คัดลอกลิงก์เเล้ว

FFXV | งานเต้นรำในคืนพระจันทร์เต็มดวง | Regis x OC

เรจิส แทบหยุดหายใจ เขามองไปที่ร่างระหงส์ของหญิงสาวคนนึงที่ยืนท่ามกลางมนุษย์ แสงจันทราในยามรัตติกาลส่องลงมากระทบผิวขาวของเธอ เธอเฉิดฉายท่ามกลางเหล่ามวลมนุษย์นับพัน Regis Lucis Caelum x oc

ยอดวิวรวม

102

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


102

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 เม.ย. 62 / 05:10 น.
นิยาย FFXV | ҹ㹤׹Шѹǧ | Regis x OC FFXV | งานเต้นรำในคืนพระจันทร์เต็มดวง | Regis x OC | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีขอรับเหล่ามวลมนุษย์ผู้หลงเข้ามาในวังวนนิยายเรื่องนี้ที่กระผมเป็นผู้แต่งขึ้น
กระผมพึ่งแต่งนิยายเป็นครั้งแรกภาษาอาจมิสวยงาม ก็ขออภัยไว้ณที่นี้นะขอรับ อ่านเสร็จอย่าลืมคอมเม้นท์เพื่อเป็นกำลังใจในการแต่งเรื่องต่อๆไปของกระผมนะขอรับ


Write By : รอยยิ้มและน้ำตา / SC_DIE


cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 เม.ย. 62 / 05:10


FFXV | งานเต้นรำในคืนพระจันทร์เต็มดวง | Regis x OC


 ท่านไรท์ได้ฝากกระผมมาบอกผู้อ่านทุกท่านว่าถ้าฟังเพลงนี้ไปด้วยอาจจะได้อารมณ์ก็ได้นะขอรับ

เพลง:งานเต้นรำในคืนพระจันทร์เต็มดวง

1

เสียงเพลงที่ถูกบรรเลงโดยเหล่านักดนตรีขับขานไปทั่วงาน เหล่าชายหญิงที่ใส่หน้ากากปิดบังไบหน้าของตนต่างสนทนากันอย่างหรรษาโดยไม่รู้ว่าใครเป็นใคร เพราะหน้ากากที่ปิดบังไบหน้าอยู่ เขาก็เช่นกัน

“เรจิส”ชายผิวสีกระซิบเรียกเขาเสียงเบาเพื่อไม่ให้ใครได้ยิน

“มีอะไรเวคแฮม?”เจ้าของชื่อเรจิสกระซิบตอบและหันไปมองเพื่อนชายผิวสีผู้มีผมหยักศกที่กำลังยืนจิบไวน์อยู่ข้างๆเขา

“เดี๋ยวฉันมานะ..ไปสร้างมิตรภาพก่อน”ทันทีที่เวคแฮมพูดจบเขาก็เดินมุ่งหน้าไปหาหญิงสาวคนนึงที่ยืนอยู่ท่ามกลางหมู่ชนแล้วขอเธอเต้นรำ

เรจิส ลูซิส เคลัม นั่นคือชื่อของเขา เขาเป็นเจ้าชายแห่งอาณาจักรลูซิส ปกติเขาไม่ค่อยออกสังคมเท่าไหร่หรอกส่วนใหญ่จะโดนผู้เป็นพ่อบังคับมากกว่าแต่เว้นงานนี้ไว้งานนึงหล่ะนะงานครั้งนี้เขาไม่ได้โดนบังคับมาแต่..เขามาเองโดยที่ผู้เป็นพ่อไม่ต้องเอ่ยประโยคใดด้วยซ้ำ เขามางานนี้ตั้งสามปีติดแล้วแต่ก็ไม่เจอเธอสักที

2

เสียงของฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นของกระเบื้องดังไปทั่วทางเดินที่ไร้ผู้คน เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ทองกำลังรีบร้อนที่จะไปที่งานให้เร็วที่สุดเท่าที่ตนจะทำได้ หน้ากากสีขาวที่ถูกเขียนอย่างสวยงามถูกหยิบขึ้นมาใส่เพื่อปิดบังไบหน้าของตน

เมื่อเห็นว่าประตูขนาดใหญ่เปิดต้อนรับเธอไว้แล้วเธอก็รีบทำตัวธรรมดาและเดินเข้าไปภายในงานอย่างสงบ เสียงเพลงที่บรรเลงอยู่ในงานยังคงขับขานไปเรื่อย เธอก้าวขาเดินไปอย่างมีท่วงท่าที่งดงาม มองรอบๆตัวที่เต็มไปด้วยมวลมนุษย์ที่ใส่หน้ากากแตกต่างกันไป

3

เรจิส แทบหยุดหายใจ เขามองไปที่ร่างระหงส์ของหญิงสาวคนนึงที่ยืนท่ามกลางมนุษย์ แสงจันทราในยามรัตติกาลส่องลงมากระทบผิวขาวของเธอ เธอเฉิดฉายท่ามกลางเหล่ามวลมนุษย์นับพัน

เธอยืนอยู่ตรงนั้น

ไม่ไกลจากเขาเท่าไหร่

เขาไม่สามารถละสายตาออกมาได้

ดวงตาสีมรกตของเขายังคงจดจ้องไปที่เธอ

4

เธอ รู้สึกถึงสายตาที่มองมาทางที่เธอ ทำให้เธอต้องละสายตาจากพระจันทร์เต็มดวงที่อยู่ข้างนอกและมองไปที่ชายหนุ่มคนนึงที่ใส่หน้ากากสีขาวเช่นเดียวกับเธอ

เขายืนอยู่ตรงนั้น

ไม่ไกลจากเธอสักนิด

เธอไม่สามารถหยุดมองเขาได้เช่นกัน

ดวงตาสีท้องนภายามราตรียังคงจดจ้องไปที่เขา

5

ลูกแก้วสีท้องนภายามค่ำคืน และ ลูกแก้วสีมรกตอันล้ำค่า สบกันทันที

ทั้งสองมองตากัน

พลันทั้งโลกหยุดลง

เสียงจ้อกแจ้กจอแจหายไป

เสียงเพลงที่บรรเลงหายไป

เหมือนมวลมนุษย์นับพันคนหายไป เหลือไว้แต่เธอและเขาที่ยังสบตากันอยู่

แสงจันทร์ยังคงสาดส่องลงไปที่เธอ

แสงเทียนที่รายล้อมอยู่รอบตัวเขาสาดส่องไปที่เขา

ในคืนแสงจันทร์ส่อง ระยิบตา

แสงจันทร์สีทองยังคงสาดส่องลงมาที่ทั้งสอง

ดวงดารา ดั่งดวงตานางฟ้าจ้องมอง

ทั้งสองยังคงสบตากันดั่งอยู่ในห้วงแห่งกาลเวลาที่หยุดเดิน

เป็นพยานในยามราตรีบรรเลงขับขาน

แสงจันทร์ และ แสงเทียน ก็เหมือนพยานที่คอยเฝ้ามองเขาที่กำลังก้าวขาไปหาเธอ

เพลงรักเพื่อเรา ฉันขอมือเธอเต้นรำกับฉันคืนนี้

เรจิส ยื่นมือของเขาที่หุ้มด้วยถุงมือหนังสีดำ พร้อมก้มตัวเชิงขอมือจากเธอ

เธอ ยืนมือที่หุ้มด้วยถุงมือสีขาวสะอาด และ วางลงบนฝ่ามือของเขาที่ใหญ่กว่ามือของเธอ

ทั้งสองกุมมือกันและเดินไปที่ฟลอร์เพื่อเต้นรำ

END

นี่เป็นแฟนฟิคตอนสั้นเรื่องแรกของท่านไรท์เป็นคู่ของเจ้าชายเรจิสกับใครก็ไม่รู้ท่านไรท์ไม่ยอมให้เผยชื่อแก่มวลชน แต่ไม่ต้องห่วงนะขอรับ มีภาคสองแน่แต่จะมาเมื่อไหร่ก็ต้องถามใจท่านไรท์ดู

แถม

ทันที่เพลงจบลง เรจิสก็จรดริมฝีปากลงที่มือของเธอ

“ข้าต้องไปแล้ว..”เธอเอ่ยออกมาเสียงเศร้า“ขอบคุณท่านมากที่ร่วมเต้นรำกับข้า”

“คุณจะไปไหน?”เรจิสเอ่ยถามอย่างงุนงงดวงตาสีมรกตเจือปนไปด้วยความเสียดาย

เธอเงียบ

ทั้งสองสบตากันอีกครั้ง

เธอเคลื่อนตัวไปเข้าไปยืนไกล้ๆเขา นิ้วเรียวถอดแหวนของตนและวางในอุ้งมือของเขา

“เราจะได้เจอกันอีกไหม?”เรจิสถามเขากอบกุมมือของเธอไว้อย่างไม่ยอมปล่อย

“เราจะต้องได้เจอกันอีก..”เธอพูดพร้อมกับโคล้งตัวลาเขา เธอหมุนตัวและเดินหายไปในฝูงชน

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ รอยยิ้มและน้ำตา จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น