UNISTAR ☽ เดือน.ล่อง.หน ☽

ตอนที่ 7 : เดือนที่ 6 : ปลากระดาษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90,726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,630 ครั้ง
    19 ส.ค. 61


UNISTAR   เดือน.ล่อง.หน

- เดือนที่ 6 : ปลากระดาษ -



(เครดิตอิมเมจ : wallpaperhd)



 

          หลังจากที่ผมให้อาหารปลาเสร็จ ผมก็กลับไปงีบต่อที่หอสักพัก แล้วตื่นไปรับน้องสิบโมงตามเวลานัด


            วันนี้กิจกรรมรับน้องเป็นการวนฐานต่างๆ ผมก็ถูกจัดไปตามกลุ่ม เดินวนไปเรื่อยๆ แต่ละฐานก็จะมีกิจกรรมที่แตกต่างกันออกไป บางฐานพี่ๆ ก็แค่มาพูดคุย บางฐานก็ทำความรู้จักกัน บางฐานก็มีเกมสนุกๆ เหมือนกิจกรรมทั้งหมดนี้ เน้นให้รุ่นพี่กับปีหนึ่งรู้จักกันมากขึ้น


            “นี่คือเลดี้มาเรีย วองส์ เป็นผู้ก่อตั้งคณะบริหารของมหา’ลัยเรา” รุ่นพี่แนะนำรูปปั้นหญิงสาวที่อยู่หน้าคณะ ตอนนี้ฐานกิจกรรมของผมเป็นฐานง่ายที่สุดเลย คือฐานทัวร์คณะนั่นเอง


            “นี่แก เรารับน้องมาสองวันแล้ว ไม่เห็นจะเจอพี่อินเลยอ่ะ”


            เพื่อนในรุ่นผมพูดขึ้นมาระหว่างกำลังเดินตามรุ่นพี่ไปดูส่วนต่างๆ ของคณะ


            “นั่นสิ แต่อย่าว่าแต่พวกเราเลย ฉันถามพวกพี่ปีสาม ยังแทบไม่เคยเจอเลยอ่ะ”


            “จริงด้วย เออ แต่วันนี้มีอีเวนท์ยูนิสตาร์อ่ะ แกจะไปปะ”


            “ไปสิแก กรี๊ดด จะพลาดได้เหรอ จะได้เห็นพี่อินด้วย”


            วันนี้เย็นพี่อินต้องไปทำงานสินะ ผมคิดในใจ ว่าแต่พี่อินได้มาดูงานรับน้องหรือเปล่านะ


            อ่ะ ผมเห็นพี่อินแล้ว


            พี่อินกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารตรงมุมหลืบเสา ผมเห็นพี่อินกำลังพับๆ ม้วนๆ กระดาษอยู่ แต่เพราะพี่อินอยู่ไกลเกินไป ผมก็เลยมองเห็นไม่ชัดว่าพี่อินทำอะไรอยู่


            แต่ผมก็ไม่ได้มีเวลาสังเกตพี่อินนานสักเท่าไหร่ เพราะผมก็ต้องเข้ากิจกรรมของแต่ละฐาน บางฐานผมก็ต้องแบ่งทีมแข่งกัน เช่น แข่งกันจำชื่อเพื่อน ทีมที่ได้ผมก็ซวยไปเพราะไม่มีใครจำผมได้สักคน หรือแข่งวิ่งเปรี้ยว เพื่อนก็ลืมส่งไม้ต่อให้ผมอีก


            ผมตั้งใจว่าจะพยายามเต็มที่สุดความสามารถแล้ว แต่บางทีการล่องหนได้ก็มีประโยชน์อยู่บ้าง คือ สามารถแอบพักได้โดยที่คงอื่นไม่สังเกต


            หลังจากเข้าฐานเสร็จ รุ่นพี่ก็ปล่อยฟรี มีซื้อข้าวกล่องและน้ำมาแจกน้องๆ


            “ว่าไงน้อง เอ๊ะ ชื่ออะไรนะ ที่จำชื่อไม่ค่อยได้ อยากกินอะไรคะ มีข้าวกะเพราหมูสับ กับข้าวไก่กระเทียม” พี่เนยซึ่งเป็นพี่เลี้ยงทักทายตอนที่ผมไปรับข้าว


            “ผมชื่อวินครับ ข้าวกะเพราก็ได้ครับ” ผมตอบยิ้มๆ อันที่จริงถึงพี่จะจำชื่อผมไม่ได้ แต่อย่างน้อยพี่เขาก็จำผมได้ ถือเป็นความสำเร็จจากการพยายามในวันนี้


            เนื่องจากกิจกรรมแข่งจำชื่อเพื่อนในทีม ผมเป็นคนที่ถูกลืมตลอด ก็เลยกลายเป็นแก๊กที่ทำให้รุ่นพี่หลายคนจำผมได้ แม้จะจำชื่อผมไม่ได้ก็ตาม ทำให้ผมกลายเป็น ‘น้องที่จำชื่อไม่ค่อยได้’


            “จ้ะ น้องวินนะ พี่จะพยายามไม่ลืมนะ” พี่เนยยิ้มให้ผมขณะส่งข้าวกล่องให้


            จากนั้น ผมก็หาที่นั่งกิน ผมไปนั่งกินกับเพื่อนๆ อยู่ในกลุ่มเดียวกันตอนเข้าฐาน แม้ว่าผมจะเป็นที่จืดจางในกลุ่ม แต่อย่างน้อยทุกคนก็รู้จักผมแล้ว แม้ว่าจะลืมชื่อบ้าง หรือเผลอลืมผมไปบ้างก็ตาม


            “สวัสดีครับน้องๆ หลังจากกินข้าวเสร็จ น้องๆ ยังเก็บสมุดล่าลายเซ็นที่พี่ๆ เคยแจกได้ใช่มั้ยครับ วันนี้พวกพี่ปีสามทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า เปิดโอกาสให้น้องๆ มาขอลายเซ็นได้ มากันเลยนะครับ พวกพี่รออยู่”


            พอพี่ตองซึ่งเป็นประธานเชียร์พูดออกโทรโข่ง น้องๆ ที่กินข้าวเสร็จแล้วก็รีบเข้าไปหารุ่นพี่ที่ว่างอยู่ทันที


            ส่วนผมซึ่งยังกินข้าวไม่เสร็จก็ได้แต่มอง เห็นเวลาขอลายเซ็น รุ่นพี่บางคนก็ยอมเซ็นให้ง่ายๆ บางคนก็บอกว่าวันนี้เซ็นแค่ชื่อไว้ก่อน ถ้าวันอื่นมาเจอจะเซ็นต่อให้ครบ รุ่นพี่บางคนก็ถามคำถามจากการเข้าฐานในวันนี้ เช่น ผู้ก่อตั้งคณะบริหารชื่ออะไร บางคนก็ให้ทำอะไรแปลกๆ เช่นเต้นโชว์ หรือว่าตะโกนบอกรักรุ่นพี่ ไม่ก็ขอเบอร์สาวให้รุ่นพี่


            “นี่ รู้เปล่า ปีที่แล้ว มีน้องคนนึงที่รุ่นพี่ต้องให้รางวัล เพราะขอลายเซ็นได้เยอะที่สุด 300 รายชื่อ”


            ผมได้ยินเพื่อนในกลุ่มพูดคุยกัน


            “โห้ย นี่มันครบทั้งคณะเลยหรือเปล่า” เพื่อนอุทาน


            “รุ่นพี่ปีสองถึงปีสี่ตอนนั้นมี 301 คน ก็เกือบครบนั่นแหละ โคตรเก่งเลย”


            “อ้าว เดี๋ยวนะ ขาดใครไปคนนึงล่ะ”


            “จะใครล่ะ เดาสิ เดา”


            “อย่าบอกนะว่า....”


            “พี่อินเหรอ!”


            “ถูกต้อง ขาดไปคนเดียวคือพี่อิน แต่คือเอาจริงๆ ก็ไม่มีใครได้ลายเซ็นพี่อินสักคนเลยนะ”


            “โห้ยยย แหงสิ ขนาดโปสการ์ดลายเซ็นพี่อินวันมีตติ้ง ยังขายต่อตั้งเป็นพัน”


            “ใช่ ลายเซ็นพี่อินหายาก ก็ได้เจอแค่งานแฟนมีต แถมดันคิวยาวสุดด้วย”


            “ประเด็นคือเพราะไม่ค่อยมีใครเคยเจอพี่อินนี่ล่ะ ทำให้ลายเซ็นพี่อินโคตรแรร์ตามไปด้วย”


            “ใช่ ขนาดรูปถ่ายก็ยังแรร์เลย”


            ผมฟังเพื่อนขณะเก็บกล่องอาหารที่เพิ่งกินเสร็จไปทิ้ง ด้วยความจืดจางของผมเอง พอเพื่อนทุกคนกินเสร็จ หลายคนก็เริ่มไปทำกิจกรรมแจกลายเซ็นต่อ โดยลืมชวนผมไป ซึ่งผมก็ชินแล้วล่ะครับ


            พี่ปีสามที่ป็อปปูล่าก็จะมีน้องๆ ยืนมุงรอขอลายเซ็น ซึ่งส่วนใหญ่คือพี่เชียร์ทั้งหลาย พวกพี่เชียร์เลยให้น้องๆ จับกลุ่มกันร้องเพลงและเต้นสารพัด


            “ไก่ย่างถูกเผา...มันจะถูกไม้เสียบ...”


            “มัดหมี่ขูดมะพร้าวทำกับข้าวอยู่ในครัว...”


            สารพัดเพลงถูกร้องประสานกับเสียงปรบมือ พร้อมด้วยเสียงเฮของรุ่นพี่และรุ่นน้องที่ยืนดูกันอยู่ จากเดิมพี่บางคนก็ยอมเซ็นให้ง่ายๆ พอเห็นอะไรสนุกๆ ก็เริ่มอัพเกรดความยากมากขึ้นเพื่อแลกกับลายเซ็น


            แต่ปัญหา คือ คนจืดจางอย่างผม ยิ่งบรรยากาศเสียงดังและมีคนเด่นเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งจืดจางมากเท่านั้น


            “พี่ครับ...เซ็นให้ผมหน่อย...” ผมพยายามเข้าไปหารุ่นพี่ที่มีน้องรุมน้อยๆ แต่รุ่นพี่ก็ยังมัวแต่มองคนอื่นๆ ไม่ได้สนใจผม


            “พี่ครับ...” ผมพยายามเรียกเสียงดังก็แล้ว แต่ก็โดนเสียงของบรรยากาศกลบหมด


            “ไก่ย่างถูกเผา...” ผมยังอุตส่าห์ไปเนียนเต้นรวมกลุ่มกับเพื่อนคนอื่นๆ แต่พอทำภารกิจเสร็จ แล้วไปต่อคิวขอลายเซ็น พี่เขาก็ลืมผมไปอีก


            “อ้าว น้องๆ ชุดใหม่ พร้อมเต้นมัดหมี่หรือยัง...”


            “พี่ยังไม่ได้เซ็นให้ผมเลย” ผมพยายามโบกสมุด แต่เขาก็ยังไม่สังเกต


            “ไหนตอบพี่มาสิครับ สีประจำคณะเราคืออะไร ใครตอบได้พี่จะเซ็นให้”


            “สีเขียวตอง!” ขนาดผมตะโกนตอบคนแรก พี่ๆ เขาก็ยังไม่ได้ยินผมเลย


            อย่างที่บอกล่ะครับ ความจืดจางของผมมันเป็นคำสาปไปแล้ว


            “เห้อ” สุดท้ายผมก็ได้แต่มานั่งพักถอนหายใจอย่างเซ็งๆ


            ผมพยายามจนเหนื่อย ในขณะที่คนอื่นก็คงเหนื่อย แต่อย่างน้อยก็ได้ลายเซ็น แต่ผมนี่สิ ทั้งเหนื่อยทั้งไม่ได้เลยสักอัน


            ผมอดปลงไม่ได้เหมือนกัน ขอลายเซ็นง่ายๆ แค่นี้ยังทำไม่สำเร็จเลย ความคิดฝันเล่นๆ ว่าถ้าได้เป็นเดือนแล้วจะเป็นอย่างไรนั้น ผมคงต้องตายแล้วเกิดใหม่สถานเดียว


            ผมได้แต่นั่งปลงสังเวชกับตัวเอง พลางยกสมุดลายเซ็นมาพัดแก้ร้อน


            “ยืมหน่อย...”


            เสียงนิ่งๆ ที่แสนคุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ผมหันไปมองทันที


            ผมเบิกตาโตเล็กน้อย เมื่อเห็นพี่อินมานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังยื่นมือแบมาทางผมด้วยสีหน้าเฉยเมย


            เมื่อกี้พี่อินพูดว่าอะไรนะ


            “ยืม...ยืมอะไรครับ?” ผมกะพริบตาปริบๆ


            แต่พอเห็นสายตาพี่อินมองไปยังสมุดสีดำที่ผมถือพัดอยู่ ผมก็เข้าใจทันที พี่อินหมายถึงสมุดล่าลายเซ็นนี่เอง


            “อ๋อ” ผมรีบส่งให้พี่อินทันที “พี่จะเซ็นให้ผมเหรอ”


            ถ้าผมได้ลายเซ็นพี่อินจริงๆ โห้ย ลายเซ็นยูนิสตาร์ แถมยังเป็นยูนิสตาร์คนแรร์ด้วย มันคงจะฟินน่าดูเลย



            ทว่า...


            “กระดาษหมด” พี่อินตอบสั้นๆ ขณะเปิดหน้าสมุด


            “หา?” ผมงง และอ้าปากค้างทันทีเมื่อพี่อินฉีกกระดาษสมุดหน้าตาเฉย


            ม่าย! ผมร้องในใจ ไม่นะสมุดลายเซ็นของผม แค่ลายเซ็นก็หายากแล้ว กระดาษยังหายไปหนึ่งหน้าอีก พี่อินทำอารายยย


            พี่อินยังคงทำหน้านิ่ง นำหน้ากระดาษของผมไปฉีกต่อเป็นเส้นๆ จากนั้นก็พับสานอย่างประณีตจนออกมาเป็นปลาตะเพียนขนาดหัวนิ้วโป้ง พอพี่อินพับเสร็จก็เอาใส่ในถุง ในนั้นก็มีปลาตะเพียนที่พับเสร็จแล้วอยู่เยอะมาก ดูคร่าวๆ น่าจะหลายร้อยตัว ส่วนใหญ่ถูกพับจากกระดาษรีไซเคิล


            “พี่อินพับปลาตะเพียนเหรอครับ” ผมเอ่ยถาม


            พี่อินไม่ได้ตอบคำตามผม เพียงมองแต่กระดาษในมือ พี่อินใช้นิ้วกรีดกระดาษอย่างบรรจง ฉีกออกมาเป็นเส้น แล้วค่อยๆ ม้วนสานอย่างประณีต พี่อินเป็นผู้ชายก็จริง แต่นิ้วเรียวยาวสวยมากทีเดียว


            “พี่พับไปทำไมเหรอครับ” ผมอดถามต่อไม่ได้


            พี่อินก็ยังคงมองแต่ปลาตะเพียนในมือ ไม่เหลือบมองผมแม้แต่น้อย สมกับที่เขาลือกันว่าเป็นเดือนนิสัยแปลกจริงๆ


            “น้องคะ อยากลายเซ็นพี่มั้ย มาต่อคิวกันได้เลยค่ะ พี่จะเซ็นฟรีให้เฉพาะวันนี้เท่านั้นนะคะ วันอื่นต้องทำอะไรแลกเปลี่ยนนะ”


            ผมได้ยินพี่เนยตะโกนเรียกน้องๆ พอผมหันไปดู ภายในพริบตาเดียว ก็มีเพื่อนรุ่นผมมากมายไปต่อคิวรอขอลายเซ็น


            งานต่อคิวไม่มีภารกิจ น่าจะพอไหวสำหรับคนจืดจางอย่างผมนะ ถ้าไม่โดนแซงคิว


            ผมเลยหันกลับไป ตั้งใจเอาสมุดคืนจากพี่อิน แต่ปรากฎว่าพี่อินดันหายไปเสียแล้ว


            ผมอึ้งเล็กน้อย เพราะแค่หันไปแปบเดียว มองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นวี่แววของพี่อินอีกเลย สมกับเป็นเดือนล่องหนจริงๆ ขนาดผมที่ล่องหนด้วยกันแท้ๆ ยังอดทึ่งไม่ได้


            “เฮ้ย แล้วสมุดลายเซ็นล่ะ” ผมอุทาน ตอนแรกนึกว่าพี่อินเอาไปด้วย แต่ก็โล่งใจที่มันยังวางอยู่ที่โต๊ะ


            “เฮ้อ ค่อยยังชั่ว” ผมหยิบขึ้นมา ว่าจะเช็คดูว่าพี่อินฉีกไปกี่หน้า แต่พอพลิกหน้าแรกดูผมก็ตกใจจนเกือบทำสมุดร่วง


            ในนั้นมีเขียนลายมือบรรจงไว้ด้วยปากกาอย่างชัดเจน


            อินทรากร เดชาประภาส

            คณะบริหารธุรกิจ XU ปี 3


            “นี่มัน...” ผมเบิกตาโตอย่างตะลึง


            ลายเซ็นพี่อิน!


            โคตรแรร์แบบที่ไม่เคยมีเด็กบริหารคนไหนได้มาก่อน!


            ลายเซ็นที่...เอาไปประมูลขายได้เป็นพัน!


            และผมก็เห็นมีโน้ตสั้นๆ ตัวเล็กๆ เขียนอยู่ที่มุมด้วย


            ‘ขอบคุณเรื่องกระดาษ’


☽☽☽☽☽☽☽☽☽

 



Writer's Talk


ในที่สุดความพยายามของนุ้งวินก็ค่อยๆ สัมฤทธิ์ผลขึ้นเรื่อยๆ แล้ว 5555555 แสดงความยินดีกับน้องด้วย ><

เรารู้สึกดีใจมากๆ เลยนะคะที่เห็นผู้อ่านยินดีกระโจนเข้า #ด้อมกะทิ กัน เย้ เราจะมาติดตามพี่อิน  ไปพร้อมๆ กัน ดูซิว่าพี่แกจะมึนได้อีกสักขนาดไหน 555555  แวะมาคุยกันได้ที่แท็ก  #เดือนล่องหน กันเหมือนเดิมจ้า


สำหรับเนื้อหาตอนที่แล้ว ขอบคุณผู้อ่านที่ชี้แจงเรื่องข้อมูลที่ไม่สมเหตุสมผลนะคะ เป็นประโยชน์มากๆ เลยค่ะ เราได้ทำการแก้ไขไปบางจุดที่ไม่กระทบเนื้อหา แต่ถ้ามีคำแนะนำเพิ่มเติมก็สามารถมาบอกกันได้เลยค่ะ ^^ 


อย่างที่เราเคยได้เขียนใน Talk ของตอนเกริ่นนำเนอะ ทุกความคิดเห็นมีค่ามากและเป็นยิ่งกว่าล้านกำลังใจ อยากให้ผู้อ่านทุกท่านมีส่วนในการสร้างงานเขียนไปด้วยกันกับเรา ดังนั้น อ่านแล้วคิดยังไงก็บอกมาได้เลย เรายินดีมากสุดๆ เรามีแนวทางเฉพาะตัวของเราก็จริง ถ้าคำวิจารณ์ส่วนไหนเป็นสไตล์ของเรื่องนี้ เราก็จะรับฟังไว้และปรับปรุงในเรื่องต่อๆ ไป แต่ถ้าส่วนไหนที่เป็นข้อผิดพลาดจากการแต่ง เราก็จะนำไปแก้ไขแน่นอนค่ะ 


ขอบคุณผู้อ่านมากๆ อีกครั้งนะคะ รักผู้อ่านมากมายยยย กอดด้อมกะทิทุกคน 55555

วันนี้คุณกินกะทิเพื่อพี่อินหรือยัง? (เดี๋ยว เกี่ยวตรงไหน 55555)


(อิมเมจ : ไลกวานลิน wanna-one)


-------------------------------

แฮชแท็กประจำเรื่อง #เดือนล่องหน

Twitter : @colourfulearth ใช้ชื่อว่า L.Loklalla จ้า

Facebook Page : EarthLok - ล.โลกลัลล้า




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.63K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26,312 ความคิดเห็น

  1. #26310 LHBB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 05:43
    ยอมรับตรงนี้เลยว่าเราลืมชื่อนายเอก5555 นึกได้ว่าลืมตอนมีรุ่นพี่มาถามน้อง 😂
    #26,310
    0
  2. #26294 กระต่ายบนดวงจันทร์. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 10:27
    แอบสงสารน้องอยู่นะ ไม่แอบก็ได้สงสารน้องจังเลยค่ะแง~โดนเมินตลอดเลยโอ๋ๆนะคะคนดี
    #26,294
    0
  3. #26230 Saaree6612 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 12:25
    โอ๊ยยยยย ฟินนนนน
    #26,230
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. #26131 Heroiiiiin. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 01:29
    งุ้ยยยยยย เขิลลลลลลล
    #26,131
    3
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #26096 pommys (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 14:17
    น่าสงสารโดนเมิน
    #26,096
    7
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #26059 filmnaruepron (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:24
    อิเรียกแล้วโดนเมินก็เคยโดน ดีที่มีเพื่อนช่วยเวลาไม่ได้กระดาษเราจะไม่เรียกเองหรอก "-ๆกูยังไม่ได้กระดาษ"

    เพื่อน: "เออแป้ป ......พี่!!!!! พี่โว้ย!!! เพื่อนหนูยังไม่ได้กระดาษ!!!!" ......หึๆ มีเพื่อนมันดีงี้นี้เอง
    #26,059
    0
  10. #26051 Promise69 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 18:37
    น้องโคตรจางเลย สงสาร5555
    #26,051
    0
  11. #26024 OhsehunB29 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 23:35
    อิพี่อิน -พี่บ้าาา ง่าาา
    #26,024
    0
  12. #25995 Aim0507 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 19:43
    อยากให้น้องแต่หาข้ออ้างหรือเปล่าาาา
    #25,995
    0
  13. #25899 ammy93 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 01:25
    น่ารัก ให้ลายเซ็นน้องคนเดียวแน่ๆเลย
    #25,899
    0
  14. #25856 MarkBam1n1a (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 12:52
    แงงงงง น่ารักอะ
    #25,856
    0
  15. #25787 Lee Liew Kim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 21:00
    พี่อินน่ารักอ่ะ น่าเอ็นดูสุดดดดดดดด
    บางทีก็เริ่มรู้สึกว่าน้องไม่ใช่ผีใช่มั้ย โดนลืมขนาดนี้ สงสาร55555555555
    #25,787
    0
  16. #25786 Namijs (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 12:33
    นี่เป็นคนเดียวรึเปล่าที่คิดว่าพี่อินน่ารัก5555555555
    #25,786
    0
  17. #25746 you make me so blue (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 12:52
    ชั้นกรื๊ดเลยอ่ะแก พี่อิ๊นดนกนกวำใำบดสะงกวอมเว้าพวกงำงเสเวเสสะมะ
    #25,746
    0
  18. #25695 View_Aranya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 03:13
    ลุ้นเกือบตาย 555
    #25,695
    0
  19. #25679 TananyaJK97 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 12:59
    โอ้ยยยย แงง กรีดร้อง 55 ชนะเลิศแล้วลูกก น่ารักอ่ะ ._.
    #25,679
    0
  20. #25660 theskyandsea (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:23
    น้องวิน ได้ของพี่อินคนเดียวก็ชนะทุกคนแล้วหนู
    #25,660
    0
  21. #25563 prince_Lprince (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 10:44
    300คนไม่เท่าได้ของพี่อินคนเดียว
    #25,563
    0
  22. #25541 teivelhaneuls (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 23:28
    เข้าใจวินนะ สู้ๆ พี่อินน่าร้ากกก
    #25,541
    0
  23. #25436 Shinee☆Café (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 18:34

    โอ้ยๆๆ น้องวินลูกกก หนูทำได้

    อ่านไปลุ้นไปทุกวินาที > <

    #25,436
    0
  24. #25407 ขนมหวานคือชีวิต (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 01:03
    อาการจืดจางขั้นโคม่า5555 คือแบบนะ555 พี่อินนนนน อะไรจะหายไวขนาดน้านนนนนน
    #25,407
    0
  25. #25348 tantanium31 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 23:33
    สงสารชีวิตวิน อะไรจะจืดจางขนาดนั้น
    #25,348
    0