by your side {sf&os} {JBJ}

ตอนที่ 2 : The songwriter(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 พ.ค. 61

The songwriter

sf(2) #ดงกยุน

จาง มุนบก - มูน

ซอง ฮยอนอู - ฮอน


(Photo by Logan Stephens on Unsplash)

        เสียงดังจากเครื่องยนต์บนรถไฟ เสียงร้องโหวกเหวกจากเด็กทำให้ซาวด์ตัดสินใจที่จะหยิบหูฟังขึ้นมาใส่พร้อมกับเปิดเพลย์ลิสต์เพลงโปรดของเจ้าตัว ซาวด์เปิดแอพล้องในโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมกับหันกล้องไปทางนอกหน้าต่าง ก่อนที่จะกดปุ่มเมื่อได้ช็อตภาพที่ซาวด์ต้องการ ซาวด์ลงรูปที่เค้าเพิ่งถ่ายลงในอินสตาแกรม สตอรี่พร้อม   กับแปะอุณหภมิของวันนี้ไปด้วย วันนี้38องศาอืมม...ร้อนโว้ยยย       _

หลังจากลงไปรูปไม่นานเท่าไหร่เสียงจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้นพร้อมกับ เจ้าของอินสตาแกรมแอคเค้าท์ที่มีชื่อว่า moonlightt_  ไดเรคมาหา



“มาหากันอ่อวะซาวด์ เขินนะเนี่ยย”เจ้าของแอคดคาท์moonlight_ หรือว่ามูน หนึ่งในเพื่อนสนิทของผมที่หนีไปอยู่ต่างจังหวัดด้วยเหตุผลทีว่าเบื่อกรุงเทพบวกกับอยากไปอยู่กับธรรมชาติบ้าง พอเห็นมูนอยู่ที่นี่แล้วดูมีความสุขก็แอบอิจฉาบ้างนิดหน่อย

“ไปเที่ยว แต่ลืมไปเลยอ่ะว่ามูนอยู่เชียงใหม่555555 ”ซาวด์พิมพ์ตอบไปพร้อมกับเปิดกล้องถ่ายเซลฟี่ตัวเองโชว์เหนียงไปให้มูน

“อห.เจ่บเลยคำว่าเพื่อนมันสั้น หิมะจะตกไทยปะวะซาวด์ที่แสนจะติดบ้านออกมาเที่ยวว แล้วนี่ยังไม่หยุดเซลฟี่อะไรแบบนี่อ่อวะ”นิสัยส่วนตัวของซาวด์เวลาคุยกับเพื่อนสนิทเวลาจะกวนใครมักจะถ่ายตัวเองทำหน้าประหลาดๆไปให้นิสัยตั้งแต่ซาวด์ยังเรียนมหาลัย แต่ว่าครั้งนี้มูนก็ส่งรูปตัวเองเอามือทาบอกมาสู้ ซาวด์เห็นแบบนี้ก็เลยขำเบาๆพร้อมกับแคปรูปไว้  (โดนแน่เจ้ามูน หึๆ)

“โอโหหห มีแคปๆ แล้วจะมาถึงกี่โมง จองที่พักยัง มากับใคร ให้ไปรับป่าว”ทันทีที่ผมแคปแล้วเจ้าแอพคงจะขึ้นเตือนเจ้าของภาพ มูนก็รีบส่งมา แล้วดูคำถามูนนึกว่าเค้าอายุเท่าไหร่กัน

“อย่าขี้เว่อร์ที่จริงมาก็เพราะงานส่วนนึงอ่ะแหละ จองไปแล้วว มาคนเดียวตอนแรกทันจะมาด้วยแต่งานด่วนมันเข้ามาพอดีเลยอด ถึงประมาณ3ทุ่มเลยอ่ะมารับได้หรอแล้วใครจะเฝ้าร้านให้อ่ะ”ถึงแม้ซาวด์อยากจะเจอมูนแค่ไหนแต่ว่าใครจะเฝ้าร้านให้มูน เพราะร้านมูนเปิดตั้งแต่เช้าถึงเกือบเที่ยงคืน ตอนเช้าเปิดเป็นร้านกาแฟเบเกอรี่นู้นนี้ ส่วนตอนกลางคืนก็จะเปิดเป็นร้านนั่งชิลล์แอลกอฮอล์ตั่งต่างตามที่เจ้าตัวเคยโม้ให้ฟัง

“ไปได้ๆนี่ดูร้านแค่ตอนเช้าอ่ะเดี๋ยวตอนกลางคืนเพื่อนที่มันเป็นหุ้นมาดูแลอ่ะ ที่ชื่อฮอนอ่ะ”ฮอน?? ฮอนไหน ??

“เอ้อซาวด์เดี๋ยวไปก่อนนะลูกค้ามาว่ะ ถึงแล้วโทรมานะใช้เบอร์เดิมๆ”เมื่อซาวด์เห็นข้อความที่มูนส่งมา ซาวด์เลยลบคำถามที่กำลังพิมพ์แล้วเปลี่ยนเป็นส่งรูปตัวเองทำมือรูปโอเคแนบแก้มตัวเองไป  


            21.10

      @ สถานีรถไฟเชียงใหม่

          หลังจากที่ซาวด์นั่งรถไฟเป็นเวลา 13 ชั่วโมง ก็ถึงเชียงใหม่สักที ซาวด์หยิบกระเป๋าเดินทางพร้อมกับสัมภาระต่างๆก่อนที่จะเดินออกจากรถไฟ หลังจากที่ซาวด์เดินลงมาจากรถไฟขบวนนั้น ซาวด์ก็กำลังจะโทรหามูนก็เหลือบไปเห็นผู้ชายผมยาวกำลังก้มลงกดโทรศัพท์ ซาวด์มั่นใจมากว่านั่นต้องเป็นเพื่อนของเค้าแน่ๆ


          ซาวด์เดินไปใกล้เรื่อยๆ ซาวด์กำลังจะสะกิดผู้ชายคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาพอดีทำให้ซาวด์เห็นหน้าของผู้ชายคนนั้น....แต่นั่นไม่ใช่มูน...ซาวด์เห็นแบบนี้เลยก้มหัวพร้อมกับพูดขอโทษเบาๆแล้วรีบเดินหนีออกมา  โอ๊ยยยยเรื่องนี้จะให้ใครรู้ไม่ได้T---Tขอโยนเหตุการณ์นี้เข้า#เรื่องมันช่างน่าอาย T-----T


       สุดท้ายซาวด์ก็ต้องโทรไปหามูนซาวด์จะไม่มั่นใจอะไรผิดๆแล้วซาวด์ย้ำกับตัวเอง หลังจากที่ซาวด์โทรไปหาก็ใช้เวลาไม่นานมูนก็รับสาย

“ฮัล----หันหลังมา”ซาวด์ยังพูดไม่ทันจบมูนก็พูดขึ้นมาก่อน จะมีสักครั้งมั้ยที่จะได้พูดคำว่าฮัลโหลจบสักครั้ง ซาวด์หันหลังไปก็เจอกับเพื่อนตัวเล็กของเค้า(ซึ่งซาวด์ก็ภูมิใจมากเพราะในกลุ่ม3คนเค้าสูงที่สุดแล้ว)

“ไม่ได้เจอกันนานมากก ขอกอดทีดิ๊”พอมูนพูดจบมูนก็เข้ามากอดทันทีแต่ดูเหมือนมูนจะคิดถึงซาวด์มากไปหน่อย เพราะตอนทีวิ่งมากอดซาวด์เยืนเซไปนิดหน่อย 

“เออไม่ได้เจอกันนานมากก ผมสวยขึ้นปะ”หลังจากที่มูนผละออกจากซาวด์ ซาวด์ก็หันไปลูบตรงปลายผมเพื่อน

“ขี้แซวนักนะ แต่ก็ดีนะไว้ผมยาวแล้วจะได้เป็นเอกลักษณ์ไง มันไม่ค้อยมีคนทำ”ได้ยินซาวด์พูดแบบนั้นแล้วซาวด์ก็นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เค้าเกือบจะเข้าไปทักคนนั้น

“แหะๆ ก็จริง”ซาวด์ยอมรับเลยว่าตอนที่เค้าตอบมูนไปเค้าว่าตัวเค้าก็ยิ้มแห้งพอสมควร

“เออแล้วนี่พักที่ไหนอ่ะ”ซาวด์ยากจะขอบคุณที่มูนเปลี่ยนเรื่อง ไม่งั้นเค้าต้องรู้สึกหน้าแห้งไปอีกนาน

“พักที่เซนศาลาอ่ะไกลจากร้านป่าว ถ้ามันไกลเดี๋ยวไปเองได้นะ”

“เลิกเกรงใจได้ละนี่เพื่อนกันกี่ปีแล้วเนี่ยย แถมร้านอยู่ใกล้กับที่พักซาวด์ด้วย”มูนพูดขึ้นพร้อมกับเอานิ้วไปจิ้มที่หน้าผากซาวด์

“แหะ  ก็มันเกรงใจจริงๆนะ” ก่อนที่จะได้พูดอะไรต่อทั้งคู่ก็เดินมาถึงรถของมูนก่อน มูนปลดล็อกรถพร้อมกับเปิดประตูรถให้เพื่อที่ซาวด์จะได้เอากระเป๋าเข้าไปวาง 

“ขอเข้าไปเอาของที่ร้านก่อนได้ปะ”มูนถามพร้อมกับรัดเข็มขัด

“อือเคได้”ซาวด์ตอบก่อนที่จะส่งข้อความไปให้ทันว่าตัวเองถึงเชียงใหม่แล้วบวกกับเจอกับมูนแล้วด้วย ทันอ่านทันทีที่ซาวด์ส่งไปให้พร้อมส่งว่า ฝากบอกน้องมูนหน่อยว่าพี่คิดถึ๊งคิดถึงน้องมูน แน่นอนซาวด์พอพูดตามที่เจ้าทันบอกพร้อมกับดัดเสียงนิดหน่อย มูนก็สั่งให้ซาวด์อัดเสียงว่า อี๋ ไม่ต้องมาคิดถึงกู๊!! แน่นอนว่าซาวด์นั่งขำจะเป็นจะตาย สุดท้ายเจ้าทันก็วีดีโอคอลมาหาพอได้มานั่งคุยกันแบบนี้ก็ทำให้ซาวด์นึกถึงสมัยเรียนชะมัด 

“เอ้ออมึงกูต้องลงจากรถแล้วเดี๋ยวไว้ค่อยคุยกัน”ขับรถไปไม่นานเท่าไหร่ก็ถึงร้าน ทันพยักหน้าก่อนจะกดวางสาย

“กินอะไรก่อนปะ”มูนหันมาถามก่อนที่พวกเราสองคนจะเดินเข้าไปในร้าน ข้างในร้านของมูนในตอนกลางคืนก็เป็นร้านสไตล์นั่งดื่มชิลล์เหมือนอย่างที่เจ้าตัวโม้เอาไส้จริงๆแน่นอนร้านแบบนี้ก็ต้องมีวงดนตรีซาวด์หันไปมองนิดหน่อย

“กินๆนี่รอมากินร้านมูนเลบนะเนี่ยย”มูนได้ยินแบบนั่นเลยเบะปากใส่หน้าซาวด์ก่อนที่จะบอกซาวด์ว่าให้ไปรอที่โต๊ะแล้วสั่งเลยว่าจะกินอะไร เดี๋ยวไปหยิบของก่อนละจะลงมาหา

 

        หลังจากที่ซาวด์สั่งอาหารเสร็จซาวด์ก็ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์อัดคลิปสั้นๆจากวงดนตรีในร้านลงใน Ig story พร้อมแปะโลเคชั่นร้านและเจ้าของร้าน  หลังจากลงเสร็จแล้วซาวด์รู้สึกว่ามีใครมองตัวเค้าอยู่ ซาวด์เลยหันหน้ากลับไปทางที่เค้ารู้สึกว่ามีคนมอง ซึ่งพอซาวด์หันไปก็เจอกับสายตาของนักร้องของวงดนตรีนั้น แต่ซาวด์ก็ยังไม่แน่ใจหรอกว่านักร้องคนนั้นมองเค้าจริงรึเปล่า ซาวด์เลยทำเป็นเมินมันไป แต่ไม่นานมูนก็เดินถืออาหารที่เค้าสั่งลงมาพร้อมกับผู้ชายคนนึงถ้าเดาไม่ผิดก็น่าจะเป็นคนที่ชื่อฮอนน่ะนะ  

“ซาวด์นี่ฮอนเพื่อนที่มาร่วมหุ้นด้วยอ่ะ”มูนแนะฮอนให้เค้ารู้จัก หลังจากนั้นพวกเราก็คุยกันพร้อมได้ข้อสรุปว่า มูนกับฮอนมาเจอกันที่นี่ตอนที่มูนพึ่งย้ายมาเรียนที่มหาลัยในเชียงใหม่ แล้วทั้งคู่ก็อยากเปิดร้านเป็นของตัวเองตอนเรียนจบเลยตัดสินใจทำร้านร่วมกัน มูนดูแลในตอนเช้า ส่วนตอนกลางคืนฮอนจะเป็นคนดูแล พวกเราหยุดคุยและหันไปมองบนเวทีเมื่อนักร้องนำคนนั้นพูดว่าหมดเวลาของเค้าแล้ว และแน่นอนเมื่อซาวด์หันไปมองสายตาของซาวด์และนักร้องคนนั้นก็สบกันพอดี ซาวด์หลบสายตาพร้อมกับหันมาจัดการกับอาหารตรงหน้าที่เหลือเป็นคำสุดท้ายเพื่อหลีกเลี่ยงความรู้สึกแปลกๆของตัวเองจากสายตาเมื่อกี้

 

“พี่มูน พี่ฮอน หวัดดีพี่ แล้วก็พี่.../ซาวด์ “

“อ่า สวัสดีครับพี่ซาวด์” คนที่เล่นกลองเมื่อกี้เป็นคนพูดขึ้น แต่ว่านักร้องคนนั้นก็ยังมองเค้าอยู่เหมือนเดิมแล้วถ้าซาวด์ไม่ได่ตาฝาดเหมือนจะเห็นเค้ายิ้มด้วย..

“ลืมแนะนำให้รู้จักเลยว่ะสองคนนี้เป็นรุ่นน้องที่หาลัย ไอเด็กที่เมื่อกี้ทักซาวด์อ่ะชื่อบอมบ์ ส่วนไอที่ร้องเพลงเมื่อกี้ ชื่อ ดีเจ “ฮอนเป็นคนแนะนำให้ซาวด์ฟัง ซาวด์ยิ้มให้ทั้งสองคนเป็นคำทักทาย

“ดีเจมึงทำไมมองเพื่อนกูขนาดนั้นวะ”มูนเป็นคนถาม ขอบคุณมากๆที่เป็นคนถามให้

เพราะนี่ก็อยากรู้เหมือนกันแต่ก็ไม่กล้าถาม..ก็ดูตาของดีเจสิฮื่อ ใครจะกล้า

“ก็พอดีวันนี้ผมไปเจอพี่ซาวด์มาอ่ะพี่”เจอตัวเค้าอ่ะนะ??  สงสัยผมจะทำหน้างงชัดไปหน่อย ดีเจเลยพูดว่า

“ก็ที่สนามบินไงพี่พี่เจ้าไม่ได้หรอ : )

ที่สนามบิน?? วันนี้?? นอกจากมูนที่ผมเจอในสนามบิน ก็เหลืออีกคนที่ผมไปทักผิด

พอผมคิดได้แบบนั้นผมก็เลยรีบหันไปมองหน้าดีเจ อย่าบอกนะT--T

“จำผมได้ยังครับ : )



    

====

ฟิคมันยืดเกินไปรึเปล่าคะพฮืออ แต่ว่าถึงตอนจะยาวแต่ว่าพระเอกของเราออกมากระติ๊ดนึง ค่าตัวพระเอกแพงค่ะเลยได้ออกแค่นี้ฮือ555555555555 ติชมบอกได้เลยนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ #byyoursidebyltp

 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #8 RainnZev (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 21:53

    แแงงงง พระเอกมาแล้ววววววว ♡

    #8
    0
  2. #6 แมวมองที่หลังเสา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 18:56

    เพราะผชผมยาวมากๆมีน้อยสินะ เลยมั่นใจว่าเพื่อนตัวเองอ่ะคุณซาวด์ 555

    ดีใจพระเอกเราในที่สุดก็ได้ออกโรง

    #6
    0
  3. #4 Deffinix (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 03:39
    เจอกันตอนที่ทักผิดแน่เลย5555 น้องดีเจมองพี่เขาไม่วางตาเรยนะคะะ
    #4
    0
  4. #2 787forever (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 22:44
    รักแรกพบรึป่าวคะแง้55555
    #2
    0