi Aya (@pinkyl) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 19:42
    ไรท์หรอ!? กะจะเข้าไปขอถ่ายรูปด้วยแต่ก็ไม่ได้ขอ&#128514;
    #133
    1
    • #133-1 Lunar Muri Lee (@crocodilemuri) (จากตอนที่ 13)
      23 เมษายน 2562 / 17:45
      เสียดาย ฮือออออ //คือไรท์จะคอสอยู่เป็นระยะ ถ้าหากมีงานไอเดนครั้งหน้าก็คงไปค่ะ
      #133-1
  13. #132 MDluna (@NyanThailand1721) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 18:14
    เราเห็นไรท์ เราจำได้!! ไรท์เห็นคนที่แต่งเป็นนาอิบชุดแดงแต่ใส่วิกผู้หญิงมั้ย ถ้าเห็นนั้นเราเอง(&#9679;>v<&#9679;)
    #132
    2
    • #132-1 Lunar Muri Lee (@crocodilemuri) (จากตอนที่ 13)
      22 เมษายน 2562 / 19:23
      หือออ ทำไมเหมือนเห็นอ่าาาา โอ๊ยยยย เดินเฉียดกันไปเฉียดกันมา
      #132-1
    • #132-2 AK_OR (@blackkeys) (จากตอนที่ 13)
      23 เมษายน 2562 / 03:07
      เราได้โยนตับทิ้งไปแล้วไม่ต้องห่วงค่ะ ! ปลอดภัยหายห่วงแน่นอน!!!!
      #132-2