The Pain of Hers เธอ... อันตรธาน

ตอนที่ 5 : Chapter 2 เธอ... ในชีวิต [1/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    14 มิ.ย. 63

 

Chapter 2

เธอ... ในชีวิต

 

“ข้าวต้มกุ้งและปลาร้อนๆ ได้แล้วค่าา กุ้งแม่น้ำตัวใหญ่ ปลาโชกุนเนื้อแน่น ใส่เห็ดหอมให้ด้วย ซุปอร่อยมากขอบอกกก”

มีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นจากชั้นล่าง เล่นเอาผมที่กำลังจัดเตียงถึงกับต้องชะงัก ก่อนจะรีบทำอะไรให้เรียบร้อยแล้วลงไปข้างล่าง

กลิ่นแรกที่โชยแตะจมูกคือกลิ่นซุป ผมมองโต๊ะอาหารที่จัดไว้อย่างเรียบร้อยสองที่แบบเมื่อวาน มีแก้วน้ำส้มวางอยู่ข้างชามข้าวต้ม ก่อนจะมองผู้หญิงที่เช็ดครัวให้อย่างขมักเขม้น

“คุณตื่นมาทำแต่เช้าเลยเหรอ”

“ตื่นหกโมงครึ่ง อาบน้ำแต่งตัวเสร็จตอนเจ็ดโมงกว่า แปดโมงตรงอาหารพร้อมกิน” วาวพยักเพยิดไปทางนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาแปดโมงตรง “โอ๊ย ฉันคิดถึงข้าวต้มกุ้งใส่พริกไทยหนักๆ มากเลย จะกินแล้วนะ”

“กินสิ ยังไม่ต้องเก็บครัวหรอก เดี๋ยวผมช่วย”

“ขอบคุณค่ะ” เธอทิ้งผ้าเช็ดโต๊ะทันทีแล้ววิ่งไปนั่งประจำที่ ผมตามไปนั่งตรงข้ามก่อนจะเอ่ยถามสารทุกข์สุกดิบ

“เมื่อคืนหลับสบายมั้ย”

“อื้ม” อีกฝ่ายเงยหน้าสบตาพร้อมพยักหน้า​ “แกะของคุณทำให้ฉันฝันดีมากเลย แทบไม่อยากตื่นขึ้นมา”

“คุณนับถึงตัวที่เท่าไร”

“หนึ่งร้อย ฉันพาพวกมันกลับเข้าคอกด้วยนะ ครบหนึ่งร้อยตัวพอดี ไม่มีหายสักตัว”

แสดงว่านับไปสองรอบก็ไม่หลับงั้นเหรอ...

ผมมองอีกฝ่ายที่ฝืนยิ้มพลางตักข้าวต้มเข้าปาก ในจังหวะที่ดวงตากลมปิดลงอย่างมีความสุขกับรสชาติอาหาร จู่ๆ น้ำตามันก็ร่วงออกมาจนเจ้าตัวตกใจ ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน

“โอ๊ย อะไรเนี่ย สงสัยแสบพริกไทย ขอทิชชู่หน่อยสิ”

ผมส่งทิชชู่ข้างตัวให้ตามคำขอแล้วตักข้าวต้มกินบ้าง ฝีมือของวาวจัดว่าดี รสชาติไม่เหมือนข้าวต้มทั่วไปเพราะเธอใส่สิ่งที่ตัวเองชอบเน้นๆ ซึ่งก็คือพริกไทย

“คุณ วันนี้คุณมีธุระออกไปไหนหรือเปล่า ฉันอยากชวนไปห้าง จะซื้อของที่ระลึกให้”

จริงสิ วันนี้เธอต้องไปแล้วนี่นา

“ไม่ต้องซื้ออะไรหรอก แค่ข้าวเช้าก็พอแล้ว”

“แต่ข้าวเช้ามันดูต่างหน้าไม่ได้นี่ นะๆ คุณไนน์”

“ความจริงไม่ต้องเรียกคุณก็ได้”

“มันชินแล้ว อีกอย่างคือฉันชอบความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนใช้ สรุปจะไปมั้ย คุณว่างหรือเปล่า”

ผมยิ้มขำ ก่อนจะพยักหน้า

“ว่าง”

“ดีค่ะ” เธอยิ้มแก้มปริ หลังกินข้าวเสร็จผมเข้าไปในครัวเพื่อช่วยทำความสะอาดและล้างจาน หลังเก็บทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย สายตาพลันเหลือบไปเห็นวัตถุชิ้นเล็กวางอยู่ใกล้กับฟองน้ำล้างจาน เมื่อหยิบมาดูก็พบว่าเป็นแหวนใบมะกอกสีเงินที่คุ้นตามาก แต่ไม่ใช่ของผมแน่นอน

ผมเดินออกมาจากครัวพร้อมแหวน เจอวาวกำลังคุ้ยกระเป๋าเหมือนหาอะไรสักอย่างอยู่

“คุณหานี่อยู่หรือเปล่า”

“อ้อใช่ ฉันวางทิ้งไว้ในห้องน้ำเหรอ” เธอรีบเดินมารับแหวนคืนด้วยความโล่งอก ก่อนจะสวมเข้าที่นิ้วกลางเช่นเดิม

“เปล่า อยู่บนอ่างล้างจาน”

“จริงด้วย ตกใจหมดเลยนึกว่าทำหาย คุณรู้มั้ย แหวนวงนี้สำคัญกับฉันมากเลยนะ เป็นสมบัติตกทอด”

“หืม?” ผมมองมันด้วยความสนใจ “ตกทอดจากใครเหรอ”

“จากคนขายสู่คนซื้อ”

“…”

“ขอโทษค่ะ อย่าถามว่า ‘กวนตีนเหรอ’ ผ่านทางสีหน้าแบบนั้นสิ”

นี่ผมทำหน้าแบบนั้นออกไปเหรอ ไม่รู้ตัวเลยจริงๆ

หลังทำอะไรเสร็จเรียบร้อยเราสองคนก็เรียกแท็กซี่หน้าหมู่บ้านเพื่อออกไปห้างใกล้เคียง นี่ถ้ารถยังอยู่คงไปไหนมาไหนได้สะดวกขึ้น น่าเสียดายที่รถคันเดียวของบ้านได้เสียชีวิตไปพร้อมกับพ่อแม่ของผมแล้ว

วาวพาผมไปโซนของใช้และเครื่องประดับของผู้ชายจำพวกรองเท้า นาฬิกา เสื้อผ้า แต่เท่าที่มองแล้วผมไม่อยากได้เลยสักอย่าง ในเมื่อของใช้พวกนี้ผมมีหมดแล้ว ถึงจะไม่ใช่ของแบรนด์เนมก็ตามเถอะ

“คุณไม่เอาอะไรเลยสักอย่างได้ยังไง” คนที่เดินข้างๆ คอยชี้นู่นชี้นี่และถามว่าจะเอามั้ยบ่นอย่างท้อแท้ในที่สุด “แล้วฉันจะให้อะไรล่ะทีนี้”

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้อง แค่คุณเลิกคิดฆ่าตัวตายก็พอแล้ว”

“ไม่อยากได้อะไรจากฉันเลยจริงๆ เหรอ”

“ไม่ครับ” ผมยืนยันคำเดิม หากคราวนี้อีกฝ่ายไม่สนใจ เพราะสายตาของเธอจับจ้องไปยังโซนน้ำหอมที่กำลังจะเดินผ่าน

“น้ำหอมแล้วกัน ฉันจะเลือกกลิ่นที่ฉันชอบที่สุด กลิ่นที่เข้ากับคุณที่สุด ขอไปลองหน่อย...”

ผมคว้าข้อมือของคนที่กำลังจะเดินไปหาของแพงๆ พวกนั้นแล้วส่ายหน้า

“ไม่เอานะ”

“ทำไมล่ะคุณไนน์! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้สักขวดฉันจะไม่ออกไปจากบ้านคุณจริงๆ ด้วย!” ว่าแล้วเธอก็กระชากข้อมือออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังเคาท์เตอร์น้ำหอมผู้ชาย คุยกับพนักงานขายที่เชียร์สินค้าอย่างมืออาชีพ ผมได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

ท่าทางวาววรินทร์จะมาจากครอบครัวมีฐานะ เพราะเท่าที่สังเกตตั้งแต่เมื่อวาน เวลาจับจ่ายใช้สอยเธอจะไม่คิดหน้าคิดหลังหรือเสียดายเงินสักนิด

สุดท้ายก็ได้มาจนได้

“ฉันมีบัตรเก็บคะแนน อยากแลกแต้มทั้งหมดเป็นส่วนลดค่ะ”

อ้าว คราวนี้มีขอส่วนลดแฮะ

“งั้นเชิญคุณผู้หญิงที่แคชเชียร์นะคะ”

“ค่ะ คุณไนน์ ตามมาเร็ว”

ผมเดินตามวาวไปทางแคชเชียร์โดยมีพนักงานขายเดินนำอีกที พนักงานขายคนนั้นฝากเรื่องไว้กับแคชเชียร์เนื่องจากต้องไปดูลูกค้าที่กำลังสนใจน้ำหอม ผมได้แต่ยืนดูเธอจัดการเรื่องคะแนนสะสมอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล มันดูไม่น่ายุ่งยากแต่กลับสร้างปัญหาในที่สุด

“บัตรเก็บคะแนนใช้ลดได้แค่หมวดเสื้อผ้านะคะ น้ำหอมใช้ลดไม่ได้ค่ะ”

“ทำไมล่ะคะ ในบัตรไม่เห็นบอกอะไรเลย” เธอหยิบบัตรขึ้นมาพลิกดูด้านหลังด้วยความสงสัย

“ข้อมูลรายละเอียดการใช้บัตรอยู่ในเว็บไซต์ค่ะ คุณผู้หญิงได้เช็คบ้างหรือเปล่าคะ”

เจอคำถามแบบนี้คนฟังถึงกับเงยหน้าสบตากับแคชเชียร์สาวที่มีบุคลิคนิ่ง พูดจาฉะฉานจนน้ำเสียงออกไปทางแข็งกระด้าง

“ไม่ได้อ่านค่ะ คิดว่าอยู่ในห้างเดียวกันจะใช้ได้เหมือนกัน” วาวตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเช่นเดียวกัน ผมรีบเดินไปยืนข้างๆ เธอเพื่อสังเกตการณ์ใกล้ๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ มีคนถามอย่างคุณผู้หญิงเยอะเหมือนกัน เดี๋ยวดิฉันจะสั่งปริ๊นให้คุณผู้หญิงกลับไปอ่านนะคะ”

“ไม่เอาค่ะ!” เธอบอกอย่างเด็ดขาด แล้วเก็บบัตรสะสมแต้มเข้ากระเป๋าตังค์ทันที “มีคนถามก็เพราะมีคนไม่รู้ ถ้าจะมาทำหน้าตึงเหมือนรำคาญลูกค้าก็อย่าขายเลยค่ะ!”

“วาว” ผมจับต้นแขนเธอเป็นเชิงให้ใจเย็นลงก่อน เพราะตอนนี้ทั้งเธอและแคชเชียร์ต่างจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ทำให้ลูกค้าคนหลังๆ เริ่มให้ความสนใจ สุดท้ายแคชเชียร์ก็ต้องเป็นฝ่ายใจเย็น

“น้ำหอมราคาสี่พันเก้าร้อยเก้าสิบค่ะ ถ้าคุณผู้หญิงอยากได้ส่วนลดแนะนำให้ซื้อชิ้นที่สอง...”

“ไม่ค่ะ ฉันอยากได้ส่วนลดจากบัตรสะสมแต้มของฉัน ฉันสะสมมาตั้งหลายปี อยากใช้กับน้ำหอมขวดนี้เท่านั้น”

“แต่เรียนให้ทราบแล้วนะคะว่าใช้ไม่ได้ รับเป็นสินค้าชิ้นอื่นดีมั้ยคะ”

แววตาที่แข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นผิดหวังเมื่อมองน้ำหอมขวดนั้น ก่อนจะถามอีกรอบอย่างไม่ยอมแพ้

“น้ำหอมแบบนี้มีขายที่อื่นอีกมั้ยคะ เอาแบบที่ใช้ส่วนลดจากบัตรได้”

“ที่นี่ไม่มีค่ะ แต่ที่อื่นไม่ทราบ คุณผู้หญิงเชิญยืนคิดทางนี้ก่อนดีมั้ยคะ จะได้ให้คุณลูกค้าด้านหลังคิดเงินก่อน”

“ไม่เป็นไร ฉันไม่เอาแล้ว” เธอยิ้มประชด ดวงตาเริ่มตาแดงขึ้นมา “ขอบคุณนะคะสำหรับคำตอบของคุณ แต่น้ำเสียงมันบ่งบอกชัดเจนมากว่าคุณกำลังรำคาญลูกค้า ถ้าจะทำงานตรงนี้ต่อ ไปฝึกพูดให้ลูกค้าไม่อยากตบคุณดีกว่ามั้ยคะ”

“…”

“รู้ไว้นะคะ คุณทำให้วันดีๆ ของฉันเป็นวันที่แย่มาก”

 

 

********************************

TO BE CONTINUED

FRIDAY BEAST

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

27 ความคิดเห็น