คัดลอกลิงก์เเล้ว

เหตุการ์ณ หลัง4ปีของฉัน

โดย cocoluch-dee

หลังจากนั้น ผ่านมา 4 ปี ปฎิหาร ความหวัง โอกาศ ความรู้สึก การเปลี่ยนเเปลง อารมณ์ ความเเตกต่าง สิ่งที่ฉันต้องรับมัน สิ่งที่ต้องอยู่กับมัน

ยอดวิวรวม

12

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


12

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 พ.ย. 59 / 21:17 น.
นิยาย ˵ء ѧ4բͧѹ เหตุการ์ณ หลัง4ปีของฉัน | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดี
ฉันชื่อ... ฉันเป็นลูกคนเดียวของครอบครัวนี้ ครอบครัวที่เมื่อก่อนมีฐานะปลานกลางครอบครัวที่มีความสุขมาตลอด
จนวันนึง ครอบครัวของฉันได้พบกับ.. เหตุการณ์นึงที่ทำให้ชีวิตครอบครัวฉันเเละตัวฉันพลิกกลับไปอีกด้านนึงเลย
ตัวฉันเองเมื่อก่อนก็เหมือนเด็กทั่วไป เป็นเด็กผู้หญิง ผมยาวสลวย เส้นตรงสีดำ ตาโต ดวงตาในสีนำ้ตาล ขนตายาว
ปากเเดง จมูกเเบนๆ หน้ากลมๆ ดูเป็นเด็กร่าเริง เฟรนสี่ ตลอดเวลา นับจาก 4 ปีที่เเล้ว จนถึงวันนี้ฉันมักจะคิดถึงวันเก่าๆ
ในวันที่ฉันยังเป็นเด็กอยู่เสมอ หวังรอเพียง 3 อย่างคือ "โอกาศ ปฎิหาร เเละ ความหวัง" ฉันเฝ้ารอมันมานานเเสนนาน
หวังว่าวันใดวันนึงมันจะหวนย้อนกลับมา...
     นับจาก 4 ปีที่เเล้ว...
ครอบครัวฉันมี เเค่ พ่อ เเม่ ลูก อยู่ด้วยกัน 3 คน พ่อของฉันทำงานบริษัทได้เงินเดือน ครึ่งเเสน ส่วนเเม่ของฉันก็เป็นเเม่ค้า
มาตั้งเเต่ใหนเเต่ไรเเล้ว ส่วนฉันก็เป็นลูกคนเดียวที่มีนิสัยร่าเริง เเจ่มใส ตลอดเวลา ดูเหมือนเด็กที่ชีวิตดีมาตลอด 
ทุกๆวันหลังจากกลับมาโรงเรียน ฉันเเละเเม่จะรอพ่อมารับไปทานข้าวข้างนอกทุกๆวัน เเต่ละวันก็กินอาหารเย็นมื้อละ
ไม่ตำ่กว่า 500 บาท ฉันมีความสุขมาโดยตลอด เเทบจะไม่ต้องคิดอะไรเลยนอกจากเรื่อง "เรียน เเละ เล่น" เเม่บอกกับ
ฉันเสมอว่า "ไม่ต้องคิดอะไรมาก เรียนก็ตั้งใจ เล่นก็ตั้งใจ ชีวิตลูกตอนนี้มันไม่มีอะไรหรอกจ่ะ นอกจากเล่นเเละเรียน"
ฉันก็ยึดคำพูดนั้นมาโดยตลอด จึงทำให้ชีวิตฉันมีเเต่ ขึ้นหรืออยู่กับที่เเทบจะไม่ตกตํ่าเลยด้วยซำ้ จนกระทั่ง.....
     หลังจาก 4 ปีนั้นมา...
พ่อของฉันมีปัญหากับที่ทำงานมากขึ้นทุกวันๆ จนกระทั่งพ่อฉันถูก....

เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 พ.ย. 59 / 21:17


พ่อของฉันถูกเชิญออก ในช่วงนั้นฉันเด็กมาก เด็กจนไม่เข้าใจความรู้สึกนั้น เเม่ฉันบอกกับฉันว่า"ไม่เป็นไรนะลูก ให้กำลังใจพ่อ ไม่ดื้อ ไม่เถียงพ่อ เราเเค่ไปกินร้านอาหารราคาเเพงๆบ่อยๆเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้เเล้วลูก ส่วนอย่างอื่นมันก็เหมือนเดิมหมดเลยลูก" "ลูกเข้าใจที่เเม่พูดมั้ย?"
สิ้นสุดคำนั้น ณ ตอนนั้นฉันกลับรู้สึกมีความรู้สึกที่ ไม่ใช่ดีใจ ไม่ใชาเสียใจ ไม่ใช่เฉยๆ เเต่ก็ตอบว่า "เข้าใจ"เเละฉันเเละเเม่ก็เดินไปกินอาหารเย็นเเถวๆบ้านเเทน ในตอนนั้นฉันเองก็รู้สึกดี ไม่ได้อะไรเพราะบางทีการกินอาหารเเพงๆบางทีฉันก็ไม่ต้องการ ฉันสามารถปรับตัวเข้ากับฐานะที่ตำ่ลงมากว่านั้นได้อย่างพอประมาณ ไม่เดือดร้อนอะไร จนวันที่พ่อเเละเเม่ฉันทะเลาะกันบ่อยขึ้นเรื่อยๆ จึงตัดสินใจ...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
     เลิกกัน
จังหวะนั้นเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของฉันนั้นหายไป... ณ ตอนนั้นฉันไม่รับรู้อะไรมากมาย นอกจาก ความเครียด ของพ่อฉันที่ส่งมาถึงฉัน ความเศร้า เสียใจ ที่ส่งมาถึงฉัน ลามปามมาถึง
ความเกลียด ความเเค้น เเละอื่นๆที่เลวร้ายทีระดับๆ จนฉันไม่อาจจะอธิบายความรู้สึกของผู้รับความรู้สึกทั้งหมดนั่น ในอายุเพียง 11 ปี ในช่วงนี้คือ การเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ถือเป็นรอยต่อชีวิตของฉันอีกอย่างนึง นอกจากการอ่านหนังสือที่เเนจะหนักหน่วง คือการรับความรู้สึกมากมายถือถาโถมมาใส่ฉันจน ฉันอ่อนเเอไปเรื่อยๆ ในเเต่ละวันฉันไม่เคยคิดถึงสิ่งที่เเม่ของฉันมบอกฉันเมื่อ 4 ปีที่เเล้วคือ "เรียน เเละ เล่น" ในตอนเช้า ตอนที่ฉันอยู่โรงเรียน อยูากับเพื่อนๆ สังคมที่มีเเต่คนมอบความสุขมากมายที่ฉันไม่สามารถรับมันได้จาก พ่อของฉันเลย ในปกติ 4 ปีที่เเล้ว มีอะไร ปรึกษาอะไร ขออณุญาติ อะไร หรืออะไรก็ตามจะตกไปอยู่ที่เเม่ มันจึงกลายเป็นความสนิดสนม มากเกินคำว่า เเม่กับลูก ฉันเเละเเม่ฉันบางที คุยกันเหมือน พี่สาว น้องสาว บางทีคุยกันเหมือนเพื่อน มันจึงสร้างความรู้สึกที่ทำให้ฉันมีคสามสุข สบายใจ เมื่อฉันอยู่กับคนที่มีสถานะเยอะขนาดนี้ เเต่ ในความเป็นจริงฉันไม่อาจสามารถที่จะเป็นอย่างนั้น ในความเป็นจริงของฉันคือ ฉันอยู่กับพ่อ ผู้ที่ขัดขวางความสุขเเทบทุกอย่างเเก่ฉัน โดยใช้ อารมณ์ที่รุนเเรง คำพูดที่ตอกยํ้าความรู้สึก เเละการกระทำที่ ช่าง... มันช่างเป็นเรื่องเลวร้ายขนาดนี้เลยหรอ? 
   ปล. หนูเกิดมาเเค่ 11 ปี หนูจำเป็นต้องเเบกรับความรู้สึกทั้งหมดนี่ ไว้ขนาดนี้เลยหรอคะ??

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ cocoluch-dee จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น