The Pain of Hers เธอ... อันตรธาน

ตอนที่ 29 : Chapter 10 The Fate of Hers [1/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    5 ก.ค. 63

 

Chapter 10 

The Fate of Hers

 

[วาว เมื่อคืนวาวมาส่งเราที่หอเหรอ เราไม่รู้เรื่องเลย จำได้ลางๆ ว่าเห็นวาวที่ V Club]

“จำได้หรือเปล่าว่าอมน้ำแข็งตอนคุยกับวาว”

[แล้วทำไมเราต้องอมน้ำแข็งอ่ะ]

ฉันถอนหายใจยาวพลางลุกขึ้นจากที่นอน ให้เดาปลายสายคงเพิ่งตื่นได้ไม่นานเหมือนกันและรู้เรื่องจากเพื่อนแล้ว ถึงได้รีบโทรมาหาฉันแต่เช้าตรู่แบบนี้ 

“ก็แจ๊คเมามากไง ดีนะไม่ทำอะไรรถวาว”

[กลัวทำอะไรวาวมากกว่าน่ะสิ] แจ๊คบ่นอุบอิบ [ยังไงก็ขอบคุณนะ เมื่อวานวาวมากับพี่เหรอ เห็นไอ้หมีมันบอกแบบนั้น]

“ใช่ มันดึกแล้วน่ะ พี่ชายวาวเลยติดรถมาด้วย”

[อ๋อ ฝากขอบคุณพี่ชายวาวด้วยนะ แล้วก็ขอโทษด้วยที่ทำให้ทั้งวาวและพี่ลำบาก ไอ้หมีมันไม่น่าโทรไปหาวาวเลย]

“ไม่เป็นไร อย่าเมาหลับแบบนั้นอีกแล้วกัน มีอีกรอบวาวคงออกไปรับไม่ได้แล้ว”

[คร้าบบบ ไว้เราเลี้ยงขอบคุณวาวดีกว่า วาวอยากกินอะไร]

“ค่อยว่ากันทีหลังแล้วกัน แค่นี้นะ วาวจะไปอาบน้ำ” 

[ก็ได้...]

ฉันตัดสายแล้วไปจัดการอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย เปิดประตูออกมาก็เจอพี่ลีเปิดประตูห้องตัวเองออกมาเหมือนกัน ห้องเราสองคนห่างกันแค่สองห้อง จึงอยู่ในระยะที่สามารถมองหน้ากันได้

“สวัสดีตอนเช้าค่ะ” ฉันยิ้มใจดีสู้เสือ ทว่าอีกคนกลับทำหน้าตึงอยู่อย่างนั้น

“อือ สวัสดี”

“เอ่อ พี่ลีคะ” พอเขาทำท่าจะเดินลงบันไดไปก่อนฉันก็รีบวิ่งตามไปเดินข้างๆ สงสัยต้องทำให้อารมณ์ดีสักหน่อย “กินอะไรดีคะเช้านี้ อยากลองกินไข่เจียวเมียหลวงของวาวมั้ยคะ น้องดลชอบมากเลยนะ ชอบกว่าไข่เจียวของพี่ลีอีก”

“ไข่เจียวเมียหลวง?” พี่ลีหันขวับมามองอย่างไม่เข้าใจ “หมายความว่าไง?”

“ก็น้องดลบอกว่าถ้าวาวไม่อยู่ถึงจะกินไข่เจียวของพี่ลี แสดงว่าไข่เจียวของวาวเป็นเมียหลวง ของพี่ลีเป็นเมียน้อย” ฉันพูดไปหัวเราะไปแต่อีกฝ่ายกลับไม่มีท่าทีว่าจะขำ มิหนำซ้ำยังเดินลงบันไดเร็วกว่าเดิม “พี่ลี! ยังโกรธวาวอยู่อีกเหรอคะ”

“จะโกรธเรื่องอะไร วาวก็แค่คนใจดี”

แต่เสียงคนพูดนี่ไม่พอใจอย่างแรง

“เพื่อนวาวรับปากแล้วค่ะว่าจะไม่ให้วาวเดือดร้อนอีก”

“หมอนั่นฟื้นแล้วเหรอ”

“เขาชื่อแจ๊คค่ะ เขาเป็นคนนิสัยดีนะพี่ลี พอตื่นก็โทรมาขอโทษวาวใหญ่เลย”

“พี่ว่าวาวอย่าสนิทกับคนแบบนั้นเลย” พี่ลีหันมาคุยกับฉันตรงๆ หลังจากที่เอาแต่เดินไปพูดไปอย่างเดียว สีหน้าเขาดูคร่ำเครียดมากขึ้นไปอีก “ไม่น่าไว้ใจ”

“เพราะพี่ลีพบเขาครั้งแรกในที่แบบนั้นไงคะ สมมติว่าพี่ลีเจอเขาในวัด พี่ลีจะคิดแบบนี้มั้ย”

“ถ้าเมาในวัดก็คิด”

“แต่ถ้าไม่เมาก็จะมองเขาในแง่ดีใช่มั้ยคะ”

“มันไม่ใช่เรื่องไว้ใจใครเพราะเจอที่ไหนนะ อย่าหลงประเด็น!” เขาจ้องตาฉันนิ่ง “พี่ดูออกว่าทั้งกลุ่มนั้นรวมถึงคนที่โทรเรียกวาวไปไม่ใช่เพื่อนที่ดี ออกห่างได้ก็ควรทำ”

ฉันไม่ได้เห็นด้วย เขาจะรู้ดีไปกว่าฉันได้ยังไงในเมื่อฉันคือคนที่ใกล้ชิดแจ๊คมากกว่า แต่ถ้าเถียงต่อคงไม่จบ

“ค่ะ” สุดท้ายก็ต้องรับคำแต่โดยดี “วาวจะพยายาม พี่ลีหมดห่วงแล้วใช่มั้ยคะ”

“ยังไม่ตายตอนนี้หรอก”

เขาพูดทิ้งไว้แค่นั้นแล้วเดินหายเข้าครัวไป แต่เห็นท่าทางผ่อนคลายลงแบบนั้นแล้วฉันรู้สึกเบาใจขึ้นเยอะ

 

Quiz 1 [Result]

ผลสอบย่อยวันจันทร์ที่แล้วออกในระบบเรียบร้อย ฉันกดเข้าไปดูคะแนนด้วยมือที่สั่นเทา คาดหวังว่าคะแนนจะออกมาดีเพราะคิดว่าตอบละเอียดพอ แต่...

14/20

ความรู้สึกดิ่งลงประมาณหนึ่งเมื่อเห็นคะแนนตัวเองที่ปรากฏ พอไล่สายตาดูคะแนนของคนอื่นก็พบว่าอยู่ประมาณ 14-17 สอบย่อยครั้งแรกคิดเป็นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ นี่ฉันเสียคะแนนไปเยอะอยู่เหมือนกันนะ

พลาดตรงไหนกัน มันควรจะดีกว่านี้สิ

ฉันพ่นลมหายใจเซ็งๆ ปิดโน้ตบุ๊คแล้วนั่งเหม่อไปสักพัก เผื่อความรู้สึกที่ดำดิ่งลงจะดีขึ้น แต่เมื่อมันไม่ดีขึ้นเลยต้องทิ้งตัวลงนอนบนเตียง พอแล้ว... คราวหลังไม่ควรคาดหวัง จะได้ไม่ผิดหวัง

ก๊อกๆๆ 

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นตอนบ่ายแก่ๆ ฉันลืมตาขึ้นมา ก่อนจะลุกจากเตียงไปเปิดประตู

“พี่ลี มีอะไรคะ” ฉันเอ่ยถามคนเคาะด้วยเสียงเหนื่อยๆ 

“พอดีป้าวดีอยากรู้ว่าเย็นนี้วาวอยากกินอะไร พี่เลยขึ้นมาถาม วาวเพิ่งตื่นเหรอ” พี่ลีคงเดาได้จากที่เห็นหัวฉันยุ่งๆ แถมหน้าตายังเบลอๆ 

“วาวกินอะไรก็ได้ค่ะ”

“โอเค ไปนอนต่อเถอะ”

“วาวนอนไม่หลับค่ะ”

“มีอะไรหรือเปล่า” เขาเลิกคิ้วสงสัย

“วาวรู้สึก...” ฉันเอามือทาบหน้าอกตัวเอง “เหนื่อย”

“ไปทำอะไรมาล่ะ”

“อ่านหนังสือเยอะไป แต่คะแนนไม่ค่อยดี”

ฉันเอาหัวพิงขอบประตูอย่างหมดแรง นึกถึงคะแนนที่อยู่ในเกณฑ์ต่ำกว่าค่าเฉลี่ยแล้วรู้สึกเหมือนโดนสูบพลังไปหมด นี่เท่ากับว่าหายไปแล้วหกคะแนนดิบ คนที่คาดหวังจะเอาเอมารักษาระดับเกรดเฉลี่ยอย่างฉันคงต้องอ่านให้แม่นกว่าเดิม 

ฮื่อ วิชานี้ขอเอเถอะ

“อ่านเยอะแค่ไหนล่ะ” มือหนาข้างหนึ่งยื่นมายีหัวฉันเบาๆ

“ก็เยอะค่ะ คิดว่าทำได้แต่ผลมันไม่น่าพอใจ”

“จะบอกให้ลดความคาดหวังก็คงยาก อ่านเยอะก็ต้องอยากได้คะแนนดีอยู่แล้ว”

“วาวก็คงต้องหวังน้อยกว่านี้ ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป เดี๋ยววาวก็ดีขึ้น” ฉันยิ้มบางหลังจากพูดให้กำลังใจตัวเองเสร็จ “ตอนนี้ความรู้สึกเฟลมันแค่ยังติดอยู่ในใจ”

“พี่เชื่อว่าครั้งต่อไปมันต้องดีกว่าเดิม วาวเป็นคนเก่งจะตาย ครั้งนี้ถือว่าฟาดเคราะห์ไปนะ”

“ค่ะ”

ความอบอุ่นจากฝ่ามือและคำพูดของเขาทำให้ใจฉันชุ่มชื้นขึ้นมา ฉันถือโอกาสประสานนัยน์ตาที่มองมาด้วยความอ่อนโยนคู่นั้น นึกขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เราได้รู้จักกัน อย่างน้อยฉันก็มีเพื่อนในวันที่รู้สึกแย่ สามารถพูดคุยเรื่องไม่สบายใจเล็กๆ น้อยๆ ที่คุณพ่อคุณแม่อาจจะไม่อินนักด้วยได้

“เอาอย่างนี้ ป้าวดีบอกว่าวาวชอบขอช่วยแกทำอาหารตอนว่างๆ ไปเลยมั้ย”

“ทะ..​. ทำไมล่ะคะ”

“จะได้มีอะไรทำไง มาเร็ว” เขาจับมือฉันและดึงออกจากห้องแถมยังปิดประตูให้ด้วย จากนั้นก็พาลงไปข้างล่าง มือของเราจับกันอยู่อย่างนั้นไม่ปล่อย

  ตึกตัก...

ซึ่งมันทำให้หัวใจของฉันเต้นเป็นจังหวะที่ไม่คุ้นเคย

 

 

*************************

เอาแล้วจ้ะ มีคนโดนตกไปหนึ่งหน่วย ดีใจด้วยกด 1 เอาใจช่วยกด 2

 

ส่วนคนเขียนไม่กดอะไร นั่งคิดถึงคุณไนน์เพลินๆ

FRIDAY BEAST

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #12 sopana23 (@sopana23) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 13:45
    มาep29ละรอนะ
    #12
    1
    • #12-1 Friday Beast (@crazymommy) (จากตอนที่ 29)
      6 กรกฎาคม 2563 / 14:18
      อ่านมาห้าชม.เลยเหรอ ปลื้มมม
      #12-1
  2. #7 annmarie-a (@annmarie-a) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 18:46
    รออ่านค่าา
    #7
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #7-2 Friday Beast (@crazymommy) (จากตอนที่ 29)
      5 กรกฎาคม 2563 / 19:38
      รักเลยยย ขอบคุณน้า
      #7-2