The Pain of Hers เธอ... อันตรธาน

ตอนที่ 22 : Chapter 7 The Change of Hers [3/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    28 มิ.ย. 63

 

เช้าวันอาทิตย์ ฉันตื่นขึ้นมาเพราะพี่ดามาเคาะประตูปลุกด้วยประโยคที่ว่า...

“คุณลีมาถึงแล้วนะคะ”

“ฮะ!” ฉันเด้งตัวขึ้นมาจากเตียง มองนาฬิกาซึ่งบอกเวลาเก้าโมงเช้า เมื่อคืนไม่ใช่ว่านอนโรงพยาบาลเหรอ มาซะเร็ว! “บอกเขารอครึ่งชั่วโมงค่ะ เดี๋ยววาวลงไป!”

ตะโกนบอกพี่ดาเสร็จฉันก็รีบเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนออกจากห้องด้วยชุดที่เรียบง่ายที่สุด ลงมาด้านล่างก็รีบตรงไปยังห้องรับแขก ไม่รู้ว่าคุณพ่อรู้หรือยังว่าเขามาแล้ว

และสิ่งที่ฉันสงสัยก็ได้รับคำตอบ ในห้องรับแขกมีทั้งคุณพ่อและคุณแม่นั่งอยู่กับพี่ลี 

“วาว” คุณแม่เป็นคนแรกที่เห็นฉันก่อน อีกสองคนที่เหลือจึงหันมาสนใจ

“หายดีแล้วเหรอคะพี่ลี”

“หายดีแล้ว” เขาตอบ ฉันเพิ่งเห็นว่ามีข้าวของมากมายที่ติดตัวมาด้วย

“ดีค่ะ งั้นขึ้นไปทำความสะอาดห้องกันดีกว่า”

“วาว ลีเพิ่งหายนะ” คุณแม่ท้วง แต่พี่ลีส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร ก่อนจะขอตัวจากทั้งคู่และลุกขึ้นมาหาฉัน

“นำเลย”

 

ฉันกับพี่ดาช่วยหาอุปกรณ์ทำความสะอาด หยิบจับโน่นนี่บ้างโดยส่วนใหญ่พี่ลีจะทำเอง จะยื่นมือให้ความช่วยเหลือเขาก็เอาแต่บอกว่าไม่ต้อง เราใช้เวลาเกือบทั้งวันกว่าจะได้ห้องที่อยู่ได้ มีหยุดพักกินข้าวบ้างและกลับมาทำต่อจนตัวเราทุกคนต่างชุ่มเหงื่อ ขนาดฉันที่แค่รื้อของออกยังเหนื่อย ไม่ต้องพูดถึงพี่ลีที่กวาดปัดเช็ดถูทุกมุมห้องเลย 

“เป็นไงลูก เรียบร้อยมั้ย” คุณแม่เข้ามาถามฉันที่ใช้ทิชชู่ซับเหงื่ออยู่หน้าห้อง

“ห้องเรียบร้อยค่ะ แต่ไม่กล้าเปิดแอร์ น่าจะเสียไปแล้วด้วยซ้ำ วาวเลยว่าจะเอาพัดลมไอเย็นที่เคยซื้อไว้ตอนแอร์เสียมาให้”

“อื้ม” ท่านพยักหน้าแล้วถามพี่ลีที่เปิดหน้าต่างรับลมอยู่ในห้อง “อยู่ได้นะลี ไว้พรุ่งนี้จะให้ช่างมาเปลี่ยนแอร์ให้”

“ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกครับ แค่พัดลมก็อยู่ได้แล้ว” เขาหันมาตอบ

“แน่ใจนะ?”

“แน่ใจครับ ขอบคุณนะครับ... น้าอ้อน”

“จ้ะ เสร็จแล้วก็ลงไปทานข้าวนะ แม่ว่าจะไปเรียกคุณพ่อมาทานด้วย”

“วันนี้คุณพ่ออยู่บ้านเหรอคะ วาวนึกว่าออกไปไหนซะอีก” ฉันถามด้วยความแปลกใจ อดไม่ได้ที่จะยิ้มดีใจ “ดีจังเลย คุณพ่อกับคุณแม่จะได้อยู่กินข้าวด้วยกัน”

“พ่อกับแม่ก็กินข้าวเที่ยงด้วยกันนะวันนี้ วาวนั่นแหละไม่ยอมลงมากินพร้อมกัน”

“วาวไม่รู้นี่นา! โอเคค่ะ วาวไปเดี๋ยวนี้เลย” ฉันหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี แทบหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง ก่อนไปก็ไม่ลืมที่จะหันไปชวนอีกคนซึ่งกำลังมองเราทั้งคู่อยู่ “พี่ลีไปกินข้าวกันสิคะ”

“ไม่เป็นไร พี่ไม่รบกวนเวลาครอบครัวดีกว่า”

นัยน์ตาของเขาดูเศร้า คงคิดถึงคนที่จากไปสินะ

“แต่วาวบอกป้าวดีให้ทำต้อนรับพี่ลีด้วย ลงไปเถอะ อาหารเยอะมากเลยนะวันนี้”

“แต่พี่…”

“เอาน่า ไม่ต้องเกรงใจหรอก กินหลายคนสนุกดีออก” 

เมื่อคุณแม่ช่วยโน้มน้าว เขาจึงพยักหน้ายอมในที่สุด

“จะรีบตามลงไปครับ”

 

อาหารวันนี้เยอะจริงอย่างที่ฉันบอก ความจริงมันควรจะถูกจัดตั้งแต่เมื่อวานแต่ดันเกิดเรื่องที่เขานอนโรงพยาบาล จึงเลื่อนมาเป็นเย็นนี้แทน ซึ่งก็เหมาะเจาะกับที่คุณพ่อว่างพอดี บนโต๊ะอาหารวันนี้จึงมีถึงสี่คน ทำเอาฉันแทบอยากถ่ายรูปเก็บไว้

“ความจริงลีมาอยู่บ้านอาก็ดีนะ” คุณพ่อพูดระหว่างทานอาหาร ทำเอาฉันต้องมองท่านขำๆ เพราะท่านเป็นคนเดียวที่ไม่เห็นด้วยทีแรก “วาวรู้มั้ย ตอนนี้ลีทำงานอยู่ที่บริษัทคู่แข่งพ่อ”

“หูววว” ฉันทำตาโตพลางหัวเราะ เหลือบมองคนที่ถูกพูดถึงอย่างกับเขาคือสมบัติอันแสนมีค่าของบ้าน “แบบนี้ก็เสร็จเราเลยสิคะ”

“ลีรู้ใช่มั้ยว่าต้องตอบแทนอายังไง” คุณพ่อหรี่ตามองพี่ลีเช่นกัน ฉันรู้ว่าคุณพ่อไม่ได้คาดหวังอะไรขนาดนั้น ทว่าเขาหัวเราะแห้งๆ อย่างไม่รู้จริงเล่น

“คุณอาพูดแบบนี้ผมลำบากใจนะครับ”

“ลำบากอะไร คนกันเอง”

“คุณคะ แกล้งลีเขาแบบนี้เดี๋ยวเขาก็ลาออกหรอก” คุณแม่ปรามพร้อมส่ายหน้าอย่างเอือมระอา “ถ้าลาออกคุณต้องรับเขาเข้าทำงานเลยนะ”

“แน่นอนคุณ ตัวเงินตัวทองแบบนี้ต้องรับเข้าทำงานสิ!” คุณพ่อหัวเราะร่า ทว่าเราที่เหลือต่างมองหน้ากันงงๆ

“อย่าเรียกแบบนั้นเลยครับ ผมก็ไม่ได้เก่งหรือรู้อะไรมากหรอก” 

เห็นพี่ลีพยายามหัวเราะแห้งๆ อีกครั้งฉันก็สงสาร แต่ก็ขำเหมือนกัน ท่าทางแบบนี้แกล้งสนุกดีแฮะ

โต๊ะอาหารวันนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนา เป็นบรรยากาศที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก จบมื้ออาหารพี่ลีอาสาช่วยป้าวดีกับพี่ดาเก็บโต๊ะล้างจานอย่างกะตือรือร้น ก่อนจะตามฉันไปที่ห้องเพื่อเอาพัดลมไอเย็นตัวใหญ่โดยมีพี่เตช่วยย้ายมันไปอีกห้อง 

“ขอบคุณครับพี่เต” หลังจากที่พี่เตเปิดพัดลมให้เขาก็ไหว้ขอบคุณทันที เล่นเอาพี่เตรับไหว้แทบไม่ทัน

“โอ๊ย ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องไหว้ คุณลีอยู่สบายก็พอแล้ว มีอะไรเรียกใช้ได้เลยนะครับ” 

“ไม่เรียกใช้ดีกว่าครับ ไม่ใช่คนที่นี่” เขาปฏิเสธด้วยความเกรงใจแล้วมองมาทางฉัน “ให้เจ้าของบ้านช่วยทำความสะอาดห้องก็มากเกินไปแล้ว”

“ไหว้ขอบคุณสิคะ” ฉันแกล้งแซวเล่น ไม่คิดว่าเขาจะไหว้จริง

“ขอบคุณครับ”

“วาวล้อเล่นค่ะ ไม่ต้องไหว้!” แล้วฉันก็เป็นอีกคนที่ไหว้คืนแทบไม่ทัน “พี่เตคะ เราไปกันดีกว่าค่ะ ขี้เกรงใจนักปล่อยเขาไว้นี่แหละ”

พี่เตพยักหน้าแล้วเดินนำออกไปก่อน ฉันเดินตามไปและปิดประตูให้ แต่ก่อนปิดไม่ลืมที่จะบอกลาเจ้าของห้องคนใหม่

“ราตรีสวัสดิ์นะคะ พรุ่งนี้เจอกัน”

 

 

**********************

ตอนนี้สั้นไปหน่อย ไว้มาชดเชยให้ในตอนต่อๆ ไปนะคะ ฝากติดตามด้วยน้า

ปล. ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ รักทุกคน

 

FRIDAY BEAST

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

27 ความคิดเห็น

  1. #4 Fongbeerrrrrrrrr (@Fongbeerrrrrrrrr) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 01:31
    หรือว่าลีจะเป็นลูกน้าอ้อน....
    #4
    1
    • #4-1 Friday Beast (@crazymommy) (จากตอนที่ 22)
      29 มิถุนายน 2563 / 19:11
      อย่างนี้ก็พี่น้องกันน่ะสิ O_O
      #4-1