The Pain of Hers เธอ... อันตรธาน

ตอนที่ 25 : Chapter 8 The Fun of Hers [3/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

 

“อือ ต้องทำเซอร์เวย์ด้วยมึง โคตรยาก อ้อ นี่ยาหยี นี่วาว” หมีพูห์แนะนำฉันกับยาหยีอย่างรวดเร็ว “วาว ยาหยี นี่แจ๊ค เพื่อนหมีพูห์เอง เรียนสาขาบริหารระหว่างประเทศ”

“หวัดดี” ยาหยีทักทายเล็กน้อยให้พอเป็นพิธี 

“สวัสดีครับ” แต่อีกฝ่ายกลับตอบอย่างสุภาพจนหมีพูห์เองยังแปลกใจ

“โอโห เกิดมาแทบไม่เคยได้ยินมึงพูดครับ”

“นี่เพื่อนใหม่ไง”

“จะไปยัง ไปช้าเดี๋ยวอีก้อยด่าพ่อ”

“คือพวกเราจะไปเชียร์บอลคณะวิศวฯ กัน วาวกับยาหยีสนใจมั้ยครับ”

ฉัน ยาหยี และหมีพูห์ทำหน้ามึนเล็กน้อยเมื่อถูกชวนแบบนั้น แล้วฉันก็เป็นคนแรกที่ดึงสติกลับมาได้

“ไม่เป็นไรดีกว่า พอดีวาวมีธุระต่อกับพี่ชาย”

“หยีก็นัดแฟนไว้น่ะ”

แจ๊คพยักหน้าเล็กน้อยประมาณว่าไม่เป็นไร ก่อนจะถูกหมีพูห์ดึงแขนเสื้อออกไปทันที ยาหยีหัวเราะหน่อยๆ กับท่าทีสุภาพเกินควรนั่น

“เขาตลกดีเนอะ”

“แกนัดแฟนไว้เหรอต่อจากนี้”

“เปล่าอ่ะ แต่ไม่อยากไปเชียร์บอล แกล่ะ ธุระอะไรกับ ‘พี่ชาย’ เหรอ”

“ไม่มีเหมือนกัน ข้ออ้างทั้งนั้นแหละ แก... หมีพูห์มาก็เหมือนไม่มา ฉันแอบเห็นด้วยนะว่าแอบเล่นไลน์ในคอมระหว่างเราคุยกันเรื่องงาน” ฉันเล่าอย่างไม่พอใจหน่อยๆ 

“ฉันคิดไว้อยู่แล้วแหละ แต่คิดในแง่ดีนางก็ช่วยสรุปให้ว่าควรเลือกหัวข้ออะไร พอๆ วันนี้เอาไว้ก่อน...”

“ไม่อ่ะ ฉันจะหาเพิ่มสำรองไว้เผื่ออาจารย์ไม่อนุมัติ”

“เอางั้นเหรอ ก็ได้” ยาหยีเปิดโน้ตบุ๊คที่พับปิดไปแล้วขึ้นมาใหม่ เราสองคนเสิร์ชหาข้อมูลต่ออีกพักหนึ่งจนได้สามหัวข้อเพิ่ม เมื่อเห็นว่าเย็นแล้วเลยชวนกันไปกินข้าวข้างนอกต่อ ฉันต้องโทรบอกพี่ดาว่าไม่ได้กินข้าวเย็นวันนี้

ร้านอาหารที่เลือกฉันเจอมาจากรีวิวในเฟสบุ๊คอีกที ฉันขับรถพาเพื่อนรักไปยัง ‘Lullabye’ ร้านอาหารตีมน่ารักเหมาะสำหรับพาเด็กมากิน วันนี้ฉันว่าจะแวะมาดูลาดเลาก่อน ไว้ว่างๆ จะพาดลมากินที่นี่

เมนูเด็กกับผู้ใหญ่จะแยกกัน ฉันแอบเห็นโต๊ะที่มีเด็กได้รับเมนูอีกแบบ ส่วนฉันกับยาหยีได้เมนูผู้ใหญ่ทั้งคู่

“ร้านนี้เด็กเยอะเนอะแก” เพื่อนสนิทเอามือกุมหัวเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะร้องไห้ของเด็กในร้านผสมกันเซ็งแซ่

“แหงสิ แกเห็นมาสคอตหมีใหญ่ๆ น่าร้านมั้ยล่ะ” ฉันพยักเพยิดออกไปนอกหน้าต่างซึ่งสามาถมองเห็นมาสคอตประจำร้านอย่างชัดเจน “ฉันว่านะ เจ้าของร้านต้องรักเด็กเหมือนฉันแน่ๆ เลย”

“จ้า แม่นางงาม เออ พูดถึงตอนเด็กๆ ก็ขำ ยังจำได้เลยว่าแกเล่นเป็นนางงามแล้วให้ฉันสัมภาษณ์แกรอบไฟนอล ไหนจะสวมมงกุฏให้อีก”

“และฉันชนะเลิศทุกครั้ง”

เราพูดถึงประสบการณ์วัยเด็กกันไปหัวเราะกันไป ฉันกับยาหยีเห็นกันตั้งแต่จำความได้เพราะน้ายุ้ยกับแม่ดันท้องพร้อมกัน เลยเลี้ยงให้เป็นเพื่อนกันมาจนโต ตอนประถมและมัธยมอยู่ห้องเดียวกันบ้างคนละห้องกันบ้าง อาจจะเพราะสนิทกันเกินไปจนความชอบหลายๆ อย่างคล้ายกัน จึงเรียนม.ปลายสายเดียวกันและเข้าคณะเดียวกันจนได้

ขนาด ‘พี่คิว’ ยังรู้ว่าถ้าจะจีบยาหยีต้องเข้าทางฉันก่อน มีฉันเป็นพวกแล้วอะไรก็ง่ายดายไปหมด แต่ดูสิ อุตส่าห์เป็นแม่สื่อให้ เป็นแฟนกันทีแทบตัดฉันออกจากสารบบไปเลย

กินข้าวกันเสร็จฉันก็ซื้อเค้กไปฝากน้องดลกับพี่ลีคนละสองชิ้น จากนั้นค่อยไปส่งยาหยีที่บ้านน้ายุ้ยและกลับถึงบ้านตอนทุ่มครึ่ง

“สวัสดีคับพี่วาว” ดลสวัสดีทักทาย แกมักวิ่งมารอหน้าบ้านทุกครั้งที่ฉันกลับช้ากว่า

“สวัสดีค่ะน้องดล มาพอดีเลย พี่วาวซื้อเค้กมาฝาก” ฉันชูถุงขนมให้ดู

“หูวว ของดลหมดเลยเหลอคับ”

“ดลต้องแบ่งพี่ลีด้วยนะ พี่ลีกลับมาหรือยัง” 

“กลับมาแล้วคับ วันนี้พี่ลีทำไข่เจียวหมูสับให้ดลกินด้วย อร่อยมากเลยยยย” เด็กตัวเล็กตบพุงตัวเองประมาณว่าอิ่มมาก

“แบบนี้ลืมไข่เจียวพี่วาวแล้วแน่ๆ เลย”

“ไม่ลืมคับ แต่ถ้าพี่วาวไม่อยู่ ดลจะให้พี่ลีทำให้กิน”

ฉันยิ้มด้วยความรู้สึกเหนือกว่า ก่อนจะย่อตัวแล้วกระซิบข้อความฝังหัวเด็กน้อย

“แสดงว่าไข่เจียวของพี่วาวน่ะ ‘เมียหลวง’ ส่วนของพี่ลีน่ะ ‘เมียน้อย’ ค่ะ”

ดลทำหน้าแปลกๆ เหมือนไม่เข้าใจ แต่ไม่เข้าใจน่ะดีแล้ว เด็กตัวแค่นี้อย่าเพิ่งเรียนรู้คำว่าเมียน้อยเมียหลวงเลยดีกว่า

“พี่ลีอยู่ในครัวหรือเปล่าคะ”

“พี่ลีหายไปแล้วคับ”

หาย?

ฉันพยักหน้านิดหน่อยแม้จะไม่เข้าใจนัก แล้วเดินไปวางเค้กในครัวโดยมีน้องดลตามมาติดๆ พี่ดาอยู่ในนั้น พอถามถึงได้ความว่าพี่ลีอยู่สวนนอกบ้าน

ดึกป่านนี้แล้ว ไม่กลัวยุงหรือไง

ฉันเดินตามหาเขาเพื่อจะชวนไปกินเค้กกับดล เขาอยู่ในสวนจริงๆ กำลังยืนเหม่ออยู่ตรงน้ำพุขนาดเล็ก

“พี่ลี ทำอะไรอยู่คะเนี่ย”

“วาว” ร่างสูงหมุนตัวมาหา สีหน้าเหมือนกำลังกังวลอะไรสักอย่าง ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องงานหรือเรื่องพ่อที่เพิ่งเสียไป “คิดอะไรนิดหน่อย”

“เรื่องอะไรคะ ทำไมมายืนมืดๆ อยู่ตรงนี้ ถ้าบอกว่ายืนเฝ้าเวรยามให้ก็เชื่อนะคะ”

เขาไม่ตอบ เพียงแค่มองฉันนิ่งๆ เอาเถอะ ไม่ตอบก็ไม่ซัก

“เข้าบ้านดีกว่า วันนี้วาวซื้อเค้กมาให้” ฉันถือวิสาสะเข้าไปเกาะแขนเขาแล้วออกแรงดึงเล็กน้อยให้ตามมา เมื่อเห็นว่าสีหน้าอีกฝ่ายยังไม่ดีขึ้นเลยแกล้งบีบแขน “แน่นมากเลย มีกล้ามด้วยใช่มั้ยเนี่ยยย”

“ไม่เหมือนนี่หรอก” เขาใช้มืออีกข้างบีบใต้แขนฉันกลับ เผยรอยยิ้มสนุกคล้ายลืมเรื่องที่กังวลไปแล้ว “นิ่มมากเลย”

“โอ๊ย พี่ลี อย่าแกล้งวาว” ฉันทั้งร้องห้ามทั้งหัวเราะ แต่เขาก็ยังไล่บีบจนฉันต้องรีบวิ่งหนีเข้าบ้าน เราเข้าไปในครัวและเจอดลกินเค้กจนเลอะปากไปหมด ฉันจึงต้องเอาทิชชู่ไปช่วยเช็ดให้

“เค้กอร่อยจังเยยย”

“อร่อยเหรอคะ งั้นพี่วาวซื้อมาให้อีกเอามั้ย ความจริงอยากพาน้องดลไปเลือกเองเลยน้า”

“ปายยยย”

“ไหน อันไหนของพี่ จะลองกิน” พี่ลีเดินมาดูถุงเค้กแล้วหยิบเค้กช็อคโกแลตออกมาให้ดลดู “อันนี้ได้มั้ยครับ”

“ได้ค้าบบบ”

ฉันยิ้มบาง มองทั้งพี่และน้องกินเค้กกัน ผลัดกันป้อนอย่างมีความสุข ทำให้บรรยากาศครื้นเครงขึ้นมาหลังจากที่เคยมีแค่ฉันกับดลสองคน 

มีเขาอยู่ในบ้านนี่ดีจริงๆ เลย

 

************************

ขอบคุณที่ติดตาม + ให้กำลังใจนะคะ 

อยู่ด้วยกันไปจนจบเลยนะะะ

 

FRIDAY BEAST

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

18 ความคิดเห็น