Project Q Online : - Re

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 6,132 Views

  • 121 Comments

  • 313 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    142

    Overall
    6,132

ตอนที่ 37 : หมดเวลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    20 มี.ค. 62



ในขณะที่กระแสไฟฟ้าจำนวนมหาศาลกำลังไหลเวียนไปทั่วทุ่งนภาแห่งนี้ ผู้เล่นทุกคนล้วนแล้วแต่หลับตาปี๋ราวกับยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตนเอง พวกเขาพร้อมแล้วที่จะพบกับจุดจบซึ่งเหมือนกับผู้เล่นหลายพันคนก่อนหน้านี้


เมื่อแสงสีน้ำเงินส่องสว่างออกมาจากพื้นที่ที่พวกเขายืนอยู่พร้อมกับเสียงจากกระแสไฟฟ้าหลายหมื่นหลายแสนเส้น


แต่แล้วแสงเหล่านั้นกลับดับวูบลงไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ พวกเขาพากันค่อยๆลืมตาขึ้นมามองไปยังรอบตัวทันที ทุกคนยังมีชีวิตรอดและยังคงอยู่ที่เดิม พวกเขามองกันไปมาด้วยสีหน้างุนงง ทุกคนต่างไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น พวกเขาควรตายไปแล้วด้วยซ้ำหากว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่พวกเขาคิด


และเมื่อมองไปยังจุดที่เลเจนด์บอสยืนอยู่เมื่อครู่นี้ พวกเขาต่างต้องตกใจเมื่อเห็นร่างของหญิงสาวกำลังนั่งคุกเข่าตัวงออยู่กับพื้นเมฆ เรเปียร์สีฟ้าหล่นอยู่ข้างกายในขณะที่มือของเธอกุมไปที่ท้องด้วยสีหน้าเจ็บปวดอย่างรุนแรง

 

อื้ออออออ!”


จีน่าร้องออกมาในลำคอจนร่างกายของเธอสั่นสะท้านทันที ความเจ็บปวดมหาศาลแล่นเข้าสู่โสทประสาทโดยที่เธอไม่ได้รับการโจมตีจากใครแม้แต่น้อย เธอไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรเธอถึงเกิดอาการเจ็บปวดราวกับกำลังถูกบางสิ่งบางอย่างทิ่มแทงและหักทุกส่วนของร่างกายจากภายใน


เหล่าผู้เล่นต่างงุนงงกับท่าทีของเลเจนด์บอสเช่นเธอ จนอดไม่ได้ที่จะเริ่มเดินเข้ามาดูอย่างห่างๆ


            จีน่า!”


            มามารากันรีบพุ่งทะยานมาหาจีน่าด้วยความเร็วทันที แม้นั่นจะเป็นสิ่งที่เขาคาดคิดไว้ก่อนหน้านี้ก็ตามที ชายหนุ่มรีบเข้ามาดูอาการจีน่าที่กำลังน่าเป็นห่วง เขามองลงมาก่อนจะช่วยให้จีน่าเอนตัวนอนลงบนตักของเขาเอง


            มามารากันขมวดคิ้วมากไปที่ใบหน้าของหญิงสาวซึ่งเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดน้อยใหญ่มากมาย มือของจีน่ายังคงกุมไปที่ท้องของเธอ ใบหน้าเหยเกแสดงความเจ็บปวดออกมาไม่หยุดจนลมหายใจของเธอแรงขึ้นเรื่อยๆ


            มะ ไม่ไหวแล้วค่ะ อยู่ๆร่างกายก็หนักจนแม้แต่จะยืนก็ยังไม่สามารถทำได้เลย มันเจ็บจนเหมือนกับว่ากระดูกกำลังถูกหักเป็นท่อนๆเลย


            จีน่าพยายามพูดบอกอาการที่ตนเองเผชิญอยู่ให้กับมามารากันรับรู้ ซึ่งตัวเขาเองนั้นรู้ดีว่าที่จีน่าเป็นเช่นนี้ก็เพราะว่าถึงขีดจำกัดของเธอแล้ว


            การที่อีกคนหนึ่งของจีน่าได้ใช้ทักษะระดับสูงมากมายไปก่อนหน้านี้ มันย่อมสงผลกระทบด้านลบที่ควรได้รับกลับมาด้วยเช่นกัน เขารู้ว่าจีน่าไม่สามารถใช้เทสล่า ฟิลด์ ที่เป็นสุดยอดทักษะวงกว้างได้อย่างแน่นอน แต่ที่เขาไม่ห้ามก็เพราะเขาไม่อาจะขัดความตั้งใจของจีน่าที่จะรีบไปช่วยโอโบลฮาร่าได้


            มามารากันมองไปยังจีน่าที่ยังคงพยายามฝืนยิ้มออกมา แม้ร่างกายกำลังสั่นเพราะถูกความเจ็บปวดเล่นงานก็ตามที เขาเงยหน้ามองไปรอบๆตัวเพื่อดูจำนวนผู้เล่นที่ยังคงเหลืออยู่ในเวลานี้ ในขณะที่เวลาของสงครามข้างล่างทุ่งนภาก็กำลังใกล้จะหมดลงไปทุกที


            อีกพันกว่าคน ... ถ้าเป็นแบบนี้เธอกลับไปไม่ทันแน่จีน่า


            มามารากันส่ายหน้าไปมาเมื่อเขาเห็นว่าจำนวนคนนั้นมากเกินไป และจีน่าเองก็คงไม่สามารถใช้ทักษะของเธอสังหารได้หมดในครั้งเดียวเป็นแน่


            เมื่อจีน่าได้ยินสิ่งที่มามารากันบอก เธอส่ายหน้าไปมาเช่นกันก่อนพยายามยันตัวลุกขึ้น มามารากันปล่อยให้เธอลุกขึ้นมาตามที่เธอตั้งใจแม้เขาจะรู้อยู่แล้วว่าจีน่าไม่สามารถต่อสู้ได้อีกครั้งอย่างแน่นอน


            ไม่เอานะ ฉันจะไปช่วยโอโบลฮาร่าค่ะ ฉันไม่ ยะ ... ยอมหรอก โอ้ย! … ”

 

            เป็นอย่างที่มามารากันคาดเอาไว้ จีน่าไม่แม้แต่จะสามารถยืนได้ ผลร้ายจากการใช้ทักษะระดับสูงไปมากขนาดนั้นทำให้เธอต้องพบกับความเจ็บปวดเจียนตายเช่นนี้ เธอลงมานั่งมือกุมมือไปที่ท้องน้อยอีกครั้ง ยิ่งนานความเจ็บปวดก็ยิ่งถาโถมเข้าใส่เธออย่างไม่มีความปราณี มามารากันเขยิบตัวมายังจีน่าก่อนจะส่ายหน้าไปมา


            จีน่า ตอนนี้เธอใช้สกิลไม่ได้แล้วนะ นี่มันถึงขีดจำกัดของเธอแล้ว ขืนจะยังใช้สกิลอะไรออกมาอีกล่ะก็จีน่าได้ตายแน่ๆ และนั่นผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด


            คำพูดของมามารากันนั้นทำให้จีน่ารีบหันควับมามองชายหนุ่มราชันย์อัสนีทันที สีหน้าของเธอทั้งดูเป็นกังวลและเจ็บปวดกับสิ่งที่เธอไม่สามารถทำได้อย่างที่ตั้งใจเอาไว้ น้ำตาของเธอเริ่มคลอขึ้นมาอีกครั้ง

           

            แล้วจะทำยังไงดี ช่วยบอกฉันทีเถอะค่ะ ฉันจะทำยังไงดี ทำยังไงถึงจะกลับไปที่โอโบลฮาร่าได้ บอกมาสิมามารากัน! บอกฉันมา!”


จีน่ามองสบสายตามามารากันก่อนพูดออกมาด้วยโทนเสียงที่เศร้าหมอง แม้สีหน้าของเธอจะยังแสดงอาการเจ็บปวดออกมาก็ตามที น้ำตาของเธอเริ่มเอ่อล้นมากขึ้นเรื่อยๆ มามารากันเองก็รู้ตัวดีว่า คงไม่มีวิธีไหนที่จะทำให้จีน่าสามารถกลับไปเข้าร่วมสงครามได้อีกครั้งตามที่ต้องการ


และถึงแม้จีน่าจะสามารถกลับเข้าสู่สงครามได้ แต่ด้วยร่างกายของที่ยังยืนก็ยังยืนไม่ได้นั้น มันอันตรายและเสี่ยงเกินไปกับผู้เล่นที่ไม่สามารถตายได้แบบผู้เล่นคนอื่น ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมาหลายครั้งก่อนตอบจีน่ากลับไป


            ไม่มีทางแล้วจีน่า และผมไม่ได้มีหน้าที่มาเพื่อสังหารผู้เล่นให้จีน่านะครับ ผมมีหน้าที่เพื่อปกป้องจีน่าเท่านั้น และหากเธอคิดจะใช้สกิลล่ะก็ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อหยุดมันทันที ไม่ว่าจีน่าจะยอมหรือไม่ก็ตาม


            เมื่อได้ยินคำตอบของมามารากัน จีน่าก้มหน้าร้องไห้โฮออกมาทันที

 

            ฮือ ... ไม่เอาแบบนั้น ฉันจะต้องไปช่วยคุณแคทเทอริน่านะ ได้โปรด ... ไม่เอาแบบนั้น ... ฮืออออ

           

            แม้มามารากันจะเสียใจที่เขาไม่สามารถช่วยจีน่าได้ แต่เขาเองเป็นเพียงแค่ทักษะหนึ่งของจีน่า การที่จะให้ตัวเขาไปเข่นฆ่าสังหารผู้เล่นที่ไม่ได้มีท่าทีคุกคามจีน่าย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เขามีหน้าที่เพียงแค่คอยปกป้องจีน่าและหากไม่มีใครคิดจะโจมตีเธอแล้วล่ะก็ ระบบจะไม่อนุญาตให้เขาทำการโจมตีผู้เล่นคนอื่นแต่อย่างใด และหากเขาฝ่าฝืนคำสั่งของระบบ นั่นอาจจะหมายถึงการที่เขาจะไม่สามารถอยู่ช่วยจีน่าได้อีกต่อไปก็เป็นได้  

 

            ในขณะที่เสียงร้องไห้ของจีน่าดังระงมออกมาท่ามกลางความเงียบงัน มามารากันได้เพียงแต่นั่งมองไปยังหญิงสาวที่กำลังนอนร้องไห้อยู่บนพื้นเมฆเท่านั้น จีน่ากำลังหมดหนทาง เธอทำอะไรไม่ได้อีกต่อไป มามารากันเองก็ไม่สามารถช่วยเหลือเธอได้อย่างที่ตั้งใจ พวกผู้เล่นอีกนับพันพากันเดินเข้ามาใกล้ชายหนุ่มหญิงสาวทั้งสองอย่างเชื่องช้า โดยที่ทั้งคู่เองก็ไม่ทันได้สังเกตการเคลื่อนไหวที่กำลังคืบคลานเข้ามา

 

            ราชันย์อัสนี!”

 

            มามารากันสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเรียกสมยานามของตน เขาหันไปมองยังต้นเสียงที่มาจากผู้เล่นคนหนึ่งในกลุ่มผู้เล่นหลายร้อยคน เขาต้องเบิกตากว้างเมื่อมองเห็นว่าเขากำลังถูกล้อมเป็นวงกลมโดยที่ตัวเขาเองไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัว


            ราชันย์อัสนีเริ่มปล่อยกระแสไฟฟ้าออกจากรอบตัวทันที เขามองเลิ่กลั่กไปทุกทิศทุกทาง เตรียมตัวเองให้พร้อมสำหรับการโจมตีที่อาจจะเกิดขึ้นจากกลุ่มผู้เล่นที่ต่างเข้ามาด้วยอุดมการณ์เดียวกัน นั่นก็คือต้องการเงินรางวัลที่หยางเสนอมอบให้


            สายตาดุจเหยี่ยวของมามารากันจ้องเขม็งไปรอบตัว เมื่อมีใครเปิดฉากโจมตีเข้ามาเขาจะได้สามารถปกป้องจีน่าไว้ได้ทัน แต่แล้วสิ่งที่เขาคาดว่าจะเกิดขึ้นก็ทำให้เขาต้องประหลาดใจไม่ได้ เมื่อเสียงของชายที่ตะโกนเรียกเขาเมื่อครู่ตะโกนใส่มาอีกครั้ง

 

            ทำไมแกไม่เข้ามาฆ่าพวกเราวะ! เข้ามาสิเฮ้ยมัวรออะไรอยู่!”


            มามารากันสะบัดหน้าของตนไปมา เขาไม่เข้าใจว่าชายคนนั้นกำลังพูดอะไรอยู่กันแน่ แต่เมื่อมีเสียงของอีกหลายคนพูดเสริมขึ้นมานั่นทำให้เขาอดที่จะอมยิ้มออกมาไม่ได้

 

            พวกข้าเตรียมตัวเตรียมใจมาแล้วว่าต้องตาย เรื่องแค่นี้ไม่กลัวหรอกเฟ้ย! มาฆ่าพวกข้าเด้!”


            เออจริงด้วย! เข้ามาฆ่าพวกเราสิวะ! ข้าขอแสดงความนับถือต่อแม่หนูนั่นด้วยใจจริง! เธอสู้มามากพอแล้ว พวกเราไม่ต้องการเงินของเจ้าหยางแล้ว ได้ยินเปล่าเฮ้ย!”


จะทำอะไรก็รีบทำหน่อยสิเว้ย! แกเป็นลูกผู้ชายนะ จะมาปล่อยให้หญิงสาวต้องร้องไห้ต่อหน้าต่อตาโดยที่อยู่เฉยๆไม่ทำอะไรซักอย่างมันไม่ถูกต้องแล้ว!”


            เมื่อกี้แกบอกว่าแกมีหน้าที่แค่ป้องกันแม่หนูนั่นใช่มั้ย …. งั้นได้เลย พวกข้าก็มีวิธีแสดงถึงเกียรติของพวกข้าเช่นกัน!”

 

            เพราะถ้าแกยังไม่คิดจะฆ่าพวกเราแล้วล่ะก็ พวกเราจะเข้าไปจัดการเลเจนด์บอสซะเอง!”


            มามารากันดีใจที่ตนเองคิดผิดว่าพวกผู้เล่นที่เหลืออยู่จะใช้ช่วงเวลาที่จีน่ากำลังอ่อนแอเข้ามาเล่นงานเธอ แต่เมื่อได้ยินเสียงกร่นด่าที่ออกมาจากพวกเขาแล้วนั้น ราชันย์อัสนีก็อดที่ยิ้มออกมาไม่ได้ เขามองไปยังจีน่าที่ได้ยินทุกอย่างเช่นเดียวกับที่เขาได้ยิน


แทนที่เธอจะหยุดร้อง แต่เธอกลับร้องไห้หนักมากกว่าเดิมเสียอีก เพราะเธอไม่อยากเชื่อว่าพวกผู้เล่นที่เธอคิดจะสังหารเมื่อครู่ต่างกำลังแสดงออกในสิ่งที่เธอไม่เคยคิดเอาไว้ในหัวเช่นนี้ พวกเขาไม่ได้เป็นเพียงผู้เล่นที่โหยหาอำนาจของเงินตราแต่อย่างใด

 

พวกเขามีศักดิ์ศรีมากเพียงพอ และพวกเขาก็พร้อมที่จะช่วยเหลือเพื่อนร่วมโลกคนหนึ่งที่แม้จะมีตำแหน่งแตกต่างกัน มีหน้าที่แตกต่างกัน แต่ทั้งสองฝ่ายต่างยังมีสิ่งหนึ่งที่ยังเหมือนกัน นั่นก็คือความเป็นมนุษย์เช่นเดียวกัน


แม้พวกเขาจะรู้ตัวว่าฝีมือการต่อสู้ในโลกนี้จะต้อยต่ำกว่าซักเพียงใด แต่เมื่อพวกเขารู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าที่อาจจะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกสาวของใครบางคนกำลังต้องการความช่วยเหลือ พวกเขาก็พร้อมที่จะช่วยทันทีโดยที่ไม่ต้องคิดอะไรให้มากมายนัก ชีวิตในโลกนี้นั้นยังอีกยาวไกล พวกเขาสามารถเกิดใหม่ได้ สามารถแยกย้ายกันไปทำภารกิจและดำเนินชีวิตของแต่ละคนได้


และพวกเขาเลือกที่จะกลับไปทำเช่นเดิมเมื่อช่วยเหลือให้หญิงสาวสามารถกลับเข้าร่วมสงครามของเมืองเมืองหนึ่งที่พวกเขาเองก็ยังรู้สึกหลงรักเมื่อได้ย่างกรายเข้าไปเพียงครั้งเดียว และพวกเขาไม่ต้องการที่จะให้เมืองเมืองนั้นต้องตกไปอยู่ในมือของพวกจินเป่า แม้ว่าเดิมทีพวกเขาจะเข้ามาเพราะเงินรางวัลค่าจ้างที่เอาล่อลวงก็ตาม

 

 

            นี่พวกคุณ….”


            มามารากันเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา เพราะเขาไม่อยากจะเชื่อว่ากลุ่มผู้เล่นพวกนี้คิดที่จะทำอะไรแบบที่พูดออกมา แต่เมื่อเสียงของพวกเขาดังลั่นขึ้นมาพร้อมกับอาวุธประจำตัวที่นำมาเตรียมตั้งท่าโจมตีเอาไว้ พวกนักเวทย์ก็เริ่มเตรียมใช้ทักษะของตนเช่นกัน มามารากันจึงรีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมาทั่วร่างกายทันที

 

            ไปโว้ยพวกเรา ฆ่าเลเจนด์บอสซะ! ลุยยยยย


            ลุยโว้ยยย!”

 

            แทนที่จะเป็นการวิ่งเข้ามาโจมตีศัตรูด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราดอย่างที่พบเห็นได้ทั่วไป แต่ใบหน้าของพวกเขากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะแทนที่ มามารากันยิ้มออกมาก่อนจะโค้งศรีษะเล็กๆให้แก่พวกเขาเพื่อแสดงความขอบคุณ


            เพราะเมื่อเงื่อนไขทุกอย่างถูกต้อง เขาสามารถโจมตีศัตรูของราชินีแห่งนภาได้ทันที

 

            อัสนีบาตคลั่ง ง้าวเทพอัสนี


            มามารากันประกาศทักษะของตนออกมาก่อนจะกระชากถุงมือหนังสีดำทั้งสองข้างโยนทิ้งไปในขณะที่กลุ่มผู้เล่นกำลังวิ่งเข้ามาจากทุกทิศทุกทางเช่นกัน


            เมื่อถุงมือถูกโยนทิ้งไปแล้ว กระแสไฟฟ้าทั่วร่างของมามารากันไหลเวียนมารวมกันที่มือทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาจึงนำมือทั้งสองเข้ามาประกบกัน กระแสไฟฟ้าในมือเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่มันจะเริ่มหลอมรวมกันจนกลายเป็นอาวุธรูปร่างคล้ายกับง้าวทันที ทันใดนั้นเกิดฟ้าผ่าเปรี๊ยงใหญ่ผ่าลงมายังมามารากันอีกครั้ง และเมื่อนั้นง้าวเทพอัสนีของเขาจึงสมบูรณ์แบบ


            มามารากันไม่รอช้าเมื่อเขารู้ดีว่าเวลาของสงครามเหลืออีกไม่มากแล้ว การที่เขาเลือกใช้ทักษะนี้ก็เพราะว่ามันสามารถจัดการกับผู้เล่นกลุ่มใหญ่ได้เป็นวงกว้าง และรวดเร็วกว่าทักษะอื่นใด โดยเฉพาะกับพวกผู้เล่นที่มีเจตนาวิ่งเข้าหาความตายเพียงอย่างเดียวนั้นยิ่งง่ายดาย


            ราชันย์อัสนีย่อเข่าลงเล็กน้อย มือทั้งสองกุมไปที่ด้ามจับของง้าวอัสนีในมือ ก่อนจะเริ่มออกแรงเหวี่ยงมันอ้อมไปทางด้านหลัง เขาหลับตาตั้งสมาธิเพียงชั่ววินาที ก่อนจะตวัดง้าวผ่าไปกลางอากาศเป็นแนวนอนอย่างรวดเร็ว


            สายฟ้าจำนวนมหาศาลพุ่งออกไปรอบทิศทางจากตัวของง้าวอัสนี มันกระจายเข้าใส่พวกผู้เล่นนับพันที่กรูกันเข้ามาทันที ก่อนที่สายฟ้าสังหารเหล่านั้นจะเข้ากลืนชีวิตทั้งหมดตรงหน้า พวกเขายังตะโกนบอกบางสิ่งบางอย่างออกมาอีกครั้งก่อนร่างจะหายไป     

 

            เออ! ก็แค่เนี๊ย! ไอบ้าเอ้ย! สกิลจากนรกขุมไหนวะเนี่ย ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ซักวันข้าหวังว่าจะเก่งให้ได้ซักครึ่งของแกนะไอหนุ่ม!”


            สู้เขานะแม่หนูจีน่า! เธอมันสุดยอดจริงๆ! พวกข้าจะคอยเอาใจช่วย!”


            ช่วยโอโบลฮาร่าให้ได้นะคะคุณจีน่า! ฉันชอบกินขนมปังปุยเมฆที่สุดเลย!”


            ฝากตบกระโหลกไอหยางซักสองสามทีด้วยนะแม่หนู! อั่ก ... อ๊ากกกกกกก


            โอโบลฮาร่าจงเจริญญญญ!! โว้ยยยยย อ๊ากกกกก!”

 

            เสียงตะโกนสุดท้ายจากเหล่าผู้เล่นที่ดังออกมาอย่างไม่ขาดสายทำให้จีน่าต้องใช้มือทั้งสองของเธอขึ้นมาปิดใบหน้าที่มีน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่หยุดเอาไว้ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของผู้เล่นดังระงมมาพร้อมกับเสียงอวยพรให้จีน่าสามารถช่วยเมืองของเธอให้ได้ แม้จะมีเสียงด่ามาบ้างก็ตามที แต่นั่นก็ทำให้จีน่ารู้สึกขอบคุณทุกคนออกมาจากใจ แม้ว่าเธอจะพูดออกไปพวกเขาก็ไม่สามารถได้ยินมันก็ตามที และเมื่อเงื่อนไขสำเร็จ ร่างของจีน่าเริ่มสลายหายไปเป็นละอองอย่างช้าๆ

 

            ขะ ... ขอบคุณ ... ขอบคุณทุกคน ... ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ ...

 

 

            มะ .... ไม่จริง ไม่จริงใช่มั้ย! มันเป็นไปไม่ได้! ผู้เล่นจำนวนห้าพันคนเลยนะ ไม่มีทางที่จะสามารถฆ่าได้หมดแบบนี้แน่! แผนของผมไม่มีทางพลาด คิกกกกคิกกกกก ฮี่ฮี่ฮี่ ฮ่าฮ่า!”


            คาร์ลที่กำลังสติแตกเมื่อเห็นจีน่าใช้เรเปียร์ของเธอป้องกันหัวใจเมืองเอาไว้ เขาหันไปมองหยางที่กำลังยืนกัดเล็บอยู่ทางด้านหลังทันที


            ยะ ... หยาง มัวรออะไรอยู่ครับ! ฆ่านางนี่สิ ฆ่านางนี่สิ!”


            หึหึหึ ... บัดซบเอ้ยหยางเองนั้นก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองควรทำเช่นใด แต่เมื่อเขาสังเกตอะไรบางอย่างที่จีน่าแล้วเขาจึงเริ่มคิดอะไรบางอย่างออกมาได้


            แต่ในขณะที่คาร์ลมัวแต่ขอความช่วยเหลือของหยาง จีน่าสามารถออกแรงปัดดาบพิชิตเมืองให้กระเด็นหลุดออกจากมือของคาร์ลไปได้


            ดาบ ดาบ ดาบ ดาบ ... ดาบพิชิตเมืองของผม อ่า ... ดาบของผม


            คาร์ลรีบคลานเข้าไปหาดาบทองที่นอนนิ่งอยู่กับพื้นทันที หยางเองเมื่อรู้ว่าตัวเองคิดถูกถึงสิ่งที่เห็นตรงหน้า ท่าทีของเขาจากที่กำลังกระวนกระวายก็เปลี่ยนไปทันที


            โอ้ ... ดูจากสภาพแล้ว นางหนูนั่นก็ร่อแร่เต็มทีแล้วนี่


            ฉะ ... ฉันจะไม่ยอมให้พวกคุณชนะแน่ๆ


            จีน่าพูดเสร็จก็ล้มลงไปนั่งกับพื้นทันที แม้เธอจะพยายามเก็บความเจ็บปวดไม่ให้มันแสดงออกมาต่อหน้าศัตรูก็ตาม แต่ทว่ามันก็ยังไม่จางหายไปแม้แต่น้อย มิหน้ำซ้ำในตอนนี้มามารากันไม่ได้อยู่ข้างกายของเธออีกต่อไปแล้ว


            หยางเดินยิ้มเข้ามาหาจีน่าที่กำลังใช้มือของเธอกุมไปที่ท้องทันที มันเริ่มทวีความเจ็บปวดมากขึ้นเรื่อยๆ เธอพยายามจะชี้เรเปียร์ไปยังหยางก็ยังไม่สามารถทำได้ นั่นทำให้รองเจ้าเมืองจินเป่ายิ้มร่าออกมาเมื่อเห็นสภาพไม่ปกติของหญิงสาวตรงหน้า


            ปากเก่งนัก แค่จะยืนยังยืนไม่ได้เลยหรือไง ยอมแพ้ซะเถอะราชินีแห่งนภา สภาพแบบนั้นจะไปทำอะไรได้

           

            ทำลายหัวใจเมือง ทำลายหัวใจเมือง .... ฮี่ฮี่ฮี่ โอโบลฮาร่าต้องเป็นของผม


            คาร์ลที่เข้าไปหยิบดาบพิชิตเมืองมาไว้ในมือได้อีกครั้งพูดขึ้นมา ก่อนจะเซถลาล้มลงไปกับพื้นอีกครั้ง หยางเองตอนนี้เขาไม่ได้สนใจแล้วว่าคาร์ลจะทำอะไรต่อไป เขาเริ่มคิดบางสิ่งบางอย่างที่มันอาจจะเป็นเพราะโชคเข้าข้างตัวของเขาก็เป็นได้


            สงสัยวันนี้จะเป็นวันดี ตอนแรกก็กลัวอยู่เหมือนกันที่เห็นเลเจนด์บอสกลับมาได้ทัน แต่พอเห็นสารรูปแบบนั้นแล้ว นี่มันสวรรค์เข้าข้างข้าชัดๆ!”


            หยางเดินเข้ามาใช้เท้าเขี่ยเรเปียร์ในมือของจีน่าทิ้งจนมันกระเด็นไปไกลทันที แม้จีน่าจะพยายามต่อต้าน แต่ดูเหมือนว่าเรี่ยวแรงของเธอนั้นไม่เหลืออยู่แม้แต่น้อย อีกทั้งความเจ็บปวดที่เล่นงานเธออยู่ก็ยังไม่ยอมปราณีผ่อนปรนให้แต่อย่างใด


            หยางหัวเราะลั่นออกมาต่อหน้าหญิงสาวที่กำลังนั่งขุดคู้อยู่ตรงหน้า หนุ่มหน้าตี๋แสยะยิ้มพร้อมกับเลียริมฝีปากของตน เขาใช้เท้าของตัวเองขึ้นมาเหยียบศรีษะของหญิงสาวเอาไว้ก่อนตะโกนลั่นออกมา


            ทั้งพิชิตโอโบลฮาร่าได้ก็น่ายินดีแล้ว แต่นี่ข้ากำลังจะได้ฆ่าเลเจนด์บอสอีกงั้นรึ ฮ่าฮ่าฮ่า! นี่ข้ากำลังจะเป็นเลเจนด์บอสคนต่อไปงั้นหรือ ฮ่าฮ่าฮ่า! ข้านี่มันโชคดีเกินไปแล้ว! สวรรค์เข้าข้างข้ามากเกินไปแล้ว!!”

 

            ผมชนะแล้ว ผมชนะแล้ว!”

 

            ผมกำลังจะชนะพี่แล้ว ฮี่ฮี่ฮี่ ผมจะชนะแล้ว พี่ ผมชนะพี่แล้วนะ คิกกกคิกกก

 

            คาร์ลเดินเข้ามาถึงหัวใจเมืองอีกครั้ง เขาเงื้อดาบขึ้นเตรียมตั้งท่าฟันในขณะที่ยังพูดพึมพำอยู่เพียงคนเดียว หยางหัวเราะออกเสียงเชียร์ให้คาร์ลจัดการกับหัวใจเมืองอย่างร่าเริง


            เขารู้ดีว่าจีน่าในตอนนี้ไม่มีแม้แต่แรงที่จะขัดขืนบรุษเช่นเขาได้อีก และเขายังทำให้อาวุธประจำตัวของเธอกระเด็นไปไกลจนไม่สามารถคว้ามันมาไว้ได้


            ความยินดีปรีดาแสดงออกบนใบหน้าของชายหนุ่มทั้งสองพร้อมเสียงหัวเราะลั่นไปทั่วห้องโถงกว้างของโบสถ์แห่งแสง

 

            แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่หยางไม่เคยรู้มาก่อน และนั่นอาจจะเป็นความผิดพลาดที่เขากำลังชะล่าใจเช่นนี้ แม้ทุกสิ่งทุกอย่างจะอยู่ในการควบคุมในขณะที่เวลานับถอยหลังเข้าสู่สิบวินาทีสุดท้ายก็ตาม

 

            ในโลกนี้การใช้ทักษะแต่ละอย่างต้องใช้ควบคู่กับอาวุธประจำกาย เป็นเรื่องพื้นฐานที่ทุกคนต้องรู้ไม่ว่าจะเป็นผู้เล่นใหม่กำไลขาวบริสุทธิ์ก็ตามที


            แต่ สำหรับผู้เล่นระดับเลเจนด์บอสและบอสบางคนแล้ว


            พวกเขาไม่จำเป็นต้องใช้อาวุธประจำตัวก็สามารถใช้ทักษะบางทักษะได้เช่นกัน

 

            แปดวินาทีสุดท้าย ...

 

            จีน่าพยายามสะบัดศรีษะของเธอที่ถูกเหยียบอยู่หลายครั้ง เธอกลั้นใจทำทุกสิ่งทุกอย่างให้สามารถมองเห็นชายในชุดผ้าคลุมสีดำที่กำลังจะทำลายหัวใจเมืองทิ้งให้ได้ เธอยอมให้ใบหน้าของเธอถูกพื้นพรมขรุขระบดขยี้จนเกิดบาดแผลมากมาย และเมื่อสายตาของเธอสามารถมองเห็นคาร์ลได้อีกครั้ง เธอจึงรวบรวมทั้งสติและทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเหลืออยู่ชี้นิ้วชี้ที่กำลังสั่นสะท้ายไปยังร่างของชายหนุ่มที่กำลังยิ้มกว้างออกมาทันที

 

            ยุติชีวา

 

            จีน่าเอ่ยทักษะของเธอออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนที่แสงสีขาวนวลกลมจะปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว ก่อนที่มันจะลอยเอื่อยพุ่งเข้าไปปะทะยังร่างของว่าที่เจ้าเมืองโอโบลฮาร่าอย่างรวดเร็ว


            สายตาของหญิงสาวเริ่มพล่ามัว ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงไปเหลือเพียงความมืดมิดที่เธอเห็นเท่านั้น


            และเมื่อร่างของผู้ถือดาบพิชิตเมืองล้มลงพร้อมกับเสียงร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่งดังออกมาจากชายในชุดแมนดารินสีแดงที่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้ากำลังจะวิ่งเข้าไปคว้าดาบทองที่กำลังนอนนิ่งอยู่ตรงหน้าเพื่อจัดการงานที่หลงเหลืออยู่ให้สำเร็จดั่งที่ตั้งใจเอาไว้


            หยางรีบคว้าดาบขึ้นมาเพื่อออกแรงจัดการกับวัตถุกลมเกลี้ยงด้านหน้าอย่างลุกลี้ลุกลน


            แต่เขาไม่รู้ตัวเลยว่า หญิงสาวที่เขาเคยเหยียบย่ำเธอเอาไว้ใต้เท้าเมื่อครู่นี้ กำลังอยู่ด้านหลังของเขาพร้อมกับเสียงเอ่ยทักษะแผ่วเบาจากเธอ

 

            เลเซอร์ พลาสม่า

 

            แสงวูบสีน้ำเงินเข้มจากหญิงสาวผมสีขาววาดผ่านลำตัวของรองเจ้าเมืองจินเป่าในระยะเผาขน มันเข้าปะทะส่งผลให้ร่างตรงหน้าหายวับไปกลายเป็นเพียงอากาศธาตุ ลำแสงเข้มข้นเข้าปะทะกับหัวใจเมืองจนมันสะท้อนออกไป พร้อมกับดาบสีทองที่ล่วงหล่นลงมาและหายไปกลางอากาศพร้อมกับกรอบข้อความประกาศผลของสงครามแจ้งให้ผู้เล่นทั่วโลกรับรู้

 

           
           


Notice World : ประกาศสำคัญจากระบบ

สรุปผล

สงครามแบบพิเศษ

นครจินเป่า และ เมืองโอโบลฮาร่า

จำนวนผู้เข้าร่วมฝ่ายบุกที่เหลือ : 27

จำนวนผู้เข้าร่วมฝ่ายตั้งรับ : 0

ระยะเวลาสงคราม : หมดเวลา

โอโบลฮาร่า เป็นฝ่ายป้องกันเอาไว้ได้

*** ผู้เล่นในปราสาทสมาคมสามารถกลับเข้าสู่เมืองได้ตามปกติ ***

 

 

           

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #97 Maririn147 (@Maririn147) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 22:41

    สมน้ำหน้า ก๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ(?)

    สนุกมาก เลยค่ะ หวังว่า คนในเมืิองคงยอมรีบจีน่านะ
    #97
    0
  2. #96 wannisa1891 (@wannisa1891) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 21:09
    สนุกมากค่ะ
    #96
    0
  3. #95 Joylly? (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 19:50

    ง๊ากกกกกกกกกก


    โคตรพีคในพีคคคค


    สมน้ำหน้าไอหยาง เงินซื้อทุกอย่างไม่ได้หรอกเฟ้ย


    จีน่าาาา​ หนูทำดีมากกกกกกกงื้ออออออออออคลั่งงงงง

    #95
    0