คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic The Maze Runner] คำลา

โดย Jinxq.

ถ้ามินโฮรู้ว่ามันจะเป็นคำสุดท้ายที่นิวท์พูดกับเขา (มีการเปิดเผยเนื้อหาสำคัญของภาพยนตร์ Maze Runner: The Death Cure)

ยอดวิวรวม

168

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


168

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 พ.ค. 62 / 12:57 น.
นิยาย [Fic The Maze Runner] [Fic The Maze Runner] คำลา | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Title: คำลา

Author: JinxQ.

Fandom: The Maze Runner

Pairing: Minho*Newt (Minewt)

Category: Angst

Rating: PG

Warning: มีการเปิดเผยเนื้อหาสำคัญของภาพยนตร์ Maze Runner: The Death Cure

Author’s note: แต่งจบนานแล้ว (ตั้งแต่ดู Death Cure จบรอบสอง) แต่เพิ่งมีโอกาสได้เอามาลงค่ะ ปิดท้ายอย่างยิ่งใหญ่จริงๆ กับหนังไตรภาคชุดนี้ ใจแฟนเกิร์ลแหลกเหลวยิ่งกว่าน้ำ /ฮืออออ

คอมเมนต์ หรือ เมนชั่นมาที่ Twitter: @aiyaholic สกรีม ติ-ชม ได้ตามสะดวกค่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 พ.ค. 62 / 12:57


 

 

 

-คำลา-

 

            ขอบใจ มินโฮ

 

            ถ้าเขารู้ว่ามันจะเป็นคำสุดท้ายที่นิวท์พูดกับเขา เขาจะไม่ทำตามแผนของโธมัส เขาจะแบกนิวท์ขึ้นหลังกลับไปยังเบิร์ก ถึงแม้จะเสี่ยงโดนลูกหลงจากทหารวิคเค็ดและชาวเมืองผู้โกรธแค้นก็ตาม

          เขาจะไม่ทิ้งนิวท์ไว้ข้างหลังอย่างเดียวดาย

            .

            .

            .

            แล้วทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้

 

            หลังจากออกตัววิ่งจนปอดแทบทะลุออกจากอก วิ่งจนกล้ามเนื้อขาทุกส่วนระบมจนแทบขาดเป็นเสี่ยงๆ ทั้งๆ ที่โดนพวกนักวิจัยวิคเค็ดรีดเลือดและทรมานจนเจียนตาย...

 

            นิวท์นอนอยู่ตรงนั้น ตรงหน้าเขา แน่นิ่งไม่ไหวติง บนอกมีมีดเสียบคาไว้

 

            กัลลีเป็นคนแรกที่เข้าไปดูนิวท์ใกล้ๆ ตามติดๆ ด้วยฟรายแพนและเขา

 

          ไร้วี่แววของโธมัส

 

            ความโกรธแล่นเข้ามาในใจวูบหนึ่ง ไม่ใช่ความโกรธที่มีต่อโธมัส หรือนิวท์ ที่ไม่ยอมอดทนตามที่เขาบอก แต่เป็นการที่เขามาไม่ทันเวลา ตำแหน่งหัวหน้านักวิ่งที่เคยได้มาและภาคภูมิใจนักหนา เขาอยากจะโยนทิ้งเสีย จากนั้นความวูบโหวง ว่างเปล่าก็เข้ามาแทนที่ มันเทียบไม่ได้เลยกับการถูกวิคเค็ดทรมาน ร่างกายและหัวใจชาหนึบ ไม่ใช่เพราะการฝืนร่างกายออกวิ่ง มันดำมืดและเยือกเย็นกว่านั้น จากนั้นความเศร้าก็เข้ามา เมื่อเขาตระหนักว่าคนที่นอนแน่นิ่งตรงหน้าไม่มีชีวิตอีกแล้ว เขาอยากร้องไห้ อยากสาปส่งฟ้าดิน แต่ลำคอตีบตันเกินกว่าจะพูดอะไรออกไป

 

          เขาอยากพานิวท์กลับไปด้วย

 

            ความปราถนานี้รุนแรงเหลือเกิน เขาจ้องฟรายแพนที่ยังคงก้มหน้าร้องไห้ จากนั้นเบนสายตาไปที่กัลลี ซึ่งดูเสียใจพอๆ กัน แววตาฉายชัดความแตกร้าวยิ่งกว่าครั้งไหนๆ จากนั้นกัลลีก็เบือนหน้าหนีและก้าวห่างจากร่างเด็กหนุ่ม กระชับปืน พร้อมจะก้าวต่อ

            ฉันเสียใจมินโฮ เราต้องทิ้งเขาไว้ที่นี่

            มินโฮก้มหน้าราวกับเด็กเมื่อถูกขัดใจ นึกอยากแย้งแต่ก็ยอมจำนนโดยดีเมื่อนึกถึงโอกาสที่เชื้อจะแพร่ใส่ผู้อื่น กัลลีเดินนำไปแล้ว ตามด้วยเบรนดา จากนั้นฟรายแพนก็มองหน้าเขาทั้งน้ำตา แต่แววตามีประกายความมุ่งมั่น เพื่อนผิวเข้มฉุดเขาให้ลุกขึ้น เขามองหน้าเด็กหนุ่มที่หลับใหลตลอดกาลเป็นครั้งสุดท้าย และออกวิ่งอีกครั้ง

 

 

 

            แสงอาทิตย์ตัดกับผืนน้ำทะเลสีฟ้าใส เสียงคลื่นกระทบหาดทราย และสายลมอ่อนๆ ราวกับสิ่งเยียวยาชั้นดี เกินกว่าที่ซีกโลกหนึ่งซึ่งฟอนเฟะจะมอบให้ได้

 

          ราวกับความฝัน

 

            มินโฮหลับตา สูดหายใจลึก มือแต่ละข้างกระชับสิ่วและค้อน ก่อนจะหยุดอยู่ตรงแท่งศิลาขนาดใหญ่ บนพื้นผิวมีรอยบากสลักเป็นชื่อคนอยู่ประปราย คนที่เคยมีชีวิตอยู่ เขาทำใจอยู่พักใหญ่ ไม่กล้ามอง ไม่กล้านึกถึง เขากลัวจะตอกอักษรตัวแรกไม่เสร็จด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงที่เหลือ จนเขาตระหนักได้ว่าเขาต้องไปต่อ

            เขาค่อยๆ สลักชื่ออย่างระวัง เริ่มด้วยตัวอักรตัวแรก ความทรงจำก็ไหลทะลักเข้ามาทันทีราวกับคลื่นยักษ์ ช่วงเวลาสงบสุขในท้องทุ่ง รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ มือเริ่มสั่น น้ำตาของเขาเกือบจะไหลอยู่แล้ว แต่เขาก็ตั้งใจว่าจะทำให้เสร็จ

 

แด่นิวท์

 

            ให้สิ่งนี้แทนคำลา ถึงแม้ว่าคนฟังอาจจะอยู่ในที่ที่ไกลแสนไกลจากนี้

 

            ในที่สุด อักษรสี่ตัวก็ถูกสลักลงไปบนแท่งศิลา แม้จะมีส่วนที่เบี้ยวไปบ้าง แต่เขาก็หวังว่านิวท์จะไม่ถือสา เขามันคนไม่ได้เรื่องอยู่แล้ว

 

          ขอบคุณที่เป็นเพื่อนฉัน

ผลงานอื่นๆ ของ Jinxq.

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ <3

    #1
    0