[SF] BlackPink รวมเรื่องสั้น [ Yuri ]

ตอนที่ 2 : JENSOO : Blow The Smoke : เรื่องราวของผู้หญิงที่ชื่อ เจนนี่ คิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    19 พ.ค. 60






     

 

 

 

 

 

 

"คงไม่ได้เจอกันบ่อยนักหรอก"

 

 

 

 

 

..............

 

 

 

 

 

.....

 

 

 

ร่างบอบบางของเจนนี่นั่งชันเข้าทั้งสองข้างขึ้นหลังพิงผนังสีหม่นของส่วนระเบียงห้องชุดคอนโดหรู เจนนี่ไม่ได้สนใจสายเรียกเข้าที่ดังขึ้นเป็นรอบที่สามจากโทรศัพท์เครื่องหรูข้างกาย ตากลมเรียวไร้จุดโฟกัสมองขึ้นไปบนท้องฟ้ามืดอย่างเงียบงัน ก่อนหยุดที่ควันสีเทาที่ลอยขึ้นอย่างไร้ทิศทางหากแต่มีอิสระอยู่เต็มเปี่ยม ซึ่งมีจุดกำเนิดมาจากวัตถุแท่งเรียวยาวที่อยู่จรดริมฝีปากเธอในตอนนี้ หากให้นับว่าเธอเริ่มสูบบุหรี่เมื่อไหร่ คงตอบไม่ได้ หากแต่ถ้าถามว่านานแค่ไหน คงได้คำตอบว่าช่วงพักหลังใหญ่ๆนี้

 

 

 

 

 

พักหลังที่เธอเจอเรื่องน่าปวดหัวมากมาย

 

 

 

หลับตาลง ผ่อนลมหายใจเบาบางช้าๆ... นึกถึงเรื่องที่ผ่านมา

 

 

 

เจนนี่คิมเคยศรัทธาในความรัก และเชื่อว่ามันคือสิ่งสวยงามที่ทำให้โลกเราน่าอยู่ขึ้น ทุกคนบนโลกมีสิ่งนี้และมอบให้แก่กันด้วยความเมตตา  ก่อนหน้านั้น เจ้าของนัยน์ตาไร้อารมณ์เคยมีดวงตาที่สดใสมีชีวิตชีวาที่มาพร้อมรอยยิ้มกว้างประดับบนใบหน้าเสมอ อารมณ์ ที่ไม่ต้องเสียวิเคราะห์ให้มากเลยว่าเด็กสาวคนนี้เติบโตมาด้วยสภาพแวดล้อมแบบไหน ครอบครัวอบอุ่นมากเพียงใด ดูได้จากอ้อมกอดอุ่นๆที่เจนนี่ได้จากพ่อและแม่เสมอเมื่อไปเรียน หรือออกจากบ้าน

 

 

 

 

เจนนี่คิมเคยเป็นเด็กคนนึงที่ขี้อ้อนและเข้ากับคนอื่นได้ง่าย

 

 

 

 

ด้วยศรัทธานั้นเองที่ทำให้เธอให้ใจใครต่อใครไปง่ายๆ และพร้อมเปิดรับทุกคนให้เข้ามา หากแต่เรื่องที่เกิดขึ้นกลับพังความเชื่อใจของเด็กคนนึง เหมือนโลกทั้งใบถูกพลิกกลับอย่างไม่ทันตั้งตัวขึ้นก่อน

 

 

 

 

 

 

เธอคนนี้อยู่ภายในครอบครัวที่อบอุ่น มีคุณพ่อที่ขี้เล่น และคุณแม่ที่น่ารัก เวลาทุ่มกว่าของวันนี้คงเป็นเวลาที่ครอบครัวเธอนั่งทานข้าวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา หากเมื่อช่วงเดือนก่อนใครคนนั้นไม่ได้หลุดเข้ามาในวงโคจรของบ้านเธอ

 

 

 

เธอผู้มีศักดิ์เป็นน้องสาวแท้ๆของแม่

 

 

 

คุณน้าที่มีประสบปัญหาชีวิตจนต้องมาอยู่ที่บ้านเธอชั่วคราวแสดงตัวเป็นคุณน้าที่ดีตลอดมา เอาใจใส่เธอ คอยดูแลแม่เธอยามเจ็บป่วย แต่การแสดง ก็คือการแสดง

 

 

 

 

คนเราไม่สามารถแสดงได้ตลอด 24 ชั่วโมงหรอกจริงไหม?

 

 

 

 

 

วันแรกที่เจนนี่คิมได้รู้ซึ้งถึงรสชาติความผิดหวังอย่างรุนแรงครั้งแรกในชีวิตคือเย็นวันนึงที่เธอกลับมาบ้านเร็วกว่าปกติวันสองวัน จากที่อยู่หอพักใกล้มหาวิทลัยมาตลอด เจนนี่คิมขับรถไม่เป็น เพราะไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของพ่อและแม่เธอจึงเลือกที่จะกลับบ้านเองโดยไม่บอกใคร ไม่รู้เป็นโชคดีหรือโชคร้ายที่ได้พบกับร่างทั้งสองที่กอดก่ายกันอยู่โดยสภาพเกือบเปลือยที่ห้องนอนของพ่อแม่เธอ เจนนี่เกือบหลุดเหวอหากแต่ความเหวอนั้นกลับถูกหยุดด้วยอาการช็อคต่อมาเมื่อพบว่า

 

 

 

 

ร่างของผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แม่เธอ หากแต่เป็นน้องสาวแม่นั่นเอง

 

 

 

 

วินาทีแรกที่ช็อคและเงียบไป ทำให้คนบาปทั้งสองได้สติและหยิบเสื้อผ้าที่กระจายอยู่ที่พื้นไปสวมอย่างรีบร้อน ใบหน้าคมที่มีริ้วรอยขึ้นตามอายุนั้นขาดซีดเผือดพอๆกับมือของเจนนี่ที่กำแน่น เล็บที่ถูกตัดเรียบร้อยจิกแน่นเข้าที่ฝ่ามือนุ่มจนเลือกซิบ นัยน์ตาแดงก่ำคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความไม่เข้าใจและผิดหวัง ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามามันรุนแรงมาก หัวใจเต้นถี่รัวจนร่างทั้งร่างสั่นเทา เจนนี่ถอยหนีเมื่อบิดาบังเกิดเกล้าก้าวเข้ามาใกล้ "เจนนี่ฟังพ่อก่อน" แน่นอนว่าความเสียใจที่มีมากจนเกินกว่าร่างเล็กแสนบอบบางนั่นจะรับไหว เจนนี่หุนหันวิ่งออกจากบ้านไปทันที โดยไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าสะพายตนเองไปด้วย เป็นเวลาหลายชั่วโมงที่เธอร้องไห้ไม่หยุดและได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงรัวจนเจ็บหน้าอก หากแต่ข้างในมันกลับโล่งโหวงและปวดทรมานเสียจนต้องนอนงอตัวร้องไห้บนเตียงกว้างในหอพักเพียงลำพัง

 

 

 

 

สิ่งที่เคยเห็นและเข้าใจว่าถูกว่าใช่มาตลอด กลับกลายเป็นไม่ หากสิ่งที่เคยถูกอบรมพร่ำสอนมาตลอด กลับถูกแสดงให้เห็นในทางตรงข้ามกันจากผู้ที่เป็นคนยัดความรู้นั่นมาเอง ถ้างั้นอะไรคือสิ่งที่ถูก ที่ควรเชื่อ หากโลกที่อยู่ในหลักสูตรที่โรงเรียน และเป็นจารีตประเพณีที่ดีงาม เป็นสิ่งที่ทุกคนรู้กันโดยทั่วไป เป็นพื้นฐาน งั้นความเป็นจริงที่พึ่งถูกฟาดหน้าใส่เมื่อกี้ล่ะ หากสิ่งที่สอนที่คิดว่าไม่ดีไม่ควรทำมาตลอด งั้นทำไมถึงมีแต่คนทำสิ่งที่รู้อยู่แก่ใจว่าแย่ ว่าไม่ดี ทั้งๆที่รู้จะทำทำไม

 

 

 

 

 

ทั้งๆที่รู้ว่าต้องมีผลกระทบแย่ๆเกิดขึ้นแน่ๆ

 

 

 

หากก็ยังเลือกที่จะทำ

 

 

 

 

 

พ่อทำแบบนั้น กับน้า ซึ่งเป็นน้องสาวแท้ๆของแม่เธอ ถ้าแม่เธอรู้จะเป็นยังไง ทำไมถึงไม่คิดถึงในข้อนี้ แล้วเธอล่ะ เธอที่เป็นลูก เป็นผลผลิตจากการที่เขาทำเรื่องแบบเดียวกันที่เธอไปเจอเมื่อกี้ 

 

 

เธอ ที่ได้ชื่อว่าเป็นลูก

 

 

 

ทำไมถึงไม่คิดถึงความรู้สึกกันบ้างเลย.......

 

 

 

 

 

 

หรือความจริงแล้ว คิด แต่เลือกที่จะละเลยไปกันนะ?

 

 

คิดและรู้ผลลัพท์แต่ก็เลือกที่จะทำเพราะความอยากชั่วคราว

 

 

 

 

เมื่อความเชื่อที่ถูกตีกลับสะท้อนความจริงให้ได้เห็น น้ำตาที่ไม่ยอมหยุดไหลง่ายทำให้ขอบตาเจนนี่แดงร้อนจนรู้สึกปวดเล็กๆ หากแต่ความรู้สึกที่เหมือนกับหัวใจถูกมีดกรีดช้าๆอย่างเลือดเย็นหากแต่ความเจ็บแสบทุรนทุรายนั้นเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อพบว่าสุดปลายมีดอีกด้านเป็นใบหน้าของคนที่เธอคุ้นเคยมาทั้งชีวิตเอง

 

 

 

 

พ่อ...แทงหนูทำไม

 

 

 

 

แล้วถ้า แม่ของเธอรู้อยู่แล้วล่ะ ว่าพวกเขาทำอะไรกันลับหลัง?

 

 

 

หรือในบทนี้.. เธอจะเป็นเพียงคนเดียวที่ถูกปิดกั้นจากความจริง

 

 

 

ความจริงที่โหดร้ายและสร้างบาดแผลลึกให้เธอเจ็บปวด หัวใจถูกเปรียบเปรยเป็นแก้วใสบอบบางนั้นแหลกละเอียดกลายเป็นเกล็ดคมใสอยู่ภายในกล่องลึกลับ

 

 

 

ภายในหัวว่างเปล่าเมื่อคิดถึงจุดนี้ งั้น ในเมื่อโลกความเป็นจริงเป็นอย่างนี้ ควรจะทำยังไง

 

 

 

ควรจัดการกับความขัดแย้งกันในโลกเน่าๆนี้อย่างไรดี

 

 

 

และสุดท้ายก็ได้คำตอบ

 

 

 

เจนนี่เลือกที่จะทิ้งหัวใจตัวเองไว้ในกล่องนั้นและปิดตายด้วยแม่กุญแจใหญ่ เธอสร้างโซ่หนามขึ้นมาพันกล่องนั้นจนมั่นใจว่าแข็งแร็งดี

 

 

 

หากความรักคือพื้นฐานของทุกสิ่ง คนเรารู้จักให้สิ่งดีๆแก่กันได้เพราะรัก  ดูแลและเป็นห่วงเพราะรัก  หึงหวงก็เพราะรัก  และถูกทำลาย...ก็เพราะรัก เจนนี่จึงคิดวิธีปกป้องตัวเองจากความเชื่อใจที่ถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี

 

 

 

 

ถ้างั้น ก็ทิ้งมันไปซะเลยสิ จะได้ไม่ต้องรู้สึกเจ็บปวดงี่เง่าอีก

 

 

 

 

แต่อีกเสียงในใจค้านขึ้นมาว่า หากทิ้งความรู้สึกรักนั้นไป จริงอยู่ที่จะไม่เจ็บปวดอีก แต่....ความสุข ก็จะหายไปด้วยเช่นกัน

 

 

 

 

ช่างมันปะไร ในเมื่อความเจ็บปวดที่จะได้รับในตอนจบมันช่างทรมานขนาดนี้... รู้จักมันแค่ครั้งเดียวก็เกินพอ

 

 

 


คนที่ถูกทำลายความรู้สึกในหัวใ

 

 

เจนนี่คิมลืมตาขึ้นอีกครั้ง ด้วยนัยน์ตาว่างเปล่า เหมือนเคย

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC

 

 

ช็อตนี้ไรท์ขอเล่าเรื่องของเด็กผู้หญิงคนนี้ ที่ชื่อเจนนี่คิม

 

เธอที่หลังได้พี่ซู่มาก็ปรายตามองเย็นๆแล้วตีนิ่งใส่พี่แก555555

 

ตั้งแต่แรกที่คิดจะแต่งเรื่องนี้คิดไว้แล้วว่าอยากได้ใครสักคนที่เป็นดูจะนิ่งๆเย็นๆไม่สนใจใคร

 

แต่ความจริงในใจเขาคือมีอดีต เขามีแผล ทำให้เขาเริ่มที่จะปกป้องตัวเองด้วยการสร้างเกราะป้องกันขึ้นมาเอง

 

แล้วเจนนี่คิมคนดีของไรท์(?)ก็ดันได้บทนี้ไปด้วยบุคลิกเฉื่อยๆนิ่งๆของนางที่ดึงให้ไรท์หลงตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้านั่นเอง ว๊ายยยยยย

 

 

ตอนแรกกะดึงจีซูมารับบทนี้ค่ะ ด้วยความที่เรากำลังหวีดพี่เขาอยู่ แต่ไปๆมาๆด้วยมิติที่สี่ของพี่เธอจากวีคลี่ไอดอลทำให้ไรท์กลับลำทันทีทันใดเลยค่ะ 55555555

 

 

ความจริงไรท์เป็นคนพูดมากนะ พูดไม่หยุด พูดคนเดียว ไม่มีใครพูดด้วยจนต้องมาพูดคนเดียวต่อในฟิคนี่แหละค่ะ ฮาาาา ยังไงก็มาคุยกับเค้าได้เนอะ ><

 

 

รักรีดเดอร์เสมอค่ะ <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #3 Preawpan Sooksabai (@sooksabai99) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 02:16
    มีความสงสารเจนนี่ มาเดะพี่จีซูจะมาปลอบหนูเอง
    #3
    0