ตอนที่ 35 : Chapter 33

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 491
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    23 เม.ย. 62



               “นี่ตลาดของพวกมนุษย์เหรอ น่าสนใจจัง” 

               “จะเรียกแบบนั้นก็ได้ แต่คนทั่วไปเขาเรียกห้างสรรพสินค้า หรือไม่ก็ซูเปอร์มาเก็ตมากกว่า” 

               ฝนบอกระหว่างดึงรถเข็นออกจากช่องเก็บที่มีรถเข็นซ้อนต่อกันไว้เป็นแถวยาวมาคันหนึ่ง 

               “ถ้าตลาดจะเป็นแบบไม่อยู่ในอาคารหรือดูธรรมดากว่านี้”

               “น่าสนุกจังนะ ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยเห็นเจ้าออกจากบ้านเลย” 

               โยชิอากิในชุดกระโปรงยาวผ่าข้างขึ้นถึงต้นขาที่เรียกว่าพบกันครึ่งทางซึ่งฝนยอมให้ผ่านสำหรับออกมาข้างนอกได้พูดอย่างสนใจ สายตากวาดมองไปรอบๆ 

               “ช่วงนี้งานฉันเยอะเพราะหยุดไปหลายวัน ถ้าอยากได้อะไรก็สั่งเอามากกว่า ไม่รู้จะออกมาข้างนอกทำไม ออกมาทีไรฝนก็ตก ฉันถึงไม่ไปตลาดไงล่ะ ถ้าไปทำฝนตกที่นั่นคงลำบากกันไปหมด” 

               สาวผมสั้นตอบเรียบเรื่อยอย่างไม่ได้คิดมากมาย เข็นรถไปทางมุมอาหารบริเวณของสด ดึงถุงพลาสติกบางๆ จากม้วนมาคลี่ออกเพื่อตักเนื้อหมูใส่ 

               ระหว่างกำลังใช้ทัพพีที่ทางห้างจัดไว้ตัดหมูสับ ก็เหลือบไปเห็นปีศาจสาวกำลังขยี้ถุงพลาสติกแบบเดียวกันอย่างเอาเป็นเอาตายจนส่งเสียงกรอบแกรบเรียกสายตาจากรอบข้างให้หันมอง 

               “ทำอะไรของเธอเนี่ย”

               “ทำไมข้าใช้มันไม่ได้เล่า” สาวสวยถามเสียงงุ้งงิ้งเหมือนกำลังน้อยอกน้อยใจ ยังพยายามขยี้ถุงในมือจนยับยู่ยี่ 

               “ลองเอานิ้วแตะกับน้ำแข็งนิดหนึ่งก่อนแล้วค่อยถูคลี่ถุงอีกทีสิ”

               โยชิอากิทำตามคำแนะนำทันที ในที่สุดพลาสติกบางๆ ที่ประกบกันแน่นแฟ้นก็ยอมแยกออกจากกันโดยดี 

               ปีศาจสาวทำหน้าเหมือนถูกรางวัลที่หนึ่ง ดวงตาสีดำมีประกายระยิบระยับ หางม้าสะบัดไปมาเหมือนลูกหมากำลังตื่นเต้นดีใจ หันไปใช้ที่คีบหยิบหมูสันในขึ้นมาดูตรงหน้าพึมพำว่าไอ้นี่น่ากินดีจัง

               ฝนถอนหายใจ เผลอยิ้มออกมากับความน่ารักเหมือนเด็กตัวเล็กๆ ของอีกฝ่าย 

               “ยิ้มแล้วสินะ” 

               เสียงหวานดังทักทั้งที่เจ้าตัวไม่ได้หันมามอง ทำให้สาวชาวมนุษย์ชะงักกึกอย่างกะทันหัน

               “ข้าเชี่ยวชาญการลอบสังหาร จึงต้องมองผู้คนให้ออก” 

               โยชิอากิกล่าวต่อไปอย่างเรียบเรื่อย หันมายิ้มให้ “บาดแผลของเจ้าไม่ได้มีอยู่แค่บนใบหน้าสวยๆ นั่นใช่ไหมล่ะ”

               สาวผมสั้นนิ่งเงียบ นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับตนเองในอดีต คำขอที่แลกเปลี่ยนกับทามาโมะ ‘การแก้แค้น’ ที่ดูเป็นเรื่องไกลตัวในวันก่อน กลับดูใกล้ตัวมากขึ้นเรื่อยๆ 

               รอยแผลเป็นซึ่งแห้งสนิทมาหลายปีกำลังปริเปิด 

               เธอเจ็บปวด เจ็บแค้นเหมือนถูกเปลวไฟแผดเผาตลอดเวลา แต่เหมือนมีบางอย่างที่ปลอบประโลม บางอย่างที่ช่วยทำให้ยังมีสติครบถ้วนและดำเนินชีวิตได้อย่างราบรื่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนช่วงเวลาหลายปีอันไร้ความทรงจำโหดร้ายพวกนั้น

               แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่เข้าใจว่ามันคืออะไรกันแน่

               หญิงสาวไม่ได้ให้คำตอบแก่โยชิอากิ เธอนำถุงที่ใส่เนื้อสัตว์ไปชั่งน้ำหนักแล้วเอากลับมาใส่ในรถเข็น จากนั้นก็ไปหยิบเนื้อไก่กับพวกอาหารทะเลแช่แข็งและผักชนิดต่างๆ รวมถึงผลไม้ใส่ในรถเข็น ส่วนข้าวสารกับพวกเครื่องปรุงยังมีอยู่จึงไม่จำเป็นต้องซื้อเพิ่ม

               อันที่จริงเดิมทีฝนไม่ค่อยสนใจด้านโภชนาการมากนัก เธอใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ข้าวกล่องจากร้านสะดวกซื้อ หรือไม่ก็อาหารแบบบริการส่งถึงที่มานานแล้ว

               เพียงแต่ช่วงนี้มีโยชิอากิมาอยู่ด้วย แถมท่าทางเจ้าตัวจะชอบเข้าครัวเอามากๆ แต่ดันไร้สามัญสำนึกว่าควรทำอะไรให้มนุษย์อย่างเธอกิน จึงตัดสินใจว่ามาซื้ออะไรที่อยากให้นินจาสาวใช้ทำอาหารแล้วกินได้แน่ๆ ไปใส่ตู้เย็นไว้คงปลอดภัยกว่า

               อย่างน้อยก็คงไม่ได้เห็นขากบสดๆ ในชามข้าวอีก…

               ระหว่างที่ฝนกำลังเลือกผักกาดขาวอยู่นั่นเอง โยชิอากิก็หันขวับไปยังทิศทางหนึ่งในฉับพลัน หญิงสาวจ้องมองอยู่นาน แล้วจึงกวาดสายตาไปรอบด้านเงียบๆ 

               “มีอะไรรึเปล่า” 

               ฝนที่ไม่ได้เป็นคนโง่นักสังเกตเห็นความผิดปกติได้เอ่ยถามเบาๆ 

               นินจาสาวไม่ได้ปฏิเสธเหมือนตัวละครในการ์ตูนที่ชอบบอกว่าไม่มีอะไรทั้งที่มันต้องมีแน่ๆ 

               “มีคนสะกดรอยพวกเราอยู่” 

               เธอตอบตามตรง แล้วหันมายิ้มราวกับเป็นเรื่องปกติ๊ปกติที่สุด

               “ไม่เป็นไร เจ้าซื้อของให้เสร็จก่อนก็ได้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก” 

               มีคนสะกดรอยตามมันไม่ใช่เรื่องใหญ่แน่เรอะ

               “เธอไม่แยกตัวไปจัดการเหมือนที่เขาชอบทำกันรึไง”

               โยชิอากิหัวเราะ “หน้าที่ข้าคือคุ้มครองเจ้าตามคำสั่งของท่านทามาโมะ ไม่ใช่ไล่ล่าหาความจริง ถ้าข้าออกห่างจากตัวเจ้าแล้วมีอะไรเกิดขึ้น นั่นคงเป็นเรื่องใหญ่สำหรับข้ามากกว่าปล่อยพวกมันรอดไปได้”

               ฝนโคลงศีรษะรับ พยายามทำตัวปกติแล้วเลือกซื้อของต่ออีกพักหนึ่งไม่ให้ผิดสังเกต จนเสร็จธุระแล้วทั้งคู่ก็เอาของมาเก็บใส่รถเพื่อเดินทางกลับบ้าน

               “พวกนั้นจะตามไปที่บ้านฉันรึเปล่า”

               “ไม่ต้องห่วง ระหว่างทางข้าเห็นซอยเหมาะๆ อยู่ เจ้าขับรถไปที่นั่นก็แล้วกัน แต่ท่านทามาโมะคงไม่ได้มาช่วยหรอกนะ สาวน้อยน่ารักอย่างเจ้าคงอดเสียใจไม่ได้กระมัง”

               คนฟังกลอกตามองบนอย่างเอือมระอาที่ในเวลาอย่างนี้อีกฝ่ายยังแซวได้ไม่ขาดปากอยู่อีก แต่ก็ยอมทำตามแผนของโยชิอากิโดยดี 

               ฝนขับรถไปตามเส้นทางกลับบ้านเหมือนขามา แต่ไม่ได้เลี้ยวเข้าถนนเส้นเดิม กลับมุ่งไปยังซอยเปลี่ยวซึ่งเป็นทางตันเสียแทน ระหว่างนั้นก็แอบนึกขึ้นได้ว่าถ้าตัวเองโดนหลอกมาฆ่าก็คงเป็นสถานที่พอเหมาะมากๆ

               เมื่อพาหนะหยุดลง โยชิอากิก็หันมายิ้มไม่น่าไว้ใจ ปลายนิ้วของสาวงามมีกรงเล็บดำสนิทงอกยาว ปลายแหลมคมของมันเลื่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้าของฝนห่างจากลำคอไม่ถึงคืบ

               “เจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ต้องกลัว”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

198 ความคิดเห็น

  1. #191 cat@mon (@canamon) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 17:43
    OMG..!
    #191
    0
  2. วันที่ 23 เมษายน 2562 / 16:08
    อากิตัน!!!!
    #190
    0
  3. #189 _GRIMER PP_ (@0933040561) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 15:28
    สู้ๆทำต่อไป เป็นกำลังใจให้
    #189
    0
  4. #188 Pornkamon Ponrat (@pornkamonlove) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 13:46
    รอค่าาาาา
    #188
    0