Teach me อยากรักสอนหน่อยสิ [Levi x Mikasa]

ตอนที่ 1 : ตอนที่1 พญานก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    20 มิ.ย. 63

 

นิยายเรื่องที่นางเอกนกตั้งแต่ตอนแรกเลยมันจะมีไหมนะ ฉันได้แต่คิดในใจพลางมองของขวัญชิ้นหวานในมือที่เจ้าของมันไม่มีทางได้เปิดดูของข้างใน เอเรน คือชื่อของเพื่อนสนิทฉันตั้งแต่เด็กๆเราสนิทกันมากตัวติดกันตลอด แต่มันไม่เคยคิดกับฉันเกินเพื่อนนี่สิT^T ฉันอยากจะเอาหัวโขกกำแพงเป็นสิบๆรอบที่เผลอไปคิดอะไรกับมันเกินเพื่อน ความใกล้ชิดก่อให้เกิดความรักโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ก่อให้เกิดความเจ็บปวดมากๆเช่นกัน เจ็บปวดทุกครั้งที่รู้ว่ามันไม่เคยคิดเกินเพื่อนและเจ็บทุกครั้งที่เห็นมันอยู่กับผู้หญิงคนอื่น โอ้ย...เจ็บไปทั้งหัวใจ...ทำไมยังทน ฉันอยากจะเปิดเพลงนี้ตอกย้ำสถานะตัวเองจริงๆ สถานะของฉันตอนนี้ก็คือเพื่อนที่แอบรักเพื่อน เพื่อนที่ไม่มีทางเป็นของเพื่อน เพื่อนที่ได้แต่มองเพื่อนไปรักกับคนอื่นแล้วก็วนมาแอบรักเพื่อนใหม่ พูดง่ายๆคือฉันพยายามตัดใจจากเอเรนแล้วนะ แต่ทำไม๊ทำไมมันถึงชอบมาทำให้เราคิดไปไกลเกินเพื่อนอยู่เรื่อยเลยฟระ มูฟออนเป็นวงรีค่ะทุกคนT^T

"เฮ้ มิคาสะไม่ลงมากินข้าวหรอ"

พูดยังไม่ทันขาดคำเลยมันก็โผล่มา ฉันรีบเก็บกล่องของขวัญชิ้นหวานสีสวยลงกระเป๋าอย่างรวดเร็วทันทีที่ได้ยินเสียงเอเรนตะโกนขึ้นมาจากข้างล่าง โทรศัพท์ก็มีจะตะโกนหาพระแสงอะไรฟระ=..= ฉันรีบหยิบโทรศัพท์เครื่องโปรดขึ้นมาส่งข้อความหาเอเรนทันที

'จะตะโกนทำไมเนี่ย ห้องอื่นเขาเรียนอยู่'

'มันลืมตัวอะ โทษที ว่าแต่เธอจะลงมากินข้าวป่ะเนี่ย'

'เออเดี๋ยวไป เก็บของแปบนึง'

'เร็วๆเลย หิวแล้วเนี่ย'

'งั้นไปก่อนเลย เดี๋ยวตามไป'

ฉันเก็บมือถือคู่ใจลงกระเป๋ากระโปรงก่อนจะเก็บของสองสามอย่างลงใต้โต๊ะแล้วเดินไปเงียบๆตามทางเดินพลางคิดเรื่องของเอเรนไปด้วย

.

.

.

"เอเรน"

"..."

"เอเรน"

"..."

"เอเรน!"

"ห้ะ เมื่อกี้ว่าอะไรนะ"

"ช่างฉันเถอะ ว่าแต่แกอะเป็นอะไรเนี่ย ฉันเรียกตั้งนาน"

"อ๋อ เปล่าหรอกไม่มีอะไร"

"พูดแบบนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ ทะเลาะกับน้องเซระปีหนึ่งอีกแล้วล่ะสิ"

ฉันพูดพลางยกโคล่าแก้วโปรดขึ้นมาดื่ม ฉันรู้จักเอเรนมาตั้งแต่เด็กๆเรื่องแค่นี้ทำไมจะเดาไม่ได้ ถ้าถามว่าไม่รู้สึกเจ็บบ้างหรอที่พูดคุยเรื่องผู้หญิงของตาหมอนี่เป็นเรื่องปกติ แรกๆเจ็บมากเลยล่ะ แต่ตอนนี้ชินแล้วแต่ถึงจะชินแค่ไหนก็ยังมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่เสมอ ฉันเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นเขากับผู้หญิงคนอื่น แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ฉันสามารถเป็นอย่างอื่นได้ด้วยหรอ นอกจากเพื่อน

"เปล่าอะ ไม่ได้ทะเลาะ'

"..."

"แต่ฉันกับน้องเขา...เราเลิกกันแล้ว"

หัวใจฉันเต้นแรกอีกครั้งที่ได้ยินประโยคนี้ออกจากปากเอเรน ฉันรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ควรดีใจ แต่ทำยังไงได้ล่ะ นั่นแปลว่าฉันก็มีโอกาสไม่ใช่หรอ

"แล้ว...นายจะไปขอเธอคืนดีไหม" ฉันถามออกไปอย่างมีความหวังอีกครั้ง

"ฉันว่าคงไม่อะ ตั้งแต่ฉันคบกับเซระฉันก็ไม่ค่อยมีเวลาให้เธอเลยนี่ มิคาสะ" หัวใจดวงน้อยของฉันทำงานอีกครั้ง ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้หน้าฉันจะแดงเหมือนในนิยายรึเปล่า แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่อยากให้เอเรนได้เห็นมัน

"นายหมายความว่ายังไง" เออหมายความว่ายังไงบอกมาเดี๋ยวนี้นะ นี่เขาไม่ได้กำลังจะให้ความหวังฉันใช่ไหม

"ตอนนี้เราก็อยู่ปีสุดท้ายแล้ว ใช้เวลาอยู่กับ'เพื่อน'ให้ได้มากที่สุดมันก็ดีกว่าไม่ใช่รึไง"

ความรู้สึกเจ็บแทรกซึมเข้ามาในหัวใจฉันอีกครั้ง ฉันรู้สึกเหมือนโดนเข็มเล็กๆแทงเข้ามาในหัวใจช้าๆจนแทบจะทนไม่ไหว ฉันไม่อยากได้ยินคำว่าเพื่อนออกจากปากของเอเรน เพราะฉันไม่ได้อยากเป็นแค่เพื่อนไง ฉันยิ้มแห้งๆให้เขาไปทีนึงก่อนจะลุกไปเก็บจานข้าวที่กินเสร็จแล้ว

 

 

ฉันเดินมาเรื่อย ๆ จนหยุดอยู่หน้าห้องๆหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ในหัวมีแต่คำพูดของเอเรนฉันได้แต่คิดว่าฉันควรออกไปจากตรงนี้ หรือควรจะแแอบรักเอเรนต่อไป

แกร็ก! ฉันบิดประตูและเปิดเข้าไปในห้องดนตรีที่มีอาจารย์นั่งทำความสะอาดเครื่องดนตรีอยู่ไม่ไกลจากบานประตูนัก ร่างโปร่งดูสุขุม เยือกเย็น และดูเป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือคนหนึ่ง

"ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าเข้ามาให้ปิดประตู มิคาสะ"

ร่างโปร่งพูดขณะยังไม่ละสายตาจากเครื่องดนตรี เมื่อก่อนฉันกับอาจารย์เราไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่ตั้งแต่เขาย้ายมาสอนที่นี่ทำให้เราใกล้ชิดกันมากขึ้น เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องที่ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็กเราเลยไม่ค่อยรู้เรื่องกันและกันมาก

"ขอโทษค่ะอาจารย์"

"ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าเวลาอยู่ด้วยกันสองคนให้เรียกว่าพี่ ฉันไม่ได้ทำหน้าที่สอนตลอดเวลาสักหน่อย"

"แต่นี่คือที่โรงเรียน พี่ก็ยังเป็นอาจารย์นี่" ฉันพูดพลางหย่อนก้นนั่งลงม้านั่งข้างๆเขา

"แล้วทำไมมาที่นี่ได้ ลมอะไรพัดมา"

"ก็ฉันไม่มีที่อื่นเงียบๆอยู่นอกจากห้องเรียนของพี่แล้ว ฉันมาไม่ได้หรอคะ" ฉันเอียงคอถามอย่างเด็กไร้เดียงสาเพราะฉันรู้ว่ายังไงผู้ชายคนนี้ก็ต้องใจอ่อนให้กับความน่ารักของฉัน จุดอ่อนของพี่ก็คือลูกอ้อนของฉันนี่แหละ

"ก...ก็ได้แหละ แต่คนอื่นจะคิดยังไงถ้ารู้ว่านักเรียนหญิงกับอาจารย์อยู่ในห้องด้วยกันสองต่อสอง" รีไวล์หน้าแดงเล็กๆพร้อมกับเกาหลังคอแก้เก้อ ใครบอกว่าอาจารย์สอนดนตรีเย็นชากันล่ะพวกหล่อนยังไม่เคยเห็นมุมน่ารักๆแบบนี้ของเขาน่ะสิ แต่ถึงยังไงพี่ก็มีเสน่ห์แปลกๆของเขา ผู้ชายอะไรเย็นชากับทุกคนแต่พวกนักเรียนหญิงก็ต่างกรี๊ดกร๊าด

"ก็อย่าให้คนอื่นรู้สิคะ ถ้ามีใครรู้คนที่แย่ก็คือพี่นะ"

"ถึงยังไง พี่ก็เป็นผู้ชายนะ" อยู่ๆรีไวล์ก็กดฉันลงกับม้านั่งตัวยาว เขาโน้มตัวลงมาเรื่อยๆ หัวใจฉันเต้นระรัวอย่างไม่รู้ว่ามันจะหยุดเต้นเมื่อไหร่ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นใบหน้าของเขาชัดๆ ดวงตารีเรียวมองฉันอย่างลวนลาม ลมหายใจร้อนจากจมูกโด่งเป็นสันเป่ารดแก้มฉัน สายตาฉันเลิกลั่กโดยไม่รู้ตัว นี่เขาคิดจะทำอะไรของเขา ในหัวมีแต่คำถามเต็มไปหมด

ฟู่~

รีไวล์เป่าลมร้อนรดหน้าฉันอย่างรวดเร็วก่อนจะหยินกีตาร์มาตั้งสายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"อ...อะไร"

"อย่าไว้ใจผู้ชายเข้าใจไหม"

และเขาก็ทิ้งให้ฉันนั่งอึ้งอยู่คนเดียวในห้องดนตรีจนหมดเวลาพักเที่ยง

 

จบไปแล้วค่าาา สำหรับตอนแรกแต่งไปแต่งมาเริ่มจะยาวและหาที่ตัดไม่ได้

ต้องขออภัยสำหรับความยาวของเนื้อหานะคะ ตอนหน้าไรท์จะพยายามปรับให้สั้นลงค่ะ

ไว้พบกันตอนหน้านะคะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

39 ความคิดเห็น

  1. #29 Luna_l (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 04:47
    มันหนุบหนับต่อใจที่สุด
    #29
    0
  2. #14 Minnnnnst (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 15:39

    พี่รีไวล์น่ารักจังงงงง 😆😆

    #14
    0
  3. #3 JoAnn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 11:33

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-09.png อาา~~ชอบมากๆมาต่อเร็วๆนะคะ

    #3
    1
  4. #2 angel112 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 00:29

    เปิดเรื่องใหม่ด้วยความฟีลกู้ดมันดีต่อใจจริงๆ

    #2
    1
  5. #1 thebobze559 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 23:23

    ชชอบๆ ค่ะมาต่อไวๆ นะคะ

    #1
    1