ตอนที่ 34 : Chapter 32

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 516
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    20 เม.ย. 62



               เป็นเวลาเกินหนึ่งสัปดาห์แล้วหลังจากเกิดเรื่องวุ่นวายที่สุดในชีวิตของหญิงสาว 

               เธอได้เจอกับพิรุณผู้ที่เคยช่วยชีวิตตนเองเอาไว้ พอมาคิดอีกทีก็พบว่าลืมขอบคุณเขาไปเสียสนิทเพราะกำลังปวดหัวกับเรื่องราวทั้งหมด ไหนจะเรื่องพลังเวทในตัวอะไรนั่นอีก

               แม้จะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ฝนก็สรุปได้ว่าเธอไม่ควรใช้เวทโดยเด็ดขาดถ้ายังไม่อยากตาย 

               ส่วนเรื่องตัวการที่ส่งพรายสิงสู่มาฆ่าครอบครัวของเธอกับครอบครัวอื่นอีกไม่น้อยนั้นทามาโมะยืนยันว่าจะสืบหาตัวให้ได้ ซึ่งก็ไม่มีเหตุผลให้ไม่เชื่อ เพราะไอ้ชั่วที่ทำเรื่องนี้น่าจะมีเป้าหมายหลักคือไม่ให้ปลดผนึกจิ้งจอกเก้าหางออกมาได้ และคงไม่ผิด เนื่องจากพิรุณบอกว่าระยะหลังนี้ก็แทบไม่มีเหตุการณ์สังหารหมู่แบบเดิมเกิดขึ้นเลย
นั่นก็เพราะเป้าหมายหลักได้รับการปลดปล่อยเรียบร้อยแล้ว

               อย่างไรก็ตาม ฝ่ายของเธอคงไม่อาจหลับหูหลับตาเข้าไปยังโลกปีศาจนอกเกาะญี่ปุ่นเพื่อขอพบซาตานได้โดยไม่คิดหน้าคิดหลัง 

               ตัวพิรุณเองก็แนะนำว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม และเขาจะติดต่อมาอีกครั้งคล้ายว่ามีความคิดอะไรในใจ

               นอกจากนั้นการอยู่ในโลกปีศาจนานเกินไป แม้จะมีลูกแก้วแสงจันทร์กับตราประทับของจิ้งจอกเก้าหางช่วยคุ้มครอง แต่ก็ยังไม่เป็นการดีต่อร่างกายมนุษย์สักเท่าไร 

               ยิ่งฝนเพิ่งฟื้นตัวมาได้ไม่นานเลยยังอ่อนแอ ทามาโมะจึงให้เธอกลับมาอยู่บ้านที่โลกมนุษย์ตามปกติ

               ด้วยความที่หยุดไปหลายวัน พอกลับมาจึงมีออเดอร์สั่งงานถล่มทลายรอคอยอยู่ ฝนจึงต้องขลุกอยู่กับเครื่องสกรีนและเครื่องตัดพวงกุญแจเลเซอร์ทั้งวันทั้งคืนจนถึงตอนนี้

               หญิงสาวทำงานไม่หยุด ส่วนซัชจังก็นั่งดูโทรทัศน์ตามปกติไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

               อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่รู้ว่าฝ่ายศัตรูเป็นใครซ่อนตัวอยู่ที่ไหน หรือว่ารู้เรื่องฝนกับจิ้งจอกเก้าหางมากน้อยเท่าไรจึงไม่สามารถประมาทได้

               ด้วยความที่ ‘ไม่สามารถประมาทได้’ นี่เองจึงทำให้ฝนปวดหัวอย่างมากขึ้นไปอีกหลายระดับ

               “หิวรึยังเอ่ย” 

               เสียงร่าเริงดังขึ้น พร้อมกับร่างสะโอดสะองในชุดกระโปรงสั้นแบบที่คงไม่สามารถสั้นได้มากกว่านี้แล้วทับด้วยผ้ากันเปื้อนลูกไม้สีดำ ถือถาดอาหารมีควันลอยกรุ่นเดินออกมาจากห้องครัว 

               ฝนถอนหายใจหนักๆ เฮือกหนึ่ง 

               “ไม่หิว” เธอตอบเสียงห้วน

               โยชิอากิทำปากยื่น แก้มป่องออกเล็กน้อยเหมือนเด็กสาวตามหนังสือการ์ตูนเวลาไม่พอใจอะไรสักอย่าง

               “ถึงท่านทามาโมะไม่อยู่ แต่เจ้าจะไม่ยอมกินข้าวกินปลาเพราะคิดถึงไม่ได้หรอกนะ”

               “ถึงไทม์จะอยู่ ถ้าฉันไม่หิวก็ไม่กิน เห็นไหมว่ากำลังยุ่ง เธอกินไปก่อนเลย” 

               มนุษย์สาวบอกปัดอย่างรำคาญใจ ลอบด่าจิ้งจอกเก้าหางในความคิดไปอีกชุดใหญ่

               ทำไมไม่ส่งคนอื่นมาฟะ ต่อให้เป็นชิอนก็ยังดี อย่างน้อยหมอนั่นก็เงียบกว่านี้

               นินจาสาวทำหน้ามุ่ย ชะเง้อคอมองดูงานของฝนแล้วเอ่ยถามอย่างสนใจ 

               “ข้าเห็นเจ้าเอาแต่ทำอะไรกับเศษเหล็กพวกนี้อยู่หลายวันแล้ว ไม่เบื่อบ้างรึไง”

               “ก็ไม่นะ มันเป็นงานนี่ ทำแล้วได้เงินไม่มีอะไรน่าเบื่อหรอก” 

               ฝนตอบระหว่างใส่แผ่นอะคริลิกแผ่นใหม่เข้าไปในเครื่องสกรีน จากนั้นก็เอาส่วนที่ตัดเป็นรูปร่างและสกรีนลวดลายเสร็จแล้วไปพ่นเสปรย์เคลือบกันน้ำ พอเรียบร้อยจึงใส่กล่องใบใหญ่มานั่งร้อยห่วงใส่พวงกุญแจต่อ

               โยชิอากิหยิบพวงกุญแจที่ร้อยเสร็จแล้วขึ้นมาดูเหมือนลูกแมวอยากกินขนม

               “มันกินไม่ได้หรอกนะ อย่ากัดเข้าไปล่ะ ถ้าเป็นรอยจะส่งลูกค้าไม่ได้ เข้าใจไหม” 

               ปีศาจสาวชะงักเหมือนโดนรู้ทัน เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มน่ารักกลบเกลื่อนทันควัน 

               “ให้ข้าช่วยไหม”

               คนฟังเงยหน้ามอง หยุดคิดอยู่พักหนึ่ง งานที่เหลือก็ไม่ได้ยากอะไรเท่าไร แค่ใส่ห่วงกับเอาใส่ซองแก้วแล้วเย็บแม็ก น่าจะไม่มีปัญหา สุดท้ายจึงพยักหน้าแล้วอธิบายขั้นตอนในการทำให้สาวสวยผู้เหมือนหลุดมาจากการ์ตูนญี่ปุ่นฟัง 

               เมื่อเห็นว่าโยชิอากิทำได้โดยไม่มีปัญหาอะไร ฝนจึงเดินกลับไปดูเครื่องสกรีนอีกรอบเพื่อตรวจสอบว่าเรียบร้อยดีรึเปล่า ระหว่างนั้นก็ไปหยุดตรงชามอาหารที่นินจาสาวยกมาให้ในตอนแรก แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเดินออกห่างในทันที

               นั่นมันต้องใช่แน่ ให้ตายสิ หมอนั่นส่งคนมาโดยไม่ดูสามัญสำนึกเรื่องมนุษย์เลยรึไง

               โจ๊กร้อนๆ ที่ตุ๋นจนเม็ดข้าวนิ่มละเอียดเป็นเนื้อเดียวโรยด้วยขิงสับกับต้นหอม เป็นอาหารยอดนิยมสำหรับผู้ป่วยหรือพักฟื้นก็จริง แต่ไอ้ที่วางอยู่ด้านบนนั่นมัน

               ขากบสดใหม่ที่คงจับมาสดๆ เมื่อตอนเธออารมณ์เสียวันก่อนจนฝนเทกระหน่ำแล้วเหล่ากบน้อยกลอยใจมากระโดดร้องอ๊บๆ กันแถวบ้านโดยไม่รู้ชะตากรรมแน่ๆ

               วันก่อนก็ด้วย ไม่รู้คุณเธอไปจับปลามาจากไหน แต่ดันทำอาหารพิสดารแบบเอาไปทอดเฉพาะส่วนตัว หัวกับหางยังขยับได้อยู่ เล่นเอาแทบช็อกจนกินไม่ลงเพราะดันสบตากับเจ้าปลาโชคร้ายนั่น

               และเพราะภาพมันติดตา ตอนนี้เลยรู้สึกว่าแพ้เนื้อปลาไปแล้วโดยปริยาย หลังจากนี้ก็คงเกลียดกบไปอีกอย่างด้วย

               “น่ากินใช่ไหมล่ะ ไม่ต้องทำซึนหรอกนะ กินเลย” 

               เสียงหวานดังข้างหูทำเอาฝนสะดุ้ง กระทุ้งข้อศอกใส่อีกฝ่ายแบบอัตโนมัติ แต่ก็โดนแค่ความว่างเปล่าเพราะโยชิอากิขยับหลบได้อย่างง่ายดาย

               “ลุกมานี่ทำงานเสร็จแล้วรึไง”

               “อื้อ เสร็จแล้ว”

               “พันชิ้นเนี่ยนะ”

               “ข้าไม่ได้นับนะ ต้องนับด้วยหรือ”

               มนุษย์สาวเดินไปดูผลงานทั้งหมดที่ถูกแพ็กใส่ซองแก้ววางเรียงในกล่องอย่างสวยงามเรียบร้อยแล้วอดทึ่งไม่ได้ 

               ก็รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นปีศาจ แต่ก็ไม่คิดว่าจะทำได้เร็วอะไรขนาดนี้ งานที่ต้องทำกันเป็นวันเสร็จได้ภายในไม่ถึงสิบนาที 

               นี่คงเป็นความต่างของมนุษย์และปีศาจสินะ

               แท้จริงแล้วไม่ได้เป็นเช่นนั้น ต่อให้เป็นปีศาจตนอื่นมาช่วยงานจุกจิกก็ไม่อาจทำได้เร็วเท่ากับโยชิอากิซึ่งโดดเด่นเรื่องความคล่องแคล่วรวดเร็ว เพราะความสามารถเป็นสายลอบสังหารจึงเปี่ยมด้วยสมาธิและความชำนาญในการทำสิ่งที่ละเอียดอ่อน
แต่ก็มีข้อด้อยในด้านพลัง ดังนั้นถ้าจำเป็นต้องประจันหน้าโดยตรง ปีศาจแห่งอิบารากิผู้นี้จะเสียเปรียบไม่น้อยหกเจอคู่ต่อสู้ที่มีระดับทัดเทียมหรือเหนือกว่า

               “งานก็เสร็จแล้ว มากินโจ๊กเลยสิ”

               นินจาสาวยังเซ้าซี้ไม่เลิก จนในที่สุดฝนก็ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจกันแน่ที่ทามาโมะส่งปีศาจตนนี้มาคอยคุ้มครอง

               “ออกไปซื้อของกัน”

               “เอ๋” เสียงนั้นลากยาวแถมขึ้นสูงเหมือนการ “เอ๋~~” ของสาวน้อยน่ารักในประเทศญี่ปุ่นชอบทำกันเวลาแปลกใจ

               “ไปเปลี่ยนชุดด้วย เอากระโปรงยาวกว่านี้หน่อย” 

               สาวผมสั้นพูดพลางเหลือบมองความสั้นระดับล่อแหลมของชุดท่อนล่างที่โยชิอากิใส่อยู่ ชุดแบบนี้มีหวังโดนทักถามราคาแน่ๆ 

               “แต่แบบนี้ข้าเคลื่อนไหวได้ง่ายกว่านะ”

               “ถ้ามันลำบากก็ใส่กางเกงสิยะ”

               “แต่มันไม่เห็นขานี่ ผู้หญิงน่ะมีขาสวยๆ ไว้อวดนะ”

               “…” 

-----------------

มีแต่คนรอซาตาน 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

197 ความคิดเห็น

  1. #195 ทามาโมะ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 21:16

    สู้ๆนะไรท์

    #195
    0
  2. #193 Icy Tale (@herren) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 03:20
    นี่มันชีวิตไรเตอร์
    #193
    0
  3. #187 Pornkamon Ponrat (@pornkamonlove) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 09:28
    รอจ้าาาาา
    #187
    0
  4. #186 Jumjimseedang73 (@Jumjimseedang73) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 18:28
    หัวกับหางยังดิ้นเป็นใครก็ช็อก5555
    #186
    0
  5. #185 Makosan (@Makosab) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 04:22
    ปวดหัวแทนน้องจริงๆ
    #185
    0