The Pain of Hers เธอ... อันตรธาน

ตอนที่ 18 : Chapter 6 The Life of Hers [2/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    24 มิ.ย. 63

 

“มีวดีกับดาอยู่แล้วจะทำให้มันวุ่นวายทำไมก็ไม่รู้ รสชาติออกมาก็แปลก นี่ต้องสั่งวดีไว้เลยนะว่าห้ามยัยวาวเข้าครัว”

“ขนาดนั้นเลยเหรออ้อน ชักอยากลองของแปลกบ้าง” น้ารสว่า

“พี่วาวค้าบ ดลอยากกิน...”

“ชู่ววว แปปนะคะ” ฉันขอให้ดลที่อยู่ในอ้อมแขนเงียบสักครู่เมื่อแกอ้าปากท้วงเรื่องไข่เจียว คงจะมีแค่ดลจริงๆ ที่ยอมกินของที่ฉันทำ เพราะหลังจากเรียนจบคอร์สก่อนเปิดเทอมและได้ลองทำให้ทุกคนในบ้านทาน ไม่มีใครพูดชมอะไรเลย บอกแค่ว่าเป็นรสชาติที่แปลกใหม่ดี จบมื้อนั้นป้าวดีก็บอกว่าอยากเป็นคนทำอาหารเองทุกมื้อเพราะเป็นงานของแก ด้วยเหตุผลนั้นฉันจึงไม่ได้ขัดอะไร ได้แต่แอบทำให้ดลกินอยู่คนเดียว

“แล้วหมื่นนึงแกออกเองเหรออ้อน” น้ายุ้ยถามบ้าง “ความจริงก็ไม่น่ากระทบแกมากนะ”

“ใช่ ถ้ายัยวาวขอฉัน ฉันก็ต้องออกเอง ก็ไม่ได้กระทบเงินอะไรหรอก แต่ไม่ชอบเลยที่คุณตรัยเลี้ยงยัยวาวให้ใช้แต่ของแพงๆ ตั้งแต่เด็ก หาสิ่งที่ดีที่สุดให้ตลอดจนติดเป็นนิสัย เดี๋ยวก็ให้เงินไปเที่ยว ให้เงินไปซื้อของ ถ้าฉันขัดขึ้นมาแล้วยัยวาวไปฟ้องพ่อ คุณตรัยก็จะหาว่าฉันไม่มีเงินให้ลูก คราวนี้คงถูกลากไปทำงานในบริษัทของเขาแทนสตูฯ ของเรา”

“พระเจ้าช่วย นี่คุณตรัยพยายามดึงแกไปจากพวกฉันเหรอเนี่ย” น้าอุทานด้วยความประหลาดใจ “นี่ไง ถ้าแต่งงานไปแล้วปวดหัวแบบยัยอ้อน ฉันยอมโสด”

ขนาดนี้เลยเหรอ... คุณแม่คิดมากขนาดนี้เลยเหรอ ทำไมไม่เคยรู้อะไรแบบนี้มาก่อนเลย

ข้างในใจมันกลวงโบ๋ ตอนนี้ฉันคือคนนิสัยเสียคนหนึ่งที่ถูกโพทะนาด้านแย่ๆ ของตัวเองจนหมด

“เอาน่า เดี๋ยวลูกทำงานก็เข้าใจเองนั่นแหละ กินข้าวๆ” น้ายุ้ยตัดบทแค่นั้น ฉันค่อยๆ ผ่อนลมหายใจแล้วพาดลเข้าไปในครัว วางแกลงก่อนจะเริ่มตอกไข่สองฟอง ปรุงรสชาติในแบบที่ตัวเองชอบ สับหมูใส่ลงไป ตีให้เข้ากันแล้วค่อยในกระทะ ตักข้าวสวยใส่จานโปะด้วยไข่ จบ

“ว้าว พี่วาวเก่งจัง ขอบคุมค้าบบ”

“ค่ะ” ฉันยกยิ้มเพียงนิดเดียวก่อนจะทำข้าวผัดให้ตัวเองบ้าง โดยแอบตักเครื่องต้มยำจากหม้อของป้าวดีมาใส่ให้เป็นข้าวผัดต้มยำ จากนั้นค่อยไปนั่งกินตรงข้ามดล 

ข้าวผัดวันนี้รสชาติไม่แย่ แต่ทำไมกินไม่ลงเลย

“คืนนี้ดลอยากนอนกับพี่วาว อยากให้พี่วาวฮืมฮืมให้ฟัง” 

“อื้ม ได้สิ” ฉันพยักหน้าให้เด็กตัวเล็ก ดลเรียกการฮัมเพลงกล่อมของฉันว่า ‘ฮืมฮืม’ ประมาณสามถึงสี่วันต่อสัปดาห์แกจะชอบขอแม่มานอนห้องฉัน

“พี่วาวร้องไห้ทำไม”

“หา…” ฉันเอามือแตะๆ ที่ขอบตาก่อนจะพบว่ามีน้ำตาไหลออกมาจริงๆ เมื่อดลทำหน้าสงสัยจึงต้องยิ้มกว้างและหลอกเด็ก “พี่วาวแสบตาค่ะ พอดีฝุ่นมันเข้าตา”

“พี่วาวไปล้างหน้าก่อน”

“ได้ค่ะได้ เดี๋ยวพี่ล้างหน้าเดี๋ยวนี้เลย ฮึก” ฉันรีบวิ่งไปล้างหน้าที่ซิงค์น้ำ สั่งตัวเองให้หยุดสะอื้นแต่มันช่างยากเหลือเกิน

กระทั่งมีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นจากทางห้องครัว ฉันมองออกไปด้านนอก เห็นแวบๆ ว่าคุณแม่กับน้าอีกสองคนวิ่งไปไหนไม่รู้ น่าจะออกไปจากบ้าน 

มีเรื่องอะไรกัน...

ฉันไม่ได้ออกไปดูเพราะคิดว่าคงไม่มีอะไรร้ายแรงจนพี่ดาเดินเข้ามาในครัว

“อ้าวคุณวาว ทำไมมาทานในนี้ล่ะคะ”

“พอดีคุณแม่ใช้ห้องอาหารกับน้ารสน้ายุ้ยน่ะค่ะ” ฉันตอบ

“ต้มยำเผ็ดเหรอคะ ทำไมคุณวาวหน้าแดงๆ”

“ค่ะ เมื่อกี้พริกติดคอ ทรมานมากเลย” ฉันหัวเราะแห้งๆ พลางสูดน้ำมูก “ว่าแต่มีอะไรข้างนอกหรือเปล่าคะ เห็นคุณแม่วิ่งออกไป”

“พี่ก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ได้ยินว่าจะไปโรงพยาบาลกัน น่าจะมีใครเป็นอะไร” พี่ดาเดา ฉันจึงถามต่อด้วยเสียงกระท่อนกระแท่น

“เอ่อ... ไม่ใช่ใครในบ้านใช่มั้ยคะ” 

“คงไม่ใช่คุณตรัยหรอกค่ะ ถ้าใช่คุณอ้อนต้องบอกคุณวาวแล้วสิ คุณวาวทานต่อเถอะค่ะ อ้าว ทำอาหารเลี้ยงเจ้าดลมันอีกแล้ว” พี่ดาหัวเราะเมื่อเห็นลูกตัวเองกำลังกินข้าวไข่เจียวอย่างเอร็ดอร่อย ใบหน้ามีความสุขของดลทำให้คนทำอาหารอย่างฉันรู้สึกดีขึ้นมาก โดยเฉพาะหลังจากที่เจอคอมเม้นต์แย่ๆ มา

“ค่ะ คืนนี้ให้ดลนอนกับวาวได้มั้ยคะ”

“เกรงใจคุณวาวจังเลยค่ะ คุณวาวดีกับพี่แล้วก็เจ้าดลมากๆ นี่ถ้าพี่เป็นอะไรไป พี่ไม่ห่วงเลยนะคะว่าเจ้าดลมันจะอยู่ยังไง ขอบคุณคุณวาวมากนะคะ” เมื่อพี่ดาทำท่าจะไหว้ฉันจึงต้องรีบปราม

“อย่าเลยค่ะ ไม่เป็นอะไรหรอก วาวรักดลเหมือนน้องชายแท้ๆ นะคะ เห็นแกมาตั้งแต่เกิด แกทำให้วาว...​ มีความสุข”

พี่ดายิ้มอย่างเข้าใจฉันทุกอย่าง ในบ้านหลังใหญ่แห่งนี้... ฉันรู้สึกเหมือนมันเป็นอาณาจักรของฉันคนเดียวเพราะพ่อกับแม่ไม่ค่อยอยู่บ้าน เราไม่เคยทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาด้วยกันนานมากแล้ว แม้แต่ไปเที่ยวก็ไม่เคยไปด้วยกัน พ่อใช้เงินซื้อความสุขให้ฉันเพราะรู้ดีว่าท่านไม่มีเวลาให้ ซึ่งฉันก็เข้าใจดีและพยายามมีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองได้รับ ได้มาก็ใช้ อยากทำอะไรที่ต้องใช้เงินก็ขอ พ่อซื้อรถให้ฉันตั้งแต่อายุสิบแปดเพื่อให้ฉันขับไปทุกที่ที่อยากไป ทั้งหมดนั้น... เพื่อให้ฉันมีความสุข

กระทั่งพี่ดามีดล โลกของฉันเปลี่ยนไป ดลคือความสุขที่ฉันซื้อไม่ได้ เข้ากับฉันได้ดีราวกับเกิดมาดึงฉันออกจากความอ้างว้าง

 

จวบจนสี่ทุ่ม ฉันได้ยินเสียงรถคุณพ่อขับเข้ามา ส่วนคุณแม่ไร้วี่แวว ฉันกล่อมดลด้วยการฮัมเพลงไปเรื่อยๆ จนแกหลับ ความจริงก็อยากร้องเพลงอยู่หรอก แต่ฉันไม่ค่อยชอบฟังเพลงเท่าไรเลยร้องไม่จบสักเพลง ไหนจะร้องเพี้ยนอีก

คำพูดของคุณแม่วันนี้ติดค้างในหัวจนแทบนอนไม่หลับ ฉันสัญญากับตัวเองว่าต่อจากนี้จะใช้เงินอย่างมีสติมากขึ้น ทำอะไรดีๆ ให้คุณแม่ชมบ้าง เรียนรู้รสชาติอาหารที่คุณแม่ชอบเพื่อทำให้ท่านทาน ลบคำสบประมาทของท่านออกไป ท่านต้องรู้สึกว่าค่าเรียนเป็นหมื่นนั้นคุ้มค่า!

ฝนตกหนักทั้งคืนเนื่องจากพายุเข้า ตื่นเช้ามาฟ้ายังคงมืดครึ้ม วันนี้เป็นวันเสาร์ ฉันพบคุณพ่อตอนลงไปทานข้าวเช้าพร้อมดล ท่านอยู่ที่ห้องอาหารคนเดียว

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณแม่ไม่ได้กลับมาเหรอคะ” ฉันเอ่ยทัก ท่านส่ายหน้าก่อนสายตาจะหยุดที่ดลซึ่งจับมือฉันอยู่

“เอาดลมันไปนอนด้วยเหรอเมื่อคืน”

“ใช่ค่ะพ่อ”

“ลูกคนอื่นเขา เลี้ยงอย่างกับลูกตัวเอง”

“แกเลี้ยงง่ายนะคะ” ฉันแย้งแล้วบอกให้ดลไปหาแม่ตัวเองที่ครัวก่อนเพื่อจะคุยกับคุณพ่อสองคน บนโต๊ะมีอาหารจัดไว้สำหรับฉันอีกหนึ่งที่ “คุณพ่อคะ วาวเลี้ยงยากมั้ยคะ”

“ไม่ยากนี่ วาวเป็นเด็กดีจะตาย”

ฉันยิ้มบางให้คุณพ่อก่อนจะเริ่มทานอาหารบนโต๊ะ สักพักป้าวดีก็เดินเข้ามารายงานคำบอกเล่าจากคุณแม่

“เมื่อสักครู่คุณอ้อนโทรมาค่ะ บอกว่าเมื่อคืนเกิดเรื่อง พอดีเพื่อนเธอเสียชีวิตน่ะค่ะ วันนี้เลยวุ่นวายทั้งวัน”

“เพื่อนคนไหนล่ะ” คุณพ่อถาม “ยุ้ยหรือรส”

“ไม่ใช่น้ายุ้ยกับน้ารสหรอกค่ะ เมื่อวานคุณแม่ยังชวนมาทานข้าวที่บ้านอยู่เลย แล้วก็เห็นวิ่งออกไปกันสามคน” ฉันตอบแทนป้าวดี คุณพ่อพยักหน้าเข้าใจ ไม่ได้ถามอะไรต่อ “วันนี้คุณพ่อออกไปไหนหรือเปล่าคะ วาวว่าง ไปส่งเอามั้ย”

“พ่อมีนัดกับลูกค้า ว่าแต่ทำไมอยากไปส่งล่ะ”

“วาวอยากทำอะไรให้คุณพ่อบ้างค่ะ”

“ไม่ต้องหรอก วันหยุดก็ออกไปเที่ยวสิ มาตามพ่อทำไมกัน”

“วาวไปมาหมดจนไม่อยากไปไหนแล้วค่ะ ให้วาวไปส่งนะ...​ นะคะ”

“อ่ะๆ ก็ได้”

ฉันยิ้มกว้างด้วยความดีใจ นี่แหละสิ่งที่ลูกสาวควรทำ! ตัดใจจากการหาความสุขให้ตัวเองและหันมาสนใจคุณพ่อที่ทำงานหนักอยู่คนเดียว 

 

******************************

จ้ะ แม่คนดี ฉันจะรอดูพัฒนาการของเธอ //ยิ้มร้ายคนเดียว

 

FRIDAY BEAST

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #3 Fongbeerrrrrrrrr (@Fongbeerrrrrrrrr) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 17:45
    เค้าเห็นด้วยยย
    #3
    1
    • #3-1 Friday Beast (@crazymommy) (จากตอนที่ 18)
      24 มิถุนายน 2563 / 20:26
      เย่ มีแนวร่วมแล้ว
      #3-1