The Pain of Hers เธอ... อันตรธาน

ตอนที่ 6 : Chapter 2 เธอ... ในชีวิต [2/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63

 

“รู้ไว้นะคะ คุณทำให้วันดีๆ ของฉันเป็นวันที่แย่มาก”

พูดจบเธอก็เดินหนีไปอย่างรวดเร็ว ผมจึงต้องรีบก้าวขายาวๆ เดินตามจนสามารถดึงชายเสื้ออีกฝ่ายไว้ได้ในที่สุด

“เดี๋ยวก่อนคุณ”

“ฉันขอโทษที่ทำให้คุณลำบากใจ” เธอหันขวับมาอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้ารู้สึกผิด ก่อนจะใช้หลังมือปาดน้ำตาป้อยๆ “ไม่อยากเป็นแบบนี้เลย นิดๆ หน่อยๆ ก็น้ำตาแตกแล้ว ปกติไม่ใช่คนแบบนี้นะ”

“เอาเป็นว่าช่างของที่ระลึกเถอะ ผมไม่เอาอะไรทั้งนั้น คุณไม่ต้องเครียด ไม่ต้องพยายาม เราเดินเล่นไปเรื่อยๆ ดีกว่ามั้ย” ผมพยายามพูดกล่อมเธอที่สีหน้าดูไม่ค่อยดีเท่าไร รู้สึกโหวงในใจเล็กน้อยที่เธอถูกทำให้รู้สึกแย่อีกครั้ง

“ก็ได้” คนตัวเล็กกว่าพยักหน้า “แต่ฉันหิวแล้ว”

“งั้นไปหาอะไรกินกัน อยากกินอะไร”

“อยากกินซูชิ”

 

หลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จเรียบร้อยวาวก็แวะซุปเปอร์มาร์เก็ตซื้อของสำหรับทำขนมและขอกลับบ้าน เธอตรงรี่เข้าครัวไปทำเค้กช็อคโกแลต คงเพราะเห็นอุปกรณ์ทำตั้งแต่เมื่อวาน มิหนำซ้ำสั่งห้ามไม่ให้ผมช่วยเด็ดขาด ผมเดินไปดูตรงโซฟาก่อนจะพบว่าเธอเก็บของเข้ากระเป๋าเรียบร้อย พับผ้าห่มวางไว้อย่างดี

บอกได้คำเดียวว่าใจหาย เพราะถ้าบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยก็คงจะเป็นการหลอกตัวเองไปหน่อย 

ระหว่างนั้นลุงดำเกิงซึ่งเป็นเพื่อนข้างบ้านมากดออดทักเพื่อจะเอาของไปบริจาค ผมขนลังที่เก็บเมื่อวานไปใส่กระบะรถแก กล่าวขอบคุณที่ช่วยเป็นธุระให้ แกถามถึงผู้หญิงที่เห็นเข้าออกบ้านผมตั้งแต่เมื่อวาน ผมจึงบอกไปว่าเป็นญาติมาอยู่เป็นเพื่อน ขืนบอกความจริงไปมีหวังรู้กันทั่วทุกซอย

คุยไปสักพักก็กลับเข้าบ้าน และทันทีที่เปิดประตู ผมเจอวาวถือเค้กช็อคโกแลตขนาดหนึ่งปอนด์รออยู่

“อ้าว ทำเสร็จ...”

ถามยังไม่ทันจบประโยคคนตรงหน้าก็ย่อตัวคุกเข่า

“ขออยู่ต่ออีกหนึ่งวันได้มั้ย”

“หืม?”

“นะคุณไนน์ ขอฉันอยู่จนแน่ใจว่าพร้อมจะเริ่มต้นชีวิตใหม่จริงๆ” เธอช้อนตามองพร้อมขอร้องอย่างน่าสงสาร ดูสิ หางคิ้วตกเป็นสุนัขไร้บ้านเชียว

“ชุดพอเหรอ”

“พอ เตรียมมาเผื่อ”

“ไม่ใช่ว่าคิดไว้ล่วงหน้าแล้วนะว่าจะทำแบบนี้” ผมแกล้งเฉไฉไม่ยอมอนุญาตแต่โดยดี ซ้ำยังเดินหลบคนที่นั่งคุกเข่าเพื่อเข้าไปในบ้าน กลิ่นเค้กช็อคโกแลตยังคงหอมกรุ่นไปทั่ว มีข้าวของทำขนมมากมายวางกองทิ้งไว้ตรงอ่างล้างจาน

“ฉันเพิ่งคิดตอนไม่ได้น้ำหอมมา” วาวลุกขึ้นเดินตามมาพร้อมเค้กในมือและดักหน้าผมไว้ “ถ้าคุณลำบากใจก็ไม่เป็นไร เผื่อใจไว้เหมือนกันว่าคุณต้องไม่อนุญาต รับเค้กไว้แล้วกันนะ แทนคำยินดีที่ได้รู้จัก”

จะไม่ขอต่ออีกนิดเหรอ

“ฉันจะยิ้มจนกว่าฉันจะไป” ว่าแล้วเธอก็ฉีกยิ้มประกอบ แม้ว่านัยน์ตาจะเศร้ามากแค่ไหนก็ตาม “คุณจะได้จำภาพผู้หญิงคนหนึ่งที่มีความสุขมากเวลาได้อยู่ที่นี่เอาไว้”

“ผมให้คุณอยู่ก็ได้ ไม่ต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกนะ”

“นั่นไง! ว่าแล้วว่าคุณเป็นคนใจอ่อน” เธอหัวเราะร่า เป็นอีกครั้งที่น้ำตาไหลจนผมชักชิน “นี่ร้องไห้ด้วยความดีใจนะ ไม่ได้เศร้า เดี๋ยวฉันตัดเค้กให้ คุณไปนั่งรอเลย”

ผมหมุนตัวไปนั่งบนโซฟาซึ่งเป็นที่นอนของเธอเมื่อคืน และคืนนี้เช่นกัน เสียงใสฮัมเพลงอย่าง (น่าจะ) มีความสุขอยู่ในครัว ก่อนจะออกมาพร้อมจานเค้กสองจาน

“ลองชิมดูสิ ฉันชอบรสเข้มๆ ของช็อคโกแลต มันเลยไม่ค่อยหวาน คิดว่าคุณน่าจะชอบเหมือนกัน” เธอนั่งลงข้างผม วางจานบนโต๊ะด้านหน้าแล้วลองตักของตัวเองกินก่อน “ใช้ได้เลยนะ”

ผมลองชิมบ้าง มันเป็นเค้กช็อคโกแลตที่ติดไปทางขมเลยทีเดียว ถ้าซื้อกินเองคงไม่สู้ แต่นี่มีคนอุตส่าห์ทำให้ ถ้าไม่กินก็อาจจะเสียน้ำใจเอาได้

“เป็นไงบ้าง ขมใช่มั้ย” เธอถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ ถ้าบอกว่าขมเกินไปจะร้องไห้มั้ยนะ

“แปลกดีนะ สูตรพิเศษเหรอ ชาตินี้คงหากินที่ไหนไม่ได้อีก” ผมยิ้มและเลือกตอบแบบนั้นแทน หากมันทำให้เธอไม่เข้าใจกว่าเดิม

“แล้วมันดีหรือไม่ดีล่ะ” 

“อร่อย”

ตอบแบบนี้แหละดีสุด

เธอทำหน้าดีใจให้เห็น ก่อนจะเปลี่ยนไปเรื่องอื่น

“คุณเอาของของพ่อกับแม่ไปบริจาคแล้วเหรอ” 

“อื้ม พอดีคุณลุงข้างบ้านเขาเป็นจิตอาสาน่ะ ตระเวนเอาของไม่ใช้แล้วของทุกบ้านไปบริจาคให้”

“ถามจริง ไม่เสียดายของของพ่อกับแม่หรือไง”

“ก็มีเก็บไว้บ้าง แต่บริจาคบ้างก็ดี”

“แล้วถ้าวันหนึ่งพวกเขากลับมาล่ะ”

ผมหยุดตัดเค้ก มองคนพูดที่กำลังยิ้มมุมปากกับจินตนาการของตัวเอง

“สมมติว่าพวกเขาฟื้นจากความตายแล้วมาหาคุณที่บ้าน พบว่าเสื้อผ้าหายไปหมดแล้ว พวกเขาคงบ่นคุณที่ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง”

“มันเป็นไปไม่ได้หรอก คนตายจะกลับมาได้ยังไง” ผมวางส้อมลงข้างจานเนื่องจากกินไม่ลงแล้ว วาวรีบปิดปากตัวเองพลางเหล่มองผมด้วยความกังวล “ไม่เป็นไรหรอก คุณจะบอกว่าคุณพูดเล่น ไม่ได้ตั้งใจใช่มั้ยล่ะ”

“ขอโทษนะ” เธอค่อยๆ เลื่อนมือออก “เค้กหมดอร่อยเลยล่ะสิ”

“ไว้กินต่อตอนเย็นแล้วกัน”

“ฉันไปช่วยเก็บของอีกเอามั้ย ยังเหลืออีกเยอะเลยนี่ รีบใช้งานฉันก่อนจะหมดโอกาสนะ”

จริงด้วย

 

********************************

FRIDAY BEAST

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

18 ความคิดเห็น