Teach me อยากรักสอนหน่อยสิ [Levi x Mikasa]

ตอนที่ 4 : ตอนที่4 Just tell me what to say?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    20 ก.ย. 63

ฉันนั่งมองจี้รูปพระจันทร์ที่รีไวล์ให้ฉันมาอยู่หน้ากระจก ตอนนั้นฉันได้แต่งงๆว่าทำไมเขาถึงให้ของแบบนี้ฉัน

'ฉันแค่บังเอิญไปเจอแล้วนึกถึงเธอขึ้นมาน่ะ'

'นึกถึงฉัน? หน้าฉันเหมือนพระจันทร์หรอคะ..พี่'

'เปล่าหรอก' รีไวล์ส่ายหัวแล้วส่งรอยยิ้มอ่อนมาให้ฉัน

'สำหรับพี่ เธอก็คือพระจันทร์ที่ส่องแสงสว่างอยู่เสมอ'

'...'

'อาจจะมีบางวันที่เมฆบดบังอยู่บ้าง แต่รู้ไหม'

เขาชี้ดวงดาวเล็กๆข้างพระจันทร์เสี้ยวที่ฉันแทบจะไม่สังเกตเห็นมัน

'ในวันที่ดวงจันทร์มืดมน แต่จะยังมีดาวดวงเล็กๆส่องแสงอยู่ข้างๆมันเสมอ'

ฉันไม่นึกเลยว่าคนอย่างพี่ก็มีวิธีปลอบใจผู้หญิงแบบนี้กับเขาด้วย ถ้าไม่นับว่าพี่จะเป็นคนขี้เกียจบ้าง ติดบุหรี่ หื่น เจ้าเล่ห์ เดาใจไม่ถูกในบางครั้งว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ ก็ถือว่าเป็นผู้ชายที่ดีมากๆคนหนึ่งเลยล่ะ

ฉันเลิกใส่ใจเรื่องนั้นก่อนที่จะแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อย วันนี้พี่ออกไปโรงเรียนก่อนเพราะบอกว่าต้องรีบไปเตรียมแผนการสอนฉันจึงไม่ต้องรอให้เขามานั่งกินข้าวพร้อมๆกันก่อนไปเรียน

 

"เฮ้อ น่าเบื่อจังเลยนะมาโรงเรียนเนี่ย" เอเรนบิดขี้เกียจขณะเตรียมไปเรียนวิชาต่อไป เป็นวิชาของพี่สินะ ฉันคิดเช่นนั้นก่อนจะหยิบสมุดวิชาดนตรีออกมา จริงๆแล้ววิชานี้แทบไม่ต้องใช้สมุดเลยด้วยซ้ำเพราะอะไรน่ะหรอ เพราะเจ้าครูผู้สอนของวิชานี้บอกขี้เกียจนักขี้เกียจหนายังไงล่ะ นักเรียนส่วนใหญ่จึงชอบวิชานี้มากเพราะแทบไม่ต้องได้เรียนเลย

"วันนี้เราจะเรียนอะไรกันดี" อ้าวแกเป็นอาจารย์จะมาถามเด็กได้ยังไงล่ะว่าจะเรียนอะไรเจ้าพี่บ้าเอ้ย ฉันได้แต่อยากเอาหัวโขกกับผนังห้องเรียนซะเดี๋ยวนี้เมื่อได้ยินคำทักทายนักเรียนจากผู้เป็นอาจารย์

"ไม่ต้องสอนหรอกจารย์ มาเรียนวิชาลับของเราดีกว่า"

"ใช่ๆ ปล่อยให้พวกผู้หญิงเรียนกันเองไปเถอะ"

"เนี่ยผมเพิ่งไปดร็อปไอเท็มได้มาใหม่ แล้วต้องทำยังไงต่ออะ"

พวกผู้ชายในห้องรีบทักท้วงขึ้นเมื่อพูดถึงเรื่องเรียน เฮ้อ! จริงๆเลยพวกนี้เมื่อก่อนบอกว่าเหม็นขี้หน้าอาจารย์คนนี้มากไปๆมาๆพอเอาเรื่องเกมมาล่อหน่อยกลับสนิทกันซะงั้น บังเอิ๊ญบังเอิญที่ตอนสมัยมัธยมพี่เองก็เคยไปแข่งเกมระดับชาติพวกผู้ชายในห้องก็เลยติดกับเข้าโดยง่ายๆ 

"อาจารย์คะนี่เป็นวิชาดนตรีนะ พวกเราก็ควรได้เรียนดนตรีสิ ไม่ใช่วิชาE-sport สักหน่อย"

"ใช่ๆ อาจารย์สปอยล์พวกผู้ชายเกินไปแล้วนะคะ" 

พวกผู้หญิงเองก็เริ่มทักท้วงบ้างที่ตั้งแต่เรียนมาพวกเธอไม่ได้รับการเรียนการสอนจากรีไวล์เลย หรือพูดง่ายๆคือพวกหล่อนอยากสนิทกับรีไวล์เหมือนพวกผู้ชายบ้างทำให้ตอนนี้พวกผู้หญิงกับผู้ชายในห้องเริ่มแบ่งเป็นฝักฝ่าย

"เฮ้อ เอาอย่างนี้แล้วกันเป่ายิ้งฉุบเป็นไง"  เป็นเด็กจริงๆรึไงนะเจ้านี่=..=!

"ได้เลยเราจะส่งคนที่เก่งที่สุดออกไป"  ฝั่งหญิงเองก็เริ่มมีกำลังใจสู้ส่งผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดออกมาแนวหน้าแล้วค่ะทุกคน

"หน็อย ยอมไม่ได้สู้โว้ยพวกเราเพื่อDota2!" ฝั่งชายเองก็ยังทำตามเจตนารมย์ที่แน่วแน่ของตัวเองต่อไปส่งผู้ที่แข็งแกร่งออกไปสู้เช่นกัน  สภาพของฉันตอนนี้เหมือนนักพากย์กีฬาปาจิงโกะของห้องไปแล้ว==!!!

ในที่สุดผลชนะก็เป็นของฝ่ายหญิง จะได้เรียนจริงๆกับเขาสักทีสินะ ฉันเตรียมสมุดปากกาออกมาเตรียมจดเนื้อหาการเรียนการสอน แต่คิดหรือว่าจุดประสงค์ของพวกผู้หญิงคือการเรียนจริงๆ มันไม่ใช่น่ะสิยัยพวกนั้นก็แค่อยากเห็นมุมเท่ห์ๆของอาจารย์ตอนเล่นดนตรีมากกว่า เฮ้อ!!ฉันไม่น่าไปหวังอะไรเลยจริงๆ

“ไหนๆฝ่ายหญิงก็ชนะแล้ว อยากเรียนอะไรกันล่ะ” รีไวล์ถามออกไปขณะไปเตรียมเครื่องดนตรี

“พวกหนูอยากฟังอาจารย์ร้องเพลงค่าาาาา!” พอคราวนี้ดี๊ด๊าเชียวนะพวกหล่อน==

“นั่นสินะ ครูก็ไม่มีอะไรจะสอนด้วยสิ งั้นร้องเพลงละกัน”

“กรี๊ดดดดด รักอาจารย์ที่สุดเลยค่าาา><” รีไวล์หยิบกีตาร์ตัวโปรดสีดำของเขาขึ้นมาพร้อมดีดบางเพลงขึ้น เอ๊ะ! นี่มันเพลงใหม่ของsportนี่นา ฉันเองก็ยังไม่ได้ฟังแบบจริงๆจังๆเลย ไหนๆก็ไหนๆแล้วขอลองฟังแบบจริงจังหน่อยละกัน

ตึกตัก ตึกตัก ทำไมกันนะ ทั้งๆที่ตั้งใจฟังแท้ๆทำไมไม่ได้ยินเลยล่ะ ในหัวฉันตอนนี้คิดอะไรไม่ออกเลยนอกจากภาพคนตรงหน้าที่กำลังเล่นกีตาร์อย่างมีความสุขนั่นมันอะไรกัน ทำไมฉันถึงเห็นพี่ตอนนี้เป็นพี่ในเมื่อก่อนกันนะ พี่คนที่อบอุ่น ใจดี และอ่อนโยนนั่น ฉันคิดถึงพี่คนก่อนจังเกิดอะไรขึ้นกับพี่กันนะทำไมคนอ่อนโยนแบบนั้นถึงเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้

ไม่ทันไรพี่ก็เล่นจบซะแล้ว ฉันยังไม่ได้ฟังเลยนะทั้งๆที่ตั้งใจฟังแล้วแท้ๆT_T

“ไม่เห็นจะหล่อตรงไหนเลย ฉันหล่อกว่าตั้งเยอะว่าไหมมิคาสะ”  เอเรนที่นั่งอยู่ข้างๆฉันพูดขึ้นหลังจากเห็นปฏิกิริยาของผู้หญิงในห้อง นั่นสินะแต่ทำไมรีไวล์ถึงดูหล่อขึ้นล่ะทั้งๆที่เมื่อก่อนก็เป็นแค่ตาลุงหน้าหล่อเฉยๆแท้ๆ

“นายเองก็หลงตัวเองน่าเอเรน”

“เธอเองก็คลั่งไคล้หมอนั่นไปกับเขาด้วยหรอ” คนที่ฉันคลั่งไคล้น่ะมันนายต่างหากล่ะเจ้างั่ง

“เปล่าสักหน่อย นายเห็นฉันเป็นคนแบบนั้นหรือยังไง”

“ก็เปล่า แค่พูดเผื่อเฉยๆ” 

“แล้วถ้าฉันเองก็คลั่งไคล้เขาล่…”

“เธอห้ามเด็ดขาดเลยนะมิคาสะ” 

อะไรกันทั้งๆที่นายไม่ได้คิดอะไรกับฉันแต่ทำไมเอาแต่ห้ามนั่นห้ามนี่ ไม่ยุติธรรมเลยนี่นา

“ทำไมนายดูหวงฉันล่ะ เอเรน”

“หวงสิ เพราะถ้าเธอชอบหมอนั่นอีกคนมันก็เหมือไม่มีใครอยู่ข้างฉันน่ะสิฮ่าๆ ” 

สุดท้ายนายมันก็แค่ห่วงเรตติ้งตัวเองหรอกหรอ น่าผิดหวังจริงๆ นั่นสินะฉันเองมันก็แค่หวังมากไปหน่อย

 

 

 

 

“นี่..มิคาสะ”

“หืม? มีอะไรหรอเอเรน” 

อยู่ๆเอเรนก็พูดโพล่งออกมาในขณะที่เรากำลังนั่งกินข้าวเที่ยงอยู่ในโรงอาหารของโรงเรียน

“เดี๋ยวนี้เธอใส่เครื่องประดับด้วยหรอ”

“อ๋อ…เอ่ออืม…แฟนซื้อให้น่ะ ”

และฉันก็ได้โกหกออกไปอีกครั้ง ขอโทษนะคะ…พี่ เด็กเลี้ยงแกะอย่างฉันจะเอาหน้าที่ไหนไปสู้พี่ได้ล่ะเนี่ย ฉันรู้สึกผิดจริงๆนะ

“…งั้นหรอ ฉันก็นึกว่าเธอชอบฉัน ซะอีกนะเนี่ย”

นายต้องการจะสื่ออะไรกันแน่…เอเรน 

“อืม ฉันชอบนาย..แต่แบบเพื่อน นะ”

“…"

“เพราะฉะนั้น”

“…”

“เลิกพูดเล่นอะไรแบบนี้สักที..เดี๋ยวแฟนฉันจะเข้าใจผิด"

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเอเรนก็เดินตึงตังหนีฉันไปเลยทันที เล่นแรงเกินไปรึเปล่านะ ไม่หรอก..แบบนี้แหละดีแล้ว มันคงดีแล้วจริงๆ…สินะ:)

 

 

 

 

“ทำอะไรอยู่” 

ฉันสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกเหมือนมีเงาใหญ่ด้านหลังฉันทาบทับเข้ามามือหนาเอี้ยวตัวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอ่อนๆ เฉพาะตัวของเจ้าของร่าง

“อะ!..” 

อยู่ๆ รีไวล์ก็ใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่เกี่ยวเอวฉันให้เข้าหาตัวจนแผ่นหลังกระทบกับอกกว้าง

“เหม่อจนน้ำล้นซิงค์ล้างจานหมดแล้ว” 

“ขอโทษค่ะ…พี่” 

“เปียกหมดแล้วเนี่ย ไปเปลี่ยนชุดไปเดี๋ยวพี่ล้างต่อเอง”

ฉันเดินออกมาเปลี่ยนชุดอย่างอิดออด อา… ปวดหัวชะมัดเลย แอร์เย็นๆประทะเข้ากับร่างกายจนทำให้ฉันเริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาดวงตาสีมุกหนักอึ้งทันทีที่หัวถึงหมอนจนภาพเบื้องหน้าค่อยๆมืดสนิทในที่สุด…

 

 

[Levi part]

นานแค่ไหนแล้วเนี่ยที่มิคาสะเดินเข้าไปในห้องจนใกล้เวลากินข้าวแล้วเจ้าตัวก็ยังไม่ออกมา ตั้งแต่กลับมาจากโรงเรียนเธอก็มีท่าทีแปลกๆเหม่อลอยบ้าง ถามคำตอบคำบ้าง ไม่สบายรึยังไงนะไวเท่าความคิดผมรีบปิดแก๊สที่ทำอาหารเพิ่งเสร็จและเดินเข้าไปดูทันที

ก๊อกๆๆๆ…

“มิคาสะ อาหารเสร็จแล้วนะ”

“…” 

แปลก…ปกติได้ยินเรื่องกินเจ้าตัวจะเด้งตัวออกจากที่นอนออกมาทันทีแท้ๆ..

“มิคาสะ พี่เข้าไปนะ”

ไม่ต้องรอเสียงตอบรับรอบที่สองผมก็ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปทันที อา…หลับจริงๆด้วยสินะเดาไม่ยากเลยจริงๆ นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้เห็นเจ้าก้อนขาวๆยามหลับใหลไร้เสียงเจื้อยแจ้วแบบนี้ ใบหน้าสวยได้รูปที่แต่งแต้มด้วยเลือดฝาดสีชมพูอ่อนข้างแก้มเล็กน้อยกำลังหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ผมเขี่ยปอยผมที่ปรกใบหน้าน่ารักของเธอออกเพื่อจะได้มองใบหน้าสวยได้ถนัดถนี่ คงจะเหนื่อยล่ะสินะถึงได้หลับลึกทั้งๆที่ไม่ได้กินข้าวก่อนแบบนี้ ผมยกยิ้มให้กับเจ้ากระต่ายตัวกลมสีขาวที่หลับใหลอยู่บนเตียงด้วยความเอ็นดูเวลาคนตัวเล็กนอนหลับไร้การต่อล้อต่อเถียงกับผมทำให้คนตรงหน้าดูน่ารักไปอีกแบบ ใจเย็นๆเข้าไว้นะรีไวล์นั่นน้อง ท่องไว้ นั่นน้องของมึง

ผมจัดการห่มผ้าให้คนตัวเล็กจนถึงอกและจัดความเรียบร้อยอีกครั้ง ยกยิ้มให้กับคนที่นอนบนเตียงอีกครั้งก่อนจะก้มลงไปจุมพิตกับหน้าผากมนของเจ้าของห้อง

“ฝันดีนะ”

 

 

 

กริ้ก…

เสียงประตูปิดลงบ่งบอกว่าผู้มาเยือนอีกคนได้เดินออกไปจากห้องแล้วแต่ทำไม..

ตักตัก…ตึกตัก..ตึกตัก…

ทำไมหัวใจเจ้ากรรมถึงเต้นไม่เป็นส่ำโดยไม่มีท่าทีที่จะสงบลงง่ายๆแบบนี้ล่ะ มันคืออะไรกัน…มิคาสะกำชับผ้าห่มเข้าหาตัวอีกครั้งก่อนจะก้มงุดเข้าหาตัวเอง อา…ความอุ่นที่ได้รับจากจุมพิตอันแผ่วเบาที่ประทับอยู่บนหน้าผากมนเธอยังรับรู้ได้อยู่เลย มันคืออะไรกันนะความอบอุ่นที่เพิ่งจะเคยได้รับมันครั้งแรกนี้ 

ทำแบบนี้แล้วใครจะไปหลับต่อได้ลงล่ะ…มารับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองทำเดี๋ยวนี้เลยนะ!…รีไวล์

 

 

 

 

Talk

ขอโทษที่หายไปนานเลยนะคะ ไม่มีอะไรจะแก้ตัวเลยค่ะนอกจากคำขอโทษ

ขอบอกก่อนว่าฟิคเรื่องนี้ไรท์ไม่ได้ตั้งใจจะดองเลยนะคะ ไม่ได้ตั้งใจเลยจริงๆค่ะ ทั้งเรื่องtrippin on you และเรื่องนี้เลย แต่ด้วยเหตุบางอย่างทำให้มาอัพไม่ได้ค่ะ ก่อนหน้านี้ได้แจ้งกับเรื่องที่แล้วว่าส่งโน๊ตบุ้คซ่อมซึ่งปัจจุบันมันได้จากเราไปแล้วค่ะฮ่าๆ แล้วเราก็เพิ่งรู้ว่าในdek-d สามารถแต่งในมือถือได้ด้วยLOL โง่มาตั้งนานอะฮ่าๆๆ ดังนั้นพอรู้ปุ้บก็รีบมาอัพเลยค่ะ ถึงแม้ว่ามันจะใช้ยากไปหน่อยก็ตาม 

ถ้าไรท์หายหรืออะไรอีกสามารถเข้าไปทวงฟิคในทวิตเตอร์ @angpaow01 ได้เลยนะคะ ไม่กัดค่ะฮ่าๆ 

ไว้พบกันตอนหน้าค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

39 ความคิดเห็น

  1. #32 Luna_l (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 05:06
    อ่านไปยิ้มไป ละมุนละไมเหลือเกินจ๊ะพี่จ๋า
    #32
    0
  2. #21 Rose Ackerman (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 03:19

    (´∀`)♡

    #21
    1
  3. #20 Minnnnnst (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 21:38

    อบอุ่นจังน้าาาพี่รีไวล์ 💕💕💕

    #20
    1
    • #20-1 เจ้าหมาตัวยักษ์(จากตอนที่ 4)
      23 กันยายน 2563 / 02:29
      คุณพี่เป็นคนอบอุ่นที่หื่น(?)แต่สุภาพบุรุษค่ะ //เอ๊ะยังไง
      #20-1
  4. #19 CHUNPAN (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 20:46
    อบอุ่นยิ่งกว่าไมโครเวฟอีกค่ะฮื่อออออ! สมการรอคอย! รีบๆมาอัพนะคะไรท์ รออ่านอยู่นะ💜💫
    #19
    1
    • #19-1 เจ้าหมาตัวยักษ์(จากตอนที่ 4)
      23 กันยายน 2563 / 02:27
      ขอบคุณที่รอไรท์นะคะ คิดถึงทุกคนมากๆๆๆ
      #19-1
  5. #18 angel112 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 11:17

    น่ารักปุ๊กปิ๊กไปหมดแล้วเขินอะ

    ปล.คิดถึงไรท์จังเลยค่ะนึกว่าจะไม่มาอัพแล้ว

    #18
    0
  6. #17 Earn2404 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 10:37
    โอ้ย~~~เขินอะ อ่านไปบิดไป
    สนุกมากอะ อัพเร็วๆน่า สู้ๆ
    #17
    1