The Pain of Hers เธอ... อันตรธาน

ตอนที่ 16 : Chapter 5 เธอ... ไม่หวนคืน [3/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    22 มิ.ย. 63

 

 

ความอยากรู้ทำให้ผมกลับมาที่ร้านของคุณเจนนี่อีกครั้งเย็นวันต่อมา มีพนักงานมารับออเดอร์ที่โต๊ะ ผมเปิดเมนูดูเพียงแค่ไม่กี่วินาทีก่อนจะหันไปสั่ง

“ข้าวไก่สไปซี่ครับ ยำทูน่า แล้วก็ต้มจืดเต้าหู้”

“รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ”

“น้ำเปล่าครับ”

พนักงานจดเมนูทุกอย่างด้วยความรวดเร็วแล้วเอาเมนูไปเก็บ มีโอกาสน้อยกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่รสชาติจะเป็นไปตามที่ผมคิดเพราะวาว... ไม่สิ แพรไม่ได้เป็นแม่ครัวหลัก เธอแค่ช่วยทำเท่านั้น

อาหารมาเสิร์ฟหลังจากนั้นประมาณสิบนาที หัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความลุ้น ก่อนจะเริ่มชิมซุปอย่างแรก

ไม่ใช่... หรือเพราะมันเป็นต้มจืดเต้าหู้นะ จะให้รสชาติเหมือนข้าวต้มปลากับกุ้งคงยาก

ต่อด้วยไก่สไปซี่ ผมกินเพียงแค่ไก่เท่านั้นแล้วก็ต้องวางช้อนด้วยความเซ็ง เนื้อไก่หมักด้วยผงสไปซี่สำเร็จรูปล้วนๆ ไม่มีอย่างอื่นผสมแบบที่ผมเคยกิน เลยค่อนไปทางแห้ง

ยำทูน่า

ผมพยายามไม่สนใจส่วนผสมที่เยอะมากเกิน มากกว่าที่วาวเคยทำ เพียงแค่ชิมน้ำยำแล้วตัดสินว่าเหมือนหรือไม่เหมือน

แล้วก็ต้องวางช้อนอีกรอบเพราะไม่รู้ จำไม่ได้

เค้กช็อคโกแลตคงไม่ต้องพูดถึง ถ้าทำขมปี๋แบบเดิมคงขายไม่ออก นั่นเป็นเหตุผลที่ผมไม่สั่งมาชิม ตอนนี้ทุกอย่างบนโต๊ะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับวาววรินทร์ ส่วนยำมีรสชาติปกติทั่วไป ใครทำก็คงรสชาติประมาณนี้

วันนี้ผมพกบางอย่างติดตัวมาด้วย นั่นก็คือแหวนใบมะกอกที่ได้ไว้เมื่อสี่เดือนก่อน ตั้งใจว่าถ้าวันนี้จับได้จริงๆ ว่าแพรคือวาว ผมจะคืนมันให้เธอพร้อมเงินที่เคยให้ไว้ และจะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรอีกหากนั่นเป็นความต้องการของเธอ

“ขอโทษนะครับ” ผมเรียกพนักงานคนหนึ่งเอาไว้ “ผมต้องการพบคุณแพรที่ทำงานอยู่ที่นี่”

“อ้อ ได้ค่ะ เป็นเพื่อนเหรอคะ”

“ครับ”

“เดี๋ยวตามให้นะคะ สักครู่ค่ะ” พนักงานคนนั้นยิ้มหวานก่อนเดินผ่านไป ผมเริ่มทานอาหารตรงหน้าไปเรื่อยๆ อย่างไม่รับรู็รสชาตินักเพราะในหัวเอาแต่คิดนู่นนี่ และในที่สุดคนที่ต้องการพบก็เดินมานั่งตรงข้าม

“สวัสดีค่ะคุณ ต้องการพบแพรเหรอคะ”

ผมเงยหน้าสบตาคนตรงหน้า เธอยิ้มบาง นัยน์ตาใสซื่อไม่ได้ซ่อนเร้นอะไรไว้ข้างในจนความมั่นใจของผมทีแรกเริ่มสั่นคลอน

ใช่? ไม่ใช่?

“ครับ”

“คุณบอกคนที่ไปตามแพรว่าเป็นเพื่อนของแพร เราเพิ่งเจอกันเมื่อวานไม่ใช่เหรอคะ”

“เหรอครับ เราไม่เคยเจอกันก่อนหน้านั้นเหรอ” ผมวางช้อนส้อมลงบนจานแล้วประสานมือบนโต๊ะ จ้องมองท่าทีของคู่สนทนาตาไม่กะพริบ เธอย่นคิ้วเล็กน้อยราวกับพยายามนึกก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ 

“แพร... ไม่รู้จักคุณนะคะ เมื่อวานพี่เจนนี่ก็บอกว่าคุณคุ้นหน้าแพร คือแพรจำไม่ได้จริงๆ ค่ะว่าเคยพบคุณที่ไหน ต้องขอโทษด้วยนะคะ” ใบหน้าของเธอแสดงออกว่ารู้สึกผิดและขอโทษที่ไม่ใช่คนที่ผมคิดไว้

“ไม่เป็นไรครับ คุณอาจจะไม่ใช่เพื่อนผม” ผมยิ้มอย่างเข้าใจดี “เพราะเพื่อนผมเขาคงไม่เล่นละครโกหกผมว่าเป็นคนอื่น”

“สรุปว่าคุณแค่คุ้นหน้าแพรเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อนหรือว่าแพรหน้าเหมือนเพื่อนคุณคะ?”

“ช่างมันเถอะครับ ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยยืนยัน”

“ว่าแต่คุณชื่ออะไรเหรอคะ”

ผมนิ่ง ไม่ตอบในทันที ขณะที่อีกฝ่ายค่อยๆ ยิ้มอย่างมีเลศนัย

“ถ้าไม่บอกจะเรียกว่าคุณแฟน” 

“อะไรนะครับ?”

“คุณแฟนน้องม่อนน่ะค่ะ น้องน่ารักดีนะคะ”

“ดูท่าคุณจะชอบเด็กนะ”

“น่ารักดีออกค่ะ น้องม่อนแกดูฉลาดเกินวัยมาก เป็นแฟนแกต้องใจเย็นๆ นะคะ น่าจะขี้หึงพอตัว” คนแซวหัวเราะเล็กน้อยแล้วถามต่อ “แพรจะเจอคุณอีกครั้งในงานวันเกิดของแกใช่มั้ยคะ”

“ผมคงไม่ได้มาครับ ไม่ได้สนิทอะไรกันขนาดนั้น”

“อ้าว คุณแฟนไม่มาแบบนี้น้องเขาจะไม่อาละวาดเหรอคะ”

“ผมชื่อไนน์ครับ ไม่ใช่แฟนน้องม่อนด้วย ผมเพิ่งเจอแกครั้งแรกเมื่อวาน”

“แต่ดูแกจะตกหลุมรักคุณเลยนะคะ ถ้าคุณยังไม่มีแฟนลองรับแกไว้พิจารณาสิ”

“ใครบอกว่าผมไม่มีแฟน”

แพรกะพริบตาปริบๆ รอยยิ้มจางลงไปหน่อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะคลี่ิยิ้มจนเห็นฟันขาวอีกครั้ง

“จริงด้วย ถ้าอย่างคุณไนน์ยังโสดผู้หญิงทั้งโลกคงตาถั่วแล้วล่ะค่ะ”

“อย่าเรียกคุณไนน์เลยครับ เรียกไนน์ก็พอ”

“ค่ะ ไนน์ก็ไนน์ค่ะ”

การที่เธอยอมเรียกไนน์ง่ายๆ ทำให้ผมลอบถอนหายใจ คิดว่าควรปล่อยวางจากความสงสัยสักทีเพราะมันรบกวนจิตใจไม่หยุดหย่อน เอาล่ะ ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ ยอมแล้วจริงๆ

  “ว่าแต่แฟนไนน์เนี่ย... ใช่ผู้หญิงที่นั่งข้างๆ เมื่อวานหรือเปล่าคะ”

“ไม่ครับ คนนั้นหัวหน้า แฟนผมตายไปแล้ว”

พูดจบผมก็ลุกขึ้นยืน ขอตัวไปคิดเงินและเดินจากไปในทันที ไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าคู่สนทนาจะทำหน้ายังไง ผมรู้ว่าการเดินจากมาดื้อๆ แบบนั้นมันเป็นการกระทำที่ไร้มารยาท คงเป็นเพราะก่อนหน้านี้ข้างในใจยังคาดหวังและก็ต้องพบกับความผิดหวังในตอนสุดท้าย

ถ้าแพรคือแพร ก็ไม่อะไร

แต่ถ้าแพรคือวาว เธอใจร้ายมาก

“ไนน์คะ!” 

เสียงเรียกทำให้ผมต้องหยุดยืนอยู่กับที่ ก่อนที่แพรจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาดักหน้าเอาไว้ ยื่นบางอย่างให้ด้วยสีหน้าราบเรียบและแววตาตำหนิผมกลายๆ

“ไนน์ลืมแหวนค่ะ”

อุตส่าห์แกล้งทิ้งไว้บนโต๊ะ ยังกลับมาจนได้

“อ้อ ขอบคุณครับ” ผมแบมือรับของคืนมาใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง

“วันหลังดูแลให้ดีนะคะ เอาออกมาดูแล้วลืมทิ้งไว้แบบนี้จะหายเอาได้”

“หายก็ไม่เป็นไรหรอกครับ เจ้าของเขาไม่อยากได้ถึงให้ผมมา มันไม่ได้มีค่าอะไรขนาดนั้นหรอก”

“แต่มันเป็นเงินแท้นะคะ!” น้ำเสียงถูกกดต่ำลงเพราะคนพูดกำลังไม่สบอารมณ์ที่ผมทำท่าทีไม่แคร์อะไรเลย “ถ้าไนน์ไม่อยากได้แพรขอแล้วกัน”

ทว่าผมยิ้มบาง ไม่แสดงอาการอะไรนอกเหนือไปมากกว่านั้น

“ถ้าเป็นของแท้ผมจะให้คุณทำไม เอาไปขายไม่ดีกว่าเหรอ”

“!!!”

“ขอตัวนะครับ คุณแพร”

มันจบแล้วจริงๆ

[NINE’S PART END]

 

**********************

มาส่งท้ายคุณไนน์ เตรียมคิดถึงยาวๆ ยาววววจริงๆ เพราะเราจะย้อนอดีตกัน

ปล. ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ เจอกันค่ะ

FRIDAY BEAST

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #1 0207_GADE_0805 (@Gade-Smile2112) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 01:39
    ไรท์~มาต่อก๊อนนนน สนุกมากๆค่ะ เหมือนจะไม่ซับซ้อนแต่ก็ซับซ้อน งงมั้ย555//ไรท์แต่งดีนะคะ อธิบายก็ดี รอค่ะ
    #1
    1
    • #1-1 Friday Beast (@crazymommy) (จากตอนที่ 16)
      23 มิถุนายน 2563 / 09:22
      ต่อแน่นอนค่า ขอบคุณที่ติดตามนะคะ จุ๊บๆ
      #1-1