Project Q Online : - Re

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 6,119 Views

  • 121 Comments

  • 313 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    129

    Overall
    6,119

ตอนที่ 47 : ข้อเสนอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

            “นั่นมันอะไรกัน มันไม่จริงใช่มั้ย อัยย์คือผู้เล่นระดับบอสเลยนะ แล้วฉันยังเสริมพลังไปให้มากขนาดนั้น แต่ยัยนั่นสามารถฆ่าได้ง่ายๆภายในชั่วพริบตาเนี่ยนะ!”


            ล็อคซี่ที่ส่งเสียงกรีดร้องออกมาจนแทบหมดลมพูดขึ้นมา ในขณะที่สายตาของเธอจ้องไปยังหญิงสาวตรงหน้าซึ่งยังคงแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากเพื่อลิ้มรสชาติของคราบเลือดที่ยังคงติดอยู่เล็กน้อย


            จีน่ามองไปยังหญิงสาวที่ทรุดอยู่ข้างกายของชายหนุ่มก่อนยิ้มเย้ยออกมา


            โอ้ ... นี่ฉันทำให้เธอตกใจงั้นหรอ ขอโทษทีนะ แต่เจ้านั่นมันกระจอกเกินไป ไม่คู่ควรกับฉันหรอกตายง่ายขนาดนั้นยังกล้าบอกว่าตัวเองเป็นผู้เล่นระดับบอสอีกงั้นหรอ


            ทั้งคำพูดและสายตาแสนเย็นชาของจีน่าทำให้ล็อคซี่รู้สึกขนลุกขนพองขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอขยับตัวไปเกาะขาของหยางเอาไว้ก่อนเขย่าเพื่อขอความช่วยเหลือ


            หยาง ทำอะไรซักอย่างสิ!”


            หยางเหลือบตาหันลงมามองหญิงสาวที่กำลังอยู่ในอาการตื่นกลัวอย่างเห็นได้ชัด เขาขยับแว่นตากลมจิ๋วของตนก่อนหัวเราะออกมา


            หึหึหึหึ ทำอะไรซักอย่างเรอะ หัดแหกตาดูเสียก่อนเถอะ ว่ายัยหนูนั่นมันเป็นปีศาจชัดๆ จะให้คนธรรมดาแบบข้าไปสู้กับยัยนั่นงั้นหรอ ไม่มีทางซะละ ข้าจะไม่ทำอะไรที่มันไม่เป็นผลดีกับข้าหรอกนะ


            คำพูดของผู้เล่นระดับสิบสองราชันย์ทั้งสองที่อยู่เบื้องหน้านั้น ทำให้จีน่ารู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมาทันที เธอเริ่มหัวเสียกับท่าทีของพวกเขาทั้งสองคนที่ไม่มีท่าทีแม้แต่จะลุกขึ้นสู้แต่อย่างใด สายตาที่เย็นชากลับกลายเป็นสายตาของหญิงสาวซึ่งมองไปยังทั้งคู่อย่างเวทนาแทนที่


            เธอเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าภายในหุบเขาแม่มดซึ่งมืดสนิทไร้ซึ่งแสงจากดวงจันทร์ เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมกับการเก็บอาวุธประจำตัวไปไว้ในช่องสัมภาระ จีน่ายืนเม้มปาก มือทั้งสองข้างเท้าสะเอวเอาไว้


            เฮ้อ ... น่าเบื่อจริงๆ ทั้งสองคนเป็นถึงระดับสิบสองราชันย์เลยไม่ใช่หรือไง แล้วท่าทีแบบนั้นมันคืออะไรกัน เนี่ยอะนะผู้เล่นแค่เพียงสิบสองคนในโลกนี้ที่ได้รับการยกย่องให้เทียบเท่ากับพวกผู้เล่นระดับบอส นี่เซงนะเนี่ย ถ้าไม่มีกระจิตกระใจจะสู้ ที่หลังก็อย่าคิดวางแผนง่าวๆมาหักหลังกันสิยะ


            จีน่าชี้หน้าด่ากราดทั้งสองคนด้วยความหัวเสีย เธอกระทืบเท้าลงพื้นหลายครั้งราวกับเด็กอยากได้ของเล่น เป็นอาการงอแงที่ทำให้ชายหญิงตรงหน้าต่างต้องหันมามองซึ่งกันและกัน พวกเขาไม่คาดคิดว่าจีน่าที่เป็นร่างซึ่งระบบสร้างขึ้นมาจะมีลักษณะนิสัยคาดเดาได้ยากเช่นนี้


            วู้! จีน่าเธอกลับมาเถอะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าไอสองคนนี้แล้วงะ! โคตรน่าเบื่อเลย! ไม่สนุก ไม่สนุก! ที่หลังไม่ต้องเรียกฉันมาเลยนะ เอาไว้มีคนเยอะๆแบบตอน ตื่น ค่อยเรียกมาแล้วกัน โว้ยยยย!”


            หญิงสาวพูดบ่นอยู่คนเดียวก่อนนำมือมาทาบที่อกบริเวณหัวใจทันที


            สวิตซ์!”


            ทันทีที่ตัวตนซึ่งระบบสร้างขึ้นมานั้นเรียกใช้งานทักษะสวิตซ์เพื่อสลับตัวกันอีกครั้ง ผมสีขาวของเธอกลับกลายเป็นเส้นผมสีทองอ่อนอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ตัวของหญิงสาวเซถลาไปด้านข้างเล็กน้อยก่อนที่จะเริ่มตั้งหลักได้ จีน่าซึ่งได้กลับมาอยู่ในร่างของตนเองอีกครั้ง เมื่อรู้ว่าอีกคนหนึ่งของเธอได้ทิ้งไปแบบดื้อๆเช่นนี้จึงเริ่มบ่นออกมา


            เอ๋ ... ยัยบ้าเอ้ย! ทำไมอยู่ๆก็กลับไปเล่า! นี่ฉันอุตส่าห์เรียกเธอให้มาช่วยนะ ไม่ได้ให้มาทำตัวเอาแต่ใจแบบนี้!”


            แม้จีน่าจะรู้สึกไม่พอใจที่ตัวตนอีกคนหนึ่งของเธอเอาแต่ใจจนกลับไปแบบนี้ และแม้เธอจะได้ร่างคืนมาอย่างสมบูรณ์แบบ แต่นั่นก็หมายถึงความเก่งกาจด้านการต่อสู้ของเธอที่หายไปด้วยเช่นกัน ซึ่งสิบสองราชันย์ทั้งสองก็ต่างจ้องมองสถานการณ์ของเธออยู่ตลอดเวลา และเมื่อจีน่าหันไปมองก็ต้องรีบเรียกอาวุธประจำตัวมาไว้ในมืออย่างรวดเร็ว เพราะทั้งสองคนกำลังตั้งท่าเตรียมเข้าโจมตีโดยทันที


            อ๊ะ ... ซวยแล้วสิ


            หยาง!” ล็อคซี่ร้องเรียกชื่อผู้จ้างวาน ก่อนจะรีบลุกขึ้นมาโยนผ้ายันต์ในมือหลายสิบใบไปแปะตามลำตัวของชายในชุดแดงตรงหน้าทันที ทักษะเสริมพลังทั้งหลายที่เธอมีถูกเรียกใช้งานอย่างคล่องแคล่ว แววตาที่เคยหวาดกลัวได้เปลี่ยนเป็นแววตาซึ่งแสดงด้วยความหวังอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าจีน่าในตอนนี้อยู่ในร่างของหญิงสาวผู้อ่อนต่อโลก


            ลำแสงหลากสีส่องสว่างขึ้นรอบตัวของหยางทันทีจากผลของทักษะ หยางเองก็รู้ดีว่าเขาควรทำอะไรต่อไป จึงเริ่มเอี้ยวตัวมาด้านหน้าเล็กน้อย สายตาจ้องมองตรงมาด้านหน้าก่อนจะประกาศทักษะของตนออกมา


            พยัคฆ์ล่าเหยื่อ!”


            เมื่อสิ้นเสียงประกาศทักษะ มือของหยางตะปบลงไปกับพื้น ร่างกายโก้งโค้งเฉกเช่นพยัคฆ์ร้าย แสงสีแดงบริเวณมือกลายเป็นกงเล็บแหลมคมงอกขึ้นมา นัยน์ตาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงดั่งสัตว์ร้าย เสียงขู่ดังออกมาเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะออกแรงใช้ทั้งสองเท้าซึ่งยันอยู่ด้านหลังพุ่งกระโจนเข้าใส่จีน่าอย่างรวดเร็ว


            เมื่อจีน่าเห็นเช่นนั้น เธอจึงรีบใช้เรเปียร์ของเธอชี้ไปด้านหน้า ก่อนประกาศทักษะของเธอออกมาเพื่อตอบโต้ทันทีเช่นกัน


            กำแพงวายุ


            เมื่อจีน่าประกาศทักษะของเธอออกมา ปลายเรเปียร์ส่องแสงสว่างเล็กน้อยก่อนจะเกิดลมพายุขนาดใหญ่ก่อตัวขึ้นด้านหน้าของจีน่าอย่างรวดเร็ว มันมีรูปร่างคล้ายกับพายุหมุนขนาดย่อมลูกหนึ่งที่กำลังเริ่มแผ่ขยายขอบเขตให้กว้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวของผู้ใช้ทักษะ


            และเมื่อหยางที่ถูกเสริมพลังมาอย่างเต็มที่ได้กระโจนเข้ามาพร้อมกงเล็บแหลมคมเพื่อหวังโจมตีจีน่า แต่เมื่อกำแพงวายุเข้ามาขวางกั้นเอาไว้ก็ทำให้ร่างของตนกระเด็นออกไปจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่าทันที


            ทักษะของจีน่านั้นสร้างความตกตะลึกให้กับล็อคซี่ได้มากกว่าที่ผู้เล่นระดับสิบสองราชันย์ซึ่งถูกเสริมพลังไม่สามารถทำอะไรได้เสียอีก จนทำให้เธอต้องเอ่ยปากพูดออกมาในขณะที่รีบวิ่งเข้าไปดูอาการของหยาง


            อ่ะ ... นั่นมันสกิลของพวกจอมเวทย์วายุไม่ใช่หรือไง ทำไมยัยหนูนั่นถึงใช้มันได้ล่ะ


            ล็อคซี่พูดในขณะที่หยางเองกำลังพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เขามองไปยังหญิงสาวซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังของกำแพงลมขนาดใหญ่ที่ดูไม่มีทางจะสามารถทำลายหรือฝ่าเข้าไปได้ง่ายๆ เขาจึงตัดสินใจยกเลิกการใช้ทักษะของตนเพื่อออมแรงเอาไว้ ก่อนหัวเราะขึ้นมา


            หึหึ ราชินีแห่งนภางั้นเรอะ ...  ฉายานั้นคงไม่ได้ตั้งมาเล่นๆหรอกล็อคซี่ และถ้าข้าเดาไม่ผิดล่ะก็ ยัยหนูนี่สามารถใช้สกิลของสะสารหรือธาตุอะไรก็ตามที่ปรากฏอยู่บนท้องฟ้าได้ สายฟ้า หิมะ ลม ฝน เมฆ หมอก ก็คงจะใช้ได้ทั้งหมดนั่นแหละคำพูดของหยางทำให้ล็อคซี่หันมามองตาโต


            แบบนั้นมันโกงเกินไปแล้ว! พวกเลเจนด์บอสคนอื่นยังไม่สามารถใช้สกิลได้หลายธาตุขนาดนี้เลยนะ!”


            หึหึหึ ก็คงต้องโกงนั่นแหละ เพราะของแต่ล่ะอย่างที่พวกมันครอบครองเอาไว้ล้วนแล้วแต่สามารถพลิกโลกใบนี้ได้ทั้งนั้น


            หยางมองไปยังขนนกที่ประดับอยู่บนศรีษะของจีน่าทันที เขาเองก็ได้รู้ถึงข้อมูลของมันมาเช่นกันว่ามีความสามารถในการใช้เรียกผู้เล่นที่ออกจากระบบไปแล้วให้กลับมาได้ ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม และเขาเองก็คิดอยู่ภายในใจเช่นกันว่า ต้องหาทางครอบครองมันให้ได้ เพราะขนนกนั้นจะสามารถนำพาให้ตัวของเขายิ่งใหญ่จนไม่ว่าใครต่อใครก็ต้องต่างหวาดกลัว


            แล้วจะเอายังไงต่อ!” ล็อคซี่หันมาถามหยางซึ่งเขาหันมามองพร้อมตอบกลับด้วยกันส่ายหน้าไปมา


            สู้ไปก็คงสู้ไม่ได้อยู่แล้วนี่ ที่จ้างเจ้ามาก็ไม่ได้ให้มาเพื่อฆ่าหรอกนะ ข้ารู้ว่ายังไงมันก็เป็นไปไม่ได้ เจ้าเองก็เห็นอยู่ใช่มั้ยล่ะล็อคซี่ ว่าแค่คิดยังเป็นไปได้ยากเลย ระดับของสกิลมันต่างกันเกินไป ถึงเราทั้งสองคนจะเป็นสิบสองราชันย์ก็เถอะ


            อ่าห่ะ พูดมากอยู่นั่นแหละ ตกลงจะให้ทำยังไง!”


            หนีสิรออะไรล่ะ! ข้าได้สิ่งที่ต้องการแล้ว เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว!” หยางหันหลังกลับอย่างรวดเร็วในขณะที่กำลังจะเตรียมออกวิ่งก็ถูกล็อคซี่ดึงเสื้อเอาไว้จนขยับเขยื้อนไม่ได้


            หนี? จะหนียังไง! หยางแกมันบ้าไปแล้วหรือไงเนี่ย! นี่คิดจะหนีไปคนเดียวแล้วทิ้งฉันเอาไว้เนี่ยนะ!”


            ล็อคซี่ตะวาดหยางทันที หยางเองก็พยายามจะออกแรงวิ่งออกไปแต่ดูเหมือนว่าแรงของล็อคซี่สามารถดึงรั้งเขาเอาไว้ได้จนชายหนุ่มต้องหันมาจ้องเขม็งเพื่อขู่ให้เธอปล่อยมือจากเขา


            จีน่าซึ่งมองดูทั้งสองคนกำลังมีท่าทีเหมือนทะเลาะกันอยู่จึงส่ายหน้าไปมา ก่อนเดินฝ่ากำแพงวายุของเธอออกมาแล้วจึงพูดขึ้นกับทั้งสอง  


            ไม่ต้องหนีหรอกค่ะ ถึงจะเป็นฉันคนนี้ก็จะไม่ปล่อยให้พวกคุณหนีอยู่แล้วค่ะ และก็คงหนีไม่ได้ด้วย


            จีน่าชี้เรเปียร์ของเธอไปยังด้านหน้าอีกครั้ง ทันใดนั้นสัญลักษณ์สายฟ้าปรากฏขึ้นเป็นทางยาวตั้งแต่จุดที่เธอยืนอยู่ไปจนถึงบริเวณปากถ้ำของหุบเขาลาวา


            สิบสองราชันย์ทั้งสองเริ่มได้ยินเสียงของกระแสไฟฟ้าจำนวนมากนั้น ก็รู้ตัวได้ทันทีว่าพวกเขาทั้งสองคงไม่มีทางหนีรอดดั่งเช่นที่จีน่าได้บอกเอาไว้ เพราะเธอได้เริ่มสร้างสัญลักษณ์สายฟ้าเอาไว้ในขณะที่ก้าวเดินเข้าในหุบเขาทุกๆก้าว กินระยะทางยาวไปจนถึงหน้าประตูเมืองเอเวอร์เซเว่นเลยทีเดียว


            หยาง! อย่าปล่อยให้ยัยหนูนั้นฆ่าฉันนะ ฉันลงทะเบียนไอเท็มหายากเอาไว้นะยะถ้าฉันตายเนี่ย!”


            ล็อคซี่ใช้กำปั้นทุบไปที่หลังของหยางจังๆหลายครั้ง เป็นครั้งแรกที่เธอเริ่มรู้สึกกลัวจีน่าขึ้นมา โดยที่ผ่านมานั้นเธอมองจีน่าเป็นเพียงหญิงสาวซื่อบื้อคนหนึ่งเท่านั้น แต่เมื่อเห็นกระแสไฟฟ้าลากยาวไปหลายร้อยเมตรเสมือนกับไฟส่องสว่างริมทางก็ทำให้เธอต้องขอความช่วยเหลือจากหยางอีกครั้ง


            แม้เธอจะรู้ว่าตัวของกังฟูมาสเตอร์ผู้นี้ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ก็ตามที


            จีน่านั้นไม่ได้ตั้งใจจะสังหารพวกเขาทั้งสองอยู่แล้ว สัญลักษณ์ไฟฟ้าจำนวนมากนั้น เดิมทีสร้างมาเพื่อเผื่อเรียกใช้ในกรณีเจอกับมอนเตอร์ระดับสูงหรือเมื่อเจอกับอโนเทอร์แล้วต้องต่อสู้กัน แต่เมื่อมันไม่ได้เป็นอย่างที่คิดเธอจึงตัดสินใจใช้งานมันเพื่อแสดงออกถึงความคิดของเธอ ที่ไม่ยอมให้ใครมาหลอกง่ายๆเช่นนี้เพื่อข่มขู่กลับไปบ้าง


            แต่สิ่งที่ผิดคาดอีกอย่างก็คือ ผู้เล่นระดับสองสองราชันย์กลับเอาแต่ทะเลาะกัน ไม่มีทีท่าว่าจะเข้ามาต่อสู้อย่างสมศักดิ์ศรีเลยแม้แต่น้อย และนั่นทำให้เธอเริ่มคิดว่า พวกสิบสองราชันย์นั้น แท้จริงแล้วได้ตำแหน่งนี้มาเพราะอะไรกันแน่ เพราะเป็นผู้เล่นเพียงสิบสองคนในโลกนี้ที่ได้ครอบครองฉายาอันทรงเกียรติ แต่กลับกลายเป็นว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเธอคือผู้เล่นสองคนที่กำลังพยายามเอาตัวเองให้รอดเอาไว้ก่อนเท่านั้น

           

            อืม น่าเบื่อเหมือนที่เธอบอกจริงๆด้วยสิ อาเธน่าจีน่าเกาหัวอย่างงุนงง ก่อนหลุดปากบ่นออกมาและนั่นทำให้ล็อคซี่ได้ยินชื่อชื่อหนึ่งซึ่งเธอเองก็ไม่เคยได้ยินทำให้เธอต้องรีบหันมามองจีน่าทันที


            อาเธน่า?


            อุ๊บ ... ขอโทษค่ะ ช่วยๆลืมมันไปก่อนก็แล้วกันนะคะ


จีน่าสบัดมือหยอยๆ ทำหน้าตาเหรอหราออกมา แต่กลับทำให้ล็อคซี่และหยางหยุดทะเลาะกันและหันมา เพราะชื่ออาเธน่านั้นทั้งสองคนก็พึ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรก และเริ่มทำให้พวกเขาสงสัยเสียแล้วว่าจีน่ากำลังพูดถึงใคร และหากว่ามันเป็นชื่อของอีกคนหนึ่งที่ระบบสร้างขึ้นมา นั่นย่อมเป็นข้อมูลใหม่ให้กับหยางได้ทันทีว่า ระบบไม่ได้สร้างตัวตนอีกคนขึ้นมาเพื่อแทนที่เท่านั้น แต่กลับสร้างอีกคนหนึ่งซึ่งเป็นคนใหม่มาให้ผู้เล่นใช้งานเสียมากกว่า เขาเริ่มสนใจข้อมูลนี้แต่ยังคงนิ่งเงียบและหันมามองล็อคซี่ที่กำลังพูดกับจีน่าอยู่ทันที


            จะบ้าหรือไงยะ! ใครจะไปยอมลืมง่ายๆ แล้วอาเธน่ามันคืออะไร ชื่อของอีกคนที่ระบบสร้างขึ้นมาหรือไง!”


            โถ่วจีน่า ... ยัยงั่งเอ้ย! เผลอพูดออกไปได้ไงเนี่ย!” จีน่าเขกกระโหลกตัวเองทันทีเพื่อลงโทษในการปากพล่อยพูดอะไรออกไปอย่างไม่ทันคิด เธอก้มลงสะบัดหน้าไปมาก่อนเงยขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อแสดงสีหน้าที่เป็นปกติให้ทั้งสองคนได้เห็นราวกับว่าที่ผ่านมานั้นไม่มีอะไรทั้งสิ้น

 

            เปลี่ยนเรื่องเถอะค่ะ ตอนนี้ฉันว่าเราควรมาสะสางเรื่องของเราให้จบก่อนดีมั้ยคะ


            มันอาจจะดูเหมือนคำพูดแก้เขิน และจีน่าเองก็คิดว่ามันเป็นคำพูดแก้เขินจริงๆ เธอทำตัวไม่ถูกเมื่อเริ่มถูกซักไซ้มากขึ้น จึงตัดสินใจว่าจะจัดการให้เรื่องตรงหน้าจบลงไปทันที เมื่อยกเรเปียร์สีฟ้าในมือชี้ไปตรงหน้าก่อนจะอ้าปากเอ่ยชื่อของทักษะออกมา


            เลเซอร์ ..


            เดี๋ยวก่อน! ข้ามีข้อเสนอให้เจ้านะจีน่า


            ยังไม่ทันที่จีน่าจะประกาศชื่อของทักษะออกมาจนครบถ้วน หยางก็ยกมือขึ้นก่อนตะโกนออกมา ทำให้เธอเสียจังหวะทันที จีน่ามองไปยังชายสวมแว่นกลมในชุดแดงอีกครั้งด้วยความไม่แน่ใจว่าเขาต้องการอะไรกันแน่


            ข้อเสนอ? นี่ยังจะคิดว่าเงินสามารถซื้อได้ทุกอย่างอีกหรอคะ


            ไม่ใช่ ข้าไม่ได้จะเสนอเงินเพื่อหาทางออกหรอกนะ แต่ข้ามีข้อเสนอที่ดีกว่านั้น


            หยางพูดจบก็เดินออกมาอย่างไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวเหมือนกับตอนแรกแต่อย่างใด แต่จีน่านั้นยังไม่ไว้ใจและยังยกเรเปียร์ในมือชี้ไปยังเขาค้างเอาไว้เพื่อเตรียมพร้อมทุกเมื่อ


            อะไรทำให้คุณหยางคิดว่าฉันจะต้องรับฟังหรือเชื่อใจคนอย่างคุณด้วยล่ะคะ ทั้งที่โอโบลฮาร่าแล้วยังที่นี่อีก คิดว่าฉันหลอกง่ายขนาดนั้นเลยหรอคะจีน่าถามออกไป หยางส่ายหน้าหลายครั้งก่อนพยายามอธิบายถึงข้อเสนอของตน


            ข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้าเชื่อใจข้า แต่ข้าเพียงแต่ต้องการแลกเปลี่ยนเท่านั้น และก็อยู่ที่เจ้าเองว่าจะยอมรับมันหรือไม่ยอมก็เท่านั้น ถ้าหากฟังแล้วไม่พอใจเชิญลงมือฆ่าพวกข้าได้เลย ยังไงพวกข้าก็หนีไม่ได้อยู่แล้วนี่ รับรองเลยว่าข้าจะอยู่เฉยๆให้เจ้าเชือดทิ้งง่ายๆเลย


            คำสีหน้าแววตา น้ำเสียงของหยางนั้นผิดกลับตอนแรกอย่างสิ้นเชิง มันดูมีน้ำหนักและความจริงใจอยู่พอสมควร จีน่าได้ยินคำพูดนั้นก็หยุดนิ่งจ้องหน้าของชายหนุ่มอยู่ชั่วครู่ก่อนพยักหน้าเป็นคำตอบให้หยาง


            ก็ได้ ลองพูดมาก็ได้ค่ะ ฉันจะลองฟังดู


            รอยยิ้มบนใบหน้าของหยางแสดงออกมาเล็กน้อย ล็อคซี่เองก็ไม่เข้าใจว่าหยางกำลังพยายามทำอะไรในตอนนี้ และเธอก็จะได้รู้เมื่อเขาเริ่มพูดถึงข้อเสนอของตัวเอง


            มีบางอย่างที่เจ้ายังไม่รู้จีน่า ข้านั้นแยกตัวออกมาจากจินเป่าแล้วด้วยการถูกเนรเทศจากพี่ชายแท้ๆของข้า ซึ่งมีศักดิ์เป็นพี่เขยของแคทเทอริน่าด้วย เจ้ารู้เรื่องนี้หรือเปล่าล่ะ


            แค่เพียงเริ่มเกริ่นนำ หยางก็สามารถทำให้จีน่ารู้สึกแปลกใจได้ทันที ข้อมูลที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนและแคทเทอริน่าเองก็ไม่เคยบอกเธอว่าเจ้าเมืองจินเป่าเป็นพี่เขยของเธอเช่นนี้ ทำให้จีน่าเริ่มจับต้นชนปลายไม่ถูกทันที


            พี่เขย? ของคุณแคทเทอริน่าเนี่ยนะคะ


            หยางพยักหน้าหนึ่งครั้ง แต่ก็ไม่ได้อธิบายถึงหัวข้อนั้นเพิ่มเติม เพราะเขาต้องการให้จีน่ารู้สึกสับสนกับข้อมูลที่ได้รับ ก่อนจะเริ่มพูดเกี่ยวกับข้อเสนอของตนทันที


            แม้ตอนที่เริ่มสงครามจนเกือบทำให้โอโบลฮาร่าย่อยยับไปข้าจะเป็นแม่ทัพหลักก็จริง แต่ตอนนี้สถานะของข้าคือผู้เร่ร่อน และข้านั้นปรารถนาเหลือเกินที่จะแก้แค้นพี่ชายของข้าเอง และในตอนนี้ข้าสามารถรวบรวมกำลังพลได้เยอะพอสมควรแต่มันก็ยังขาดซึ่งผู้เล่นยอดฝีมืออยู่ดี และนี่คือข้อเสนอที่ข้าอยากจะเสนอให้เจ้าได้รับฟังเอาไว้


            ภายในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ข้าจะถล่มจินเป่าให้ราบเป็นหน้ากลอง และขึ้นครองบัลลังค์ซึ่งข้าควรได้รับ และข้าอยากให้โอโบลฮาร่าร่วมมือเป็นหัวหอกนำทัพหน้าเพื่อเป็นการแก้แค้นยังไงล่ะ ฝีมือของข้าเองพวกเจ้าก็รู้อยู่แล้วนี่ว่ามีมากขนาดไหน โดยเฉพาะข้ายังมีคาร์ลซึ่งยังยืนอยู่ข้างข้านับตั้งแต่ที่ข้าถูกเนรเทศออกมาด้วยแล้ว มั่นใจได้ว่าแผนการถล่มจินเป่าจะต้องเพอร์เฟ็คแน่นอน


            ไม่จำเป็นต้องรีบตอบหรอกนะจีน่า ข้าจะให้เวลาเจ้าไปปรึกษากับแคทเทอริน่ารวมถึงพวกพันธมิตรแดนใต้ด้วย เพราะในตอนนี้จินเป่ามีพันธมิตรที่เป็นเมืองใหญ่เพียงแค่ดาวน์พอยซ์เท่านั้น นอกนั้นล้วนเป็นศัตรูทั้งสิ้น


            แน่นอนว่า หากข้ายึดครองจินเป่าได้ ข้าจะยอมเป็นเมืองขึ้นของโอโบลฮาร่าทันที จะส่งบรรณาการให้อย่างมากมาย จะไม่หักหลัง จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเมืองเล็กเมืองน้อย จะปลดปล่อยให้พวกนั้นเป็นอิสระทั้งหมด ข้าต้องการเริ่มต้นใหม่เพื่อความยิ่งใหญ่ภายหน้าของพวกข้าเท่านั้น


            ลองคิดดูสิ หากโอโบลฮาร่าสามารถปราบจินเป่าลงได้ ดาวน์พอยซ์ก็จะเป็นที่ต่อไป แคทเทอริน่าจะได้แก้แค้นพี่ชายของข้า และพันธมิตรแดนใต้ก็จะแข็งแกร่งเป็นปึกแผ่นเดียวกันอย่างสมบูรณ์แบบทันที


            คำพูดของหยางทำให้จีน่าซึ่งได้รับฟังนั้นนิ่งไปชั่วครู่ได้เช่นกัน เธอมองหน้าของชายซึ่งยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเริ่มคิดทบทวนถึงข้อเสนอต่างๆอย่างถี่ถ้วน


            แม้จะเป็นข้อเสนอฟังแล้วอาจจะดูมีแต่ข้อดีมากกว่าข้อเสีย แต่ด้วยความที่ผู้พูดคือผู้ที่วางแผนหักหลังและต้องการเมืองโอโบลฮาร่าไปครอบครองเมื่อไม่นานมานี้ ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนไม่น่าไว้ใจ และจีน่าเองก็ได้คำตอบที่เธอครุ่นคิดอยู่นานเช่นกัน


            ฟังมาทั้งหมดแล้ว เหมือนคุณกำลังพยายามเอาตัวรอดเลยนะคะ ฉันไม่สนใจที่จะยุ่งเกี่ยวกับความบาดหมางของพี่น้องหรอกค่ะ ไม่จำเป็นต้องใส่ใจหรือคิดมากอะไร ฉันขอปฏิเสธค่ะ


            คิดดีแล้วหรือไงที่ปฏิเสธ เจ้าอาจจะต้องเสียใจภายหลังหากปฏิเสธข้อเสนอของข้านะจีน่า ฝ่ายของเจ้ามีแต่ได้กับได้ทั้งนั้น ทำไมไม่ลองปรึกษาแคทเทอริน่าดูเสียก่อนล่ะ หึหึหึ


            จีน่าส่ายหน้าอีกครั้ง แต่มันไม่ได้เป็นคำตอบที่แสดงให้เห็นว่าเธอปฏิเสธ แต่เธอกำลังจะสื่อให้หยางรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น การกระทำทุกอย่างไม่ได้มีแค่เธอและพวกเขาเท่านั้นที่รู้เรื่อง เพราะด้วยไอเท็มชนิดหนึ่งที่แคทเทอริน่าให้จีน่านำมาใช้งานกำลังเผยโฉมหน้าของมันออกมาให้เห็น


            อ๋อ ... ไม่ต้องปรึกษาหรอกค่ะ คุณแคทเทอริน่าก็ได้ยินอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้วนี่


            เจ้าว่าไงนะ!” หยางตกใจกับคำพูดของจีน่าซึ่งกำลังยื่นมือออกมาด้านหน้าพร้อมกับเปิดใช้งานคำสั่งสัมภาระ ก่อนที่ลูกบอลทรงกลมสีขาวจะปรากฏขึ้นบนมือในขณะที่จีน่าปล่อยให้มันกลิ้งลงไปบนพื้น หยางมองมาที่ลูกบอลด้วยความแปลกใจ


            เครื่องบันทึกการเดินทาง ... นี่เจ้าเป็นคนละเอียดรอบครอบขนาดนี้เลยหรือไง นึกไม่ถึงจริงๆ


            เครื่องบันทึกการเดินทาง คือไอเท็มที่ถูกสร้างขึ้นโดยอาชีพ นักประดิษฐ์ สามารถบันทึกทั้งภาพและเสียงได้เป็นระยะเวลาหลายชั่วโมง อีกทั้งยังสามารถส่งข้อมูลแบบเรียลทามกลับไปให้ผู้เล่นที่ได้เลือกไว้ เสมือนกับเป็นภาพสัญญาณถ่ายทอดสดนั่นเอง และนั่นคือความหมายที่จีน่าต้องการจะสื่อให้หยางรู้ว่าเธอไม่จำเป็นต้องกลับไปปรึกษากับแคทเทอริน่าแต่อย่างใด เมื่อเธอเองก็รับรู้ถึงข้อมูลทุกอย่างที่จีน่าเห็นเช่นกัน


            ขอบอกอีกครั้งค่ะ ว่าฉันขอปฏิเสธทุกข้อเสนอ ฉันไม่ต้องการสงคราม ไม่ต้องการการแย่งชิงใดๆทั้งสิ้น ฉันเข้ามาในโลกนี้เพราะอยากเจออะไรใหม่ๆเท่านั้น แต่ด้วยความผิดพลาดของระบบเอง ทำให้ฉันต้องมาอยู่ในฐานะของเลเจนด์บอส และคิดหรอคะว่าฉันชอบที่จะเป็นมัน ไม่เลยค่ะ ฉันไม่เคยชอบมันเลยแม้แต่วันเดียว


            จีน่าพูดออกมาเช่นนั้นก็ทำให้หยางแปลกใจไม่ได้เช่นกัน ทุกคนในโลกนี้ล้วนแล้วแต่แสวงหาซึ่งพลัง ความแข็งแกร่ง ความยิ่งใหญ่ด้วยกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นสายอาชีพด้านใดก็ล้วนต้องการจุดสูงสุด แต่เมื่อจีน่าพูดออกมาแบบนั้น ทำให้เขารู้สึกว่าจีน่าไม่เหมือนผู้เล่นคนอื่นที่เขาเคยพบเจอมา


            แต่ทว่า ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังเผชิญหน้าพูดคุยกันอยู่นั้น ล็อคซี่รู้สึกว่าบรรยากาศของหุบเขาแม่มดเริ่มเปลี่ยนไป ด้วยการที่เธอเป็นผู้เล่นซึ่งมีประสบการณ์พอสมควร ทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น ทั้งสภาพอากาศ บรรยากาศ กลุ่มเมฆหมอกที่เริ่มก่อตัวขึ้น เสียงฝีเท้าหลายร้อยคู่กำลังย่ำอยู่ภายในความมืดมิด เสียงร้องของเหล่าสัตว์ปีศาจซึ่งซุกซ่อนอยู่


            หยาง! รีบถอยออกมา!” ล็อคซี่ตะโกนเรียกให้หยางถอยห่างออกมาจากจีน่า ทำให้หยางไม่เข้าใจเพราะจีน่าเองก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะโจมตีเขาแต่อย่างใด เมื่อเรเปียร์ในมือถูกลดลงไปอยู่ข้างลำตัว เขาหันมามองหน้าล็อคซี่ซึ่งกำลังตื่นกลัวกับบางสิ่งบางอย่างอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน เป็นปฏิกิริยาที่แตกต่างกับครั้งเผชิญหน้ากับอีกคนหนึ่งของจีน่าอย่างสิ้นเชิง มันเป็นความกลัวที่มากกว่า เป็นแรงกดดันมหาศาลที่มากกว่า และมันทำให้เขารู้คำตอบได้ทันทีเมื่อเจ้าของทุกสิ่งทุกอย่างนั้นกำลังยืนอยู่ด้านหลังของหญิงสาวซึ่งกำลังมองตรงมาแค่เพียงด้านหน้าเท่านั้น


            พวกเจ้ากล้าดียังไง มายืนพูดคุยกันหน้าบ้านของข้า


            เสียงแหบแห้งพิลึกเอ่ยออกมา ทำให้จีน่ารีบหันไปมองทางด้านหลังทั้งตัวทันที แต่มันก็มีเพียงแค่ความว่างเปล่าท่ามกลางความมืดมิด


อโนเทอร์ ...  แต่เมื่อชื่อของเขาถูกเอ่ยออกมาจากหยาง ทำให้จีน่าต้องเริ่มคิดหาวิธีการเอาตัวรอดให้ได้ทันที เพราะจากความว่างเปล่านั้นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นร่างของชายในชุดผ้าคลุมสีดำเปื้อนฝุ่นโคลน มันขาดรุ่งริ่งและกำลังลอยอยู่กลางอากาศในระยะห่างไม่ถึงสิบเมตร


กำไลสีทองของเขาโดดเด่นออกมา พร้อมกับมอนเตอร์หลายร้อยตัวจากหุบเขาแม่มดซึ่งกำลังก้าวเดินตามการเคลื่อนที่มาอย่างช้าๆ

             

           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #114 Yume_Sorachi (@Loveanime14) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 17:58

    กำ อโนเทอร์มาแล้ววว
    #114
    0