kyuminft.super junior เอ็นซีทุกตอน

ตอนที่ 2 : แค่ต้องการเวลาจากนาย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 931
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 ม.ค. 55

 

มันจำเป็นไมที่คนเรารักกันจะต้องคอยเอาใจกันตลอดเวลา บอกรักกันทุกวัน นั่นมันสำหรับเด็กวัยรุ่นทั่วไปไม่ใช่หรือ แต่มันไม่ใช่สำหรับ ปาร์ค จองซูคนนี้ เพราะคนที่มีภาระมากกว่าใครในซูปเปอร์จูเนียนจึงจำเป็นต้องหนักแน่นและรับผิดชอบอย่างมากในการดูแลสมาชิกทุกคน สำหรับความรักแล้วต้องการแค่ความเข้าใจและอยู่ด้วยกันยามเหนื่อยล้าก็เพียงพอแล้ว
"วันนี้เราซ้อมเต้นเสร็จกลับได้เลยนะ มีใครมีงานต่อมัย" เสียงรีดเดอร์ตาสวยหน้าหวานตะโกนขึ้นแข่งกับเสียงเจ้าลูกลิงทั้งหลายหลังซ้อมเต้นเสร็จแล้ว
"ผมมีถ่ายละครต่อครับพี่" ไม่ใช่ใครนอกจากเจ้าชายน้ำแข็งคิม คิบอมที่ตอนนี้งานละครเข้ามาไม่ได้หยุด
"ฉันมีจัดรายการวิทยุนะ" ฮีชอลเอ่ยขึ้นแล้วรีบเก็บของออกไปด้วยมีซีวอนตามไปส่ง
"งั้น ที่เหลือกลับกันได้แล้ว" ลีทึกว่าเสร็จก็สะพานกระเป๋าขึ้นบ่า
"ทึกกี้พี่ดูเหนื่อยๆนะ ไม่สบายรึเปล่า" คนหน้าหมีเอ่ยถามอย่างนึกเป็นห่วงคนรักที่ดูจะเหนื่อยมากในการดูแลทั้งตัวเองและกับน้องๆในวงทุกคน เลยเอามือมาแตะหน้าผากดู
"ฉันไม่เป็นไรคังอิน กลับกันเถอะ" ร่างบางหันยิ้มให้บางๆและเดินนำออกไป
"พี่ลีทึกดูเคลียดนะฮะ" นีโม่น้อย ดงเฮที่เดินตามมาเปิดบทสนทนาขึ้น
"นั่นสิ ผมก็ว่างั้นแหละพักนี้ยิ่งยิ้มน้อยลงด้วยสิ" ตามด้วยลูกแอนโชวี่อย่างฮยอกแจที่เดินถือขนมกินมากับฮันคยอง
"ฉันก็อยากให้เค้าพักบ้างนะ แต่เจ้าตัวคงไม่ยอม" คังอินพูดอย่างเหนื่อยใจที่ลีทึกเป็นแบบนี้
"ก็คิวงานเราทุกคนไม่ว่างกันเลยนิ" ฮยอกแจสมทบอย่างมีเหตุผมพร้อมดงเฮที่พยักหน้าเห็นด้วยผิดกับฮันคยองที่ฟังเฉยๆ ผมเป็นคนจีนครับ เข้าใจช้า (อาเมน:ไรเตอร์)
"ดูอย่างคิบอมสิ งานละครไม่ขาดเลย" ดงเฮพูดอย่างเห็นด้วยเค้าเข้าใจดีที่พี่คังอินเหงาเค้าเองก็เหงาเพราะคิบอมไม่ค่อยว่าง
"เฮ้ พวกนายน่ะเร็วๆหน่อย เราจะไปกันแล้วนะ" ลีทึกตะโกนมาเรียกอีกครั้งพอขึ้นรถกันมาได้ลีทึกก็หลับคาอกคังอินอย่างเหนื่อยอ่อน
บ้านพักซูปเปอร์จูเนียน
"ไม่ต้องปลุกครับพี่ ผมอุ้มเอง" คังอินขัดขึ้นทันที่ที่ผู้จัดการจะปลุกแล้วเค้าก็พยักหน้าเข้าใจ
"พี่คังอินผมทำอาหารไว้เพื่อพี่ทึกกี้แล้วนะ พี่เอามาอุ่นได้เลย" คนตัวเล็กสุดของบ้านตะโกนออกมาจากห้องครัวหลังจากทีคังอินไปส่งลีทึกเข้านอนแล้ว
"ขอบใจนะอุคกี้" คังอินตอบกลับไปพร้อมส่งรอยยิ้มให้

ห้องคังทึก
"อื้ม" ร่างบางรู้สึกตัวขึ้นมาก็สามทุ่มเข้าไปแล้วนี่หลับไปสองสามชั่วโมงเลยหรอ
"ต้องไปจัดคิวก่อน แล้วโทรหาเจ้าคิบอมกับฮีชอลด้วย" ว่าแล้วก็รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
"อ๊ะ"
"ลีทึก เป็นอะไร" คังอินที่เข้ามาพร้อมกับถาดอาหารในมือรีบมาดูอากาศอีกคนทันที
"ไม่เป็นไร แค่ลุกเร็วไปเท่านั่นเอง" ร่างบางตอบเพื่อไม่ให้อีกคนเป็นห่วงเค้ามาก
"พี่กินข้าวก่อนนะ ค่อยทำอย่างอื่น"อย่างอื่นของคังอินก็คืองานแต่เค้าไม่อยากพูดถึงมัน เอาตรงๆนะอยากกอดลีทึก สองอาทิตย์แล้วมั่งที่เค้าไม่ได้แตะตัวลีทึกเลยนอกจากแค่นอนกอดเท่านั้น
"ก็ได้ นายง่วงก็นอนก่อนได้เลยนะเดี๋ยวจัดคิวก่อน แล้วต้องดูด้วยว่าพรุ่งนี้ใครมีงานอะไรอีก" ถึงจะมีผู้จัดการแต่แค่คนเดียวคงไม่ไหวพวกเค้าอยู่กันหลายคนเค้าเป็นลีดเดอร์เลยต้องช่วย
"ดูแลตัวเองบ้างนะครับ" สายตาเว้าวอนของร่างหมีตรงหน้าทำให้เค้าใจอ่อนก้มลงไปจูบอีกคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงด้วยจุ๊บให้แค่ริมฝีปากชนกันแต่คนตัวใหญ่กับไม่ยอมถอนปากออกเค้าใช้มือสอดเข้าไปใต้ผมนุ่มขบริมฝีปากล่างอย่างนุ่มนวลค่อยๆสอดลิ้นหนาเข้าไปในโพลงปากร้อนแล้วไล่ตวัดลิ้นเล็กอย่างนุ่มนวลจนคนหน้าสวยเคลิ้มไปกับรสจูบที่หอมหวานนั้นสักพักคนเอาแต่ใจจึงยอมหยุดเนื่องจากคนรักขาดอากาศหายใจ เมื่อมีอากาศร่างบางก็รีบโกยอากาศเข้าปอดอย่างเร็ว ร่างใหญ่ยิ้มกว้างจนตาหยีที่ได้เห็นกิริยาน่ารักๆของคนตัวเล็ก
"จะฆ่ากันหรือไง ไอ้หมีอ้วน" ลีทึกว่าแก้มเริ่มขึ้นสีระรื่นมันน่าจับกดนัก
"พี่กินข้าวเถอะ บ่นมากแก่เร็วนะ" คนตัวใหญ่ว่าแล้วก็เดินไปนอนที่เตียงตัวเอง
"ไอ้อ้วน หน้าหมี" ร่างเล็กก็ตอบกลับเช่นกัน
หลายอาทิตย์ต่อมาคังอินก็แทบจะไม่ได้แตะตัวลีทึกเลย ต่างคนต่างงานยุ่ง เค้าน่ะไม่เท่าไหร่แต่อีกคนนี่สิหัวถึงหมอนก็หลับเลย ความต้องการมันเพิ่มขึ้นทุกวันจนอยากจะจับคนที่นอนหลับมากดให้หน่ำใจจริงๆ แต่ก็ทำไม่ลงแค่ท่าทางที่หลับสบายเหมือนจะฝันดีเป็นใครก็คงไม่อยากกวน
"ฝันดีครับ ที่รัก ผมรักพี่นะครับ" หมีอ้วนก้มลงมาจุตพิษหน้าผากเนียนของนางฟ้าคนสวยเหมือนเป็นการส่งเจ้าหญิงน้อยเข้านอน แต่เค้าเองกับต้องอดทนเอามากๆ ร่างหนาตัดสินใจหยิบกุญรถและออกไปอย่างเบาที่สุด

ห้องซ้อมเต้น
"พักก่อนๆ 10 นาทีนะ" เสียงครูฝึกสั่งบรรดาลูกลิงทั้งหลายที่เริ่มจะหมดแรงกันแล้วได้พักต่างคนห้องต่างแยกย้ายกันไปพัก
"เอ่อ ฉันไปห้องน้ำนะ ปวดท้องน่ะ" หมีใหญ่ของวงเอ่ยบอกสมาชิกคนอื่นๆ ที่สนใจบ้างไม่สนใจบ้างแต่ที่แน่ๆ พี่ใหญ่สุดอย่างทึกกี้ต้องสนใจทุกคนอยู่แล้ว คนสวยก็ได้แต่พยักหน้ารับรู้เพราะเหนื่อยมาก เอ๊ะ หรือเค้าจะแก่เกินไป ไม่ๆ ยังไม่แก่ๆ (แต่เร้าใจอิหมีนะ:ไรเตอร์) (ไรเตอร์โรคจิต:ทึกกี้) 10 นาทีผ่านไปความวุ่นวายก็เริ่มสงบลง เพราะลูกลิงต้องซ้อมกันต่อ
"มากันครบหรือยัง" ครูฝึกหนุ่มเรียกหานักเรียนในความดูแลของตัวเอง
"ขาด คังอินฮยอง" เจ้าไก่น้อยที่วันนี้เงียบเป็นเศษเอ่ยขึ้นตอนคังอินออกไปเค้านั่งอยู่กับลีทึกด้วย
"งั้น ผมไปตามเองพี่" ร่างบางเอ่ยขึ้นเค้าเป็นลีดเดอร์คงต้องรับผิดชอบหน่อยและมากหน่อยสำหรับเจ้าหมีชอบใช้กำลังนั่น ฮ่าๆ ลีทึกเดินคิดอะไรเรื่อยๆไประหว่างทางไปห้องน้ำก็ได้ยินเสียงอะไรออกมาจากห้องเก็บอุปกรณ์ร่างเล็กจึงตัดสินใจเดินเข้าไปดูใกล้ๆและเบาที่สุด ตรงนี้มันเป็นมุมอับอาจจะเป็นโจรก็ได้
"คังอิน คืนนี้ฉันจะรอคุณนะคะ" สิ่งที่ลีทึกเห็นคือคังอินในสภาพไม่ได้ใส่เสื้อเหงื่อท่วมตัวยืนให้ผู้หญิงที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้ากอดและอ้อดอ้อนอย่างมารยา สวย แต่ดูจะร้ายอยู่ไม่น้อย
"ครับ คุณสวยมากรู้ไหมฮารา" คังอินรับคำ เอ่ยชมหญิงสาวและจับมือหล่อนขึ้นมาจุมพิษเพื่อยืนยันคำพูดความเค้าพูดจริง ร่างบางหน้าห้องยืนตัวสั่นขอบตาเริ่มร้อนผ่าวน้ำใสๆ หยดลงมาจากตาคู่สวยปล่อยให้มันไหลออกมาอย่างนั้นแต่กลับไม่มีเสียงสะอื้อแม้แต่น้อยรู้แค่ว่า เจ็บจนชาไปหมดแล้ว
"ผมต้องไปแล้ว" ชายหนุ่มขอตัวออกเพื่อจะไปซ้อมต่อ ลีทึกตกใจเลยวิ่งไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแล้วเดินออกมาเจอคังอิน
"คังอิน เราจะซ้อมกันแล้ว ไปอืดที่ไหนมา" ร่างบางที่มีน้ำพราวอยู่บนใบหน้าหวานที่พยายามปรับเสียงให้ปกติที่สุด
"เอ่อ....ผมท้องเสียเลยไปหายากินน่ะครับ" ร่างใหญ่โกหกคำโตออกไป
"หรอ แต่หน้านายดูมีความสุขดีนะ" ร่างเล็กพูดออกมาเหมือนตั้งใจจะบอกอะไรสักอย่าง
"ความสุข อะไร พี่" ร่างหนากับงงหนักเพราะคำพูดแปลกๆของคนที่กำลังเดินนำหน้าเค้าไป
หลังจากวันนั้นลีทึกก็เริ่มพูดน้อยลงจนทุกคนตกใจโดยเฉพาะคังอินที่มักจะได้คำพูดแปลกๆมาเสมอ
"พี่ทึกดูเคลียดจังเลยว่ามัย" ปลาน้อยที่นั่งอยู่บนโซฟาห้องรับรองก่อนขึ้นไลท์หันไปพูดกับสองลีที่กำลังนั่งถ่ายรูปกันอยู่
"นั่นสิ ผอมลงด้วยนะ" กระต่ายอวบพูดขึ้น
"แต่คนโน่นหนักกว่า นั่งเป็นหมีไม่ได้กินน้ำผึ้งอยู่นั่น" คราวนี้ลูกเจี๊ยบพยักเพยินไปทางคังอิน แล้วทั้งสามคนก็ถอนหายใจพร้อมกัน
"เฮ้อออออ" สุดท้ายการสนทนาก็จบลงโดยต้องขึ้นโชวแล้ว เคะน้อยสามลีจึงวิ่งดุ๊กดิ๊กไปเตรียมตัวหลังเวทีเพื่อเตรียมพร้อมกันอย่างเต็มที การขึ้นไลท์ก็จบลงไปด้วยดีแต่ลีดเดอร์ดูหน้าซีดๆลงมาก
"พี่ทึกหน้าซีดมากเลยนะ" เรียวอุคถามด้วยเป็นห่วงสีหน้าพี่ชายตาสวยดูไม่ดีเลยวันนี้ตอนเต้นก็ทำท่าจะล้มอยู่หลายรอบ
"แค่ปวดหัวนิดหน่อยนะอุคกี้ เดี๋ยวเปลี่ยนเสื้อผ้าพวกเราไปกินข้าวกันนะ" คนตาสวยยิ้มบอกไม่เป็นไรและชวนเปลี่ยนเรื่องทันที เรียวอุคยิ้มรับ
"ฮะ" เรียวอุครับคำและก็เดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเช่นกัน ระหว่างทางหลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ
"ค่ะ คังอินฉันรักคุณ แล้วเจอกันค่ะ" หล่อนวางสายจากคู่สนทนา
"อ๊ะ แกร๊ก" หญิงสาวแสร้งตกใจจนเครื่องมือสื่อสารตกที่หันมาเจอรุ่นพี่ตาสวยลีทึก เธอยังเป็นแค่เด็กฝึกอยู่จึงยังไม่มีใครรู้จักมากนัก ลีทึกเก็บมันขึ้นมา
"สะ สวัสดีค่ะพี่ลีทึก สวยจังเลยนะค่ะ" สาวสวยตรงหน้าชมคนตาสวย สวยก็จริงแต่ยังไงก็ไม่ใช่ผู้หญิงอยู่ดี ลีทึกก้มหัวลงแล้วยิ้มกับไปบางๆ และจะส่งมือถือให้เธอแต่ภาพหน้าจอที่เห็นกับเป็นภาพเปลื่อยที่ร่างใหญ่คุ้นตากำลังนอนกอดเธอไว้
"ของเธอ" ลีทึกส่งคืนให้โดยไม่ให้เสียงสั่น
"ขอบคุณค่ะ สำหรับพี่คังอิน เค้าเก่งมาก พี่คงจะมีความสุขมากนะคะ แต่ฮาราขอแล้วกัน" คำพูดของฮารามันกรีดแทงลงในใจของลีทึกอย่างมาก
"ถึงพี่จะสวยมาก แต่ยังไง ของจริงก็ดีกว่าของเทียม ที่ทำให้เค้ามีความสุขไม่ได้จนต้องกลับมาหาผู้หญิง" ลีทึกกัดริมฝีปากแน่นจนได้รสคาวๆในปาก หัวใจเหมือนจะสลายไปตรงนี้ ผู้หญิงคนนี้พูดถูกเค้าไม่มีเวลาให้คังอินเลย แต่มาขอกันแบบนี้ใครจะยอม
"ถึงฉันจะไม่ใช่ผู้หญิง แต่ฉันก็ไม่มีวันยกเค้าให้เธอหรอก" คนตาสวยพยามบังคับเสียงไม่ให้สั่น มันสุดจะทนแล้วเธอมันมากเกินไปแล้วกล้ามาของคังอินจากเค้าฝันไปเถอะ
"งั้นก็ขอยืมใช้หน่อยแล้วกัน แต่ขอยืมถาวร เพราะแกจะไม่ให้ฉันก็จะเอา จำไว้ของเล่นอย่างแกเดี๋ยวคังอินก็เบื่อ ยังไงเค้าก็ชอบผู้หญิง" ฮาราพูดใส่หน้าลีทึกที่ได้แต่ยืนทำหน้านิ่งๆกัดริมฝีปากล่างเท่านั้น
"โอ้ยยยยยย ปล่อยฉันนะ" หญิงสาวร้องด้วยความเจ็บปวดที่โดนกระชากผมอย่างแรง
"หน้าดาน ไม่ปัญยาหารึไงผู้ชายนะ มาเอาของเหลือของเพื่อนฉันน่ะ" ลีทึกอึ่งที่ฮีชอลกระชากหัวผู้หญิงตรงหน้าเค้าแล้วกระชากจผมขาดติดมือมา ฮีชอลก็ยังไม่หยุด
"ชอลลี่ พอได้แล้ว นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ" ลีทึกพยายามห้ามมันไม่ดีต่อชื่อเสียงของพวกเค้า
"นายไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไง นังชะนีหน้าด้าน แกอย่ามายุ่งกับเพื่อนฉัน" ฮีชอลขยุ้มผมแล้วกดผู้หญิงเคราะห์ร้ายลงผืน ลีทึกค้างนิ่งไปกับคำพูดของฮีชอล รู้สึกสิ รู้สึกมาตั้งนานแล้วจนด้านชา ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้มาเปิดตัวกับแค่นั้น เมื่อก่อนมันมากกว่าด้วยซ้ำ ลีทึกปล่อยให้น้ำใสๆไหลออกมาอย่างมากมาย ซีวอนวิ่งเข้ามาอย่างตกใจและจับตัวฮีชอลไว้ หญิงสาวจะวิ่งหนีออกไป
"พี่ฮีชอลพอได้แล้ว พี่ทึกกี้แย่แล้วนะ" ซีวอนเอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น
"ลีทึก" ฮีชอลได้แค่เรียกชื่อเพราะอีกฝ่ายเป็นลมลงไปสู่อ้อมกอดซีวอนพอดี
"ซีวอน อุ้มลีทึกตามมาเร็ว"

บ้านซูปเปอร์จูเนียน
"ลีทึก พี่เป็นอะไร" เสียงคังอินวิ่งหน้าตาเข้ามาในบ้านทุกคนจึงหลีกทางให้ แต่ฮีชอลกับต่อยหน้าร่างหนาจนปากแตกคนในบ้านจึงห้ามกันยกใหญ่ คังอินเดินเข้ามาในห้องนอนของพวกเค้า ลีทึกนั่งหันหลังให้เค้า
"เราเลิกกันมัยคังอิน" เสียงหวานที่สั่นเครือจนรู้สึกได้ว่าคนพูดกำลังร้องไห้ ทำเอาคนฟังใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม
"ทำไมล่ะ ฉันไม่เลิกกับนายหรอก" ร่างของคนถูกบอกเลิกเข้าไปหาร่างเล็กเพื่อจะดึงมากอดแต่คนร่างบางไม่ยอมให้แตะตัวเลยสักนิด
"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน นายมันเห็นแก่ตัว นายนอกใจฉันทำไม ทำไมนายถึงไปมีคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน" คนตัวเล็กต่อว่าทั้งน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด น้ำตาของลีทึกมันทำให้ร่างสูงเจ็บแปลบ เค้ารักลีทึกมากจนกลายเป็นความเห็นแก่ตัวที่อดทนเพื่อคนรักไม่ได้แต่เค้าก็ แค่ใส่เข้าไประบายอารมณ์เท่านั้นไม่เคยกอดจูบแบบที่ทำกับร่างเล็กเลยสักนิด
"ฉันแค่ต้องการนาย ฉันต้องเก็บกดและอดทนที่จะไม่แตะต้องตัวนายเลย เพราะฉันรู้ว่านายไม่ว่างและยุ่งมากๆ แต่นายก็เอาแต่ทำงานๆจนไม่เหลือที่ว่างให้ฉันเข้าไปใกล้ตัวนายได้เลย ทั้งที่ฉันต้องการอยากแตะต้องใจจะขาด ฉันก็" ร่างสูงใหญ่ระบายออกมาอย่างอัดอั้นแต่ก็ต้องหยุด
"ก็เลยไปมีคนอื่น ไอ้หมีบ้า ไอ้อ้วนงี่เง่า นายคิดว่าฉันไม่ต้องอดทนหรือไง ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อพวกเราทุกคน ฉันพยายามจะปกป้องชื่อวงนี้ ไม่ใช่ฉันไม่ต้องการ แต่ที่เรามาก็เพื่ออนาคตไม่ใช่หรอ ต้องการมากใช่ไหม" ร่างบางถอดเสื้อผ้าออกต่อหน้าร่างหนาจนต้องกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ สวย สวยมาก ร่างกายของลีทึกที่เค้าไม่ได้สัมผัสมันมาเป็นเดือนมันยั่วกันเกินไปแล้ว
"ลีทึก นายยั่วฉันเองนะห้ามมาโวยวายทีหลังล่ะ"

http://story.niyay.com/chapter/297660.html

ก๊อกๆ
"ฮีชอลเปิดประตูสิ" หลังจากคนรักหลับร่างหมีก็มาหาคนสวยประจำวงเพื่อมาทวงของ
"อะไรวะ" ฮีชอลตะโกนออกมาพร้อมกับเปิดประตูด้วยสภาพหัวยุ่งปากเจ่อนิด คอนี้รอยจ้ำๆเพียบ ไม่ต้องก็รู้ว่าไอ้สิงโตมันกำลังจะกินคนตรงหน้า
"ถ่ายไว้ใช่มัย เอามาสิ" คังอินสั่งก่อนที่อีกคนในห้องจะส่งมือถือให้
"จะทำอะไร" ร่างใหญ่ไม่ตอบแค่ยักไหล่ประมาณว่าเดียวก็รู้ คังอินกดสักแปปแล้วก็ส่งคืนให้
"นายคิดจะเอามันให้เธอดูไม่ใช่หรือไง" คังอินพูดแค่นั้นก็เดินกลับห้องไป
คอนโดแห่งหนึ่ง
"อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย แกหลอกฉัน" เสียงกรี๊ดดังลั่นห้อง เมื่อเห็บฉากรักในคลิปวีดีโออันนั้นพร้อมกับข้อความ
คุณไม่ใช่ตัวจริงของผม
ของแก้ขัดยังไงก็ไม่ดีเท่าของจริง
ข้อความที่ทิ่มแทงทำให้หล่อนเหมือนคนบ้าเพียงชั่วข้ามคืน

ต่อไปคนๆเดียวที่ผมต้องการก็คือ ลีทึก ต่อให้เค้ายุ่งแค่ไหน สัญญาว่าจะอดทนรอ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

38 ความคิดเห็น

  1. #37 kyumin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2555 / 02:12
    นอกกายไม่ได้นอกใจ อ่ะฮริ้ง!! โดนต่อยนี่จิ๊บๆเลยนะพี่หมี
    #37
    0
  2. #36 ChocoLateMilk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2555 / 15:37
    หุหุ..นอกกายม่ายได้นอกใจนะจ๊ะ

    ถึงอย่างนั้นแกควรจะโดนฮีชอลต่อยหยุหรอก ชิๆๆ แค่เน๊ก้อม่ายทน
    #36
    0
  3. #12 Cin...Sin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2555 / 15:38
     อ่านแล้วเกลียดคังโซราชอบกล - -(โดนกระทืบ)
    #12
    0
  4. #11 toonelf (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:15
    อ่านแล้วคิดถึง คังทึก
    #11
    0