The Pain of Hers เธอ... อันตรธาน

ตอนที่ 34 : Chapter 11 The Man of Hers [3/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    11 ก.ค. 63

 

"วาว วันนี้แม่กับพ่อซื้อข้าวข้างนอกมา เจ้านี้อร่อยอยู่นะ"

เมื่อกลับมาถึงบ้านก็เจอคุณแม่โชว์ถุงอาหารมากมายในมืออย่างอารมณ์ดี ข้างๆ มีคุณพ่อที่ขยับเน็คไทด์ให้หลวมลงหน่อย โอโห วันนี้ออกไปซื้อข้าวด้วยกันด้วยเหรอเนี่ย...

แต่วันนี้ฉันกินอะไรไม่ลงเลย

"คือ... วาวปวดหัวนิดหน่อยค่ะ คุณพ่อคุณแม่ทานกันเลยนะคะ"

"อ้าว เยอะแยะขนาดนี้กินยังไงหมดล่ะ" คุณแม่ว่า

"แบ่งพี่ลี พี่ดา พี่เต... ใครก็ได้ค่ะ เดี๋ยวก็หมด วาวกินมาก่อนกลับแล้ว คงไม่กินแล้วค่ะ"

"วาวเป็นอะไรหรือเปล่าลูก" คุณพ่อมองฉันอย่างจับสังเกตได้ หากฉันส่ายหน้า

"วาวแค่ปวดหัวน่ะค่ะ"

"กินยาแล้วนอนเร็วๆ แล้วกัน เดี๋ยวให้ดาเอาไปให้"

"ค่ะคุณพ่อ"

ฉันผงกหัวให้ท่านทั้งสองหนึ่งครั้งแล้วเดินขึ้นห้องไปนอน ไลน์ของยาหยีที่บอกว่าอย่าคิดมากยังปรากฏอยู่บนหน้าจอล็อค ตอนนี้ฉันไม่อยากทำอะไรเลยแม้แต่ตอบข้อความของเพื่อนสนิทที่รู้เหตุการณ์ทั้งหมดเรียบร้อย

เรื่องมันไปถึงไหนแล้วนะ รู้กันทั้งคณะไปแล้วสิ แล้วมีใครคิดจะฟังความจริงจากปากฉันบ้างมั้ย

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉันเหม่อมองไปทางเสียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก สุดท้ายก็พ่นลมหายใจสั้นๆ แล้วเดินไปเปิดประตู เจอพี่ลีถือถาดอาหารพร้อมยาอยู่ตรงหน้า

"วาว... กินไม่ลงค่ะ"

"เป็นอะไร หน้าตาไม่โอเคอีกแล้ว" เขาถามอย่างเป็นห่วง

"วาวปวดหัว"

"รู้นะว่าเฟลเรื่องอะไรอีก สีหน้ามันบอก หลบหน่อยสิ ขอเข้าไปข้างในหน่อย"

ฉันจำต้องหลีกทางให้โดยไม่ตอบอะไรกลับ คนตัวสูงเดินเข้าไปวางถาดบนโต๊ะทำงานของฉัน จัดแจงเก็บของเต็มโต๊ะให้มีเนื้อที่มากกว่าเดิม

"ไหน เล่ามาหน่อยสิว่าไปเจออะไรมา"

เรื่องนี้เขาไม่ควรรู้หรอก...

"ปวดหัวจริงๆ ค่ะ ก็เลยอาจจะดูโทรมไปหน่อย ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง"

"โอเค งั้นกินข้าวสักหน่อยเถอะ จะได้กินยานอน"

"ก็ได้ค่ะ" ฉันพยักหน้านิดหน่อยและเดินไปนั่งที่เก้าอี้เลื่อนหน้าโต๊ะ อาหารในถาดมีสามอย่าง คงถูกแบ่งมาจากที่คุณพ่อคุณแม่ซื้อมาให้ "ใครใช้ให้พี่ลีขึ้นมาคะเนี่ย"

"ไม่มี พี่แค่แปลกใจที่วาวไม่กินข้าวเลยขอขึ้นมาดู พี่ดาเขาก็เลยฝากยามาให้ด้วย" เขาหย่อนตัวลงบนโซฟา มองฉันเขี่ยข้าวเล่นหลังจากตักกินไปแล้วหนึ่งคำ "แล้วนี่หมอนั่นยังยุ่งกับวาวอยู่หรือเปล่า"

"แจ๊คน่ะเหรอคะ" พูดถึงชื่อนั้นฉันก็ยิ่งหมดอารมณ์กินเข้าไปอีก ไม่น่าเชื่อว่าคนตลกคนนั้นจะทำให้ฉันรู้สึกแย่ได้ขนาดนี้ "เราไม่เจอกันสักพักแล้วค่ะ"

"ไม่เจอเลยเหรอ?"

"ค่ะ"

"คงไม่ได้ซึมไปเพราะไม่ได้เจอหรอกนะ" เสียงคนพูดดูเหมือนประชดเล็กน้อย ฉันส่ายหน้าช้าๆ

"ยืนยันคำเดิมค่ะ ปวดหัว วาวไม่กินแล้วนะคะ"

ฉันวางช้อนแล้วกินยาทันที ความจริงไม่ได้ปวดหัวอะไรขนาดนั้น แต่ถ้ากินยาแก้ปวดแล้วหลับง่ายขึ้นฉันก็ไม่ลังเลที่จะกิน

"งั้นก็ไปอาบน้ำนอนซะนะ พี่เก็บให้"

"ขอบคุณค่ะ" 

พี่ลีเข้ามาจับถาดอาหารตรงหน้าแต่ไม่ได้ยกไปในทันที สายตาหลุบมองฉันที่นั่งนิ่งเหมือนพยายามเดาอาการที่แปลกไปให้ได้ ขอเถอะ... ปล่อยฉันอยู่เงียบๆ ของฉันได้มั้ย

แต่แทนที่จะยกออกไป เขากลับวางมือทั้งสองข้างบนหัวฉัน ก่อนจะใช้นิ้วโป้งกดที่ขมับช้าๆ เพื่อให้ผ่อนคลายลง ทีแรกฉันตัวแข็งทื่อเพราะไม่คุ้นเคยกับสัมผัสแบบนี้ เมื่อเริ่มคุ้นชินจึงผ่อนลมหายใจอย่างเชื่องช้า ปิดเปลือกตาทั้งสองข้างลง ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้และพยายามสลัดเรื่องเครียดในหัวออกไป

"ดีขึ้นมั้ย"

"ดีค่ะ"

ดีกับฉันขนาดนี้ แล้วฉันจะปล่อยให้เขาเดินออกไปจากชีวิตได้ยังไง

"พอแล้วค่ะ" ฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง แล้วจับมือเขาไว้เป็นเชิงให้หยุด "ขอบคุณมากนะคะสำหรับทุกอย่าง วาวว่าจะนอนพักแล้ว"

เขาดึงมือตัวเองออกแล้วย่อตัวข้างๆ หมุนเก้าอี้ฉันให้เราได้เผชิญหน้ากันตรงๆ

"ถ้าเราพูดตรงๆ กันได้ทุกเรื่องคงดีนะ"

"งั้นพี่ลีตอบวาวทีค่ะ พี่ลีฟ้องแม่เรื่องที่วาวไปรับแจ๊คใช่มั้ย" ฉันสบตาเขาแล้วถามตรงๆ ซึ่งอีกฝ่ายกล้าพอที่จะไม่หลบตาและตอบตามตรงเช่นกัน

"ใช่ พี่คิดว่าพี่ควรบอก"

"แค่นี้แหละค่ะที่ทำให้วาวปวดหัว"

"ทำไม? น้าอ้อนว่าอะไรวาวเหรอ"

"ไม่ได้ว่าเลยค่ะ พอเถอะ เลิกสอบสวนวาวได้แล้ว วาวจะนอน"

"พี่ไปถามน้าอ้อนเองก็ได้" เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วเมื่อฉันยืนกรานจะไม่พูด แต่ฉันคว้ามือเขาไว้ได้ก่อน

"อย่าทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่อีกเลยค่ะ ผ่านแล้วก็ผ่านไป ถ้าพี่ลีเป็นแบบนี้อีกวาวจะไว้ใจพี่ลีได้ยังไงคะ"

เขาทำหน้าเหมือนไม่ฟัง จะดึงมือฉันออกและไปถามคุณแม่ให้ได้ ฉันจึงต้องจับไว้ให้แน่นกว่าเดิม ขืนถามตอนนี้เรื่องคงรู้ถึงหูคุณพ่ออีกคน

"อย่าทำให้วาวเดือดร้อนอีกเลยค่ะ วาวขอเถอะ วาวสัญญาว่าต่อจากนี้จะไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก เพราะพี่ลีจะไม่มีโอกาสได้ 'ยุ่ง' เรื่องของวาวอีก"

"วาว!"

ฉันปล่อยเขาทันที ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องให้เป็นการเชิญออกอย่างไม่อ้อมค้อมเท่าไร

"ไม่ต้องเอาถาดไปค่ะ เดี๋ยววาวเรียกพี่ดามาเก็บเอง"

มองดูก็รู้ว่าเขาโกรธมาก สุดท้ายเขาก็เดินออกไปจากห้องโดยไม่พูดอะไรอีก 

พี่ลีนะพี่ลี ไม่น่ารั้นเลย... ฉันไม่ได้อยากให้มันจบด้วยความบาดหมางแบบนี้สักนิด ดูสิเลยกลายเป็นว่าฉันเครียดหนักกว่าเดิมอีก

 

ถึงจะเป็นวันหยุดแต่ฉันก็ออกจากบ้านแต่เช้า ออกไปกินข้าวเช้านอกบ้านเพราะกลัวต้องเผชิญกับใครบางคนที่มีเรื่องด้วยตอนเย็นเมื่อวาน กินข้าวเช้าเสร็จก็ไปนั่งแช่ในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ถ่ายรูปถ้วยกาแฟเล่นลงสตอรี่ไอจี แล้วค่อยเปิดโน้ตบุ๊คทำงานทั้งๆ ที่ไม่มีอารมณ์

"วาว..."

ฉันเหลือบมองคนที่เดินมาหยุดตรงหน้าด้วยความแปลกใจ

"แจ๊ค"

"ตามมาจากไอจีน่ะ พอดีจำได้ว่าที่ไหน ขอนั่งด้วยนะ" 

เมื่อฉันพยักหน้าอนุญาตเขาก็นั่งตรงข้าม

"คือ... เหมือนเราจะเมาจนสร้างเรื่องอีกแล้ว"

"เรื่องไปไวเนอะ" ฉันกระตุกยิ้ม แม้ว่าเรื่องที่พูดอยู่ไม่ได้น่ายิ้มสักนิด "แปปๆ กลายเป็นว่าวาวท้องไปแล้ว"

"เราขอโทษ! เราไม่คิดว่าเรื่องมันจะไปขนาดนั้น ตอนนี้เรารู้สึกผิดมากๆ เลยนะ วาวให้เราทำอะไรก็ได้เป็นการชดใช้" แจ๊คทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ทั้งที่คนร้องควรจะเป็นฉันมากกว่า แต่จะให้เขาทำอะไร พูดใส่โทรโข่งกลางคณะเหรอว่าฉันไม่ได้ท้อง

"ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เดี๋ยวเรื่องมันก็ซาไปเองนั่นแหละ"

"แต่เราไม่สบายใจนะวาว"

"แจ๊คแค่ลืมวาวไป เวลาเมาจะได้ไม่ต้องพูดชื่อวาวอีก แค่นั้นก็พอแล้วล่ะ"

คำพูดของฉันทำให้แจ๊คหน้าเสียกว่าเดิม ฉันจึงต้องเปลี่ยนหัวข้อบทสนทนา

"สั่งอะไรมั้ย อุตส่าห์มาทั้งที"

"เอ่อ... วาวมาคนเดียวใช่มั้ย"

"กลัวแฟนวาวเหรอ" ฉันแซวขำๆ ทว่าเหมือนอีกฝ่ายจะกลัวแบบนั้นจริงๆ "แจ๊คนั่งอยู่ตรงนี้ในฐานะเพื่อนของวาว ไม่เห็นต้องกลัวอะไรเลย"

"เรากลัวแม่วาวมากกว่าอีก หมีพูห์บอกว่าจริงๆ แม่วาวปั้นเรื่องมาหลอกเรา สรุปเรื่องมันยังไงกันแน่ คนๆ นั้นเป็นใคร"

"แล้วแจ๊คคิดว่าวาวเป็นคนยังไงล่ะ" ฉันถามกลับเพราะไม่กล้าจะพูดด้วยปากตัวเองว่าคุณแม่ไม่ได้พูดความจริง ถ้าบอกแจ๊คว่าเขาดูไม่น่าไว้ใจคุณแม่เลยแต่งเรื่องขึ้นมา แบบนั้นจะยิ่งไปกันใหญ่เปล่าๆ แต่ถ้าบอกว่าคุณแม่แค่ล้อเล่น... จากสีหน้าวันนั้นคงเชื่อยาก

"เราว่าวาวไม่..."

"วาววรินทร์"

เราทั้งคู่หันไปตามเสียงของบุคคลที่สาม ก่อนจะหน้าถอดสีไปตามๆ กัน

มาได้ยังไงกัน พี่ลี!

 

****************************

ตอนนี้ระเบิดลงทีละลูกสองลูก คุณแม่ได้ซีนไปเยอะ 

ตอนหน้าขอให้ซีนคุณพ่อบ้างนะ ดราม่าเจ้มจ้นอะไรเบอร์นี้

 

FRIDAY BEAST

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

27 ความคิดเห็น