The Pain of Hers เธอ... อันตรธาน

ตอนที่ 35 : Chapter 12 The Best of Hers [1/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    12 ก.ค. 63

 

Chapter 12

The Best of Hers

 

ตกใจกว่าเจอแจ๊คที่นี่ก็เจอพี่ลีตามมาติดๆ นี่ล่ะ!

"พี่ลี..." ฉันพึมพำเสียงเบา รู้สึกถึงลางไม่ดีเมื่อเห็นร่างสูงเดินมาใกล้ที่โต๊ะด้วยสีหน้าที่เดาไม่ได้ว่าอารมณ์ไหน และยิ่งขนลุกกว่าเก่าเมื่อเขายิ้มทักทายโดยที่สายตาไม่ได้ยิ้มด้วย

"มาที่นี่ไม่เห็นบอก"

"เอ่อ มาได้ยังไงคะเนี่ย..." 

"อ้าว นายก็อยู่เหรอ" พี่ลีเลื่อนสายตาไปมองแจ๊คเหมือนเพิ่งเห็นพลางเลื่อนเก้าอี้นั่งข้างฉัน "มีธุระอะไร ทำไมต้องมาเจอกัน"

"สวัสดีครับพี่ลี" แจ๊คเอ่ยทักทายอย่างเพิ่งนึกได้ แต่อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะทักตอบ "ผมแค่มาคุยกับวาวเฉยๆ จะกลับแล้วล่ะครับ"

"ก็ดี" พี่ลีขยับยิ้ม “ดีใจที่วันนี้นายไม่เป็นภาระให้ 'แฟนคนอื่น' เขาต้องลำบากรับส่ง”

"พี่ลี!"

ฉันเบิกตากว้างเมื่อเขาพูดออกมาแบบนั้น แต่เขาไม่สนใจสักนิด เอาแต่เล่นสงครามประสาทกับแจ็คผ่านทางสายตา สรุปคือเขาไปถามคุณแม่มาแล้ว และรับบทต่อจากท่านโดยไม่ได้รับรู้เลยว่าฉันกำลังซวย

  ในที่สุดคนที่เข้าใจผิดไปแล้วเรียบร้อยก็ลุกขึ้นยืนเพื่อบอกลา

"ขอตัวก่อนนะครับ ไปแล้วนะวาว"

ฉันมองตามหลังแจ๊คที่เดินออกไปจากร้านทันที ก่อนจะหันขวับมองตัวต้นเหตุ

"เล่นอะไรอีกคะเนี่ย"

พี่ลีหัวเราะหน่อยๆ แล้วยักไหล่

"ไม่ได้เล่นสักหน่อย"

"พี่ลีช่วยคุณแม่โกหกแจ๊คว่าเป็นแฟนวาว!"

"หรือวาวต้องการโสดให้ผู้ชายคนนั้นจีบ?" เขาจ้องฉันแบบที่จ้องแจ๊คเมื่อสักครู่ "อีกอย่างพี่ไม่ได้โกหกด้วย ยังไม่ได้บอกเลยว่าวาวเป็นแฟนพี่"

"แล้วคำว่า 'แฟนคนอื่น' นี่หมายความว่าวาวเป็นแฟนใครคะ ในเมื่อวาวไม่มีแฟน" "ก็แฟนในอนาคตไง หรือจะขึ้นคาน?"

"มันใช่เวลามาตลกมั้ยคะ" ฉันเก็บโน้ตบุ๊คเข้ากระเป๋าและลุกขึ้นยืนอย่างทนไม่ไหว เขาพูดหรือทำอะไรไม่คิดเลยสักอย่าง ทั้งเขาและคุณแม่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องมันเลยเถิดไปมากมายแค่ไหน ยิ่งเขาทำให้แจ๊คเข้าใจผิดอีกแบบนี้ ความจริงที่ยาหยีเคยบอกพวกหมีพูห์ไปคงไร้ความหมาย

"วาว เดี๋ยว!" เขาลุกขึ้นตาม แต่ฉันเดินลิ่วๆ หนีไปโดยไม่ฟังอะไรอีก "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

ฉันหยุดชะงักหน้าร้าน ก่อนหันไปหาคนที่หยุดตาม

"อย่ามาสั่งวาว รู้ตัวหรือเปล่าว่าก้าวก่ายเรื่องของวาวมากเกินไปแล้ว"

"ไม่คิดเลยนะว่าวาวจะเป็นคนดื้อด้านขนาดนี้ มองไม่เห็นความหวังดีของใครเลย"

"ไม่คิดเหมือนกันค่ะ... ว่าความหวังดีจะทำให้วาวอึดอัดขนาดนี้" ฉันโต้กลับอย่างเหนื่อยใจ สุดท้ายก็ต้องเล่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะมันสุดจะทน "เรื่องมันไม่ได้อยู่แค่ที่แจ๊ค แต่แจ๊คเผลอไปเล่าให้คนอื่นฟังจนทุกคนเข้าใจไปว่าวาวกับพี่ลีเป็นแฟนกัน และการที่พี่ลีอยู่บ้านวาวอาจจะหมายความว่า... วาวท้อง"

"ฮะ?" อีกฝ่ายอึ้งไปเมื่อรู้เรื่อง ใบหน้าที่เคยแสดงออกว่าไม่พอใจกลายเป็นตกใจแทน

"ถึงแม้มันจะไม่ใช่ความจริง แต่มันทำให้วาวอายได้นะคะ และมันจะหนักขึ้นกว่าเดิมหลังจากวันนี้ เพราะวาวไม่มั่นใจเลยว่าแจ๊คจะหยุดพูดเรื่องของวาวกับพี่ลี"

"แล้วเก็บไว้คนเดียวทำไม ทำไมถึงไม่บอก!"

"เพราะวาวไม่อยากโทษว่าคุณแม่เป็นต้นเหตุ เมื่อวานที่วาวไม่อยากให้พี่ลีไปถามท่านเพราะกลัวท่านจะหาว่าวาวไม่ยอมจบ สุดท้ายพี่ลีก็รู้เรื่อง แล้วก็ย้อนกลับมาทำให้เรื่องมันใหญ่กว่าเดิม ขอบคุณจริงๆ ค่ะ!"

ฉันพูดประชดแค่นั้นและใช้จังหวะที่เขาช็อคไปในการเดินตรงไปขึ้นรถ ทันทีที่ได้นั่งบนรถตัวเอง ฉันก็นึกออกว่าโทรศัพท์คุณแม่มีแอพลิเคชั่นตามรถทุกคันในบ้าน 

จะเป็นไปได้หรือเปล่าที่คุณแม่ช่วยให้พี่ลีตามมาถูก...

 

"เป็นอะไร ทำไมมาอยู่ที่นี่"

"วาวคิดถึงคุณพ่อค่ะ แล้วก็อยากมาซึมซับบรรยากาศในบริษัท"

ฉันตอบคุณพ่อที่คงไม่เชื่อเหตุผลง่อยๆ ข้อนี้ ครึ่งวันที่เหลือฉันขับรถมายังบริษัทที่แทบไม่มีพนักงานสักคนเพราะเป็นวันเสาร์ แต่คุณพ่อก็ยังเข้ามาทำงาน สำหรับคุณพ่อ บริษัทคงเป็นเหมือนร้านกาแฟสงบๆ เหมาะสำหรับทำงานมากกว่าที่บ้าน ท่านจึงชอบอยู่ทำงานที่นี่

"คิดถึงพ่อ แต่เช้านี้ออกไปก่อนอีกนะ"

"ตอนเช้าคิดอยากอื่นค่ะ คิดเสร็จก็เลยว่างคิดถึงคุณพ่อ"

"อืม แปลกดี" ท่านพยักหน้าแล้วก้มหน้าทำงานต่อ ปล่อยให้ฉันนั่งนิ่งๆ ทำจิตใจให้สงบ ขนาดเปิดโน้ตบุ๊คมากะว่าจะทำรายงานต่อยังจ้องหน้าจอคอมค้างอยู่อย่างนั้นนานสองนาน 

ผ่านไปสักพักเมื่อท่านเคลียร์งานส่วนหนึ่งเสร็จ ท่านก็เอ่ยถามฉันขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

"วาวว่าลีเป็นยังไง"

"พี่ลี..." ฉันหยุดนึกสัักพัก แม้จะมีเป็นร้อยเป็นพันเรื่องที่อยากฟ้องแต่ก็เลือกที่จะไม่พูด "ก็ไม่เป็นยังไงนี่คะ"

"สนิทกันหรือเปล่า"

"ก็สนิทอยู่ค่ะ คุณพ่อถามทำไมเหรอคะ จะใช้เขาไปขโมยข้อมูลบริษัทคู่แข่งเหรอ"

"ไม่ใช่สักหน่อย แค่เห็นว่าเขาดูสนิทกับวาวดี ปกติวาวอยู่แต่กับยาหยี ไม่เห็นมีเพื่อนสนิทที่อื่น" 

"ก็มันไม่มีใครน่าคบนี่คะ" ฉันพึมพำเสียงเบาคนเดียว 

"ว่าไงนะ?" ท่านเลิกคิ้ว ฉันจึงหัวเราะประมาณว่าไม่มีอะไร

"วาวก็สนิทกับพี่ลีเหมือนเพื่อนหรือไม่พี่น้องแหละค่ะ เขาเข้ากับคนง่ายจะตาย คุณพ่อมีปัญหาอะไรกับเขาหรือเปล่าล่ะคะ"

"ไม่มี เด็กคนนั้นก็ดี ดูเหมือนจะไม่ทำให้วาวเดือดร้อน"

"เดือดร้อน?"

"อ้าว จำไม่ได้เหรอที่สัญญากับพ่อว่าจะรับผิดชอบทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเขา แต่นี่เขาไม่สร้างปัญหาอะไรให้วาวเลย โชคดีนะเนี่ย" คุณพ่อยิ้มนิดหน่อย ฉันยิ้มตอบแห้งๆ อย่างไม่รู้จะตอบอะไร ในเมื่อเขาเพิ่งสร้างปัญหาให้ฉันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง "แต่ถ้ามีเรื่องอะไรต้องรีบบอกนะ อย่าด่วนตัดสินใจคนเดียว"

"ค่ะ..."

"เย็นนี้ไปกินข้าวข้างนอกกันมั้ย?"

"คุณพ่อชวนวาวเหรอคะ?" ฉันเบิกตากว้างงงๆ แต่คนถามงงกว่า

"ก็นั่งกันอยู่สองคนให้พ่อชวนใครล่ะ"

"ไปค่ะไป"

"ดี วาวขับรถนะ พ่อจะได้บอกให้เตไม่ต้องมารับ"

"ได้เลยค่ะ คุณพ่ออยากกินอะไรบอกวาวได้เลย วาวจะพาไปเอง!"

 

ฉันกับคุณพ่อช่วยกันเลือกร้านจนมาจบที่ร้านอาหารบรรยากาศไทยจ๋า เราสั่งอาหารมาทานด้วยกัน ทีแรกฉันตั้งใจจะสั่งเยอะๆ เพราะอยากลองหลายอย่าง แต่ถูกท่านเบรกเอาไว้ก่อน

"มากันสองคน กินสามอย่างก็พอ กำลังพอดี"

"จะพอเหรอคะ"

"พ่อกินไม่เยอะหรอก ช่วยลดขยะอาหารด้วย ถ้าไม่อิ่มสั่งใหม่ก็ได้"

"ค่ะ" ฉันยอมปิดเมนูแต่โดยดี อาหารมาเสิร์ฟในไม่ช้า ทุกอย่างอร่อยไปหมดจนฉันชักอยากสั่งเพิ่ม นานๆ ทีจะได้ออกมากินข้าวข้างนอกกับคุณพ่อ นี่ถ้ามีคุณแม่ด้วยคงดี

พูดถึงคุณแม่ ฉันยังสงสัยอยู่เลย...

"คุณพ่อคิดว่าคุณแม่สนิทกับพี่ลีมากแค่ไหนคะ"

 

 

*****************************

จุดจบสายฮามาถึงจนได้ แจ็คปลิวไปแล้วจ้า

สองพลังมืดมันช่างน่ากลัวจริงๆ

 

ปล. ขอบคุณสำหรับกำลังใจงับ 

สารภาพว่าอยากลงเรื่องใหม่แล้วแต่เรื่องนี้ยังลงไม่ถึงครึ่ง 

เพราะฉะนั้น… ติดตามต่อปัยย คิดเห็นอย่างไรพูดคุยกันได้นะคะ

FRIDAY BEAST

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

27 ความคิดเห็น