ตอนที่ 9 : CHAPTER 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    7 พ.ย. 61

Chapter 8

 

              “นายจะตามฉันไปถึงเมื่อไร ถามจริงไม่คิดจะกลับไปอยู่กับพวกปีศาจด้วยกันเลยรึไง”


              “ข้ายังไม่นึกอยากกลับไปยังแดนปีศาจในตอนนี้”


              ฝนหรี่ตามองใบหน้างดงามหล่อเหลาของจิ้งจอกเก้าหางแล้วถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ระหว่างรื้อของจากกระเป๋าเดินทางออกมาจัดคร่าวๆ


ตอนนี้เธอจัดการเช็คอินเข้าห้องพักเรียบร้อยแล้ว โชคยังดีที่ดูเหมือนพนักงานของโรงแรมจะไม่ทันสังเกตหรืออาจจะมองไม่เห็นปีศาจจิ้งจอกที่มาด้วยกันกับเธอจึงไม่มีการคิดราคาค่าห้องเพิ่มเติม


โรงแรมที่ญี่ปุ่นไม่เหมือนกับประเทศไทย การคิดราคาส่วนมากนั้นคิดตามจำนวนผู้เข้าพักไม่ใช่เฉพาะตามจำนวนห้อง ดังนั้นถ้าหากมีผู้เข้าพักเพิ่ม ก็เท่ากับต้องจ่ายเงินเพิ่มอีกเกือบเท่าตัวด้วย


อย่างไรก็ตาม… ถึงคีย์การ์ดจะได้มาหนึ่งใบ แต่ทำไมคูปองอาหารเช้ากลับมีสองใบก็ไม่อาจรู้ได้


“แล้วจำเป็นต้องมาอยู่กับฉันตลอดเลยหรือไง โดนขังมาแปดร้อยปีน่าจะมีอะไรที่อยากทำมากกว่านี้นะยะ”


              “ข้าอยากอยู่กับเจ้าก่อนมากกว่า น้องฝนของข้า”


              หญิงสาวกลอกตา ไม่มีท่าทีเขินอายใดๆ อย่างที่ผู้หญิงควรจะเป็น นั่นเพราะส่วนหนึ่งฝนไม่ได้รู้สึกว่าทามาโมะพูดด้วยความพิศวาสจริงๆ เป็นเพียงคำหยอกล้อเท่านั้น


              “น่ารำคาญชะมัด พวกปีศาจนี่เป็นแบบนี้กันหมดรึเปล่า” ฝนบ่นพึมพำพร้อมกับเอาของใช้ในห้องน้ำไปตั้งที่บริเวณอ่างล้างหน้า


              “นี่คืออะไรหรือ” จิ้งจอกเก้าหางไม่ได้สนใจสิ่งที่สาวผมสั้นผรุสวาทแม้แต่น้อย กลับเดินตามเข้ามาในห้องน้ำแล้วถามอย่างสนใจ ซึ่งไอ้สิ่งที่สนใจก็คือโลหะเรียวมนตรงบริเวณอ่างสีขาวหรือก๊อกน้ำธรรมดาๆ นี่เอง


              “เขาเรียกก๊อกน้ำ เวลาดึงขึ้นก็จะมีน้ำไหลออกมาไว้ใช้ล้างหน้าล้างมือ ของที่นี่มีป้ายว่าดื่มได้ด้วยก็ดื่มได้ ถ้าเป็นที่ไทยน้ำก๊อกจะดื่มไม่ได้”


              “เหมือนกับอาคมวารีรึ”


              “คงอย่างนั้นมั้ง” ฝนถอนหายใจเพราะไม่รู้จะอธิบายเพิ่มเติมยังไงต่อดีให้เข้าใจง่าย อีกอย่างตัวเธอก็ไม่ได้รู้ละเอียดอะไรด้วย ก๊อกน้ำก็แค่เปิดแล้วมีน้ำออกมา แค่นั้นเอง “นายเป็นปีศาจยุคหินจริงๆ สินะ ถ้างั้นปกติอาบน้ำยังไงล่ะ ตามแม่น้ำรึไง”


              “ชุดของข้ามีอาคมพิเศษที่ทำให้ตัวข้าสะอาดอยู่ตลอดจึงไม่จำเป็นต้องชำระร่างกายทุกวันเหมือนมนุษย์อย่างเจ้า การ อาบน้ำ’ ของข้าคือการผ่อนคลายเสียมากกว่า”


              คนฟังทำหน้าเหมือนเพิ่งกินของฝาดลิ้นเข้าไปหยกๆ หยิบโฟมล้างหน้าขึ้นมาเปิดแล้วบีบเนื้อเจลลงบนฝ่ามือพลางหัวเราะเหอะๆ อย่างระอา


ตาจิ้งจอกนี่ไม่ชอบอาบน้ำ ถ้าจะอาบน้ำคือหมายถึงการ ลงอ่าง’ สินะ

 

เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายแก่ๆ ฝนออกจากที่พักอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้สบายตัวขึ้นมากเพราะไม่ต้องลากกระเป๋าเดินทางไปไหนมาไหนด้วยให้เกะกะ เธอพกแค่กระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์มือถือใส่มาในกระเป๋ากางเกงเท่านั้น แม้แต่กระเป๋าสะพายคู่ใจก็ทิ้งไว้ในห้องเพราะเห็นซัชจังนั่งดูโทรทัศน์อยู่เลยไม่หิ้วมาด้วย


อย่างไรก็ตาม ด้านหลังของหญิงสาวยังคงมีร่างสูงสมส่วนของชายหนุ่มหน้าตาดีเกินมนุษย์มนาเหมือนคอสเพลย์เป็นพระเอกจากการ์ตูนสักเรื่องตามมาติดๆ จนกลายเป็นจุดเด่นอยู่ดี


ฝนไม่ได้สนใจสายตาคนอื่นสักเท่าไรนัก แต่ก็อดรำคาญอยู่บ้างไม่ได้ เธออยากเที่ยวเงียบๆ ตามลำพังมากกว่าเป็นจุดสนใจของใครต่อใคร

           

               มาถึงจุดหมายปลายทางคือร้านดองกี้หรือดองกิโฮเต้ที่ใครๆ ก็ต้องเคยได้ยินสักครั้งหนึ่งหากเป็นคนที่ชอบเที่ยวญี่ปุ่น ดองกี้เป็นร้านที่เรียกว่าใกล้เคียงกับห้างสรรพสินค้าก็ว่าได้ ซึ่งสาขาอุเอโนะที่หญิงสาวมานี้ก็มีผู้คนพอสมควร ในร้านจำหน่ายทั้งขนม เครื่องสำอาง ของใช้จิปาถะ หรือแม้แต่ของเล่นผู้ใหญ่ที่จัดโซนไว้อย่างเปิดเผย


              ประเทศญี่ปุ่นให้ความเสรีทางเรื่องเพศในระดับหนึ่ง ดังนั้นของเหล่านี้จึงไม่ผิดกฎหมาย แต่ต้องบรรลุนิติภาวะแล้วเท่านั้นถึงซื้อได้… แล้วก็ต้องมีความกล้าไม่น้อยถึงสามารถเดินไปหยิบของจากโซนพิเศษนี้ออกมาจ่ายเงินได้สักชิ้น


              ฝนสังเกตได้ว่า ขนมหรือเครื่องสำอางส่วนใหญ่ที่ได้รับความนิยมจะมีป้ายภาษาไทยเขียนกำกับแนะนำเอาไว้ด้วย สื่อให้เห็นชัดเจนว่าร้านดองกี้เป็นที่นิยมของชาวไทยมากจนมีป้ายเป็นพิเศษ


              หญิงสาวเลือกหยิบขนมตามที่ลิสต์ไว้ในใจใส่ตะกร้า โดยเฉพาะถั่วพิสตาชิโออบกรอบห่อใหญ่ที่เธอชอบซื้อกินบ่อยๆ จากร้านขายขนมญี่ปุ่นในไทย จากการคำนวณแล้วถูกกว่าร่วมร้อยบาทต่อถุง มันจึงอัดแน่นอยู่ในตะกร้าจนเต็ม


              “เจ้าจะซื้อเยอะขนาดนี้เลยหรือ” จิ้งจอกเก้าหางเอ่ยถามเมื่อเห็นฝนหยิบขนมไม่หยุดมือ แม้ว่าตะกร้าจะเริ่มล้นแล้วก็ตาม “ห่อสีใบไม้เหล่านี้คืออะไรรึ”


              “ขนมที่ฉันชอบซื้อกินบ่อยๆ แต่ที่บ้านฉันมันแพงกว่านี้เยอะ ซื้อกลับไปตุนไว้ก็ไม่เสียหายนี่ ชาตินี้จะโชคดีมีโอกาสได้มาเที่ยวญี่ปุ่นสักกี่ครั้งกัน”


              ทามาโมะดูคล้ายไม่เข้าใจคำพูดของสาวชาวไทยสักเท่าไรนัก เหมือนกับเธอเพิ่งพูดอะไรแปลกประหลาดออกไป


              “หากเจ้าอยากมาเที่ยวดินแดนแห่งนี้ก็ย่อมมาได้เสมอ น้องฝนของข้า”


              ฝนเลิกคิ้วสูง หยิบขนมรสชาเขียวใส่ตะกร้าไปอีกห่อหนึ่ง ตามด้วยปลาเส้นรสชีส “ฉันไม่ได้รวยขนาดที่มีเงินซื้อตั๋วเครื่องบินมาเที่ยวได้บ่อยๆ หรอกนะ ปกติก็แทบไม่มีเวลาว่างด้วยซ้ำ ให้หยุดทำงานบ่อยๆ ก็จะอดตายเอา”


              “ข้าพาเจ้ามาได้ทุกเวลา”


              “หมายความว่าไง”


              “จำที่ข้าบอกเจ้าเกี่ยวกับศาลเจ้าได้หรือไม่”


              “จำไม่ได้อะ” หญิงสาวปฏิเสธหน้าตาเฉย “อันนี้เขาเรียกเซมเบ้ใช่ไหม จะอร่อยหรือเปล่านะ” เธอหยิบขนมอีกห่อหนึ่งจากชั้นวางมาดูพลางพลิกไปมา “รสกุ้งนี่น่าสนใจดี เอาไปถุงนึงแล้วกัน เมื่อกี้นายว่าไงนะ พูดมาสิ”


              ทามาโมะมองดูฝนที่เดินไหล่เอียงจากน้ำหนักตะกร้าในมือ แล้วมองใบหน้าคมเฉี่ยวของเธอเงียบๆ ถึงจะหนักแค่ไหนก็ไม่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือสักคำ นี่คงเป็นนิสัยเสียของสาวผมสั้นคนนี้จริงๆ


ชายหนุ่มดึงตะกร้าซึ่งเต็มไปด้วยขนมขบเคี้ยวอัดแน่นอยู่จนล้นมาถือไว้เองด้วยท่าทางสบายๆ ฝนเลิกคิ้วมองหน้าปีศาจจิ้งจอกอย่างสงสัยในทันที


“นายจะเอาไปทำไม ฉันถือเองได้” เสียงห้วนพูดพลางรั้งหูหิ้วของตะกร้าดึงกลับไป แต่ทามาโมะไม่ยอมปล่อยโดยง่าย มือแข็งแรงจับหูหิ้วอีกด้านไว้แน่นยิ่งกว่าคีมเหล็กเสียอีก


“เจ้าเลือกซื้อได้สะดวกขึ้นไม่ดีรึ”


เพราะคำพูดนี้ฝนจึงไม่ได้โต้ตอบเพื่อเอาชนะอะไรอีก ก็จริงของเขาด้วย การมีคนมาถือของให้ย่อมดีกว่าไม่มี


หลังจากนั้นอีกสองชั่วโมงปีศาจจิ้งจอกถึงได้รู้ซึ้งถึงพลังของการช็อปปิ้งที่แท้จริงและรู้ว่าตนเองได้ทำเรื่องผิดพลาดลงไปเสียแล้ว


 

หลังซื้อของเสร็จเรียบร้อยฟ้าก็มืดแล้ว ฝนตั้งใจจะหาอะไรง่ายๆ กินเป็นมื้อเย็นจึงแวะร้านโยชิโนยะที่มีสาขาอยู่ไม่น้อยทั้งในไทยและญี่ปุ่น ราคาถูก รวมถึงกินง่าย สะดวกรวดเร็ว


ตามปกติสำหรับคนต่างชาติที่มาตามลำพังอาจจะลำบากสักหน่อยตอนสั่งอาหาร แต่ก็นับว่าเป็นโชคดีของฝนที่มีทามาโมะติดสอยห้อยตามมาด้วย แม้ว่าต้องจ่ายค่าข้าวคูณสองคน แต่ก็มีล่ามที่คอยแปลภาษาให้สื่อสารได้ง่ายขึ้นด้วย


ข้าวหน้าหมูมาตั้งบนโต๊ะ ฝนหยิบตะเกียบ เปิดกระปุกขิงดองคีบใส่ในชามแล้วเริ่มกิน ส่วนทามาโมะมองอยู่พักหนึ่งก่อนจะเริ่มกินอาหารบ้าง


“โทษที” หญิงสาวเอ่ยขึ้นลอยๆ ทำให้คนฟังสงสัยไม่น้อย


“เรื่องอะไร”


“อาหารมื้อแรกในรอบหลายร้อยปีของนายดันเป็นข้าวหน้าหมูกับขิงดองราคาไม่ถึงพันเยนน่ะสิ”


หนุ่มรูปงามถึงกับเลิกคิ้วสูงอย่างประหลาดใจแล้วจึงเปลี่ยนเป็นหัวเราะรื่นเริง “จริงของเจ้า แต่มันก็ไม่เลวนัก”


“เหรอ งั้นก็ดี” อีกฝ่ายรับคำอย่างเรียบเรื่อย แต่นาทีต่อมาตะเกียบก็ต้องหลุดจากมือฝนหล่นลงบนโต๊ะเมื่อเธอมองออกไปนอกหน้าต่างร้านแล้วเห็นผู้ชายมีหูจิ้งจอกสีดำยืนสวมชุดกิโมโนยืนจ้องมาด้วยสีหน้าเย็นชาเหมือนพวกวิญญาณอาฆาต “นั่นเพื่อนนายรึเปล่า”


ทามาโมะไม่ได้มองตามแต่ดูคล้ายแปลกใจเล็กน้อย “เจ้ามองเห็นชิอนด้วยหรือ”


“ฉันควรไม่เห็นดีกว่าใช่ไหม ฉันจะได้ทำเป็นไม่เห็นไปซะ”


คนฟังยกยิ้ม มองหน้าสาวสวยผู้มีแผลเป็นยาวพาดผ่านตาข้างซ้ายจนเสียโฉมชั่วครู่หนึ่งก่อนลุกออกไป “ขอบคุณที่เลี้ยง” คำพูดทิ้งท้ายราวกับชายหนุ่มบอกเลิกคนรักทำให้ฝนขมวดคิ้ว แต่ไม่ทันได้พูดอะไรตอบโต้ ร่างสูงสง่าก็หายพ้นสายตาไปแล้ว พร้อมกับชายที่อยู่หน้าร้านเมื่อครู่นี้ก็หายไปแล้วเช่นเดียวกัน


หญิงสาวไม่ได้รู้สึกใจหายอะไรเป็นพิเศษกับแค่ปีศาจแปลกหน้าตนหนึ่ง หลังรับประทานอาหารเย็นเสร็จก็เดินทางกลับที่พักตามปกติเท่านั้นเอง

 

 ----------------


อัพต่อแล้วจ้า มาสองตอนติด อย่าลืมเม้นท์กันบ้างนะคะ >< 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

196 ความคิดเห็น

  1. #146 Lrainbloody (@lrainbloody) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 01:18
    ผญกับการช็อปปิ้ง 555
    #146
    0
  2. #97 pamiwashi32 (@pamiwashi32) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 14:58
    สนุกมวากกกกกกกกกกกกก
    #97
    1
    • #97-1 Kinkmj (@cmch3rry) (จากตอนที่ 9)
      8 พฤศจิกายน 2561 / 15:55
      ขอบคุณมากจ้า
      #97-1
  3. #96 zatha (@haruoi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 09:15
    สนุกมากเลยย ชอบบบ
    #96
    1
    • #96-1 Kinkmj (@cmch3rry) (จากตอนที่ 9)
      8 พฤศจิกายน 2561 / 15:55
      ขอบคุณค่า
      #96-1
  4. #95 mayamifox (@naja-4515) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 16:59
    ขอให้หนังสือมาเร็วๆ อยากอ่านต่อแล้ววว
    #95
    0
  5. #94 TanitaViriyakam (@TanitaViriyakam) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 12:12
    อยากได้หนังสือมากๆๆปูพรมแดงรอแล้วน้าาเนี่ย;//;
    #94
    0
  6. #93 Fayrious (@entamable) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 09:12
    บรรยายได้เห็นภาพของญี่ปุ่นจริง ๆ ค่ะ แอบคิดถึงจิคาระเมชิ//ผิด
    ร้านโยชิโนะยะอยู่ญี่ปุ่นก็คิดถึง แซลม่อนย่างเกลือราคาสบายกระเป๋าเสียดายโยชิโนะยะไทยไม่มีเมนูนี้
    #93
    3
    • #93-2 Fayrious (@entamable) (จากตอนที่ 9)
      7 พฤศจิกายน 2561 / 14:55
      เป็นร้านขายข้าวหน้าเนื้อค่ะ แต่ก็มีอย่างอื่นให้เลือกเหมือนกันคล้าย ๆ โยชิโนะยะ แต่ร้านนี้เราต้องกดจิ้มเลือกเมนูจากตู้ แล้วก็จ่ายที่ตู้แล้วค่อยยื่นตั๋วให้กับพนักงาน ความสนุกมันอยู่ตรงที่จิ้มตู้นี่แหละค่ะ
      เป็นร้านเนื้อที่อร่อยมาก ราคาสบายกระเป๋าสุด ๆ
      https://pantip.com/topic/32480252
      #93-2
    • #93-3 Kinkmj (@cmch3rry) (จากตอนที่ 9)
      7 พฤศจิกายน 2561 / 17:22
      โอ้ ขอบคุณค่า เราไม่กินเนื้อเลยมองหาแต่ร้านที่มีพวกหมูสไลด์เลยไม่รู้จักแบรนด์นี้เลย 555
      #93-3
  7. #92 เคียวล่าสังหาร (@tenkyo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 08:21
    ชอบบบ ตื่นเต้นอีกไม่กี่วันจะได้หนังสือแล๊วววว/นั่งเคาท์ดาวรอ
    #92
    0
  8. #91 กุลจิรา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 07:51

    อยากอ่านเร็วๆแล้ววว

    #รอหนังสือ5555

    #91
    0
  9. #90 sunza987 (@sunza987) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 01:09
    ต่อเลยๆ
    #90
    0