UNISTAR ☾ เดือน.ครึ่ง.เสี้ยว ☾

ตอนที่ 8 : เดือนที่ 7 : วายุแกะ (sheep) หายแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,667 ครั้ง
    16 พ.ย. 61

UNISTAR   เดือน.ครึ่ง.เสี้ยว

- เดือนที่ 7 : วายุแกะ (sheep) หายแล้ว -



(เครดิตภาพ : https://www.wallpaperink.com)





         ผมรู้สึกตัวอีกที ก็ตื่นมาในสถานที่ไม่ค่อยคุ้นเคยเท่าไหร่


            ผมกวาดตามองไปรอบๆ ห้องนี้ดูโล่งๆ เป็นระเบียบอย่างไม่คุ้นตา จนผมสังเกตที่หัวเตียงมีกระดาษจดบันทึกที่เขียนว่า ‘Mary Wille’ ผมก็ตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่หอพักผม แต่เป็นห้องพักในโรงแรมในเครือ MW


            “อ้าว ผู้จัดการ?” ผมเห็นผู้จัดการกำลังยืนกอดอกจังกาอยู่ปลายเตียง ท่าทางเขากำลังหงุดหงิดสุดๆ


            ผมพยายามครุ่นคิดว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง


            เมื่อคืนไปที่ร้านนั่งชิว แล้วไอ้ข้าวก็เทนัดผมไปกับไอ้น้องเด็กหมานั่น


            จากนั้นผมก็เลยดื่มคนเดียว แล้วก็จำอะไรไม่ได้เลย


            ผมมองผู้จัดการ พลันสมองที่เต็มไปด้วยมุกตลกก็เริ่มประติประต่อเรื่องได้


            โทรศัพท์มือถือที่ต้นสังกัดให้ผมไว้ใช้ เขาบังคับให้ผมเปิดระบบ Location ตลอดเวลา เพื่อให้ระบุตำแหน่งของผมได้ เป็นการเช็คความปลอดภัยและติดตามความประพฤติของศิลปินในสังกัดไปในตัว


            ตอนที่ผมคงเมาไม่รู้เรื่อง ผู้จัดการคงไปรับผมมาสินะ


            “ถ้าเมื่อวานเพื่อนเธอไม่โทรมาหาฉัน เธอแย่กว่านี้แน่วายุ” ผู้จัดการบอกผมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ทำให้ผมได้แต่ยิ้มแห้งๆ ตอบกลับไป


            ผมรู้ว่าข้าวเป็นห่วงผมเสมอ และมันรู้ดีว่าผมเมาแล้วเป็นอย่างไร มันก็คงรีบโทรไปบอกผู้จัดการให้มาช่วยดูแลผมน่ะสิ


            เอ่อ แต่ผู้จัดการมาก็ดีแล้ว วันนี้เป็นวันหยุด ไม่มีเรียนสินะ ไอ้ข้าวมีแฟนแล้ว คงทิ้งเพื่อนไปเห่อเที่ยวกับแฟนแน่ๆ ไม่เป็นไร งั้นผมชวนผู้จัดการไปเที่ยวก็ได้


            “นี่ผู้จัดการครับ วันนี้ไปดูหนังกันมั้ย เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง” ผมเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงร่าเริง แต่ผู้จัดการกลับทำหน้าเข้มใส่ผมกลับ


            “ยังจะมีอารมณ์ไปเที่ยวอีกเรอะ!” จู่ๆ ผู้จัดการก็ขึ้นเสียงใส่ ผมได้แต่ทำตาปริบๆ


            อ้าว ผู้จัดการโกรธอะไรผมอ่า


            อ๋อ หรือว่าเมื่อคืน...


            “ผมแค่เมาเองง่า...” ผมพูดเสียงอ่อย “ครับๆ ต่อไปนี้ผมจะไม่ดื่มอีกแล้วก็ได้ มันไม่ดีต่อภาพลักษณ์ไอดอลใช่มั้ยอ่ะครับ”


            “ต่อไปนี้ ฉันจะสั่งเธอห้ามดื่มเด็ดขาด!” ผู้จัดการเอ่ยอย่างหนักแน่น


            ผมอดคิดไม่ได้ว่า หรือเมื่อคืนผมเข้าโหมดเมาแล้วคึกคักเกิน จนแม้แต่ผู้จัดการก็แทบเอาผมไม่อยู่


            “พี่...ผมขอโทษ ทำให้พี่ต้องมาเดือดร้อนดูแลผม” ผมรีบยกมือไหว้ผู้จัดการ ทำให้ผู้จัดการถอนหายใจเบาๆ


            “พี่น่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่คนที่เธอควรขอโทษมากกว่าคือนที”


            หืม ผมฟังแล้วงง ไอ้หมานั่นเกี่ยวอะไร


            “เมื่อคืนไอ้หม...เอ่อ นทีอยู่กับผมเหรอ” ผมถามอย่างสงสัย ทำให้ผู้จัดการส่ายหน้า


            “เปล่า”


            “อ้าว แล้วทำไมผมต้องไปขอโทษมัน...เอ่อ...นทีด้วยละครับ” ผมไม่เข้าใจ


            ผู้จัดการมองหน้าผมนิ่งๆ ขณะที่หยิบโทรศัพท์มือถือแล้วเปิดให้ผมดู


            ในนั้นเป็นโพสต์จากเพจเฟซบุ๊คของสำนักข่าวบันเทิงชื่อดังที่สุดในประเทศ


            Thailand Entertainment News

            เมื่อ 3 ชั่วโมงที่แล้ว

            #ด้อมฮัสกี้ ระเบิดลงลั่นโซเซียล ใครบังอาจอ้วกแตกใส่สแตนดี้อันหล่อเหล่าของนที #เดือนครึ่งเสี้ยว

            แฟนคลับนทีลั่นวาจา ถ้าลากตัวคนทำมาประจานไม่ได้ ก็จะขอยอมตายคาแฟนด้อม!


            ในโพสต์มีภาพประกอบด้วย เป็นภาพสแตนดี้นำเสนอสินค้าเครื่องสำอางของหน้าร้าน Molly Wally ตรงร้านช็อปริมถนนใหญ่ สแตนดี้ไอ้หมาที่หน้าตาอุบาทว์อยู่แล้วของหมอนั่น พอแต่งแต้มสีสันไปด้วยอ้วก ก็ยิ่งอุบาศว์เข้าไปใหญ่ จนผมเห็นแล้วถึงกับ....


            “ว่ะฮ่ะฮ่ะฮ่าๆ” ผมกุมท้องหัวเราะลั่นจนท้องขัดท้องแข็ง


            ก็ดูสภาพมันสิ แม่งโคตรตลก ที่สุดของความทุเรศ คอยดูนะ ถ้าผมเจอมันเมื่อไหร่ ผมจะหัวเราะเยาะให้หน่ำใจ เรื่องพรรคนี้จะต้องทำให้ไอ้หมานั่นอับอายไปตลอดการเป็นยูนิสตาร์อย่างแน่นอน


            “โอ้ย พี่ครับ ฮ่ะๆ ขำไม่ไหวแล้ว ใครเป็นทำอ่ะ ผมอยากรู้จักจริงๆ”


            ผมถึงกับหยุดหัวเราะไม่ได้เลย แค่นึกหน้าไอ้หมานั่นตอนเห็นข่าวนี้ ก็โคตรพ่อโคตรแม่ฮาสุดๆ


            ผมนับถือคนทำจริงๆ นะ อยากจะคารวะหลายๆ จอกเลย แม่งต้องเป็นพวกเดียวกับผมแน่นอน ที่เหม็นขี้หน้าไอ้หมานั่นสุดๆ ฮ่าๆ


            “ยังจะมีหน้ามาหัวเราะอีก!” ทว่าผมกลับโดนผู้จัดการตวาดใส่ ทำให้ผมหัวเราะค้างแบบงงๆ


            ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไร ประตูห้องพักผมก็เปิดออก แล้วผมก็เห็นพีดีกวางกำลังเดินดุ่มๆ เข้ามา


            “สวัสดีครับพี่กวาง” ผมยิ้มทักทายพี่กวางอย่างร่าเริง ข่าวเมื่อกี้นี้ทำให้ผมอารมณ์ดีสุดๆ


            จะว่าไปวันนี้ห้องผมดูครึกครื้นดีแหะ แต่ทำไมพี่กวางต้องทำหน้าเหมือนกำลังโกรธสุดขีดแบบนั้นล่ะ


            “วายุ รู้ตัวมั้ยทำอะไรลงไป!” พี่กวางมาถึงก็ระเบิดลงใส่ผมเลย


            “พี่กวาง ผมทำอะไรอ่ะ” ผมเกาหัวงงๆ ผมไปทำอะไรให้พี่กวางโกรธเหรอ


            “ยังมีหน้าจะถาม! ดูซะนี่” พี่กวางโยนแท็ปเล็ตวางลงบนเตียง ซึ่งนั่นเป็นภาพข่าวสแตนดี้ไอ้หมาโดนแต้มอ้วกอีกตามเคย


            แค่ผมเห็นข่าวนี้อีกรอบ ผมก็แทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ โอ๊ย มันฮาจี้ชะมัด สะใจสุดๆ


            “ยังมีหน้ามาขำ!” พี่กวางตวาดเสียงดัง ทำให้ผมหุบยิ้มลงอย่างตกใจ


            “ก็...” ผมพูดเสียงอ่อย “มีคนอุแหวะ...เอ่อ อาเจียนใส่สแตนดี้ไอ้...เอ่อ นที พี่กวางก็ไปโกรธคนทำสิครับ ไม่เห็นเกี่ยวกับผมตรงไหนเลย”


            “ไม่เกี่ยวเหรอหะ ไม่เกี่ยวได้ไงหา!” พี่กวางขมวดคิ้วนิ่วหน้า ขณะกดแท็ปเล็ตอย่างโมโห แล้วเปิดคลิปหนึ่งซึ่งมาจากกล้องวงจรปิดให้ผมดู


            “ถ้าไม่ใช้เส้นสายเครือเมธาฯ สั่งปิดคลิปนี้ไว้ ป่านนี้โดนปล่อยว่อนไปทั่วเน็ตแล้ว!”


            ผมมองดูคลิปที่เปิดอยู่ ในวีดีโอเป็นตอนกลางคืน ด้านหน้าร้านช็อปเครื่องสำอาง Molly Welly ที่ยูนิสตาร์เป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ ซึ่งมีสแตนดี้ยูนิสตาร์ตั้งไว้หน้าร้าน และจู่ๆ ก็ผู้ชายคนนึงเดินโซซัดโซเซเหมือนคนเมาเข้ามา มาถึงก็หยุดตรงหน้าสแตนดี้ไอ้หมาพอดี


            ในคลิปไม่มีเสียง แต่ผู้ชายในคลิปทำท่าโหวกเหวกโต้เถียงกับสแตนดี้เหมือนกับคนบ้า


            ผมไม่เห็นหน้าผู้ชายในคลิป แต่ทำไมทั้งรูปร่างและเสื้อผ้ามันดูคุ้นตาจังเลยแหะ


            ฉับพลัน ภาพในความทรงจำเมื่อคืนที่ผมลืมไปแล้วหลายส่วน ก็ปรากฎขึ้นมาในหัว


            ผมเคยคิดว่าผมเหมือนฝันเห็นไอ้หมานั่น กำลังยืนเก็กหล่อทั้งที่ไม่เห็นจะหล่ออยู่ตรงหน้าผม


            “มึง มองหน้าหาเรื่องกูเหรอ จะมาปากหมาใส่กูอีกใช่มั้ยวะ” พอผมเจอหน้ามันในฝัน ผมก็ฉะใส่มันทันที


            ทว่ามันกลับมองผมนิ่งๆ ไม่ลั่นปากหมาเหมือนปกติ


            “เอ้า ทีงี้เงียบทำไม เถียงกูไม่ออกน่ะสิ หึ เป็นไงล่ะ ยอมแพ้กูแล้วใช่มั้ยล่ะ” ผมหัวเราะเยาะมัน แต่มันก็ยังมองผมนิ่งๆ ไม่พูดอะไรอีก


            “สวัสดีไตสิ กูไม่ชินที่มึงมาเงียบใส่กูแบบนี้เลย พูดอะไรสักหน่อยสิเว้ย” ผมโวยวายใส่มันต่อ แต่มันก็ยังเงียบ


            “เออ ไม่พูดงั้นกูถือว่ามึงยินดีให้กู ด่ามึงนะ ไอ้หมาขี้เรื้อนเลือดซบเฮงซวย!”


            มันก็ยังเงียบ ทำให้ผมต้องรีบหาเรื่องด่ามันต่อ


            “มึงรู้มั้ย ถึงแฟนๆ จะจิ้นกูกับมึงยังไง แต่กูขอบอกตรงนี้เลยนะ กูก็ไม่มีวันชอบหมาอย่างมึงลงหรอกเว้ย!” ผมบ่นไร้สาระใส่มัน


            “โดยเฉพาะที่กูต้อง...โดนมึง...” ผมเผลอนึกถึงฉากอิ๊อ๊าแสนอัปยศซึ่งแฟนๆ แต่งขึ้นมา


            ผมพลันเริ่มรู้สึกเหมือนมีกรดไหลย้อน อาหารทุกอย่างที่กินลงไปมันก็เริ่มจะย้อนศรไหลออกมา


            อุแหวะ....


            แล้วภาพความทรงจำของผมกับภาพในคลิปนั้นก็ตรงกันพอดี


            ผมหรี่ตามองเล็กน้อย ตอนอุแหวะ มันก็เป็นภาพที่ไม่น่าดูเท่าไหร่


            หลังจากผู้ชายคนนั้นอ้วกเสร็จก็เหมือนจะหมดแรง ก็นอนกลิ้งอยู่แถวนั้นสักพัก ผ่านไปไม่นานก็มีรถตู้ที่แสนคุ้นเคยมาจอด แล้วก็มีคนที่เหมือนเป็นผู้จัดการช่วยประคองชายคนนั้นขึ้นรถไป


            ผมมองหน้าพี่กวาง แล้วก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ


            ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมพี่กวางต้องโกรธผมด้วย


            “พี่กวาง” ผมพยายามทำเสียงอ้อนพี่กวาง


            “มันก็เป็นแค่สแตนดี้เอง ไม่เห็นต้องซีเรียสเลย”


            “ไม่ซีเรียสเหรอ แต่แฟนคลับนทีโกรธจัดมากนะ” พี่กวางปั้นหน้าตึงใส่


            “แหม ต่อให้เขารู้ว่าผมเป็นคนทำ มันก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ด้อมหมารักมากมากไม่ใช่เหรอครับ”


            เอาจริงๆ แค่อ้วกใส่สแตนดี้ ก็ยังรู้สึกไม่สะใจเท่าไหร่เลย ถ้าได้อ้วกใส่ไอ้หมาจริงๆ คงสะใจกว่านี้ ฮ่ะๆ


            “ไม่เห็นเป็นไรเหรอ ไม่เป็นไรได้ไงหา!” จู่ๆ พี่กวางก็มาตีผมรัวๆ ทำเอาผมสะดุ้งตกใจสุดๆ


            “โอ๊ย พี่กวาง ตีผมทำไม เจ็บนะครับ โอ๊ย” ผมครวญคราง ขณะพยายามปกป้องตัวเองจากฝ่ามืออรหันต์ของพี่กวาง ทำไมพี่กวางมือโคตรหนักขนาดนี้ แฟนพี่กวางทนได้ยังไงเนี่ย


            “วายุ นายเป็นใคร! นายเป็นยูนิสตาร์!” พี่กวางตีผมพร้อมกับอบรมผมไปด้วย


            “เป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ของ MW!  เป็นตัวเด่นของแบรนด์ร้านอาหารและสินค้าบริโภค! ใครๆ ก็บอกว่า นายพรีเซนท์ของกินทุกอย่างได้อร่อยมาก แต่ถ้าได้ห็นอ้วกที่นายพ่นใส่สแตนดี้นที เขาจะยังรู้สึกว่าอร่อยอยู่มั้ยหา!”


            “โอ๊ย พี่กวางครับ พอก่อน” ผมปัดป้องตัวเอง แต่พี่กวางพูดไปก็ยังไม่หยุดตีผมเลย ผมพยายามส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากผู้จัดการ แต่ผู้จัดการกลับส่ายหน้าเบาๆ เหมือนบอกว่าเรื่องนี้ช่วยไม่ได้จริงๆ


            “ผลกระทบมันไม่ใช่แค่ภาพลักษณ์นายนะวายุ! แต่ยังไปถึงภาพลักษณ์ของแบรนด์ที่นายนำเสนอ! คิดบ้างมั้ยหะว่าถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผย ไม่ใช่แค่หุ้น MW Entertainment ที่ดิ่งลงเหว แต่จะพาล่มจมไปหมดทั้งสินค้าร้านอาหารทุกอย่างที่นายเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์!”


            ผมไม่ยักรู้มาก่อนว่า มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ขนาดนี้


            พอพี่กวางพูดจบ พอเห็นผมนั่งหน้าจ๋อย พี่กวางก็หยุดตีผม ให้ผมได้มีโอกาสหยุดพักลูบๆ แขนที่แดงก่ำไปหมดแล้ว


            “พี่กวาง...พี่คงไม่ไล่ผมออกจากยูนิสตาร์เพราะเรื่องนี้ใช่มั้ยครับ” ผมถามขณะส่งสายตาปริบๆ


            อย่าไล่ผมออกเลยนะ ผมมีความสุขที่ได้อยู่กับด้อมหวาย ผมยังอยากอยู่กับแฟนๆ นะ ถึงจะต้องเจอหน้าไอ้หมาบ่อยๆ ก็ตาม


            พี่กวางมองผมแล้วก็ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง


            “ไล่ออกไม่ได้ ไม่งั้นแฟนคลับจะยิ่งสงสัย” พี่กวางเอ่ย


            “งั้น...ผมควรทำไงดีอ่ะ” ผมถามเสียงแผ่ว


            พี่กวางมองหน้าผม จากนั้นก็โบกมือเรียกทีมงานหลายคนที่ยืนรออยู่ด้านนอก พอพวกเขาเข้ามา ผมก็เหมือนจะจำได้ว่าพวกเขาเป็นช่างแต่งหน้าทำผมของยูนิสตาร์


            “วายุ รีบอาบน้ำแต่งตัว คืนนี้ไปออกงาน” พี่กวางพูดสั้นๆ แต่ผมรู้สึกไม่เคลียร์เลยต้องถามต่อ


            “ไปงานอะไรเหรอครับ” ผมครุ่นคิด เหมือนจำได้ลางๆ ว่า วันนี้ไม่มีถ่ายทำรายการ ไม่มีถ่ายแบบ ไม่มีอีเวนท์แบรนด์ ไม่มีงานอะไร เมื่อวานผมถึงได้ไปนั่งชิวที่ร้านนั่น


            “ไปงานเปิดตัวซีรีส์ของ MWTV ประจำปีนี้”


            คำตอบของพี่กวาง ทำให้ผมชะงัก


            นอกจากไม่ช่วยให้เคลียร์ขึ้น ยังทำให้งงยิ่งกว่าเดิม


            ผมเคยเล่นซีรีส์ของ MWTV ด้วยเหรอ ผมครุ่นคิด


            อืม จริงอยู่ว่าเคยมีผู้กำกับเรียกผมไปแคสติ้งหลายครั้ง แต่สุดท้ายทุกคนก็ต้องพ่ายแพ้ต่อสกิลการดัดแปลงสคริปต์ให้กลายเป็นมุกตลกของผม ฮ่าๆ คิดแล้วก็รู้สึกภาคภูมิใจมากเหลือเกิน


            ตอนนี้ผม...ไม่มีงานแสดงนี่นา


            “ไปทำไมอ่ะครับ” ผมถาม ก็ไม่มีซีรีส์สักเรื่องผมจะไปเปิดตัวเพื่ออะไร หรือจะให้ผมไปโชว์ตัวหล่อๆ เรียกเรตติ้งเฉยๆ


            “เป็นงานด่วน ต้องรีบสร้างกระแสอื่นเพื่อกลบข่าวเสีย” พี่กวางอธิบายสักพัก ก็เริ่มนิ่วหน้าใส่ผม


            “เลิกพูดได้แล้ว! เตรียมตัวได้แล้วไป๊!”


            โหย วันนี้พี่กวางโหดจังเลยครับ





 

         ผมไม่เข้าใจว่าแค่ให้ผมไปโชว์ตัวเรียกเรตติ้ง ทำไมถึงขนาดต้องจริงจัง จัดให้ผมแต่งเครื่องแบบยูนิสตาร์เต็มยศ เซ็ตทรงผมกับแต่งหน้าผมเสียดิบดี จนผมออกมาเต็มฟูลออปชั่นพอๆ กับงานแฟนมีตติ้งยูนิสตาร์เลย


            ถึงผมจะรู้สึกภาคภูมิใจที่เห็นตัวเองหล่อเหลาขนาดนี้ แต่ผมก็รู้สึกไม่เข้าใจอยู่ดีว่าพี่กวางจะให้ผมไปทำอะไร พอถามมากไป พี่กวางก็ไม่อธิบายอะไรด้วย


            พอผมเตรียมตัวเสร็จ ผู้จัดการก็พาผมนั่งรถตู้ไปที่ Mineral Hall ซึ่งเป็นฮอลล์ของห้างสรรพสินค้าในเครือ MW ซึ่งใช้จัดงานเปิดตัวซีรีส์ทุกปีของ MWTV มีสื่อมวลชนมาทำข่าวกันมากมาย และมีแฟนคลับของดารานักแสดในสังกัดผมมายืนรอกันจนแน่นขนัด


            หน้าฮอลล์มีพรมแดงให้พวกนักแสดงที่มาถึงแล้วเดินเปิดตัวไปพร้อมกับเสียงตอบรับของแฟนคลับ ผู้จัดการก็บอกผมให้ผมเดินตามพรมแดงเหมือนดาราคนอื่นด้วยเช่นกัน


            เรื่องเดินแบบยิ้มแย้มทักทายแฟนคลับไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผมหรอก พอผมก้าวเดินขึ้นพรมแดง ก็มีสื่อมวลชนพากันเข้ามารุมถ่ายรูป พร้อมด้วยมีเสียงกรี๊ดจากแฟนคลับมากมาย ทั้งที่พวกเขาน่าจะไม่ใช่ยูนิตี้ แต่ก็ยังรู้จักผม


            “เดี๋ยวนะคะ นั่นมันวายุ ยูนิสตาร์นี่นา! เอ๊ะ เป็นไปได้อย่างไรนะ ในงานเปิดตัวนี้ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีสมาชิกยูนิสตาร์มาร่วมงานด้วย ชักสงสัยแล้วสิคะว่าจะเป็นซีรีส์เรื่องไหน ทำไมถึงไม่เคยได้ยินข่าวมาก่อนเลย แบบนี้ต้องรอติดตามกันแล้ว”


            ผมได้ยินนักข่าวรายงานออกกล้อง ทำให้ผมยิ้มเฝื่อนๆ เล็กน้อย


            ถ้าเขารู้ว่าจริงๆ แล้วผมแค่มาเดินหล่อๆ แต่ไม่มีซีรีส์กับเขาเลยสักเรื่อง... มันคง...


            แต่ไม่เป็นไรหรอก หล่อไว้ก่อน วายุสอนไว้


            “กรี๊ดด นั่นพี่วายุนี่นา” “พี่วายุมาด้วยเหรอ”


            “กรี๊ด จะเป็นซีรีส์แนวไหนอ่ะ”


            “ถ้าเป็นรักนอร์มอล ด้อมหวายร้องไห้แน่เลย”


            “ต่อให้เป็นวาย แต่ถ้าพระเอกไม่ใช่นที ด้อมฮัสกี้โอดครวญแน่นอน”


            “ไม่หรอกมั้ง อาจจะไม่ใช่แนวรักก็ได้”


            ผมโบกมือให้แฟนคลับทุกคน ซึ่งเขาอาจไม่ใช่แฟนด้อมหวายหรือแฟนคลับยูนิสตาร์ เพราะเรื่องวันนี้คงเซอร์ไพรส์มากๆ จนยูนิตี้ก็คงไม่รู้ข่าวกันมาก่อน ที่นี่จึงแฟนคลับของดาราคนอื่น แต่พวกเขาก็ยังต้อนรับผมเป็นอย่างดี


            ด้านในฮอลล์ มีเก้าอี้วีไอพีที่จัดไว้ด้านหน้าใกล้กับเวที เฉพาะสำหรับนักแสดงหรือผู้กำกับที่มาร่วมงาน ผมเดินเข้าไปตรงส่วนนั้น ก็ดาราในสังกัดหลายคนทักทายผม ผมก็ทักทายตอบตามมารยาท แต่ก็ไม่ค่อยได้คุยกันมาก เพราะผมไม่ได้ทำงานอยู่ในสายการแสดง เลยไม่ค่อยได้เจอพวกเขาเท่าไหร่ ผมมักจะสนิทพิธีกรในสายวาไรตี้มากกว่า


            “กรี๊ดดด นั่นมันนที ยูนิสตาร์นี่นา”


            ผมได้ยินเสียงกรีดร้องจากแฟนคลับ ทำให้ผมต้องหันไปมองทันที ผมเห็นไอ้หมานั่นเดินเข้ามาชุดเครื่องแบบยูนิสตาร์เต็มยศเช่นเดียวกับผม


            ทันทีที่ผมเห็นหน้ามัน ภาพอ้วกบนสแตนดี้ก็ผุดขึ้นมาทันที


            ผมเกือบจะหัวเราะก้าก แต่พอนึกถึงความเจ็บปวดจากฝ่ามือพี่กวางที่ยังทิ้งไว้บนแขนผม เสียงหัวเราะมันก็ค้างอยู่ที่คอ


            ไอ้หมอนั่น...จะรู้หรือยังว่าผมเป็นคนทำ


            ว่าแต่มันมาทำไมเนี่ย หรือพีดีกวางก็ให้มันมาโชว์ตัวหล่อๆ เหมือนกับผม


            มันมาถึงก็ทักทายดาราคนอื่นๆ ตามมารยาทเช่นเดียวกัน พอมันเห็นผม มันก็ชักสีหน้าใส่เล็กน้อย ทำให้ผมเชิดหน้าใส่มันกลับทันที


            มันถูกจัดให้มานั่งข้างผม ซึ่งผมเตรียมคิดไว้แล้ว ว่าถ้ามันมาปากหมาใส่ผม ผมมีสารพัดคำหยาบพร้อมเป็นอาวุธโต้กลับทันที


            ถ้ามันว่า ‘ไอ้ตี๋’ ผมจะด่า ‘ไอ้หมา’


            ถ้ามันว่า ‘ไอ้ลิงเผือก’ ผมก็จะสวน ‘ไอ้ขี้เรื้อน’


            เอาสิ วันนี้ผมพร้อมสุดๆ


            ทว่าประโยคแรกที่มันพูดกับผม


            “มึงเกลียดกูขนาดนั้นเลยเหรอวะ”


            หืม...


            ผมอึ้งไปเล็กน้อย รู้สึกไม่ชินที่มันไม่ได้มาพ่นคำหมาๆ ใส่ผมเหมือนอย่างเคย แต่มาถามว่าผมเกลียดมันมั้ยอ่ะนะ


            เอ้า แน่นอนสิ กูโคตรจะเกลียดมึงเลย


            “กูว่ามึงก็เกลียดกู ไม่แพ้ที่กูเกลียดมึงหรอก” ผมก็ย้อนมันกลับ


            มันมองหน้าผมกลับ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ทำให้ผมขมวดคิ้วนิ่วหน้า


            วันนี้มันเป็นอะไรวะ ผมคิดในใจ ปกติผมโดนหมากัดบ่อยๆ มาวันนี้รู้สึกไม่ชินที่หมาไม่กัดอย่างบอกไม่ถูก


            “วันนี้ควรเป็นวันพักผ่อนของกูแท้ๆ แต่กลับโดนสั่งให้มาออกงาน แถมยังจะต้องมาเจอไอ้หมาอย่างมึงอีก”


            ผมเห็นมันเงียบนัก ก็เลยแขวะซะเลย เผื่อจะยั๊วะอารมณ์มันได้บ้าง


            คำพูดของผม ทำให้มันหันมามองผมทันที


            “ยังมีหน้ามาบ่น นั่นก็เพราะว่ามึง...”


            มันทำท่าจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็เงียบไป ทำให้ผมหรี่ตามอง


            “ทำไม...กูทำไมหา...”


            มันส่ายหน้าเบาๆ แล้วพูดพึมพำ


            “มึงไม่ควรกินเหล้าจริงๆ”


            เอ๋ หรือว่า มันรู้เรื่องแล้วงั้นเหรอ...


            ผมรู้สึกร้อนตัว เลยรีบเบี่ยงประเด็นทันที


            “กูจะบอกให้ กูไม่ได้เมาเหมือนกันทุกครั้งหรอกนะ ความเมากูพิเศษมาก บางทีกูก็ทำเรื่องสุดยอดมากๆ”


            “สุดยอดเหรอ” มันเลิกคิ้ว ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะหึ


            “อืม ใช่ สุดยอด”


            “อะไรวะ” ผมสบถเบาๆ อย่างงงๆ เพราะถ้าผมมองไม่ผิด เหมือนจะเห็นมันยิิ้มนิดๆ ด้วย เป็นรอยยิ้มที่ประหลาด ไม่เหมือนรอยยิ้มกวนส้นเหมือนปกติ


            “มึงยิ้มทำซากอะไรวะ คิดว่ายิ้มแล้วจะหล่อสู้กูได้เหรอ ไม่มีทาง” ผมแซะมันทันที มันเหมือนเพิ่งรู้ตัวเลยรีบหุบยิ้มทันที


            “กูไม่ได้ยิ้มว่ะ ไอ้ตี๋ตาถั่ว” มันทำหน้าตึงใส่ผม “มึงเมาแล้วทำแต่เรื่องอุบาทว์ แถมยังเสือกจำไม่ได้อีก แม่ง น่าโมโหชะมัด”


            “ทำไมวะ กูจะเมาแล้วไปหนักหางมึงเหร...” ผมกำลังจะหาเรื่องมัน แต่กลับฉุกคิดขึ้นมาอย่างสงสัย


            ว่าแต่...เฮ้ย มันรู้ได้ไงวะ ว่าผมเมาแล้วมักจะจำอะไรไม่ค่อยได้ อาจมีจำได้บ้าง ถ้ามีภาพหรือเสียงที่มาสะกิดเช่นคลิปนั่น แต่ถึงจำได้ ก็จำได้ไม่หมดทุกอย่างอยู่ดี


            “มึงมั่วไอ้หมา กูเมาแล้วจำได้ทุกครั้งเว้ย!” ผมโต้แย้ง ทำให้มันเหลือบมองผม


            “เหรอวะ” มันแสดงออกชัดเจนว่าไม่เชื่อผม


            “งั้นไหนมึงบอกสิ มึงเคยทำอะไรกับกูตอนเมาไว้บ้าง”


            “กะอีแค่สแตนดี้มึง ทำไมวะ เดือดร้อนนักเรอะหะ” ผมย้อน มันจะหาเรื่องผมเรื่องที่ผมแหวะใส่สแตนดี้มันงั้นเรอะ ผมไม่รับผิดชอบหรอกนะเว้ย


            “เห็นมะ มึงจำไม่ได้จริงๆ ด้วย” มันส่ายหน้าอย่างระอา


            ผมฟังที่มันพูดแล้วยิ่งงง


            “ผู้จัดการบอก เมื่อคืนมึงไม่ได้อยู่กับกู มึงจะมารู้เรื่องอะไรวะ”


            “ไม่ใช่เมื่อคืนสิโว้ย” มันแย้งผม


            “หะ ไม่ใช่เมื่อคืนแล้วเมื่อไหร่วะ” ผมยิ่งงงหนัก


            ปกติผมเมาแล้วอยู่กับไอ้ข้าวตลอดนี่หว่า ถึงผมมักจะจำอะไรไม่ค่อยได้ แต่ข้าวก็เล่าเสมอก็เกิดอะไรขึ้น บางทีก็อาจมีความทรงจำเหลือลางๆ บางทีก็นึกอะไรไม่ออกเลย


            ถ้าผมจะเมาโดยไม่อยู่กับข้าว บางทีก็อาจจะมีสังสรรค์บ้างในวงการบันเทิง แต่ก็น่าจะมีผู้จัดการอยู่ด้วยตลอด เพราะผู้จัดการเองก็รู้ว่าปล่อยผมเมาให้คนอื่นเห็นไม่ได้


            เท่าที่ผมจำได้ ไม่เห็นจะเคยมีไอ้หมาหลุดมาในเหตุการณ์ตอนผมเมาแม้แต่ครั้งเดียว ผมนึกไม่ออกจริงๆ สงสัยมันจะมั่วนิ่มแน่ๆ


            “ก็ตอนนั้นไงวะ ที่ไปฉลอง...”


            ไอ้หมากำลังจะพูด แต่ยังไม่ทันต่อให้จบ งานเปิดตัวก็เริ่มต้นแล้ว ทำให้ไอ้หมานั่นเงียบ ส่วนผมก็นั่งสงบเสงี่ยม จนลืมเรื่องที่คุยค้างไว้เสียสนิท


            ผมถูกผู้จัดการย้ำตลอดเดินทางมาที่นี่ว่า งานนี้เป็นงานสำคัญมากๆ ของดาราหลายคน ไม่ว่าอย่างไรผมก็ต้องให้เกียรติงาน และรักษาภาพลักษณ์ของต้นสังกัด ถึงแม้ผมอยากจะหมั่นไส้ไอ้หมาที่นั่นอยู่ข้างๆ ขนาดนี้ แต่ผมก็ต้องฝืนปั้นหน้ายิ้มตลอดงาน เพราะไม่รู้จะโดนกล้องจับตอนไหนบ้าง


            พิธีกรออกมาแนะนำตัว เกริ่นพูดถึงโปรเจ็คซีรีส์รวมๆ ในปีนี้ จากนั้นในงานทยอยเปิดตัวทรีเซอร์ซีรีส์เรื่องใหม่ของ MWTV ท่ามกลางเสียงเชียร์ของแฟนคลับมากมาย มีทั้งดาราหน้าใหม่และหน้าเก่าที่มีชื่อเสียงขึ้นไปพูดถึงละครเรื่องใหม่ของตัวเองบนเวที


            จากนั้น ซีรีส์ก็ทยอยเปิดตัวไปเรื่อยๆ จนเกือบสิบเรื่อง มีทั้งแนวรัก ดราม่า ครอบครัว คอมเมดี้ โรงเรียน ไปจนถึงสืบสวน ดาราทุกคนก็ขึ้นไปเปิดตัวบนเวทีกันหมดแล้ว ยกเว้นผมกับไอ้หมานั่นที่ยังนั่งหน้าสลอนอยู่แบบนี้ แหงละสิ ผมมีซีรีส์ที่เล่นกับพวกเขาที่ไหนกันเล่า


            “และสำหรับเรื่องสุดท้าย ถือว่าค่อนข้างเซอร์ไพรส์เลยละครับสำหรับงานวันนี้ สัญญากันก่อนนะครับว่า ถ้าเปิดทรีเซอร์แล้วอย่ากรี๊ดกันดังมากล่ะครับ ฮ่าๆ”


            พอพิธีกรพูดถึงซีรีส์เรื่องสุดท้าย ผมก็มองดูนาฬิกาในมือถือ คงใกล้จะเลิกงานแล้วละมั้ง


            ผมมองดูหน้าจอซึ่งกำลังเปิดฉายอย่างง่วงๆ ท่าทางผมคงยังมีอาการเมาค้างหลงเหลืออยู่ ถึงได้รู้สึกมึนๆ หัวแบบนี้ ถ้าจบงานได้กลับไปนอนพักไวๆ ก็คงจะรู้สึกดีขึ้น


            ‘จากคู่จิ้นดัง...สู่คู่จริงบนจอแก้ว’


            ผมมองดูข้อความที่ปรากฎบนทรีเซอร์ แล้วก็เริ่มรู้สึกสะลึมสะลือ


            ‘จากกระแสฟินบนโซเชียล สู่เรื่องราวอันสุดฟินที่ิยิ่งกว่าความเรียล’


            ผมมองข้อความพลางคิดตามอย่างไม่ใส่ใจ สงสัยซีรีส์เรื่องนี้คงเกาะเทรนด์ฮิตไวรัลจากโซเซียล


            ตอนที่ผมกำลังอ้าปากหาว พอเห็นภาพของตัวเองที่ปรากฎบนหน้าจอ จากที่ปากที่อ้าหาว ก็พลันเป็นอ้าค้างในบัดดล


            กรี๊ดดดด!


            เสียงเชียร์ของแฟนคลับดังมากๆ ดังแบบมากสุดๆ ชนิดว่าคงลั่นไปนอกฮอลล์


            บนหน้าจอนั้น ทำไมต้องมีภาพผมกับไอ้หมาด้วยล่ะวะ


            ‘พบกับเรื่องราวของสอง ‘เดือน’ คู่จิ้น’

            มาร่วมแบ่ง ‘ครึ่ง’ ความสุขไปพร้อมๆ กัน

            ‘พา ‘เสี้ยว’ หัวใจไปโลดแล่นบนความฟิน’


            ‘เดือนครึ่งเสี้ยวเดอะซีรีส์’


            หะ ตอนนี้ผมช็อคกิมกี่ไปแล้ว


            ส่วนเสียงแฟนคลับยังคงกรี๊ดไม่หยุดอย่างต่อเนื่อง


            “โอโห้ ถ้าเสียงตอบรับดีขนาดนี้ งั้นต้องรีบเชิญสองหนุ่มคู่จิ้นดังที่กำลังเป็นคู่จริงในซีีรีส์ ขึ้นเวทีมาพูดคุยกันอย่างด่วนๆ เลยนะครับ ฮ่าๆ”


            หรือว่า...นี่น่ะเหรอคือวิธีการที่พี่กวางบอกไว้


            ‘สร้างกระแสกลบข่าวเสีย’


            ผมกับไอ้หมานั่นมองหน้ากันเองโดยไม่ได้ตั้งใจ


            ดูจากสีหน้าตื่นตะลึงของมันแล้ว ผมก็เดาได้ไม่ยากเลย มันก็คงโดนพีดีกวางหลอกให้มางานนี้ โดยไม่รู้อะไรมาก่อน ไม่ต่างจากผม


            “เล่นซีรีส์อะไรวะ กูไม่เห็นรู้เรื่อง!”


            แล้วผมกับไอ้หมาก็เผลอสบถเป็นเสียงเดียวกัน


      



Writer's Talk

เรื่องรักๆ แบบไม่จริงที่อาจจะกลายเป็นจริงของสองคนนี้ได้เริ่มต้นแล้ว555 ตอนนี้อัพดึกหน่อยเพราะเพิ่งเขียนเสร็จสดๆ ร้อนๆ เลย 

เราคงจะได้เห็นโมเมนท์ของสองคนนี้มากขึ้น เหมือนกับที่แฟนคลับในเรื่องอยากเห็นกันมาเนิ่นนาน ฮ่า

ขอบคุณทุกความคิดเห็นและขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามมากๆ เลยนะคะ กอดดด

ตอนนี้ #เรือครึ่งเสี้ยว เปิดรับลูกเรือเพิ่มไม่จำกัดจำนวน 55555 อย่าลืมมาเข้า #ด้อมหวาย และ #ด้อมฮัสกี้ ไปด้วยกันน้า~~


-------------------------------

แฮชแท็กประจำเรื่อง #เดือนครึ่งเสี้ยว

Twitter : @colourfulearth ใช้ชื่อว่า L.Loklalla จ้า

Facebook Page : EarthLok - ล.โลกลัลล้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.667K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,988 ความคิดเห็น

  1. #2975 fahriyafhon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 21:42
    ชอบคู่นี้สุดๆ มวยถูกคู่ 55
    #2,975
    0
  2. #2954 0930710570 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 19:32
    กรี้ดดดดดดดด
    #2,954
    0
  3. #2894 fairykate27 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 03:21
    พี่กวางเอาแล้วว กัปตันเรืออ 5555
    #2,894
    0
  4. #2862 poopo555 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:53
    สุดจริงไรจริง
    #2,862
    0
  5. #2781 mmmmay2311 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 14:12
    พี่กวางสุดยอดไปแล้ววววว
    #2,781
    0
  6. #2436 morakot3014 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 04:46
    สุดจริงๆบริษัทนี่
    #2,436
    0
  7. #2423 Scret-mn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 17:46

    กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว...
    #2,423
    0
  8. #1762 Cream_2546 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 17:43
    กรี๊ดดดดดดด
    #1,762
    0
  9. #1747 iamcherry2403 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 01:11
    พีดีนี่ เปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสจริงๆ
    #1,747
    0
  10. #1620 SANSANEE1827 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 00:06
    คู่จริงกำลังมา
    #1,620
    0
  11. #1324 Raatty (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 11:04
    จากคู่จิ้นกำลังจะกลายเป็นคู่จริงแล้วววววว แล้ววายุไปทำอะไรไว้กับนทีกันล่ะหืมมม
    #1,324
    0
  12. #1254 MARKTUAN190 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 02:23
    วายุเอ๊ยเมาจนได้เรื่องละน๊อ
    #1,254
    0
  13. #1199 PareWaPkh (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 08:22
    นทีต้อองโดนนทำอะไรแน่ๆๆเลลยย
    #1,199
    0
  14. #1170 MeiMeiC (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 00:00
    กรี๊ดดด
    #1,170
    0
  15. #1165 Ztaazzz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 22:46

    นที เหนไร วายุ อ่าาาา

    #1,165
    0
  16. #1124 OTAKUYaoi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 14:54
    มันต้องมี something ตอนวายุเมาแน่ๆ
    #1,124
    0
  17. #1114 namesunisa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 16:14
    โว้ยยยยย ขำ5555555555555 ว่าแต่วายุ นทีหงอยแล้ว ไปทำไรเขาไว้ห๊ะ
    #1,114
    0
  18. #1030 nubow1999 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 02:35
    ตอนยุเมาไปทำไรนทีน่าาาา
    #1,030
    0
  19. #1017 paninfinitekiml (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 11:39
    โอ้ยกรั้ดดดดด คือบับเธออ ~
    #1,017
    0
  20. #1004 686814123new (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 13:47
    โอ้ยยยพีคคสุดๆประหนึ่งพาตัวเองไปอยู่ในฮอล์ก็ไม่ปานน5555+

    อยากรู้จังตอนยุเมามันเกิดไรขึ้น
    #1,004
    0
  21. #964 baekhyunhyun2544 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 14:35
    โอ๊ยยย อยากรูัว่าวายุไปทำอะไรนทีตอนเมาน้าาาา
    #964
    0
  22. #952 r-jarieng (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 22:52

    เกาะกระแสไปด้วยคน5555555555

    #952
    0
  23. #872 pang_pirada88 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 20:09
    ไม่ไหวแย้วววววว
    #872
    0
  24. #871 comArtArtty4 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 16:30

    สร้างเรื่ิองจนได้เรื่องเจ้าวายุเอ้ย555

    #871
    0
  25. #870 Lin2548 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 03:13
    อร๊ากกกกก รอค่ะ
    #870
    0