UNISTAR ☽ เดือน.ล่อง.หน ☽

ตอนที่ 10 : เดือนที่ 9 : ใกล้ชิดพระจันทร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106,778
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,397 ครั้ง
    13 พ.ค. 61

UNISTAR   เดือน.ล่อง.หน

- เดือนที่ 9 : ใกล้ชิดพระจันทร์ -



(เครดิตภาพ : youtube)




 

         เพราะก้อนหินไม่มีทางลอยขึ้นฟ้าแบบดวงจันทร์ ดังนั้นการได้เคียงเดือนคงเป็นแต่เพียงฝันที่ไม่มีตัวตน


            แต่ตอนนี้...อากาศไร้ตัวตนอย่างผมกำลังเดินอยู่ข้างเดือนผู้โด่งดัง


            ผมแทบไม่อยากจะเชื่อเลย ขออย่าให้เป็นแค่ความฝันเลย เพราะถ้าตื่นมาผมคงผิดหวังน่าดู


            ไม่สิ มันคือความจริงต่างหาก


            ผมมองพี่อินที่กำลังเดินอยู่ข้างๆ ผมอย่างตื่นเต้น พอพยายามหันไปมองอย่างอื่น เดี๋ยวสักพักผมก็เผลอกลับมามองพี่อินต่อ ผมรู้สึกตัวว่าเผลอมองบ่อยสุดๆ แต่พี่อินก็ไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้มองผมด้วย มองไปด้านหน้าอย่างเดียว


            แต่ที่ผมรู้สึกประหลาดใจคือ ผมได้รับรู้ถึงความล่องหนของทั้งผมและพี่อินอย่างกระจ่างแท้ก็คราวนี้ เราทั้งคู่เดินไปตามทางมหา’ลัย เราเดินผ่านนิสิตและผู้คนมากมาย แต่กลับไม่มีใครที่มองเห็นเราสองคนเลย


            เหมือนกับ...โลกใบนี้มีแค่เราสองคนสินะ


            บ้าน่า ผมคิดบ้าอะไร ผมรีบสะพัดความคิดเพี้ยนๆ ออกไปจากหัว


            “อยากกินไหน” พอเดินออกมานอกมหา’ลัย พี่อินก็เอ่ยถามผม


            “เอ่อ...” ผมเองก็มัวแต่ตื่นเต้นจนไม่หิวเลยสักนิด


            “เอาร้านที่พี่อินกินบ่อยๆ ก็ได้ครับ” ผมตัดสินใจตอบไปแบบนั้น เพราะผมเองก็อยากรู้เหมือนว่าปกติพี่อินกินอาหารแบบไหน


            พี่อินนิ่งไปสัก จากนั้นก็ถามผมกลับ


            “แน่ใจเหรอ”


            “ครับ” ผมพยักหน้าอย่างดีใจ ระดับเดือนยูนิสตาร์มาเลี้ยง อะไรผมก็กินได้ทั้งนั้น


            “ไม่แพงนะ” พี่อินพูดด้วยเสียงโทนเดียว


            “ไม่เป็นไรครับ ผมไม่เกี่ยง” ผมตอบ ผมไม่ได้ติดรสชาติอาหารที่ราคาเสียหน่อย


            “ไม่มีแอร์” พี่อินพูดต่อ


            “ได้ครับ ผมไม่ขี้ร้อน” ตอนนี้ผมดีใจเกินกว่าจะห่วงร้อนด้วยซ้ำ


            “โอเค” จากนั้นพี่อินก็นำทางไป พี่อินไม่ได้ขับรถ ขึ้นแท็กซี่ รถเมล์ หรืออะไรเลย เพียงแค่เดินไปเท่านั้น


            “ร้านอยู่แถวนี้เหรอครับ” ผมเลยอดถามไม่ได้


            “อือ” พี่อินขานตอบในลำคอ


            ผมกับพี่อินเดินด้วยกันไปที่ใกล้กับวัดที่พี่อินมาใส่บาตรตอนเช้า ผมเพิ่งสังเกตว่ามีร้านห้องแถวเล็กๆ อยู่ข้างวัด เป็นร้านอาหารไทยแนวโบราณแบบยังใช้เตาถ่านอยู่เลย เจ้าของร้านเป็นคุณตาแก่ๆ และคนที่มากินส่วนใหญ่ก็เป็นคนมีอายุ ท่าทางร้านนี้คงจะเป็นร้านที่อยู่มานาน


            “อ้าว หนูอิน วันนี้มาอีกแล้ว นั่งๆ เลย” คุณตาทักทายพี่อินอย่างสนิทสนม ก่อนจะเหลือบมองมาทางผมแล้วก็หรี่ตานิดหน่อย


            “เพิ่งเห็นหนูอินพาใครมาด้วย คบกันอยู่เหรอ”


            คำทักของคุณตาทำเอาผมเกือบสะดุดเท้าตัวเอง


            “น้องรหัสครับ” พี่อินตอบแทน


            “ตาล้อเล่น เห็นหนูไม่เคยพาเพื่อน พี่ น้อง ที่ไหนมาให้ตาเห็น คนนี้เป็นคนแรกที่พามา ตาก็ถามเฉยๆ”


            จริงเหรอเนี่ย ผมเป็นคนแรกที่ได้มาร้านนี้กับพี่อินเลย ผมฟังที่ตาพูดก่อนจะหันไปมองพี่อินอย่างทึ่งๆ แต่พี่อินก็เพียงทำหน้านิ่งไร้ปฏิกิริยาตอบรับเหมือนเคย


            พอคุณตาจัดโต๊ะให้ ผมกับพี่อินก็ไปนั่งที่โต๊ะ ผมมองดูเมนูกระดาษบนบอร์ด ส่วนใหญ่เป็นอาหารไทยตามสั่งทั่วไป มันมีหลายอย่างเหมือนกัน ผมไม่รู้ว่าอะไรอร่อย ผมเลยหันไปถามพี่อิน


            “พี่อิน ที่นี่เมนูไหนอร่อยเหรอครับ”


            พี่อินแสดงสีหน้าครุ่นคิดสักพัก


            “สุกี้หม้อดิน”


            “โอ้” ผมพยักหน้าเบาๆ ผมมองดูโต๊ะอื่น ก็เห็นสั่งกันเยอะเลย


            “งั้นผมเอาอันนั้นเลยครับ”


            “เนื้อ?” พี่อินถามต่อ


            “หือ เนื้อ?” ผมงงไปสักพักก่อนจะเข้าใจ อ๋อ พี่อินถามผมว่าผมจะสั่งเนื้ออะไร


            “เอาเป็น...ซีฟู้ดแล้วกันครับ ขอบคุณนะครับพี่อิน”


            พี่อินพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะลุกไปเดินบอกคุณตา


            “สุกี้หม้อดิน ซีฟู้ด กับ ไม่เนื้อ”


            “ได้เลย หนูอิน วันนี้เปลี่ยนบ้างสักที ทุกทีสั่งแต่แกงกะทิ” คุณตาว่าขณะเตรียมหยิบวัตถุดิบ


            พี่อินไม่ได้พูดอะไร เพียงเดินไปที่เคาน์เตอร์ไม้ หยิบแก้วสแตนเลสสองใบมาเทน้ำ แล้วก็ถือเอามาวางให้ที่โต๊ะให้ผมด้วย


            “โอ้ ขอบคุณมากเลยครับพี่อิน” ผมแอบเกรงใจเล็กน้อยเพราะพี่อินเทน้ำให้ผมด้วย


            พี่อินเพียงพยักหน้าตอบนิ่งๆ


            ระหว่างที่รออาหาร ผมรู้สึกว่ามันเงียบไปหน่อย เพราะพี่อินก็เพียงนั่งมองดูคุณตาทำอาหารขณะหยิบทิชชู่มาพับซ้อนกันเป็นเส้น สานเป็นรูปปลาตะเพียน ผมมองด้วยดวงตาเบิกตาโต พี่อินพับโดยไม่ได้มองด้วยซ้ำ แต่กลับออกมาสวยงามขนาดนั้น


            “พี่อินชอบพับปลาตะเพียนเหรอครับ” ผมถามพี่อิน ทำให้พี่อินหันมามองผม แล้วก็มองดูปลาตะเพียนในมือ


            พี่อินทำหน้างงสักพัก คงเป็นไปได้ว่าอาจเผลอพับโดยไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ


            “บางครั้งก็นึกถึง” พี่อินพูดขณะมองดูปลาตะเพียน แววตาฉายความรู้สึกบางอย่างที่ค่อนข้างเศร้าเล็กน้อย


            นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นสีหน้าพี่อินแบบอื่นนอกจากหน้านิ่ง ทำให้ผมอึ้งไป ตอนแรกผมคิดว่าพี่อินชอบปลาตะเพียนเฉยๆ แต่พอเห็นพี่อินทำหน้าแบบนี้ ผมคิดว่าปลาตะเพียนสำหรับพี่อิน อาจจะมีความนัยที่มากกว่านั้น


            ผมตัดสินใจว่าเปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า


            “เอ่อ พี่อิน แล้วสายรหัส 101 นี้ มีพี่คนไหนบ้างเหรอครับ”


            “ไม่มี” พี่อินวางปลาตะเพียนลงบนโต๊ะ ส่วนผมก็นั่งเล็ง ถ้าพี่อินไม่ได้เก็บไป ผมจะฉกเข้ากระเป๋าดีมั้ยนะ ปลาตะเพียนจากเดือนยูนิสตาร์เชียวนะ! ถึงเคยได้แล้วก็ยังอยากได้อีกอยู่ดี


            ว่าแต่เดี๋ยวนะ เมื่อกี้นี้พี่อินตอบว่าอะไร


            “ห๊ะ! สายเรามีแค่ผมกับพี่อินเหรอครับ” ผมถามอย่างอึ้งๆ


            “อืม” พี่อินพยักหน้านิ่งๆ


            “เห แล้วพี่อินอยู่ได้ไงอ่ะครับ แบบไม่มีพี่รหัสเลยนี่นา” ผมเคยคิดว่าตัวเองจะต้องโชคร้ายมากแน่ๆ ถ้าไม่มีพี่รหัส แต่พอนึกถึงปีพี่อิน พี่อินนี่ล่ะที่ไม่มีพี่เลยสักคน


            “ก็อยู่ได้” พี่อินตอบสั้นๆ แบบที่ผมก็เดาไม่ออกเหมือนกันว่าพี่อินรู้สึกเฉยๆ หรือปลงแล้ว


            “พี่อิน...ผมขอ...ได้มั้ย” ผมพูดตะกุกตะกักขณะชี้ไปที่ปลาตะเพียนทิชชู่


            พี่อินมองตามนิ้วผม ก่อนจะเงยหน้ากลับมามองผม


            “ตอนนั้นไม่ได้เหรอ”


            “เอ๊ะ” ผมงงชั่วครู่ ก่อนพอเดาได้ว่าพี่อินคงถามถึงตอนอีเวนท์ยูนิสตาร์ที่ไปรับปลาตะเพียนแน่เลย


            “อ๋อ ได้ครับ แต่...อยากได้อีก แหะๆ” ผมตอบไปก็เกาหัวแก้เก้อไป


            “อืม” พี่อินพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเลื่อนปลาตะเพียนมาวางตรงหน้าผม


            “ขอบคุณนะครับพี่อิน” ผมดีใจมากก็เลยรีบเก็บใส่กระเป๋าทันที


            “พี่อิน...ตอนนั้นพี่อินเห็นผมจากเวทีใช่มั้ยครับ” พอได้คุยกับพี่อิน ผมก็ชักจะห้ามปากให้พูดต่อไม่ได้เลย เพราะนานๆ ทีผมจะมีคนคุยกับผมด้วย ผมคงเหมือนคนที่อัดอั้นการพูดคุยมาตลอดชีวิต


            “อืม” พี่อินพยักหน้าตอบรับ


            “เอ๋ คนตั้งเยอะนี่นา แล้วทำไมถึงเห็นล่ะครับ” ผมอดถามไม่ได้ และอยากยืดยันด้วยว่าไม่ได้คิดไปเอง เพราะผมเนี่ยโคตรจืดจางด้วย ไม่น่าเชื่อว่าพี่อินจะเห็นผมได้


            “แล้วทำไมเห็น” จู่ๆ พี่อินกลับย้อนถามผมเฉย


            “ห๊ะ” ผมมึนไปสักพัก ก่อนจะเข้าใจว่าพี่อินคงถามว่าทำไมผมถึงเห็นเดือนล่องหนอย่างพี่อิน


            “ผมก็...ไม่รู้สิครับ ก็แค่มันเห็นนี่นา บอกไม่ได้เหมือนกัน” ผมตอบตามความจริง


            “อืม ก็ไม่รู้” พี่อินตอบขณะยกแก้วดื่มน้ำ


            “หือ” ผมกะพริบตาปริบๆ ทำไมพี่อินเป็นคนพูดอะไรสั้นๆ จนผมฟังแล้วงงไปหมด ต้องคิดอยู่นานมากกว่าจะเข้าใจว่าพี่อินจะสื่ออะไร


            คำถามที่ว่าทำไมพี่อินเห็นผมที่เห็นผมทั้งที่ผมจืดจาง แม้แต่พี่อินก็ไม่รู้เหมือนกัน


            “แล้วทำไมพี่อินถึงชี้ให้ผมไปรับปลาตะเพียนล่ะครับ” ผมอดถามต่อไม่ได้


            “ก็มานิ” พี่อินตอบสั้นๆ


            “หา” ผมงง


            “เป็นแฟนคลับเหรอ” พี่อินถาม


            “เห…” ผมอึ้งไปเล็กน้อยที่จู่ๆ ก็โดนยิงคำถาม ผมเป็นแฟนคลับยูนิสตาร์หรือเปล่า


            นั่นสิ ผมเป็นหรือเปล่านะ เดี๋ยวนี้ก็หาข้อมูลยูนิสตาร์บ่อยเสียด้วย แต่มันก็ออกจะขัดเขินหน่อยๆ ถ้าจะบอกว่าตัวเองเป็นแฟนคลับ ก็แฟนคลับส่วนใหญ่มีแต่ผู้หญิงทั้งนั้นนี่นา ยกเว้นพี่หมอซีคนสวยที่มีแฟนคลับผู้ชายอยู่บ้าง


            “ด้อมไหน” พี่อินถามต่อ ทำให้ผมเบิกตาโตเล็กน้อย


            ด...ด้อมเลยเหรอ พี่อินอยากรู้ว่าเมนผมเป็นใคร


            แล้วใครล่ะเนี่ย ผมจะตอบยังไงดี


            “คือ...ตอนนั้น ผมผ่านไปพอดี...” ผมไม่รู้จะพูดอย่างไร ตอนแรกผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปนั่นแหละ แต่เห็นใครๆ ก็พูดถึงก็เลยลองไปสักหน่อย


            พอพี่อินฟังคำตอบผม ก็มองผมอยู่ชั่วขณะ ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง


            “ได้แล้ว ได้แล้ว”


            คุณตาเข้ามาวางสุกี้หม้อดิน ทำให้ผมไม่ได้คุยอะไรต่อ ตอนนี้ผมหันมาสนใจอาหารตรงหน้าแทน มันกำลังร้อนหอมฉุยมากเลย กลิ่นถ่านอบอวล สไตล์บ้านๆ ไทยๆ มากจริงๆ


            พี่อินหยิบช้อนส้อมแล้วก็เลื่อนโถน้ำจิ้มมาให้ผม


            “ขอบคุณครับพี่อิน” ผมตอบสั้นๆ


            จากนั้นผมกับพี่อินก็นั่งกินข้าวด้วยกัน ผมตักสุกี้แล้วก็เผลอมองพี่อินไปด้วย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่มานั่งกินข้าวอยู่ตรงข้ามผม คือ พี่อินเชียวนะ ระดับเดือนยูนิสตาร์โคตรดัง


            พี่อินมองไกลๆ ก็หล่อแล้ว แต่มองใกล้ๆ ยิ่งโคตรหล่อเลย ต้องทำบุญสะสมขนาดไหนถึงได้เกิดมาหน้าตาดีขนาดนี้


            “เดี๋ยวไม่ร้อน” จู่ๆ พี่อินก็พูดขึ้นโดยไม่ได้มองผม


            “ห๊ะ ครับ?”


            พี่อินสบตากับผม ก่อนจะส่งสายตาไปทางสุกี้ตรงหน้าผม


            “อ๋อ ครับๆ กินแล้วครับ” ผมตอบอย่างเขินๆ แย่จริง เมื่อกี้ผมเผลอเอาแต่มองพี่อินจนลืมตัวเลย รู้สึกเก้อๆ นิดหน่อย


            ผมตักสุกี้กิน พอเคี้ยวไปคำแรกแล้วก็ต้องเบิกตาโต โอ้โห้ สุดยอด รสชาติกลมกล่อมกำลังดี คุณตาผัดสุกี้ได้เข้าเนื้อมากๆ ผมเพิ่งเคยกินสุกี้ที่อร่อยที่สุดก็คราวนี้


            “อร่อยมากเลยครับพี่อิน” ผมพูดกับพี่อินอย่างดีใจ ซึ่งพี่อินก็เพียงพยักหน้ารับเบาๆ


            ระหว่างที่ผมกำลังกินข้าวกับพี่อินอยู่ ผมเหลือบไปเห็นมีกลุ่มเด็กนักเรียนหญิงม.ปลายมาเดินเล่นกันแถวนี้ พากันมามองดูคุณตาที่กำลังผัดสุกี้หม้อดิน เด็กๆ ก็ถามไถ่กันว่าจะลองกินดีมั้ย ไม่เคยกิน แต่กลิ่นหอมมาก ดูน่ากินมากเลย


            จริงๆ แล้วมันคงจะไม่มีอะไรหรอกครับ ถ้าไม่...


            “หนูอิน!” จู่ๆ คุณตาก็ตะโกนเรียกพี่อิน “วันนี้ตาทำน้ำพุทราให้หนูน่ะ หนูอินเอากลับไปกินที่บ้านด้วยนะ”


            เสียงคุณตาดังมากพอที่จะทำให้เด็กนักเรียนหญิงได้ยินกันหมด


            “เอ๊ะ อินเหรอ” เด็กนักเรียนพากันงุนงง ก่อนที่หนึ่งในกลุ่มจะชี้มาทางผมแล้วก็กรี๊ดลั่นทันที


            “กรี๊ดดด นั่นมันพี่อินนี่นา!”


            “กรี๊ดดด พี่อินยูนิสตาร์!”


            แย่แล้วสิ ผมกลืนน้ำตาล มาถึงคราวนี้ ไม่ว่าจะทักษะล่องหนดีขนาดไหน ก็คงไม่รอดพ้นสายตาแล้ว


            ระหว่างที่ผมกำลังตกตะลึง จู่ๆ ผมก็ถูกคว้าแขน แล้วโดนลากให้วิ่งออกไปจากร้านอีกทางทันที


            “กรี๊ดดด พี่อิน รอหนูด้วย” แล้วก็มีเสียงกรี๊ดตามไล่หลังมา


            ทุกอย่างมันเกิดขึ้นในเวลาเร็วมาก ผมรู้สึกตัวอีกทีก็ต้องเบิกตากว้าง


            ตอนนี้พี่อินกำลังคว้าแขนผม พาผมวิ่งหนีกลุ่มเด็กสาวที่ไล่ตามอย่างบ้าคลั่ง แต่ผมก็เข้าใจแล้ว ทำไมพี่อินถึงได้วาร์ปเก่งขนาดนี้ เพราะพี่อินไวมากจริงๆ แปบเดียวก็หาที่หลบมุม และเสียงแฟนคลับก็หายไปแล้ว


            พี่อินวิ่งเร็วมาก จนทำผมเหนื่อยสุดๆ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผมสัมผัสกับพี่อิน ผมเริ่มไม่แน่ใจว่า บางทีที่ผมเหนื่อย อาจเป็นเพราะใจเต้นเร็วเกินไปก็ได้


            พี่อินมืออุ่นมากเลย ผมคิดในใจ ถึงจะคว้าแขนผมอย่างรีบร้อน แต่ก็ไม่ได้จับผมแรงเกินไป พี่อินอ่อนโยนมาก นี่คือที่ผมสรุปได้


            นั่นทำให้ถึงแม้ผมจะกำลังวิ่งอยู่ แต่ผมก็เผลอยิ้มโดยไม่ได้ตั้งใจ


            หลังจากนั้น ผมก็พบว่าตัวเองมาอยู่ด้านหลังตลาดท่าน้ำ พอพี่อินปล่อยแขนผม ผมหอบหายใจเร็วรัวๆ งอตัวพักเหนื่อย ในขณะที่พี่อินเหลือบมองดูรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครตามมาแล้ว


            “ขอโทษด้วย” พี่อินเอ่ยกับผม ทำให้ผมรีบโบกมือตอบทันที


            “ไม่เป็นไรเลยครับพี่อิน ผมเข้าใจ” มันไม่ใช่ความผิดพี่อินเลย ก็นะ วิถีของคนดัง ไปที่ไหนก็ต้องมีคนสนใจเป็นธรรมดา


            ขนาดพี่อินที่ล่องหนได้ก็ยังต้องเจอ แล้วพวกสมาชิกยูนิสตาร์คนอื่นๆ ล่ะ ผมแทบไม่อยากคิดเลย


            “ว่าแต่ยังไม่ได้จ่ายตังคุณตาเลยนี่นา” พอผมเพิ่งนึกได้ว่ารีบวิ่งออกมาจากร้านแบบนี้ ผมก็รู้สึกกังวล


            “วางโต๊ะแล้ว” พี่อินตอบเสียงนิ่งๆ


            “หือ?” ผมกะพริบตาปริบๆ


            เดี๋ยวนะ เห้ยยย รีบปานนั้น พี่อินยังอุตส่าห์ควักเงินวางบนโต๊ะได้ด้วยเรอะ!


            แต่จ่ายเงินไปแล้ว ก็คงไม่เป็นไรมั้ง


            “แต่ก็...อดกินสุกี้ต่อเลย” ผมพูดพึมพำ ก็สุกี้มันอร่อยจริงๆ แอบเสียดายอยู่หน่อยๆ


            “เอามาด้วย” จู่ๆ พี่อินชูมืออีกข้างที่กำลังถือด้ามจับหม้อดินอยู่


            “ห๊ะ! เห้ย!” ผมแทบช็อค


            พี่อินทำอาราย ไม่ใช่แค่ควักเงินจ่ายไปแล้ว แต่ด้วยเวลาเสี้ยววินาทีนั้น พี่อินยังอุตส่าห์หิ้วหม้อดินวิ่งมาตลอดทางด้วย!


            แถมยังมีช้อนส้อมแนบมา สุกี้ไม่หกอีกต่างหาก โอ้โห้ สุดยอด ทำได้ไง


            “แต่ถือได้อันเดียว กินเถอะ” พี่อินส่งหม้อสุกี้ให้ผม นั่นทำให้ผมได้สังเกตว่าพี่อินถือมาได้แค่ของผม ส่วนของพี่อินเองไม่ได้ถือมาด้วย


            “เอ่ แล้วหม้อคุณตา...” ผมแอบกังวล


            “เดี๋ยวไปคืน” พี่อินว่า


            “อ๋อ ขอบคุณครับพี่อิน แต่เกรงใจจังเลยครับ พี่อิน...กินด้วยกันมั้ย” ผมเลยเอ่ยปากชวน แต่ก็แอบลังเลนิดหน่อย ไม่รู้ว่าพี่อินจะโอเคที่จะกินร่วมกับผมหรือเปล่า


            “เลี้ยง” พี่อินตอบแบบนั้น


            “หา? เลี้ยง?”


            “อืม เลี้ยง” พี่อินพยักหน้า


            ผมงงไปสักพัก แต่พอเข้าใจ ผมก็เลยหมดคำพูด พี่อินบอกว่าเป็นคนเลี้ยงผม ดังนั้น ผมก็ควรต้องกินให้หมดสินะ


            จากนั้น ผมกับพี่อินก็เดินไปที่ม้านั่งตรงริมท่าแม่น้ำ ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกล


            หม้อดินตอนนี้กำลังอุ่นๆ ไม่ได้ร้อนแล้ว ผมก็เลยเอาวางที่ตักได้


            ระหว่างที่ผมกำลังนั่งกิน พี่อินก็นั่งข้างๆ ผมแล้วมองดูเรือที่กำลังแล่นผ่านไปผ่านมา


            “คราวหน้า จะพาไปที่อื่น” พี่อินเอ่ยกับผม


            “อ่อ จริงเหรอครับ แต่ถ้าพี่อินไม่สะดวกก็ไม่เป็นอะไรนะครับ” ผมตอบ ถึงผมจะอยากไป แต่ก็รู้ว่าพี่อินก็คงจะยุ่งอยู่ไม่น้อย


            “แก้ตัว” คำพูดของพี่อินทำให้ผมเข้าใจ พี่อินคงคิดว่าวันนี้เจอแฟนคลับพี่อิน ก็เลยไม่ได้เลี้ยงสายอย่างจริงจังสักเท่าไหร่สินะ


            “โอเคครับพี่อิน” ผมก็เลยตอบตกลง ทั้งที่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอก แค่นี้ผมก็ดีใจจะแย่แล้ว ถ้าจะได้ไปกับพี่อินอีกครั้ง ผมคงจะมีความสุขน่าดู ผมก็เลยไม่อยากปฏิเสธ


            ระหว่างผมกำลังนั่งกิน ผมก็อยากชวนพี่อินคุยอีกแล้ว


            “พี่อิน ผมขอเบอร์พี่อินได้มั้ยครับ” ผมถามออกไป ทำให้พี่อินนิ่งไปพักใหญ่


            ผมมองกิริยาพี่อิน เลยเพิ่งนึกได้ว่าปกติยูนิสตาร์จะถูกห้ามไม่ให้เบอร์ส่วนตัวกับคนอื่น ผมก็เลยรีบพูดต่อทันที


            “อ่อ ผมลืมไปครับ เบอร์ไม่เป็นไรนะครับ พี่อินมีเฟซบุ๊คหรืออะไรก็ได้ที่สะดวกมั้ยครับ เผื่อผมอยากจะปรึกษาเรื่องเรียน”


            ผมเคยได้ยินพวกบอสคุยกันว่า ปกติพี่รหัสจะให้ยืมหนังสือเรียนที่ไม่ใช้แล้ว หรือว่าสมุดเลคเชอร์ที่เคยเรียน บางทีไม่ต้องไปหาซื้อหรือจดเองเลย


            “ขอถามก่อน” พี่อินพูดสั้นๆ


            “ห๊ะ ถามอะไรครับ” ผมไม่เข้าใจว่าพี่อินจะถามอะไร


            จนกระทั่งพี่อินหยิบมือถือ MW skyline รุ่นใหม่ล่าสุดออกมา จากนั้นก็กดโทรออก


            ผมได้แต่นั่งงง จนกระทั่งพอปลายสายรับ พี่อินก็เลยพูดในโทรศัพท์


            “ครับ ผมมีน้องรหัส” น้ำเสียงพี่อินยังคงนิ่งเงียบๆ


            ส่วนผมก็มองพี่อินคุยโทรศัพท์อย่างงงๆ


            “อาชวิน เดชสกุล”


            ผมสะดุ้งเล็กน้อย เพราะนั่นมันชื่อจริงนามสกุลผมนี่นา พี่อินรู้จักผมชื่อผมด้วยเหรอ จริงดิ รู้จักได้ยังไง ผมตื่นเต้นเล็กน้อย


            “ครับ ปี 1” พี่อินคุยไม่ถึงนาทีแล้วก็วาง จากนั้นก็หันมามองผม


            “ขอเบอร์หน่อย” จู่ๆ พี่อินก็พูดกับผม


            “ห๊ะ!” ผมตาค้าง


            ก็ตกใจสิครับ จู่ๆ ระดับเดือนยูนิสตาร์ก็มาขอเบอร์เฉย ความรู้สึกนี้มัน...


            “พี่อินขอเบอร์ผมเหรอครับ” ผมชี้ตัวเองอย่างไม่แน่ใจ


            “อืม” พี่อินพยักหน้ายืนยัน


            “ทำไมเหรอครับพี่อิน”


            “จำเบอร์ไม่ได้”


            “ห๊ะ” คำตอบสั้นๆ ของพี่อินทำให้ผมต้องกลั่นกรองในสมองอย่างหนักจนเข้าใจ


            อ๋อ พี่อินจำเบอร์ตัวเองไม่ได้ ก็เลยจะยิงมาเครื่องผม เพื่อจะได้โชว์เบอร์ของตัวเองสินะ


            “อ่อ โอเคครับ เบอร์ผม 089-xxx-xxx ครับ”


            พี่อินกดเบอร์ตาม จากนั้นก็โทรออก สักพักมือถือผมก็ดัง ผมก็เลยโชว์หน้าจอให้พี่อิน


            พี่อินเพียงพยักหน้าเบาๆ


            “บันทึก”


            “หือ?” ผมงง “หมายถึงให้ผมเซฟเบอร์พี่อินเหรอครับ”


            “อืม มีอะไรโทรมา”


            โทรหาพี่อินเหรอ...พอผมเริ่มจับใจความได้ ก็ช็อคอึ้งสุดๆ


            เห้ย เดี๋ยวนะ! พี่อินให้เบอร์ส่วนตัวกับผมเรอะ


            แต่ผมเคยได้ยินว่า ปกติต้นสังกัดซีเรียสเรื่องนี้มากนี่นา


            “ค่ายอนุญาติให้พี่อินเอาเบอร์ให้ผมเหรอครับ”


            “ขอแล้ว” พี่อินว่า


            “หา...” ผมอ้าปากค้างอยู่สักพัก จากนั้นก็ค่อยๆ เข้าใจ


            เมื่อกี้นี้ที่พี่อินโทรคุย คือโทรไปขอผู้จัดการเพื่อเอาเบอร์ให้ผมเหรอ


            โฮกกก จริงเหรอ จริงเหรอเนี่ย ผมปลาบปลื้มน้ำตาจะไหล ดีใจอย่างบอกไม่ถูกเลย


            ตั้งแต่เกิดมา ผมก็ถูกลืมตลอด ไม่เคยมีใครใส่ใจผม หรือรับรู้ว่าผมมีตัวตน


            แต่พี่อินเป็นคนแรกเลยที่ไม่เคยลืมผมและยังใส่ใจขนาดนี้


            ขนาดเพื่อนในรุ่นพี่อินยังไม่มีเบอร์ ผมคงพิเศษจริงๆสินะ ถึงแม้จะเป็นในฐานะน้องรหัสก็ตาม


            ในตอนนี้ ผมอยากจะตะโกนกู่ให้ก้องโลกเลยว่า


            พี่อินเป็นพี่รหัสที่ดีที่สุดในโลกเลย!


            “ว่าแต่ พี่อินจำชื่อผมได้ด้วยเหรอครับ” ผมยังอดสงสัยไม่ได้


            “ได้” พี่อินพยักหน้า


            “เอ่ ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอครับ” ผมถามต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า พี่อินสังเกตผมมาตลอดเพราะว่ารู้ว่าผมเป็นน้องรหัสตั้งแต่แรกหรือเปล่านะ


            และตอนที่ผมกำลังทวีความประทับใจพี่อินอย่างสูง...


            “เพิ่งจำได้...วันนี้”


            คำตอบของพี่อินทำให้ผมแทบสำลักเส้นสุกี้


            เอ่อ ที่เพิ่งบอกว่า พี่อินเป็นพี่รหัสที่ดีที่สุดในโลก...นั้น...


            ยังถอดคำพูดทันอยู่มั้ยนะ



☽☽☽☽☽☽☽☽☽



Writer's Talk

ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามมากๆ เลยนะคะ ขอบคุณทุกคอมเมนท์ ขอบคุณทุกกำลังใจ ขอบคุณที่มาคุยกันในทวิต #เดือนล่องหน มาร่วมมึนไปด้วยกันกับ #ด้อมกะทิ นะคะ ฮ่า รักผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามจ้าาา ~


น้องวินคิดว่าจะหลบเลี่ยงคำถามด้อมไหนไปได้ง่ายๆ เหรอ 555 เดี๋ยวสักวันน้องจะต้องตอบอยู่ดีแหละ อิอิ รอติดตามนะคะ




(อิมเมจ : Lai guan lin)


-------------------------------

แฮชแท็กประจำเรื่อง #เดือนล่องหน

Twitter : @colourfulearth ใช้ชื่อว่า L.Loklalla จ้า

Facebook Page : EarthLok - ล.โลกลัลล้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.397K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26,312 ความคิดเห็น

  1. #26296 กระต่ายบนดวงจันทร์. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 11:45
    พี่อินนี่ตลกหน้านิ่งปะเนี้ย555
    #26,296
    0
  2. #26286 MaMeaw456 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 21:56
    ขำอ่ะไรท์ คิดได้ไงเนี่ย วิ่งไปถือหม้อดินไป แถมหน้านิ่งด้วย 555555555555
    #26,286
    0
  3. #26208 mymai1102 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 23:21
    พี่อินนน~ ไวแท้น้อ5555555555
    #26,208
    0
  4. #26186 Chom_TCN (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 11:11
    โห~ถือหม้อสุกี้วิ่งได้ไม่หกด้วย
    #26,186
    0
  5. #26185 Chom_TCN (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 11:11
    โห~ถือหม้อสุกี้วิ่งได้ไม่หกด้วย
    #26,185
    0
  6. #26099 pommys (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 14:47
    พี่อินมือไวมากอ่ะ
    #26,099
    0
  7. #26062 filmnaruepron (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:58
    คารวะ!!! ถือหม้อสุกกี้วิ่งทำได้ไงว่ะ
    #26,062
    0
  8. #26030 OhsehunB29 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 14:54
    555555 ถอยคำพูดทันไหม
    #26,030
    0
  9. #25994 mariko102548 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 17:45
    มีความถือหม้อสุกี้วิ่งน่ารักกกก
    #25,994
    0
  10. #25936 After_TeaTime (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 22:10
    พี่ว้อยยยยยยย5555555 ขำความจ่ายเงินเสร็จถือหม้อสุกี้วิ่งหนีแฟนคลับ555555 แถมไม่หกด้วยนะ555
    #25,936
    0
  11. #25858 MarkBam1n1a (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 19:49
    ดีอะ...
    #25,858
    0
  12. #25841 ครึ่งคนครึ่งวาย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 21:16
    พี่อินดูอบอุ่นอ่ะ
    #25,841
    0
  13. #25840 ครึ่งคนครึ่งวาย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 21:16
    พี่อินดูอบอุ่นอ่ะ
    #25,840
    0
  14. #25791 Lee Liew Kim (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 22:03
    พี่อินน่ารัก โอ้ยยยย น่ารัก!!!
    ความถือหมอสุกี้วิ่ง ยอม5555555
    #25,791
    0
  15. #25764 Chandra and Clover (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 00:07
    อย่าว่าพี่น้อง เพราะว่าอิพี่ก้เพิ่งรู้ชื่อน้อง(?) 555 พี่อินลากหม้อสุกี้มาได้ไงเนี้ย ไม่ร้อนเหรอ555. สงสัยแบบน้องวิย
    #25,764
    0
  16. #25751 เดือนสิบไงจะใครล่ะ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 00:52
    คือต้องขนาดไหน ถึงคว้าหม้อสุกี้วิ่งออกมาได้เนี้ย พี่อินเว้ยยย
    #25,751
    0
  17. #25747 you make me so blue (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 13:22
    อยากกินสุกี้จังเลยค่ะพี่อิน
    #25,747
    0
  18. #25722 lio99 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 23:52
    คนหรือหุ่นยนต์อ่ะคะพี่อิน
    #25,722
    0
  19. #25610 Pimnok2124 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 08:38
    ผ่านไปพอดีคือตั้งแต่ที่วัดจนไปให้อาหารปลาจนไปเจอที่งานมีตอะนะลูกกก55555+
    #25,610
    0
  20. #25566 prince_Lprince (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 12:13
    ขอสกิลการถือหม้อสุกกี้มือเดียวได้ไหมอ่าาาพี่อิน
    #25,566
    0
  21. #25537 Parkaha (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 16:58
    ตลกกกกก สกิลในการถือหม้อวิ่งหนีของพี่ช่างน่านับถือยิ่ง 555
    #25,537
    0
  22. #25471 Ben Aoonrit (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 20:05
    เอาตรงๆนะ ตอนแรกฉันก็ลืมเลยว่านายเอกชื่ออะไร5555555 คือน้องงงง พิขอโทดดดด
    #25,471
    0
  23. #25431 linhoonnie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 04:56

    5555555
    #25,431
    0
  24. #25392 Mbk Mbk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 08:45
    อะไรคือโลกนี้มีเราแค่สองคนหาาาาขอแทรกกลางได้มั้ย
    #25,392
    0
  25. #25328 balconygypsoo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 17:20
    จ่ายตังเเล้วๆหยิบหม้อมาด้วยยอดพี่เขาเลยค่ะ
    #25,328
    0